ନୀରୂପାଯ ନିରାଖ୍ଯାଯ ପ୍ରକାଶାଯାମଲାତ୍ମନେ । ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମୈକସଂସ୍ଥାଯ ମହ୍ଯମ୍ ଏଵ ନମୋ ନମଃ
ଯିଏ ରୂପହୀନ, ବର୍ଣ୍ଣନା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ସ୍ୱରୂପ, ସେଇ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଅବସ୍ଥିତ କରିଛନ୍ତି—ମୋତେ ମାତ୍ର ନମସ୍କାର।
ନିର୍ଵିକାରାଯ ନିତ୍ଯାଯ ନିରଂଶାଯ ନିରାତ୍ମନେ । ସର୍ଵସ୍ମୈ ସର୍ଵକାର୍ଯାଯ ମହ୍ଯମ୍ ଏଵ ନମୋ ନମଃ
ଯିଏ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଚିରକାଳର, ଅଂଶହୀନ, ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ନାହିଁ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ, ସେଇ ମୋତେ ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ।
ସମାଂ ସର୍ଵଗତାଂ ସୂକ୍ଷ୍ମାଂ ଜଗଦେକପ୍ରକାଶିନୀମ୍ । ସତ୍ତାମ୍ ଉପାଗତୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ମହ୍ଯମ୍ ଏଵ ନମୋ ନମଃ
ମୁଁ ମୋ ଭିତରେ ସେଇ ସତ୍ତାକୁ ପାଇଛି, ଯାହା ସମ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରେ—ସେଇ ମୋତେ ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ।
ସାଦ୍ରିଦ୍ଯୂର୍ଵୀନଦୀଶାଙ୍ଗଂ ନାହମ୍ ଏଵାହମ୍ ଏଵ ଵା । ଜଗତ୍ ସର୍ଵପଦାର୍ଥାଢ୍ଯଂ ମହ୍ଯମ୍ ଏଵ ନମୋ ନମଃ
ମୁଁ ପାହାଡ଼, ମାଟି, ନଦୀ, ଦିଗ୍ବଳୟ ଭଳି ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଏହି ଶରୀର ନୁହେଁ, ଏବଂ ମୁଁ ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ବିଶ୍ୱ—ସେଇ ମୋତେ ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵ୍ଯପଗତମନନଂ ଶମାଭିରାମଂ ପ୍ରକଟିତଵିଶ୍ଵମ୍ ଅଵିଶ୍ଵମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତମ୍ । ସ୍ଵଯମ୍ ଅଜମ୍ ଅଜରଂ ଗୁଣାଦ୍ ଅତୀତଂ ଵପୁର୍ ଅହମ୍ ଅଚ୍ଯୁତମ୍ ଐଶ୍ଵରଂ ନମାମି
ଯାହାର ଚିନ୍ତା ଶାନ୍ତ, ଶାନ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ, ବିଶ୍ୱ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱ ନୁହେଁ, ଅସୀମ, ଅଜନ୍ମା, ବୃଦ୍ଧିବିହୀନ, ଗୁଣ ଉପରେ ନଥିବା, ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଏହି ଆତ୍ମ ସ୍ୱରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଏଵଂ ଵିଚାର୍ଯ ବୁଦ୍ଧ୍ଯାନ୍ତଃ ପୁନର୍ ଇତ୍ଥଂ ଵିଚାର୍ଯତେ । ତତ୍ତ୍ଵଵିଦ୍ଭିର୍ ମହାବାହୋ ଜ୍ଞେଯ ଆତ୍ମା ମହାତ୍ମଭିଃ
ଏଭଳି ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ପୁଣି ଏହିପରି ଭାବିବାକୁ ହୁଏ— ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍।
ଆତ୍ମୈଵେଦଂ ଜଗଦ୍ ଇତି ସତ୍ଯଂ ଚିତ୍ତେନ ମାର୍ଜିତମ୍ । ଉତ୍ଥିତଂ ସ୍ଯାତ୍ କୁତଶ୍ ଚିତ୍ତମ୍ ଅହୋ ଚିତ୍ରମ୍ ଅଵସ୍ତୁ ଯତ୍
ଏହି ସଂସାର ଆତ୍ମା ହିଁ— ଏହା ସତ୍ୟ, ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ଏହା ବୁଝିବାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଏହି ମନ କେଉଁଠୁ ଉପଜେ? ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା କିଛି ନୁହେଁ, ସେଠାରୁ ଏହି ମନ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଅଵିଦ୍ଯାତ୍ଵାଦ୍ ଅଚିତ୍ତ୍ଵାଚ୍ ଚ ସମାଯାତ୍ଵାତ୍ ସଦୈଵ ହି । ମୃତଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵା ଚିତ୍ତଂ ଭ୍ରମାଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ଖପୁଷ୍ପଵତ୍
