ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଚିତ୍ତଂ ମୃତମ୍ ଇତି ଜ୍ଞାତମ୍ ଅଦ୍ଯ ମଯା ସ୍ଵଯମ୍ । ନ ଶଠେନ ସମଂ ନୀତଂ ସମଗ୍ରଂ ଜୀଵିତଂ ନିଜମ୍
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଆଜି ମୁଁ ନିଜେ ଜାଣିପାରିଛି ଯେ ମନ ମୃତ; ଏହି ଠକା ମନ ସହିତ ମୋ ସମଗ୍ର ଜୀବନ କଟିଯାଇନାହିଁ।
ଉତ୍ସାର୍ଯ ଦେହସଦନାନ୍ ମନଶ୍ଶଠମ୍ ଅହଂ କ୍ଷଣାତ୍ । ଅଯଂ ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ସ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ଵେତାଲପରିଵର୍ଜିତଃ
ମୁଁ ଏହି ଠକା ମନକୁ ଦେହର ଘରୁ ତୁରନ୍ତ ବାହାର କରିଦେଇଛି; ଏବେ ମୁଁ ଭିତରେ ସ୍ଥିର ଓ ଶାନ୍ତ ଅଛି, ମନର ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଅଶାନ୍ତି ନାହିଁ।
ଚିତ୍ତଵେତାଲଲବ୍ଧେନ ଚିରଂ କାଲଂ ମଯୋଦ୍ଧତାଃ । କୃତା ଵିକାରା ଵିଵିଧାସ୍ ସ୍ଵଯଂ କୃତ୍ଵା ହସାମି ଯାନ୍
ମନର ଭ୍ରମର ପ୍ରଭାବରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ମୁଁ ଅସ୍ଥିର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବିକୃତି ତିଆରି କରିଥିଲି; ଏବେ ସେସବୁ କରି, ମୁଁ ନିଜେ ଏହାକୁ ହସୁଛି।
ଚିରାନ୍ ନିପତିତୋ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଵିଚାରାସିଵରାଙ୍କିତଃ । ହୃଦ୍ଗେହାଚ୍ ଚିତ୍ତଵେତାଲସ୍ ତାଲୋତ୍ତାଲସମୁନ୍ନତିଃ
ବହୁତ ଦିନ ପରେ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଚିନ୍ତାର ତଳୱାରରେ ଚିହ୍ନିତ ମନର ଭୂତ ହୃଦୟର ଘରୁ ବହୁତ ଉତ୍ତେଜନା ଓ ଉତ୍ତାଳତା ସହିତ ଅବଶେଷରେ ଢଳି ପଡିଛି।
ପ୍ରଶାନ୍ତଚିତ୍ତଵେତାଲେ ପଵିତ୍ରାଂ ପଦଵୀଂ ଗତେ । ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଶରୀରନଗରେ ସୁଖଂ ତିଷ୍ଠାମି କେଵଲଃ
ମନର ଭୂତ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ପବିତ୍ର ପଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲାପରେ, ଭାଗ୍ୟବଶେ ମୁଁ ଏବେ ଶରୀରର ନଗରରେ ଏକାକି ଓ ସୁଖରେ ବସିଛି।
ମୃତଂ ମନୋ ମୃତାଶ୍ ଚିନ୍ତା ମୃତୋ ଽହଙ୍କାରରାକ୍ଷସଃ । ଵିଚାରମନ୍ତ୍ରେଣ ସମସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ତିଷ୍ଠାମି କେଵଲଃ
ମନ ମରିଗଲା, ଚିନ୍ତା ମରିଗଲା, ଅହଂକାରର ଦାନବ ମଧ୍ୟ ମରିଗଲା; ବିଚାରର ମନ୍ତ୍ରରେ ମୁଁ ସମତା ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟରେ ଏକାକି ରହିଛି।
କିଂ ମନୋ ମେ ମମାଶାଃ କାଃ କୋ ମେ ଽହଙ୍କାରକୋ ଭଵେତ୍ । ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଵ୍ଯର୍ଥଂ କଲତ୍ରଂ ମେ ନଷ୍ଟମ୍ ଏତଦ୍ ଅଶେଷତଃ
ମୋ ପାଇଁ ମନ କ'ଣ? ମୋର କେଉଁ ଆଶା ଅଛି? କିଏ ମୋର ଅହଂକାର ତିଆରି କରିପାରିବ? ଭାଗ୍ୟବଶେ, ଏହି ସମସ୍ତ ମିଥ୍ୟା ଦଳ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି।
ଏକସ୍ମୈ କୃତକୃତ୍ଯାଯ ନିତ୍ଯାଯ ଵିମଲାତ୍ମନେ । ନିର୍ଵିକଲ୍ପଚିଦାଖ୍ଯାଯ ମହ୍ଯମ୍ ଏଵ ନମୋ ନମଃ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧିଥିବା, ଚିରନ୍ତନ, ପବିତ୍ର ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଚେତନା ଭାବରେ ଯିଏ ଅଛି, ସେଇ ମୋତେ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ନ ମମାଶା ନ କର୍ମାଣି ନ ସଂସାରୋ ନ କର୍ତୃତା । ନ ଭୋକ୍ତୃତା ନ ଦେହୋ ମେ ମହ୍ଯମ୍ ଏଵ ନମୋ ନମଃ
ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ଆଶା ନାହିଁ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ସଂସାର ନାହିଁ, କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ନାହିଁ, ଭୋକ୍ତୃତ୍ୱ ନାହିଁ, ଦେହ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ—ମୋତେ ମାତ୍ର ନମସ୍କାର।
ନାହମ୍ ଆତ୍ମା ନ ଚାକାଶୋ ନ ଚୈଵାଯମ୍ ଅହଂ ସ୍ଵଯମ୍ । ମମ ନାସ୍ତି ଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦୋ ମହ୍ଯମ୍ ଏଵ ନମୋ ନମଃ
ମୁଁ ଆତ୍ମା ନୁହେଁ, ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି 'ମୁଁ' ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ—ମୋତେ ମାତ୍ର ନମସ୍କାର।
ନୀରୂପାଯ ନିରାଖ୍ଯାଯ ପ୍ରକାଶାଯାମଲାତ୍ମନେ । ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମୈକସଂସ୍ଥାଯ ମହ୍ଯମ୍ ଏଵ ନମୋ ନମଃ
ଯିଏ ରୂପହୀନ, ବର୍ଣ୍ଣନା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ସ୍ୱରୂପ, ସେଇ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଅବସ୍ଥିତ କରିଛନ୍ତି—ମୋତେ ମାତ୍ର ନମସ୍କାର।
ନିର୍ଵିକାରାଯ ନିତ୍ଯାଯ ନିରଂଶାଯ ନିରାତ୍ମନେ । ସର୍ଵସ୍ମୈ ସର୍ଵକାର୍ଯାଯ ମହ୍ଯମ୍ ଏଵ ନମୋ ନମଃ
ଯିଏ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଚିରକାଳର, ଅଂଶହୀନ, ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ନାହିଁ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ, ସେଇ ମୋତେ ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ।
ସମାଂ ସର୍ଵଗତାଂ ସୂକ୍ଷ୍ମାଂ ଜଗଦେକପ୍ରକାଶିନୀମ୍ । ସତ୍ତାମ୍ ଉପାଗତୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ମହ୍ଯମ୍ ଏଵ ନମୋ ନମଃ
ମୁଁ ମୋ ଭିତରେ ସେଇ ସତ୍ତାକୁ ପାଇଛି, ଯାହା ସମ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରେ—ସେଇ ମୋତେ ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ।
ସାଦ୍ରିଦ୍ଯୂର୍ଵୀନଦୀଶାଙ୍ଗଂ ନାହମ୍ ଏଵାହମ୍ ଏଵ ଵା । ଜଗତ୍ ସର୍ଵପଦାର୍ଥାଢ୍ଯଂ ମହ୍ଯମ୍ ଏଵ ନମୋ ନମଃ
ମୁଁ ପାହାଡ଼, ମାଟି, ନଦୀ, ଦିଗ୍ବଳୟ ଭଳି ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଏହି ଶରୀର ନୁହେଁ, ଏବଂ ମୁଁ ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ବିଶ୍ୱ—ସେଇ ମୋତେ ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵ୍ଯପଗତମନନଂ ଶମାଭିରାମଂ ପ୍ରକଟିତଵିଶ୍ଵମ୍ ଅଵିଶ୍ଵମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତମ୍ । ସ୍ଵଯମ୍ ଅଜମ୍ ଅଜରଂ ଗୁଣାଦ୍ ଅତୀତଂ ଵପୁର୍ ଅହମ୍ ଅଚ୍ଯୁତମ୍ ଐଶ୍ଵରଂ ନମାମି
ଯାହାର ଚିନ୍ତା ଶାନ୍ତ, ଶାନ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ, ବିଶ୍ୱ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱ ନୁହେଁ, ଅସୀମ, ଅଜନ୍ମା, ବୃଦ୍ଧିବିହୀନ, ଗୁଣ ଉପରେ ନଥିବା, ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଏହି ଆତ୍ମ ସ୍ୱରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଏଵଂ ଵିଚାର୍ଯ ବୁଦ୍ଧ୍ଯାନ୍ତଃ ପୁନର୍ ଇତ୍ଥଂ ଵିଚାର୍ଯତେ । ତତ୍ତ୍ଵଵିଦ୍ଭିର୍ ମହାବାହୋ ଜ୍ଞେଯ ଆତ୍ମା ମହାତ୍ମଭିଃ
ଏଭଳି ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ପୁଣି ଏହିପରି ଭାବିବାକୁ ହୁଏ— ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍।
ଆତ୍ମୈଵେଦଂ ଜଗଦ୍ ଇତି ସତ୍ଯଂ ଚିତ୍ତେନ ମାର୍ଜିତମ୍ । ଉତ୍ଥିତଂ ସ୍ଯାତ୍ କୁତଶ୍ ଚିତ୍ତମ୍ ଅହୋ ଚିତ୍ରମ୍ ଅଵସ୍ତୁ ଯତ୍
