ସମ୍ଯଗାଲୋକିତେ ରୂପେ କାଷ୍ଠପାଷାଣଵାସସାମ୍ । ମନାଗ୍ ଅପି ନ ଭେଦୋ ଽସ୍ତି କ୍ଵାପି ସଙ୍କଲ୍ପନୋନ୍ମୁଖଃ
କାଠ, ପଥର ଓ କପଡ଼ାର ରୂପକୁ ଠିକ୍ଭାବେ ଦେଖିଲେ, କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସାତ୍ୟିକ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି କେବଳ କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ଆଦାଵ୍ ଅନ୍ତେ ଚ ସଂଶାନ୍ତଂ ସ୍ଵରୂପମ୍ ଅଵିନାଶି ଯତ୍ । ଵସ୍ତୂନାମ୍ ଆତ୍ମନଶ୍ ଚୈଵ ତନ୍ମଯୋ ଭଵ ରାଘଵ
ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ଯେ ସ୍ୱରୂପ ଅଛି, ସେଠାରେ ସାନ୍ତି ଓ ଅବିନାଶିତ୍ୱ ରହିଛି; ସେଇ ସ୍ୱରୂପ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ଓ ଆତ୍ମାର ସତ୍ୟତା। ରାଘବ, ତୁମେ ସେଇ ସ୍ୱରୂପରେ ଏକାତ୍ମ ହେଉ।
ଦ୍ଵୈତାଦ୍ଵୈତସମୁଦ୍ଭୂତୈର୍ ଜରାମରଣଵିଭ୍ରମୈଃ । ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମଭିର୍ ଆତ୍ମୈଵ ଚିତ୍ରୈର୍ ଅମ୍ବ୍ଵ୍ ଇଵ ଵୀଚିଭିଃ
ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଓ ଅଦ୍ୱିତ୍ୱରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଭ୍ରମରେ, ଏହି ଆତ୍ମା ନିଜେ ଅନେକ ଆତ୍ମା ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ଯେପରି ଜଳ ନାନା ପ୍ରକାର ତରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଶୁଦ୍ଧମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆଲମ୍ବ୍ଯ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥଯା ଧିଯା । ଯସ୍ ସ୍ଥିତସ୍ ତଂ କ ଆତ୍ମେଶଂ ଭୋଗୋ ଵଞ୍ଚଯିତୁଂ କ୍ଷମଃ
ଯିଏ ସଦା ନିଜର ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ମନରେ ଅଟୁଟ ବୁଝିବା ଭାବରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା କିଏ ଠକାଇପାରିବ?
କୃତସ୍ଫାରଵିଚାରସ୍ଯ ମନୋ ଭୋଗାଦଯୋ ଽରଯଃ । ମନାଗ୍ ଅପି ନ ଭିନ୍ଦନ୍ତି ଶୈଲଂ ମନ୍ଦାନିଲା ଇଵ
ଯାହାର ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଅନ୍ୱେଷଣ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଯାଇଛି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭୋଗ ଓ ଏହା ସହିତ ଆସୁଥିବା ସବୁ ଜିନିଷ ଶତ୍ରୁ ସମାନ; ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ କିଛିମାତ୍ର ଅସ୍ଥିର କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଯେପରି ହଳୁକା ପବନ ପାହାଡ଼କୁ ହଲାଇପାରେନାହିଁ।
ଅଵିଚାରିଣମ୍ ଅଜ୍ଞାନଂ ମୂଢମ୍ ଆଶାପରାଯଣମ୍ । ନିଗିରନ୍ତୀହ ଦୁଃଖାନି ବକା ମତ୍ସ୍ଯମ୍ ଇଵାଜଲମ୍