ଅଜ୍ଞାନ, ମନର ଅଭାବ ଏବଂ ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ମନ କେବେ ଥାଏନି; ଏହା କେବଳ ଭ୍ରମ, ଆକାଶରେ ଫୁଲ ଥିବା ପରି।
ସିଦ୍ଧସ୍ ସ୍ଥାଣୁପରିସ୍ପନ୍ଦୋ ନୌଗତସ୍ଯ ଯଥା ଶିଶୋଃ । ଅବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ନ ବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ତଥା ଚିତ୍ତମ୍ ଅସନ୍ମଯମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ବୃକ୍ଷ ପାଖରେ ସବୁ କିଛି ଶାନ୍ତ ଥାଏ, କିମ୍ବା ନୌକାରେ ଚଢ଼ିନଥିବା ଛୁଆ ଯେପରି ନିଷ୍କ୍ରିୟ ରହେ, ସେପରି ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷଙ୍କ ମନ ଅଚଳ ରହେ। ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ, ଜାଗୃତଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଏହି ମନ କେବଳ ଅସତ୍ୟରେ ଗଠିତ।
ମୌର୍ଖ୍ଯମୋହଭ୍ରମେ ଶାନ୍ତେ ଚିତ୍ତଂ ନୋପଲଭାମହେ । ଚକ୍ରାରୋହଭ୍ରମସ୍ଯାନ୍ତେ ପର୍ଵତସ୍ପନ୍ଦନଂ ଯଥା
ମୂର୍ଖତା, ମୋହ ଓ ଭ୍ରମର ଶାନ୍ତିରେ ଆମେ ମନକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରୁନାହୁଁ; ଯେପରିକି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଚକ୍ରର ଭ୍ରମ ଶେଷ ହେଲେ ପାହାଡ଼ର କମ୍ପନ ମାତ୍ର ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ଏଵଂ ହି ଚିତ୍ତଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ବ୍ରହ୍ମୈଵାସ୍ତି ତତାତ୍ମକମ୍ । ପଦାର୍ଥଭାଵନାଶ୍ ଚିତ୍ରାସ୍ ତେନାସତ୍ଯା ମଯୋଜ୍ଝିତାଃ
ଏଭଳି, ମନ ନିଜରେ କିଛି ନୁହେଁ; କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଏହି। ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁ ନେଇ ଯେଉଁ ଧାରଣା ହୁଏ, ସେଗୁଡିକ ମିଥ୍ୟା, ଏବଂ ମୁଁ ସେଗୁଡିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି।
ଜାତୋ ଽସ୍ମି ଶାନ୍ତସନ୍ଦେହସ୍ ସ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମି ଵିଗତଜ୍ଵରଃ । ଯଥା ତିଷ୍ଠାମି ତିଷ୍ଠାମି ତଥୈଵ ଵିଗତୈଷଣମ୍
ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସନ୍ଦେହରୁ ମୁକ୍ତ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ, ଜ୍ୱର ନାହିଁ; ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ଅଛି, ଏବଂ ଆଶା ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ।
ଚିତ୍ତାଭାଵେ ପରିକ୍ଷୀଣା ବଲାତ୍ ତୃଷ୍ଣାଦଯୋ ଗୁଣାଃ । ଆଲୋକୋପରମେ ଚିତ୍ରା ଵର୍ଣାଖ୍ଯା ଇଵ ସଂଵିଦଃ
ମନ ନଥିଲେ, ତୃଷ୍ଣା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଜୋରକରି କ୍ଷୟ ହୁଏ; ଜ୍ଞାନ ଶେଷ ହେଲେ, ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଥିବା ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ମିଶିଯାଏ।
ମୃତଂ ଚିତ୍ତଂ ଗତାସ୍ ତୃଷ୍ଣାଃ ପ୍ରକ୍ଷୀଣଂ ମୋହପଞ୍ଜରମ୍ । ନିରହଙ୍କାରତା ଜାତା ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମି ପ୍ରବୁଦ୍ଧଵାନ୍
