ହ୍ଯସ୍ତନୀ ଦୁଷ୍କ୍ରିଯାଭ୍ଯେତି ଶୋଭାଂ ସତ୍କ୍ରିଯଯା ଯଥା । ଅଦ୍ଯୈଵଂ ପ୍ରାକ୍ତନୀ ତସ୍ମାଦ୍ ଯତ୍ନାତ୍ ସତ୍କାର୍ଯଵାନ୍ ଭଵ
ଯେପରି ଗତକାଲିର ଖରାପ କାମ ଆଜିର ଭଲ କାମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୁଏ, ସେପରି ପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ। ତେଣୁ ଉତ୍ସାହରେ ଭଲ କାମ କର।
ମୂଢାନୁମାନସଂସିଦ୍ଧଂ ଦୈଵଂ ଯସ୍ଯାସ୍ତି ଦୁର୍ମତେଃ । ଦୈଵାଦ୍ ଦାହୋ ଽସ୍ତୁ ମା ଵେତି ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ତେନ ପାଵକେ
ଯେଉଁ ମୂଢ଼ ମନ୍ତି ଲୋକ ଅବିବେକରେ ଭାଗ୍ୟରେ ଭରସା କରେ, ତାଙ୍କୁ ଆଗୁନି ଦେଖି, 'ଭାଗ୍ୟରେ ଜଳିବ କି ନ ଜଳିବ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ।
ଦୈଵମ୍ ଏଵେହ ଚେତ୍ କର୍ମ ପୁଂସଃ କିମ୍ ଇଵ ଚେଷ୍ଟଯା । ସ୍ନାନଦାନାଶନାଚାରଂ ଦୈଵମ୍ ଏଵ କରିଷ୍ଯତି
ଯଦି ଭାଗ୍ୟ ଏଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ ହୁଏ, ତେବେ ମଣିଷର ଚେଷ୍ଟା କାହିଁକି? ଯଦି ଭାଗ୍ୟ ସବୁ କରେ, ତେବେ ସ୍ନାନ, ଦାନ, ଖାଇବା ଓ ଅନ୍ୟ କାମ କରିବାକୁ ମଣିଷ କାହିଁକି ଚେଷ୍ଟା କରିବ?
କିଂ ଵା ଶାସ୍ତ୍ରୋପଦେଶେନ ମୂକୋ ଽଯଂ ପୁରୁଷଃ କିଲ । ସଞ୍ଚାର୍ଯତେ ତୁ ଦୈଵେନ କିଂ କସ୍ଯେହୋପଦିଶ୍ଯତେ
ଯଦି ଏହି ମଣିଷ ଗୁଙ୍ଗା ଭଳି ଅଚଳ ଅଟୁଟ ରହିଲେ, ଶାସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷା ଦେଇ କ'ଣ ଉପକାର? ଯଦି ସେ କେବଳ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ତେବେ କାହାକୁ କ'ଣ ଶିଖେଇବା?
ନ ଚ ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦତା ଲୋକେ ଦୃଷ୍ଟେହ ଶଵତାଂ ଵିନା । ସ୍ପନ୍ଦାଶ୍ ଚ ଫଲସମ୍ପ୍ରାପ୍ତିସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଦୈଵଂ ନିରର୍ଥକମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ମୃତ ଲୋକ ଛାଡ଼ି ଅଚଳତା କେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ? ଚଳନ ଦ୍ୱାରା ଫଳ ମିଳେ, ତେଣୁ ଭାଗ୍ୟ ଅର୍ଥହୀନ।
ନ ଚାମୂର୍ତେନ ଦୈଵେନ ମୂର୍ତସ୍ଯ ସହକର୍ତୃତା । ହସ୍ତାଦୀନ୍ ଈହତଶ୍ ଚୈଵ ନ ଦୈଵେନ କ୍ଵଚିତ୍ କୃତମ୍
ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ କେବେ ଦେହୀ ଲୋକଙ୍କର ସହାୟକ ହୁଏନାହିଁ; ହାତ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କେବେ ନୁହେଁ।
ମନୋବୁଦ୍ଧିଵଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଦୈଵଂ ନେହାନୁଭୂଯତେ । ଆଗୋପାଲଂ କିଲ ପ୍ରାଜ୍ଞୈସ୍ ତେନ ଦୈଵମ୍ ଅସତ୍ ସଦା
ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଯେପରିକି ଏଠାରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ଏହି ଭାଗ୍ୟ କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ନାହିଁ। ପଣ୍ଡିତମାନେ କହନ୍ତି, ଭାଗ୍ୟ ଗୋପାଳ ଭଳି; ଏହିପରି ଭାଗ୍ୟ ସଦା ଅସତ୍ୟ।
ବୁଦ୍ଧେଶ୍ ଚେତ୍ ପୃଥଗ୍ ଅନ୍ଯୋ ଽର୍ଥସ୍ ସୈଵ ଚେତ୍ କାନ୍ଯତା ତଯୋଃ । କଲ୍ପନା ଵା ପ୍ରମାଣଂ ଚେତ୍ ପୌରୁଷଂ କିଂ ନ କଲ୍ପ୍ଯତେ
ଯଦି ବୁଦ୍ଧି ଠାରୁ ଅଲଗା କିଛି ଅଛି, ତେବେ ଏହା ହେଲେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଣ ତଫାତ୍? ଯଦି କଳ୍ପନାକୁ ଏହାର ପ୍ରମାଣ ମାନାଯାଏ, ତେବେ ମନୁଷ୍ୟର ଚେଷ୍ଟାକୁ କାହିଁକି କଳ୍ପନା କରାଯାଏ ନାହିଁ?