ଯିଏ ଚିନ୍ତା କରିନାହାନ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନ ଓ ମୂଢ଼ତାରେ ରହିଛନ୍ତି, ଆଶାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଦୁଃଖମାନେ ଏମିତି ଗିଲିଯାଆନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ବକ ପାଣିରେ ମାଛକୁ ଗିଲିଯାଏ।
ଜଗଦ୍ ଆତ୍ମୈଵ ସକଲମ୍ ଅଵିଦ୍ଯା ନାସ୍ତି କୁତ୍ରଚିତ୍ । ଇତି ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ସମ୍ଯଗ୍ରୂପାଂ ସ୍ଥିରୋ ଭଵ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିଜ ଆତ୍ମା ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ; ଅଜ୍ଞାନ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି ସଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଦୃଢ଼ଭାବରେ ଧରି, ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ଅଟୁଟ ରୁହ।
ନାନାତ୍ଵମ୍ ଅସ୍ତି କଲନାସୁ ନ ଵସ୍ତୁତୋ ଽନ୍ତର୍ ନାନାଵିଧାସୁ ସରସୀଷୁ ଜଲାଦ୍ ଇଵାନ୍ଯତ୍ । ଇତ୍ଯ୍ ଏକନିଶ୍ଚଯମଯଃ ପୁରୁଷୋ ଵିମୁକ୍ତ ଇତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଯତେ ସମଵଲୋକିତସମ୍ଯଗର୍ଥଃ
ବିଭିନ୍ନତା କେବଳ ଭାବନାରେ ଅଛି, ପ୍ରକୃତରେ କିଛି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ—ଯେପରି ଅନେକ ପୋଖରୀରେ ଥିବା ପାଣି ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ତଫାତ୍ ନାହିଁ। ଯିଏ ଏହି ନିଶ୍ଚିତ ବୁଝିବାରେ ଦୃଢ଼ ଓ ସଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଥାଏ, ସେଉଁଠିକି ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରେ, ସେ ମୁକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଇଦମ୍ ଅନ୍ତଃ କଲଯତୋ ଭୋଗାନ୍ ପ୍ରତି ଵିଵେକିନଃ । ପୁରସ୍ସ୍ଥିତାନ୍ ଅପି ସଦା ସ୍ପୃହୈଵାଙ୍ଗ ନ ଜାଯତେ
ହେ ପ୍ରିୟ, ଯିଏ ବିବେକୀ ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ଭୋଗକୁ ମନର କଳ୍ପନା ବୋଲି ବୁଝେ, ସେଠାରେ ଏହି ଭୋଗ ଆଗରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେବେ ମଧ୍ୟ ତାହା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନି।
ଚକ୍ଷୁର୍ ଆଲୋକନାଯୈଵ ଜୀଵସ୍ ତୁ ସୁଖଦୁଃଖଯୋଃ । ଭାରାଯୈଵ ବଲୀଵର୍ଦୋ ଭୋକ୍ତା ଦ୍ରଵ୍ଯସ୍ଯ ନାଯକଃ
ଚକ୍ଷୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅଛି; ଜୀବ ସୁଖ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରେ; ବଳଦ ଭାର ବୋହେ; ଭୋଗକୁ ଭୋଗୁଥିବା ଲୋକ ତାହାର ମାଲିକ ନୁହେଁ।
ନଯନେ ରୂପନିର୍ମଗ୍ନେ କ୍ଷୋଭଃ କ ଇଵ ଦେହିନଃ । ଗର୍ଦଭେ ପଲ୍ଵଲୋନ୍ମଗ୍ନେ କୈଵ ସେନାପତେଃ କ୍ଷତିଃ
ନୟନ ରୂପରେ ଲଗ୍ନ ହେଲେ, ଦେହୀ ପାଇଁ କଣ ଅସୁବିଧା? ଯେପରି ଗଧା ଦଳା ମଧ୍ୟରେ ଫସିଲେ, ସେନାପତିଙ୍କୁ କଣ କ୍ଷତି?
