ଏଵଂ ହି ଚିତ୍ତଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ବ୍ରହ୍ମୈଵାସ୍ତି ତତାତ୍ମକମ୍ । ପଦାର୍ଥଭାଵନାଶ୍ ଚିତ୍ରାସ୍ ତେନାସତ୍ଯା ମଯୋଜ୍ଝିତାଃ
ଏଭଳି, ମନ ନିଜରେ କିଛି ନୁହେଁ; କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଏହି। ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁ ନେଇ ଯେଉଁ ଧାରଣା ହୁଏ, ସେଗୁଡିକ ମିଥ୍ୟା, ଏବଂ ମୁଁ ସେଗୁଡିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି।
ଜାତୋ ଽସ୍ମି ଶାନ୍ତସନ୍ଦେହସ୍ ସ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମି ଵିଗତଜ୍ଵରଃ । ଯଥା ତିଷ୍ଠାମି ତିଷ୍ଠାମି ତଥୈଵ ଵିଗତୈଷଣମ୍
ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସନ୍ଦେହରୁ ମୁକ୍ତ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ, ଜ୍ୱର ନାହିଁ; ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ଅଛି, ଏବଂ ଆଶା ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ।
ଚିତ୍ତାଭାଵେ ପରିକ୍ଷୀଣା ବଲାତ୍ ତୃଷ୍ଣାଦଯୋ ଗୁଣାଃ । ଆଲୋକୋପରମେ ଚିତ୍ରା ଵର୍ଣାଖ୍ଯା ଇଵ ସଂଵିଦଃ
ମନ ନଥିଲେ, ତୃଷ୍ଣା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଜୋରକରି କ୍ଷୟ ହୁଏ; ଜ୍ଞାନ ଶେଷ ହେଲେ, ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଥିବା ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ମିଶିଯାଏ।
ମୃତଂ ଚିତ୍ତଂ ଗତାସ୍ ତୃଷ୍ଣାଃ ପ୍ରକ୍ଷୀଣଂ ମୋହପଞ୍ଜରମ୍ । ନିରହଙ୍କାରତା ଜାତା ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମି ପ୍ରବୁଦ୍ଧଵାନ୍
ମୋର ମନ ମରିଯାଇଛି, ଆଶା ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ଭ୍ରମର ଜେଲା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି; ମୋର ମଧ୍ୟରୁ ଅହଂକାର ହଟିଯାଇଛି—ଏଭଳି ଜାଗୃତ ହୋଇ, ମୁଁ ଏହି ସଂସାରରେ ଅଛି।
ଏକମ୍ ଏଵ ଜଗଚ୍ ଛାନ୍ତଂ ନାନାତ୍ଵଂ ନ ସଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । କିମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଵିମୃଶାମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଃ କଥଯୈଵାଲମ୍ ଏତଯା
ଏହି ସଂସାର ଏକ ଏବଂ ଶାନ୍ତ; ଏଠାରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଏହି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଆଉ କଣ ଭିତରେ ଚିନ୍ତା କରିବି? ଏଠିଏ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।
ନିରାଭାସମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ପଦଂ ପାଵନମ୍ ଆଗତଃ । ସୋମ୍ଯସ୍ ସର୍ଵଗତସ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମସ୍ ସ୍ଥିତ ଆତ୍ମାସ୍ମି ଶାଶ୍ଵତଃ
ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି, ଯାହାର କୌଣସି ଆକୃତି ନାହିଁ, ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ, ଶେଷ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ମୁଁ ସମସ୍ତ ଠାରେ ଥିବା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଅଛି।
ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ଯଚ୍ ଚ ନାସ୍ତୀହ ଚିତ୍ତାଦ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାଦ୍ଯ୍ ଅଵସ୍ତୁ ଵା । ତତ୍ ଖାଦ୍ ଅଚ୍ଛତରଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅନନ୍ତାଗ୍ରାହ୍ଯମ୍ ଆତତମ୍
ଏଠାରେ ଯାହା ଅଛି କିମ୍ବା ନାହିଁ—ମନ, ଆତ୍ମା କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ ଯେଉଁହେଉଛି—ସେସବୁ ଆକାଶଠାରୁ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶାନ୍ତ, ଅନନ୍ତ ଏବଂ ଧରିପାରିବା ଉପରେ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିତ।
ଚିତ୍ତଂ ଭଵତୁ ଵା ମାନ୍ତର୍ ନିଯତାଂ ସ୍ମୃତିମ୍ ଏତୁ ଵା । କୋ ଵିଚାରଣଯାର୍ଥୋ ମେ ନିରଂଶସ୍ଯୋଦିତାତ୍ମନଃ
ମନ ଭିତରେ ଉଠୁ କି ନ ଉଠୁ, ସ୍ମୃତି ଆସୁ କି ନ ଆସୁ—ମୋର ଏକତାମୟ ସ୍ୱରୂପ ଉଦିତ ହେବା ପରେ, ମୁଁ ଏହି ଅନ୍ୱେଷଣର ଆବଶ୍ୟକତା କାହିଁକି ରଖିବି?