ନାମୂର୍ତେସ୍ ତେନ ସଙ୍ଗୋ ଽସ୍ତି ନଭସେଵ ଵପୁଷ୍ମତଃ । ମୂର୍ତଂ ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ ଲଗ୍ନଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଦୈଵଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଅରୂପ ସତ୍ତାର ସହିତ ଦେହୀର କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶର ସହିତ ଦେହ ଥିବାର କୌଣସି ଯୋଗ ନାହିଁ। ଦେହୀକୁ ତ ଲଗ୍ନ ଦେଖାଯାଏ; ଏହିଯୋଗୁଁ ଭାଗ୍ୟ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ।
ଵିନିଯୋକ୍ତାଥ ଭୂତାନାମ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯସ୍ ତଜ୍ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ । ଶେରତାଂ ଭୂତଵୃନ୍ଦାନି ଦୈଵଂ ସର୍ଵଂ କରିଷ୍ଯତି
ଯଦି ତିନି ଜଗତର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଇବା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କେହି ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଭାଗ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଶୁଅଇଦିଅ—ଭାଗ୍ୟ ସବୁ କାମ କରୁ।
ଦୈଵେନେତ୍ଥଂ ନିଯୁକ୍ତୋ ଽସ୍ମି କିଂ କରୋମୀଦୃଶଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ସମାଶ୍ଵାସନଵାଗ୍ ଏଷା ନ ଦୈଵଂ ପରମାର୍ଥତଃ
ଭାଗ୍ୟର ଚାପରେ ଏଭଳି କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲି; ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି? ଏହି ପ୍ରକାର ଆଶ୍ୱାସନ ଦେବା କଥା ସତ୍ୟରେ ଭାଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ମୂଢୈଃ ପ୍ରକଲ୍ପିତଂ ଦୈଵଂ ତତ୍ପରାସ୍ ତେ କ୍ଷଯଂ ଗତାଃ । ପ୍ରାଜ୍ଞାସ୍ ତୁ ପୁରୁଷାର୍ଥେନ ପଦମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଆଗତାଃ
ମୂର୍ଖମାନେ ଭାଗ୍ୟକୁ ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି; ଯେମାନେ ଏହାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ଯେ ଶୂରା ଯେ ଚ ଵିକ୍ରାନ୍ତା ଯେ ପ୍ରାଜ୍ଞା ଯେ ଚ ପଣ୍ଡିତାଃ । ତୈସ୍ ତୈଃ କୈର୍ ଇଵ ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ ଵଦ ଦୈଵଂ ପ୍ରଚକ୍ଷ୍ଯତେ
ଯେମାନେ ସାହସୀ, ଶୂର, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ପଣ୍ଡିତ, ଏହି ଜଗତରେ ସେମାନେ କେଉଁଠି ଭାଗ୍ୟକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥାନ୍ତି? କୁହନ୍ତୁ।
କାଲଵିଦ୍ଭିର୍ ଵିନିର୍ଣୀତା ଯସ୍ଯାସ୍ତି ଚିରଜୀଵିତା । ସ ଚେଜ୍ ଜୀଵତି ସଞ୍ଛିନ୍ନଶିରାସ୍ ତଦ୍ ଦୈଵମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ଯାହାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ବିଶେଷଜ୍ଞମାନେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିଛନ୍ତି, ଯଦି ସେ ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡ କଟିଯିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ବଞ୍ଚିଯାଏ, ତାହାକୁ ଏହି ଭାଗ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଖାଯାଏ।