ଏହି ସଂସାର ଆତ୍ମା ହିଁ— ଏହା ସତ୍ୟ, ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ଏହା ବୁଝିବାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଏହି ମନ କେଉଁଠୁ ଉପଜେ? ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା କିଛି ନୁହେଁ, ସେଠାରୁ ଏହି ମନ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଅଵିଦ୍ଯାତ୍ଵାଦ୍ ଅଚିତ୍ତ୍ଵାଚ୍ ଚ ସମାଯାତ୍ଵାତ୍ ସଦୈଵ ହି । ମୃତଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵା ଚିତ୍ତଂ ଭ୍ରମାଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ଖପୁଷ୍ପଵତ୍
ଅଜ୍ଞାନ, ମନର ଅଭାବ ଏବଂ ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ମନ କେବେ ଥାଏନି; ଏହା କେବଳ ଭ୍ରମ, ଆକାଶରେ ଫୁଲ ଥିବା ପରି।
ସିଦ୍ଧସ୍ ସ୍ଥାଣୁପରିସ୍ପନ୍ଦୋ ନୌଗତସ୍ଯ ଯଥା ଶିଶୋଃ । ଅବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ନ ବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ତଥା ଚିତ୍ତମ୍ ଅସନ୍ମଯମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ବୃକ୍ଷ ପାଖରେ ସବୁ କିଛି ଶାନ୍ତ ଥାଏ, କିମ୍ବା ନୌକାରେ ଚଢ଼ିନଥିବା ଛୁଆ ଯେପରି ନିଷ୍କ୍ରିୟ ରହେ, ସେପରି ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷଙ୍କ ମନ ଅଚଳ ରହେ। ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ, ଜାଗୃତଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଏହି ମନ କେବଳ ଅସତ୍ୟରେ ଗଠିତ।
ମୌର୍ଖ୍ଯମୋହଭ୍ରମେ ଶାନ୍ତେ ଚିତ୍ତଂ ନୋପଲଭାମହେ । ଚକ୍ରାରୋହଭ୍ରମସ୍ଯାନ୍ତେ ପର୍ଵତସ୍ପନ୍ଦନଂ ଯଥା
ମୂର୍ଖତା, ମୋହ ଓ ଭ୍ରମର ଶାନ୍ତିରେ ଆମେ ମନକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରୁନାହୁଁ; ଯେପରିକି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଚକ୍ରର ଭ୍ରମ ଶେଷ ହେଲେ ପାହାଡ଼ର କମ୍ପନ ମାତ୍ର ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ଏଵଂ ହି ଚିତ୍ତଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ବ୍ରହ୍ମୈଵାସ୍ତି ତତାତ୍ମକମ୍ । ପଦାର୍ଥଭାଵନାଶ୍ ଚିତ୍ରାସ୍ ତେନାସତ୍ଯା ମଯୋଜ୍ଝିତାଃ
ଏଭଳି, ମନ ନିଜରେ କିଛି ନୁହେଁ; କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଏହି। ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁ ନେଇ ଯେଉଁ ଧାରଣା ହୁଏ, ସେଗୁଡିକ ମିଥ୍ୟା, ଏବଂ ମୁଁ ସେଗୁଡିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି।
ଜାତୋ ଽସ୍ମି ଶାନ୍ତସନ୍ଦେହସ୍ ସ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମି ଵିଗତଜ୍ଵରଃ । ଯଥା ତିଷ୍ଠାମି ତିଷ୍ଠାମି ତଥୈଵ ଵିଗତୈଷଣମ୍
ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସନ୍ଦେହରୁ ମୁକ୍ତ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ, ଜ୍ୱର ନାହିଁ; ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ଅଛି, ଏବଂ ଆଶା ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ।
ଚିତ୍ତାଭାଵେ ପରିକ୍ଷୀଣା ବଲାତ୍ ତୃଷ୍ଣାଦଯୋ ଗୁଣାଃ । ଆଲୋକୋପରମେ ଚିତ୍ରା ଵର୍ଣାଖ୍ଯା ଇଵ ସଂଵିଦଃ
ମନ ନଥିଲେ, ତୃଷ୍ଣା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଜୋରକରି କ୍ଷୟ ହୁଏ; ଜ୍ଞାନ ଶେଷ ହେଲେ, ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଥିବା ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ମିଶିଯାଏ।