ଵିଚାରକାରକୋ ମୌର୍ଖ୍ଯାଦ୍ ଅହମ୍ ଆସମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତିଃ । ଵିଚାରେଣାମିତାକାରଃ କ୍ଵାଧୁନାହଂ ଵିଚାରକଃ
‘ମୁଁ ଅନ୍ୱେଷକ’—ଏହି ଭାବ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉପଜିଥିଲା; ବର୍ତ୍ତମାନ ଅନ୍ୱେଷଣ ଦ୍ୱାରା ମୋର ରୂପ ସୀମାହୀନ ହୋଇଯାଇଛି—ଏବେ କେଉଁଠି ରହିଛି ସେଇ ଅନ୍ୱେଷକ ମୁଁ?
ମୃତେ ଽପି ମନସୀଯଂ ମେ ଵିକଲ୍ପଶ୍ରୀର୍ ନିରର୍ଥକା । ମନୋଵେତାଲଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ କିମର୍ଥମ୍ ଉପଜାଯତେ
ମନ ମରିଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବନାମାନେ ମୋ ମନରେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଉପଜୁଛନ୍ତି; ଏହି ମନର ତରଙ୍ଗମାନେ କାହିଁକି ଆସୁଛନ୍ତି?
ତଦ୍ ଇମାଂ ପ୍ରଜହାମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଵିକଲ୍ପକଲନାମ୍ ଅଲମ୍ । ନିର୍ଣୀଯୋମ୍ ଇତି ଶାନ୍ତାତ୍ମା ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ମୌନଵାନ୍
ଏହିପରି, ମୁଁ ମନର ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବନାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି—ଏହା ପାଇଁ ଆଉ ଦରକାର ନାହିଁ; ନିଶ୍ଚିତ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ମନେ, ମୁଁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ନିରବ ରହିଯାଏ।
ଅଶ୍ନନ୍ ଗଚ୍ଛନ୍ ସ୍ଵପଂସ୍ ତିଷ୍ଠନ୍ନ୍ ଇତି ରାଘଵ ଚେତସା । ସର୍ଵତ୍ର ପ୍ରଜ୍ଞଯା ତଜ୍ଜ୍ଞଃ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ପ୍ରଵିଚାରଯେତ୍
ହେ ରାଘବ, ଖାଇବା, ଚାଲିବା, ଶୋଇବା କିମ୍ବା ଦଢ଼ିଆ ରହିବା — ଯେଉଁ କାମ କରିବେ, ସେ ସବୁ କାମକୁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମନେ-ମନେ ସଚେତନ ଭାବେ ପ୍ରତିଦିନ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଵିଚାର୍ଯ ସ୍ଵସଂସ୍ଥେନ ସ୍ଵସ୍ଥେନ ସ୍ଵେନ ଚେତସା । ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଵିଗତୋଦ୍ଵେଗଂ ସନ୍ତଃ ପ୍ରକୃତକର୍ମସୁ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନକୁ ଶାନ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼ କରି ବିଚାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସାଧାରଣ କାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା ଓ ଅଶାନ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ରହନ୍ତି।
ଵିଗତମାନମଦା ମୁଦିତାଶଯାଶ୍ ଶରଦୁପୋଢଶଶାଙ୍କସମତ୍ଵିଷଃ । ପ୍ରକୃତସଂଵ୍ଯଵହାରଵିହାରିଣସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇହ ସୁଖଂ ଵିହରନ୍ତି ମହାଧିଯଃ
ଅହଂକାର ଓ ଅଭିମାନ ଛାଡ଼ି, ଆନନ୍ଦ ଭାବରେ, ଶରତ୍କାଳର ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶାନ୍ତ ତେଜ ନେଇ, ଏହି ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ସାଧାରଣ କାମ କରି ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ସୁଖରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ଵିଚାର ଏଵଂ ଵିଦୁଷା ସଂଵର୍ତେନ କୃତଃ ପୁରା । କଥିତୋ ମମ ଵିନ୍ଧ୍ଯାଦ୍ରୌ ତେନୈଵ ଵିଦିତାତ୍ମନା