କାଲଵିଦ୍ଭିର୍ ଵିନିର୍ଣୀତଂ ପାଣ୍ଡିତ୍ଯଂ ଯସ୍ଯ ରାଘଵ । ଅନଧ୍ଯାପିତ ଏଵାସୌ ତଜ୍ଜ୍ଞଶ୍ ଚେଦ୍ ଦୈଵମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ହେ ରାଘବ, ଯେଉଁମାନେ କାଳର ଅର୍ଥ ବୁଝନ୍ତି, ସେମାନେ ଯାହାଙ୍କର ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିଛନ୍ତି, ଯଦି ସେଉଁଠି କେହି ପଢିବା ଛାଡ଼ି ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇଯାନ୍ତି, ତେବେ ସେଠାରେ ଦେବତାଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ କୃପା ଅଛି।
ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରେଣ ମୁନିନା ଦୈଵମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଦୂରତଃ । ପୌରୁଷେଣୈଵ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯଂ ରାମ ନାନ୍ଯଥା
ମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଦେବତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟକୁ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ; ସେ କେବଳ ନିଜ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ହେ ରାମ, ଏହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ହୋଇନଥିଲା।
ଅମୀଭିର୍ ଅପରୈ ରାମ ପୁରୁଷୈର୍ ମୁନିତାଂ ଗତୈଃ । ପୌରୁଷେଣୈଵ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଚିରଂ ଗଗନଗାମିତା
ହେ ରାମ, ଏହି ଅନ୍ୟ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମୁନିତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କେବଳ ନିଜ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗର ମାର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ଉତ୍ସାଦ୍ଯ ଦେଵସଙ୍ଘାତାଂଶ୍ ଚକ୍ରୁସ୍ ତ୍ରିଭୁଵନୋଦରେ । ପୌରୁଷେଣୈଵ ଯତ୍ନେନ ସାମ୍ରାଜ୍ଯଂ ଦାନଵେଶ୍ଵରାଃ
ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଦାନବମାନେ ନିଜ ପ୍ରୟାସ ଓ ଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦୂର କରି, ତିନି ଭୁବନରେ ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଆଲୂନଶୀର୍ଣମ୍ ଆଭୋଗି ଜଗଦ୍ ଆଜହ୍ରୁର୍ ଓଜସା । ପୌରୁଷେଣୈଵ ଯତ୍ନେନ ଦାନଵେଭ୍ଯସ୍ ସୁରେଶ୍ଵରାଃ
ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରୟାସରେ, ଦାନବମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି ଉଜାଡ଼ ଓ ଲୁଟିଯାଇଥିବା ସଂସାରକୁ ଦଳି ନେଇଥିଲେ।
ରାମ ପୌରୁଷଯୁକ୍ତ୍ଯୈଵ ସଲିଲଂ ଧାର୍ଯତେ ନ ଵା । ଚିରଂ କରଣ୍ଡକେ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ନ ଦୈଵଂ ତତ୍ର କାରଣମ୍
ରାମ, ପାଣି କେବଳ ପ୍ରୟାସ ଓ ଉପାୟରେ ମାଟି କୁଁଆରେ ରହିପାରେ, ଭାଗ୍ୟରେ ନୁହେଁ; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ କୁଁଆରେ ରହିଥାଏ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା, ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ହରଣାଦାନସଂରମ୍ଭଵିଭ୍ରମଭ୍ରମଭୂମିଷୁ । ଶକ୍ତତା ଦୃଶ୍ଯତେ ରାମ ନ ଦୈଵସ୍ଯୌଷଧେର୍ ଇଵ
ନେବା, ଦେବା, ଚେଷ୍ଟା, ଭ୍ରମ ଓ ଭ୍ରମଣରେ, ରାମ, କ୍ଷମତା ଦେଖାଯାଏ, ଭାଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଯେପରି ଔଷଧରେ ଭିତରେ ଭାଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସକଲକାରଣକାର୍ଯଵିଵର୍ଜିତଂ ନିଜଵିକଲ୍ପଵଶାଦ୍ ଉପକଲ୍ପିତମ୍ । ତ୍ଵମ୍ ଅନଵେକ୍ଷ୍ଯ ହି ଦୈଵମ୍ ଅସନ୍ମଯଂ ଶ୍ରଯ ଶୁଭାଶଯ ପୌରୁଷମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ସମସ୍ତ କାରଣ ଓ ଫଳ ନଥିବା, ନିଜ ଚିନ୍ତାରେ ଉପଜିଥିବା ଭାବକୁ ଛାଡ଼; ଏହି ଅସତ୍ୟ ଭାଗ୍ୟକୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ଶୁଭ ମନସ୍କ ହୋଇ, ଉତ୍ତମ ପ୍ରୟାସ ଉପରେ ଭରସା କର।
ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞ ପ୍ରତିଷ୍ଠାମ୍ ଅଲମ୍ ଆଗତମ୍ । ଯଲ୍ ଲୋକେ ତଦ୍ ଵଦ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଦୈଵମ୍ ଏଵଂ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ଆଧାରଟି ଭଲଭାବେ ଦେଖାଯାଇଛି। ଏହି ସଂସାରରେ 'ଭାଗ୍ୟ' କାହାକୁ କୁହାଯାଏ, ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ପୌରୁଷଂ ସର୍ଵକାର୍ଯାଣାଂ କର୍ତୃ ରାଘଵ ନେତରତ୍ । ଫଲଭୋକ୍ତୃ ଚ ସର୍ଵତ୍ର ନ ଦୈଵଂ ତତ୍ର କାରଣମ୍
ହେ ରାଘବ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ମାନବୀୟ ପ୍ରୟାସ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ସମସ୍ତଠାରେ ଫଳ ଭୋଗ କରୁଥିବା ମଧ୍ୟ ପ୍ରୟାସ ଅଟୁଟ, ଭାଗ୍ୟ କାରଣ ନୁହେଁ।
ଦୈଵଂ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ କୁରୁତେ ନ ଚ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ନ ଦୃଶ୍ଯତେ ନାଦ୍ରିଯତେ କେଵଲଂ କଲ୍ପନେଦୃଶୀ
ଭାଗ୍ୟ କିଛି କରେନାହିଁ, କିଛି ଭୋଗ କରେନାହିଁ, ଏହା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହାକୁ କେହି ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ମାନ୍ୟ କରିନାହାନ୍ତି—ମାନବ ମନର କଳ୍ପନା ମାତ୍ର।
ସିଦ୍ଧସ୍ଯ ପୌରୁଷେଣେହ ଫଲସ୍ଯ ଫଲଶାଲିନାମ୍ । ଶୁଭାଶୁଭା ଵା ସମ୍ପତ୍ତିର୍ ଦୈଵଶବ୍ଦେନ କଥ୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସଫଳତା ଏଠାରେ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଯେପରି ହେଉ, ସେହି ସମୃଦ୍ଧିକୁ 'ଭାଗ୍ୟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପୌରୁଷୋପନତା ନିତ୍ଯମ୍ ଇଷ୍ଟାନିଷ୍ଟସ୍ଯ ଵସ୍ତୁନଃ । ପ୍ରାପ୍ତିର୍ ଇଷ୍ଟାପ୍ଯ୍ ଅନିଷ୍ଟା ଵା ଦୈଵଶବ୍ଦେନ କଥ୍ଯତେ
ମନୁଷ୍ୟର ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟ ଭାବେ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଯାହାକୁ ଲୋକ ପାଉଛନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ 'ଭାଗ୍ୟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଭାଵୀ ତ୍ଵ୍ ଅଵଶ୍ଯମ୍ ଏଵାର୍ଥଃ ପୁରୁଷାର୍ଥୈକସାଧନଃ । ଯସ୍ ସୋ ଽସ୍ମିଂଲ୍ ଲୋକସଙ୍ଘାତେ ଦୈଵଶବ୍ଦେନ କଥ୍ଯତେ
ଏହି ସଂସାରରେ ମନୁଷ୍ୟର ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବାକୁ ଥାଏ, ସେଉଠି 'ଭାଗ୍ୟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନ ତୁ ରାଘଵ ଲୋକସ୍ଯ କସ୍ଯଚିତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ହି । ଦୈଵମ୍ ଆକାଶକଲ୍ପଂ ହି କରୋତି ନ କରୋତି ଵା
ହେ ରାଘବ, ପ୍ରକୃତରେ ଏହି ସଂସାରରେ କାହା ପାଇଁ କିଛି କରେ ନାହିଁ, ଭାଗ୍ୟ ତ ଆକାଶ ପରି, କରିଲେ କିମ୍ବା ନକରିଲେ କିଛି ତଫାତ୍ ନାହିଁ।
ପୁରୁଷାର୍ଥସ୍ଯ ସିଦ୍ଧସ୍ଯ ଶୁଭାଶୁଭଫଲୋଦଯେ । ଇଦମ୍ ଇତ୍ଥଂ ସ୍ଥିତିର୍ ଇତି ଯୋକ୍ତିସ୍ ତଦ୍ ଦୈଵମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ମନୁଷ୍ୟର ଚେଷ୍ଟାର ଫଳ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଯେତେବେଳେ ମିଳେ, ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ 'ଏଭଳି ହେଲା' ବୋଲି ଯେଉଁ ଭାବନା ଆସେ, ସେଉଠି 'ଭାଗ୍ୟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।