ମୃତଂ ଚିତ୍ତଂ ଗତାସ୍ ତୃଷ୍ଣାଃ ପ୍ରକ୍ଷୀଣଂ ମୋହପଞ୍ଜରମ୍ । ନିରହଙ୍କାରତା ଜାତା ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମି ପ୍ରବୁଦ୍ଧଵାନ୍
ମୋର ମନ ମରିଯାଇଛି, ଆଶା ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ଭ୍ରମର ଜେଲା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି; ମୋର ମଧ୍ୟରୁ ଅହଂକାର ହଟିଯାଇଛି—ଏଭଳି ଜାଗୃତ ହୋଇ, ମୁଁ ଏହି ସଂସାରରେ ଅଛି।
ଏକମ୍ ଏଵ ଜଗଚ୍ ଛାନ୍ତଂ ନାନାତ୍ଵଂ ନ ସଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । କିମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଵିମୃଶାମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଃ କଥଯୈଵାଲମ୍ ଏତଯା
ଏହି ସଂସାର ଏକ ଏବଂ ଶାନ୍ତ; ଏଠାରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଏହି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଆଉ କଣ ଭିତରେ ଚିନ୍ତା କରିବି? ଏଠିଏ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।
ନିରାଭାସମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ପଦଂ ପାଵନମ୍ ଆଗତଃ । ସୋମ୍ଯସ୍ ସର୍ଵଗତସ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମସ୍ ସ୍ଥିତ ଆତ୍ମାସ୍ମି ଶାଶ୍ଵତଃ
ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି, ଯାହାର କୌଣସି ଆକୃତି ନାହିଁ, ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ, ଶେଷ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ମୁଁ ସମସ୍ତ ଠାରେ ଥିବା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଅଛି।
ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ଯଚ୍ ଚ ନାସ୍ତୀହ ଚିତ୍ତାଦ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାଦ୍ଯ୍ ଅଵସ୍ତୁ ଵା । ତତ୍ ଖାଦ୍ ଅଚ୍ଛତରଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅନନ୍ତାଗ୍ରାହ୍ଯମ୍ ଆତତମ୍
ଏଠାରେ ଯାହା ଅଛି କିମ୍ବା ନାହିଁ—ମନ, ଆତ୍ମା କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ ଯେଉଁହେଉଛି—ସେସବୁ ଆକାଶଠାରୁ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶାନ୍ତ, ଅନନ୍ତ ଏବଂ ଧରିପାରିବା ଉପରେ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିତ।
ଚିତ୍ତଂ ଭଵତୁ ଵା ମାନ୍ତର୍ ନିଯତାଂ ସ୍ମୃତିମ୍ ଏତୁ ଵା । କୋ ଵିଚାରଣଯାର୍ଥୋ ମେ ନିରଂଶସ୍ଯୋଦିତାତ୍ମନଃ
ମନ ଭିତରେ ଉଠୁ କି ନ ଉଠୁ, ସ୍ମୃତି ଆସୁ କି ନ ଆସୁ—ମୋର ଏକତାମୟ ସ୍ୱରୂପ ଉଦିତ ହେବା ପରେ, ମୁଁ ଏହି ଅନ୍ୱେଷଣର ଆବଶ୍ୟକତା କାହିଁକି ରଖିବି?
ଵିଚାରକାରକୋ ମୌର୍ଖ୍ଯାଦ୍ ଅହମ୍ ଆସମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତିଃ । ଵିଚାରେଣାମିତାକାରଃ କ୍ଵାଧୁନାହଂ ଵିଚାରକଃ
‘ମୁଁ ଅନ୍ୱେଷକ’—ଏହି ଭାବ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉପଜିଥିଲା; ବର୍ତ୍ତମାନ ଅନ୍ୱେଷଣ ଦ୍ୱାରା ମୋର ରୂପ ସୀମାହୀନ ହୋଇଯାଇଛି—ଏବେ କେଉଁଠି ରହିଛି ସେଇ ଅନ୍ୱେଷକ ମୁଁ?
ମୃତେ ଽପି ମନସୀଯଂ ମେ ଵିକଲ୍ପଶ୍ରୀର୍ ନିରର୍ଥକା । ମନୋଵେତାଲଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ କିମର୍ଥମ୍ ଉପଜାଯତେ
ମନ ମରିଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବନାମାନେ ମୋ ମନରେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଉପଜୁଛନ୍ତି; ଏହି ମନର ତରଙ୍ଗମାନେ କାହିଁକି ଆସୁଛନ୍ତି?