ଏପରି ବିଚାର ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଋଷି ସଂବର୍ତ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ କରାଯାଇଥିଲା ବୋଲି ମୁଁ କହିଛି।
ଏତାଂ ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ଵିଚାରପରଯା ଧିଯା । ସଂସାରସାଗରାଦ୍ ଅସ୍ମାତ୍ ତାରତମ୍ଯେନ ସନ୍ତର
ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଭଲଭାବରେ ଧରି, ଚିନ୍ତା ଓ ଅନ୍ୱେଷଣରେ ଲାଗିଥିବା ମନ ସହିତ, ଏହି ସଂସାର ନଦୀକୁ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।
ଅଥେମାମ୍ ଅପରାଂ ରାମ ଶୃଣୁ ଦୃଷ୍ଟିଂ ପଦପ୍ରଦାମ୍ । ମୁନିନା ଵୀତହଵ୍ଯେନ ଯଥା ସ୍ଥିତମ୍ ଅଶଙ୍କିତମ୍
ଏବେ, ରାମ, ଆଉ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଶୁଣ, ଯାହା ମୁକ୍ତିର ପଥ ଦେଖାଏ, ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୁ ମହାମୁନି ବୀତହବ୍ୟ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
ଵୀତହଵ୍ଯୋ ମହାତେଜା ବଭ୍ରାମାଭ୍ରାମ୍ବରଃ ପୁରା । ଵିନ୍ଧ୍ଯଶୈଲଦରୀର୍ ଦୀର୍ଘା ରଵିର୍ ମେରୁଦରୀର୍ ଇଵ
ବୀତହବ୍ୟ ନାମକ ମହାତେଜସ୍ବୀ ମୁନି, ପୂର୍ବେ ଏକ ମେଘର ଭଳି ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଦୀର୍ଘ ଗୁହାମାନେ ମାଧ୍ୟମରେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଭିତରେ ଚାଲିଯାଏ, ସେପରି ଚାଲିଥିଲେ।
ଅସ୍ମାତ୍ କ୍ରିଯାକ୍ରମାଦ୍ ଘୋରାତ୍ ସଂସାରଭ୍ରମଦାଯିନଃ । ଆଧିଵ୍ଯାଧିମଯାକାରାତ୍ କାଲେନୋଦ୍ଵେଗମ୍ ଆଯଯୌ
ଏହି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ଅନୁକ୍ରମଣୀ, ଯାହା ସଂସାରରେ ଭ୍ରମଣ ଓ ଦୁଃଖ-ରୋଗ ଦେଇଥାଏ, ସେଥିରୁ କିଛି ସମୟ ପରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଅଶାନ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧ୍ଯଂଶଲଭ୍ଯୋଦାରପଦେଚ୍ଛଯା । ସଞ୍ଜହାର ଜରାଜୀର୍ଣସ୍ ସ୍ଵାଂ ଵ୍ଯାପାରପରମ୍ପରାମ୍
ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିର ଏକ ଅଂଶ ପାଇବା ପବିତ୍ର ଇଚ୍ଛାରେ, ବୟସ୍କ ଏବଂ ଶୀର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜର ପୁରୁଣା କାମକାଜକୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ଵିଵେଶ ରମ୍ଭାରଚିତଂ ନିଜଂ ପର୍ଣୋଟଜାନ୍ତରମ୍ । ଚୂତଗୌରଂ ସସୌଗନ୍ଧ୍ଯମ୍ ଅଲିର୍ ନୀଲମ୍ ଇଵୋତ୍ପଲମ୍
ସେ ନିଜର ପତ୍ରର ଝୋପଡ଼ିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ରମ୍ଭା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଆମ୍ବ ଫୁଲ ପରି ହଳଦିଆ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ, ମଧୁମକ୍ଷିକା ନୀଳ କମଳକୁ ଯେମିତି ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେମିତି।
ତତ୍ରାସନେ ସମେ ଶୁଦ୍ଧେ ସ୍ଵାସ୍ତୀର୍ଣହରିଣାଜିନେ । ଵିଶଶ୍ରାମାଚଲେ ଶାନ୍ତେ ଵାନ୍ତଵର୍ଷ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ସେଠାରେ, ଏକ ସୁଚିତ୍ର ଏବଂ ସମତଳ ଆସନରେ, ହରିଣ ଚର୍ମ ପିଛାଇ ରଖି, ସେ ଶାନ୍ତ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ, ବର୍ଷା ପରେ ମେଘ ଯେପରି ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ବଦ୍ଧପଦ୍ମାସନଃ କୃତ୍ଵା ପାର୍ଷ୍ଣ୍ଯୋର୍ ଅଧି କରାଞ୍ଜଲିମ୍ । ଶୃଙ୍ଗିଵଚ୍ ଛାନ୍ତଚଲନମ୍ ଅତିଷ୍ଠଦ୍ ଦୃଢକନ୍ଧରମ୍