ରୂପକର୍ଦମମ୍ ଏତନ୍ ମାନଯ ନାସ୍ଵାଦଯାଧମ । ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଏତନ୍ ନିମେଷେଣ ଭଵନ୍ତମ୍ ଅପି ହିଂସତି
ଏହି ରୂପର ଦଳିଆ କାଦୁଅକୁ ସମ୍ମାନ କର, କିନ୍ତୁ ଏହାର ଆସ୍ୱାଦ ନେଅ ନାହିଁ, ହେ ଉତ୍ତମ। ଏହା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତି କରେ।
ଯେନୈଵ ସଖ୍ଯଂ କ୍ରିଯତେ ଯ ଏଵାଭ୍ଯନୁଗମ୍ଯତେ । ତଦୀଯୈଃ କର୍ମଭିଃ କ୍ଷିପ୍ରଂ ପ୍ରାଜ୍ଞଶ୍ ଶୂରୋ ଽପି ବଧ୍ଯତେ
ଯାହା ସହିତ ମିତ୍ରତା କରାଯାଏ, ଯାହାକୁ ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ସାହସୀ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ବନ୍ଧିଯାଏ।
ଉତ୍ପନ୍ନଧ୍ଵଂସି ସମ୍ପାତମାତ୍ରହୃଦ୍ଯମ୍ ଅସନ୍ମଯମ୍ । ରୂପମ୍ ଆଶ୍ରଯ ମା ନେତ୍ର ଵିନାଶାଯାଵିନାଶିନେ
ହେ ଚକ୍ଷୁ, ଯେଉଁ ରୂପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି ଏବଂ ଅସତ୍ୟ, ସେଉଁଠି ଭରସା କରନି। ଏହା ନଷ୍ଟିକୁ ନେଇଯାଏ, ଅବିନାଶୀକୁ ନୁହେଁ।
ସାକ୍ଷିଵତ୍ ତ୍ଵଂ ସ୍ଥିତଂ ନେତ୍ର ରୂପଂ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି । ଆଲୋକଃ କାଲଵଶତସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏକଃ କିଂ ପ୍ରତପ୍ଯସେ
ଯେପରି ଚକ୍ଷୁ ଦେଖୁଥିବା ପରି ରୂପ ଆତ୍ମାରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଛି। ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଆଲୋକ, ସମୟର ପ୍ରଭାବରେ ଅଛ, ତେବେ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ?
ସଲିଲସ୍ପନ୍ଦଵଦ୍ ଦୃଷ୍ଟିଃ ପିଞ୍ଛିକେଵାମ୍ବରୋତ୍ଥିତା । ସ୍ଵଜାତିବନ୍ଧାତ୍ ସ୍ଫୁରତି ତଵ ଚିତ୍ତ କିମ୍ ଆଗତମ୍
ଯେପରି ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ, କିମ୍ବା ପିଚକିରେ ପାଣି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ତୋର ମନ ନିଜ ଧାରାରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ। ଏହି ମନରେ କଣ ଆସିଗଲା?
ସ୍ଵଲ୍ପାମ୍ଭସୀଵ ଶଫରେ ଚିତ୍ତେ ସ୍ଫୁରଣଧର୍ମିଣି । ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କାର ତ୍ଵମ୍ ଅଯଂ ପ୍ରୋତ୍ଥିତଃ କୁତଃ
ଅଳ୍ପ ପାଣିରେ ମାଛ ଯେପରି ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏ, ସେପରି ସ୍ୱଭାବତଃ ଚଞ୍ଚଳ ମନରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ନିଜେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଏହି 'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଧ କେଉଁଠୁ ଆସିଲା?
ଆଲୋକରୂପଯୋର୍ ନିତ୍ଯଂ ଜଡଯୋସ୍ ସ୍ଫୁରତୋର୍ ମିଥଃ । ଆଧାରାଧେଯଯୋଶ୍ ଚିତ୍ତ ଵ୍ଯର୍ଥମ୍ ଆକୁଲତା ତଵ
ଓ ମନ, ରୂପ ଓ ଦୃଷ୍ଟି, ଯେଉଁମାନେ ସବୁବେଳେ ଚଞ୍ଚଳ ଏବଂ ଜଡ, ଏହାମାନଙ୍କ ଓ ଆଧାର-ଆଧେୟ ମଧ୍ୟରେ ତୋର ଅଶାନ୍ତି ଅର୍ଥହୀନ।
ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରାଃ ପରସ୍ପରମ୍ ଅସଙ୍ଗିନଃ । ସଂସକ୍ତା ଇଵ ଲକ୍ଷ୍ଯନ୍ତେ ଵଦନାଦର୍ଶବିମ୍ବଵତ୍
ରୂପ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ମନର ଭାବମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ଅଲଗା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏମିତି ଲାଗେ ଯେ ଏମାନେ ଏକାଠି ଜଡିତ। ଏହା ମୁହଁର ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯିବା ପରି।