ମୋର ମନ ମରିଯାଇଛି, ଆଶା ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ଭ୍ରମର ଜେଲା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି; ମୋର ମଧ୍ୟରୁ ଅହଂକାର ହଟିଯାଇଛି—ଏଭଳି ଜାଗୃତ ହୋଇ, ମୁଁ ଏହି ସଂସାରରେ ଅଛି।
ଏକମ୍ ଏଵ ଜଗଚ୍ ଛାନ୍ତଂ ନାନାତ୍ଵଂ ନ ସଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । କିମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଵିମୃଶାମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଃ କଥଯୈଵାଲମ୍ ଏତଯା
ଏହି ସଂସାର ଏକ ଏବଂ ଶାନ୍ତ; ଏଠାରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଏହି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଆଉ କଣ ଭିତରେ ଚିନ୍ତା କରିବି? ଏଠିଏ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।
ନିରାଭାସମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ପଦଂ ପାଵନମ୍ ଆଗତଃ । ସୋମ୍ଯସ୍ ସର୍ଵଗତସ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମସ୍ ସ୍ଥିତ ଆତ୍ମାସ୍ମି ଶାଶ୍ଵତଃ
ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି, ଯାହାର କୌଣସି ଆକୃତି ନାହିଁ, ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ, ଶେଷ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ମୁଁ ସମସ୍ତ ଠାରେ ଥିବା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଅଛି।
ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ଯଚ୍ ଚ ନାସ୍ତୀହ ଚିତ୍ତାଦ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାଦ୍ଯ୍ ଅଵସ୍ତୁ ଵା । ତତ୍ ଖାଦ୍ ଅଚ୍ଛତରଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅନନ୍ତାଗ୍ରାହ୍ଯମ୍ ଆତତମ୍
ଏଠାରେ ଯାହା ଅଛି କିମ୍ବା ନାହିଁ—ମନ, ଆତ୍ମା କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ ଯେଉଁହେଉଛି—ସେସବୁ ଆକାଶଠାରୁ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶାନ୍ତ, ଅନନ୍ତ ଏବଂ ଧରିପାରିବା ଉପରେ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିତ।
ଚିତ୍ତଂ ଭଵତୁ ଵା ମାନ୍ତର୍ ନିଯତାଂ ସ୍ମୃତିମ୍ ଏତୁ ଵା । କୋ ଵିଚାରଣଯାର୍ଥୋ ମେ ନିରଂଶସ୍ଯୋଦିତାତ୍ମନଃ
ମନ ଭିତରେ ଉଠୁ କି ନ ଉଠୁ, ସ୍ମୃତି ଆସୁ କି ନ ଆସୁ—ମୋର ଏକତାମୟ ସ୍ୱରୂପ ଉଦିତ ହେବା ପରେ, ମୁଁ ଏହି ଅନ୍ୱେଷଣର ଆବଶ୍ୟକତା କାହିଁକି ରଖିବି?
ଵିଚାରକାରକୋ ମୌର୍ଖ୍ଯାଦ୍ ଅହମ୍ ଆସମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତିଃ । ଵିଚାରେଣାମିତାକାରଃ କ୍ଵାଧୁନାହଂ ଵିଚାରକଃ
‘ମୁଁ ଅନ୍ୱେଷକ’—ଏହି ଭାବ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉପଜିଥିଲା; ବର୍ତ୍ତମାନ ଅନ୍ୱେଷଣ ଦ୍ୱାରା ମୋର ରୂପ ସୀମାହୀନ ହୋଇଯାଇଛି—ଏବେ କେଉଁଠି ରହିଛି ସେଇ ଅନ୍ୱେଷକ ମୁଁ?
ମୃତେ ଽପି ମନସୀଯଂ ମେ ଵିକଲ୍ପଶ୍ରୀର୍ ନିରର୍ଥକା । ମନୋଵେତାଲଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ କିମର୍ଥମ୍ ଉପଜାଯତେ
ମନ ମରିଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବନାମାନେ ମୋ ମନରେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଉପଜୁଛନ୍ତି; ଏହି ମନର ତରଙ୍ଗମାନେ କାହିଁକି ଆସୁଛନ୍ତି?