ସେ ପାଦ୍ମାସନ ବନ୍ଧି, ପାଦ ତଳେ ହାତ ରଖି, ଗଳାକୁ ଦୃଢ଼ କରି, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଅଚଳ ହୋଇ ବସିଲେ, ଶିଙ୍ଗ ପରି।
ସଞ୍ଜହାରାଲମ୍ ଆଲୋକଂ ଦିଗ୍ଵିକୀର୍ଣଂ ଶନୈଶ୍ ଶନୈଃ । ଵିଶନ୍ ମେରୁଦରୀଂ ସାଯଂ ଭାନୁର୍ ଭାସାମ୍ ଇଵୋତ୍କରମ୍
ସେ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସାରିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକକୁ ଦେଉଁ ଦେଉଁ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ହଟାଇଲେ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ତାଙ୍କର କିରଣଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର କରେ, ସେମିତି।
ବାହ୍ଯାନ୍ ଆଭ୍ଯନ୍ତରାଂଶ୍ ଚୈଵ ସ୍ପର୍ଶାନ୍ ପରିହରନ୍ କ୍ରମାତ୍ । ଇଦମ୍ ଆକଲଯାମ୍ ଆସ ମନସା ଵିଗତୈନସା
ସେ ଦେଉଁ ଦେଉଁ ବାହାର ଓ ଭିତରର ସମସ୍ତ ସ୍ପର୍ଶକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ଦୋଷରହିତ ମନରେ ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଅହୋ ନୁ ଚଞ୍ଚଲମ୍ ଇଦଂ ପ୍ରତ୍ଯାହୃତମ୍ ଅପି କ୍ଷଣାତ୍ । ନ ମନସ୍ ସ୍ଥୈର୍ଯମ୍ ଆଯାତି ତରଙ୍ଗପ୍ରୌଢପର୍ଣଵତ୍
ହାଁ, ଏହି ଚଞ୍ଚଳ ମନଟି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନିବାରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତରଙ୍ଗରେ ଡୁଉଁଥିବା ପତ୍ରପରି ହେଉଛି।
ଚକ୍ଷୁରାଦିଭିର୍ ଉଦ୍ଦାମୈ ରୂପୈର୍ ଆହିତସମ୍ଭ୍ରମୈଃ । ଅଜସ୍ରମ୍ ଉତ୍ଫଲତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵୀଟେଵ ତଲତାଡିତା
ଚକ୍ଷୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ରୂପ ଏବଂ ଅସ୍ଥିରତାରେ ଏହା ସବୁବେଳେ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ, ଏହି ମନଟି ସବୁବେଳେ ତଳେ ମାରାଯାଇଥିବା ପାନ ଶାଖାପରି ଲାଗି ଉଛଳିଉଛି।
ତ୍ଯଜଦ୍ ଏଵାଶୁ ଗୃହ୍ଣାତି ଵୃତ୍ତୀର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଵର୍ଧିତାଃ । ଯସ୍ମାନ୍ ନିଵାର୍ଯତେ ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରୋନ୍ମତ୍ତ ଇଵ ଧାଵତି
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ିଥିବା ଆଦତକୁ ମନ ତୁରନ୍ତ ଛାଡ଼ି ଆଉ ଧରି ନେଇଥାଏ; ଯେଉଁଠାରୁ ରୋକାଯାଏ, ସେଠାକୁ ପାଗଳ ଭଳି ଦୌଡ଼ିଯାଏ।
ଘଟାତ୍ ପଟମ୍ ଉପାଯାତି ପଟାଚ୍ ଛକଟମ୍ ଉତ୍କଟମ୍ । ଚିତ୍ତମ୍ ଅର୍ଥେଷୁ ଚରତି ପାଦପେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ମର୍କତଃ
ମନ ଘଡ଼ାରୁ କପଡ଼ାକୁ, କପଡ଼ାରୁ ଭାରି ଗାଡ଼ିକୁ ଯାଏ; ଏହା ବସ୍ତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାନର ଗଛ ଚଢ଼ିବା ପରି ଘୁରିଘୁରି ଚାଲେ।
ପଞ୍ଚଦ୍ଵାରାଣି ମନସଶ୍ ଚକ୍ଷୁରାଦୀନ୍ଯ୍ ଅମୂନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଦଗ୍ଧେନ୍ଦ୍ରିଯାଭିଧାନାନି ତାଵଦ୍ ଆଲୋକଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମନର ପାଞ୍ଚଟି ଦ୍ୱାର ହେଉଛି ଚକ୍ଷୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ; ଏହାମାନେ ଜଳିଯାଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନାମରେ ଅଛନ୍ତି; ଏମାନେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି ମୁଁ ଏବେ ଦେଖୁଛି।