ତଦ୍ ଇମାଂ ପ୍ରଜହାମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଵିକଲ୍ପକଲନାମ୍ ଅଲମ୍ । ନିର୍ଣୀଯୋମ୍ ଇତି ଶାନ୍ତାତ୍ମା ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ମୌନଵାନ୍
ଏହିପରି, ମୁଁ ମନର ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବନାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି—ଏହା ପାଇଁ ଆଉ ଦରକାର ନାହିଁ; ନିଶ୍ଚିତ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ମନେ, ମୁଁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ନିରବ ରହିଯାଏ।
ଅଶ୍ନନ୍ ଗଚ୍ଛନ୍ ସ୍ଵପଂସ୍ ତିଷ୍ଠନ୍ନ୍ ଇତି ରାଘଵ ଚେତସା । ସର୍ଵତ୍ର ପ୍ରଜ୍ଞଯା ତଜ୍ଜ୍ଞଃ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ପ୍ରଵିଚାରଯେତ୍
ହେ ରାଘବ, ଖାଇବା, ଚାଲିବା, ଶୋଇବା କିମ୍ବା ଦଢ଼ିଆ ରହିବା — ଯେଉଁ କାମ କରିବେ, ସେ ସବୁ କାମକୁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମନେ-ମନେ ସଚେତନ ଭାବେ ପ୍ରତିଦିନ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଵିଚାର୍ଯ ସ୍ଵସଂସ୍ଥେନ ସ୍ଵସ୍ଥେନ ସ୍ଵେନ ଚେତସା । ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଵିଗତୋଦ୍ଵେଗଂ ସନ୍ତଃ ପ୍ରକୃତକର୍ମସୁ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନକୁ ଶାନ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼ କରି ବିଚାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସାଧାରଣ କାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା ଓ ଅଶାନ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ରହନ୍ତି।
ଵିଗତମାନମଦା ମୁଦିତାଶଯାଶ୍ ଶରଦୁପୋଢଶଶାଙ୍କସମତ୍ଵିଷଃ । ପ୍ରକୃତସଂଵ୍ଯଵହାରଵିହାରିଣସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇହ ସୁଖଂ ଵିହରନ୍ତି ମହାଧିଯଃ
ଅହଂକାର ଓ ଅଭିମାନ ଛାଡ଼ି, ଆନନ୍ଦ ଭାବରେ, ଶରତ୍କାଳର ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶାନ୍ତ ତେଜ ନେଇ, ଏହି ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ସାଧାରଣ କାମ କରି ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ସୁଖରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ଵିଚାର ଏଵଂ ଵିଦୁଷା ସଂଵର୍ତେନ କୃତଃ ପୁରା । କଥିତୋ ମମ ଵିନ୍ଧ୍ଯାଦ୍ରୌ ତେନୈଵ ଵିଦିତାତ୍ମନା
ଏପରି ବିଚାର ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଋଷି ସଂବର୍ତ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ କରାଯାଇଥିଲା ବୋଲି ମୁଁ କହିଛି।
ଏତାଂ ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ଵିଚାରପରଯା ଧିଯା । ସଂସାରସାଗରାଦ୍ ଅସ୍ମାତ୍ ତାରତମ୍ଯେନ ସନ୍ତର
ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଭଲଭାବରେ ଧରି, ଚିନ୍ତା ଓ ଅନ୍ୱେଷଣରେ ଲାଗିଥିବା ମନ ସହିତ, ଏହି ସଂସାର ନଦୀକୁ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।
ଅଥେମାମ୍ ଅପରାଂ ରାମ ଶୃଣୁ ଦୃଷ୍ଟିଂ ପଦପ୍ରଦାମ୍ । ମୁନିନା ଵୀତହଵ୍ଯେନ ଯଥା ସ୍ଥିତମ୍ ଅଶଙ୍କିତମ୍
ଏବେ, ରାମ, ଆଉ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଶୁଣ, ଯାହା ମୁକ୍ତିର ପଥ ଦେଖାଏ, ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୁ ମହାମୁନି ବୀତହବ୍ୟ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
ଵୀତହଵ୍ଯୋ ମହାତେଜା ବଭ୍ରାମାଭ୍ରାମ୍ବରଃ ପୁରା । ଵିନ୍ଧ୍ଯଶୈଲଦରୀର୍ ଦୀର୍ଘା ରଵିର୍ ମେରୁଦରୀର୍ ଇଵ
ବୀତହବ୍ୟ ନାମକ ମହାତେଜସ୍ବୀ ମୁନି, ପୂର୍ବେ ଏକ ମେଘର ଭଳି ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଦୀର୍ଘ ଗୁହାମାନେ ମାଧ୍ୟମରେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଭିତରେ ଚାଲିଯାଏ, ସେପରି ଚାଲିଥିଲେ।
ଅସ୍ମାତ୍ କ୍ରିଯାକ୍ରମାଦ୍ ଘୋରାତ୍ ସଂସାରଭ୍ରମଦାଯିନଃ । ଆଧିଵ୍ଯାଧିମଯାକାରାତ୍ କାଲେନୋଦ୍ଵେଗମ୍ ଆଯଯୌ
ଏହି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ଅନୁକ୍ରମଣୀ, ଯାହା ସଂସାରରେ ଭ୍ରମଣ ଓ ଦୁଃଖ-ରୋଗ ଦେଇଥାଏ, ସେଥିରୁ କିଛି ସମୟ ପରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଅଶାନ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧ୍ଯଂଶଲଭ୍ଯୋଦାରପଦେଚ୍ଛଯା । ସଞ୍ଜହାର ଜରାଜୀର୍ଣସ୍ ସ୍ଵାଂ ଵ୍ଯାପାରପରମ୍ପରାମ୍
ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିର ଏକ ଅଂଶ ପାଇବା ପବିତ୍ର ଇଚ୍ଛାରେ, ବୟସ୍କ ଏବଂ ଶୀର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜର ପୁରୁଣା କାମକାଜକୁ ଛାଡିଦେଲେ।