ଅଜ୍ଞାନଜନ୍ତୁନା ହ୍ଯ୍ ଏତେ ଶ୍ଲିଷ୍ଟା ଜାତା ନିରନ୍ତରାଃ । ଅଜ୍ଞାନେ ଜ୍ଞାନଗଲିତେ ପୃଥକ୍ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଅସନ୍ମଯାଃ
ଅଜ୍ଞାନରେ ଏହି ସବୁ ଜୀବ ଏକାଠି ମିଶିଥାନ୍ତି, ଏକ ଭାବରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନ ଆସି ଅଜ୍ଞାନ ଦୂର ହେଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଅସତ୍ୟ ଭାବରେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ହୋଇ ରହିଯାନ୍ତି।
ମନଃକଲନଯା ହ୍ଯ୍ ଏତେ ସୁସମ୍ବଦ୍ଧାଃ ପରସ୍ପରମ୍ । ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରା ଦାରୂଣି ଜତୁନା ଯଥା
ମନର କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ଏହି ରୂପ, ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ମନର ଭାବନାଗୁଡ଼ିକ ଏକାଠି ଭଲଭାବେ ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଲକଡ଼ି ଗୁଡ଼ିକୁ ଲାହା ଦ୍ୱାରା ଏକାଠି କରାଯାଏ।
ସ୍ଵମନୋମନନେ ତନ୍ତୌ ମନୋଽଭ୍ଯାସେନ ଯତ୍ନତଃ । ଵିଚାରାଚ୍ ଛେଦମ୍ ଆଯାତେ ଛିନ୍ନୈଵାଜ୍ଞାନଭାଵନା
ନିଜ ମନର ଚିନ୍ତାର ତାନ୍ତୁକୁ ମନର ଅଭ୍ୟାସ ଓ ସତର୍କ ବିଚାର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ, ତେବେ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭାବନା ସତ୍ୟସତ୍ୟ ଭାବେ ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଏ।
ଅଜ୍ଞାନସଙ୍କ୍ଷଯାତ୍ କ୍ଷୀଣେ ମନସ୍ଯ୍ ଏତେ ପୁନର୍ ମିଥଃ । ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରାସ୍ ସଙ୍ଘଟନ୍ତେ ନ କେଚନ
ଯେତେବେଳେ ଅଜ୍ଞାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ମନ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ରୂପ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ମନର ଭାବନାଗୁଡ଼ିକ ଆଉ କେବେ ଏକାଠି ହୁଏନା।
ସର୍ଵେଷାଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ପ୍ରବୋଧକମ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ତସ୍ମାଦ୍ ଉଚ୍ଛେଦ୍ଯଂ ପିଶାଚ ଇଵ ମନ୍ଦିରାତ୍
ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଭିତରେ ମନ ହିଁ ସଚେତନ କରେ। ତେଣୁ, ଏହି ମନକୁ ମନ୍ଦିରରୁ ଭୂତକୁ ବାହାର କରିଦେବା ପରି, ଦୂର କରିବା ଉଚିତ।
ଚିତ୍ତ ଵଲ୍ଗସି ମିଥ୍ଯୈଵ ଦୃଷ୍ଟୋ ଽନ୍ତୋ ଭଵତୋ ମଯା । ଆଦ୍ଯନ୍ତେଷୁ ସୁତୁଚ୍ଛସ୍ ତ୍ଵଂ ଵର୍ତମାନେ ଽପି ନ ହ୍ଯ୍ ଅସି
ମନ, ତୁମେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଏଠୁ ଓଠୁ ଦୌଡ଼ୁଛ। ମୁଁ ତୁମର ଶେଷ ଦେଖିଛି। ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ତୁମେ ପୂରା ଖାଲି, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନରେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ସତ୍ତା ନାହିଁ।
ମୁଧା ପଞ୍ଚଭିର୍ ଆକାରୈଃ କିମ୍ ଅନ୍ତଃ ପରିଵଲ୍ଗସି । ଯସ୍ ତ୍ଵାଂ ତ୍ଵ୍ ଆମ୍ ଇତି ଜାନାତି ତସ୍ଯୈତତ୍ ପରିଵଲ୍ଗ୍ଯତେ
ମନ, ତୁମେ କାହିଁକି ଅନ୍ୟଥା ପାଞ୍ଚଟି ଆକାରରେ ଭିତରେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଦୌଡ଼ୁଛ? ଯିଏ ତୁମକୁ 'ତୁ' ଓ 'ମୁଁ' ବୋଲି ଜାଣେ, ସେଠି ପ୍ରକୃତରେ ଏହି ଦୌଡ଼ାଧୌଡ଼ି ହୁଏ।
ତ୍ଵଦ୍ଵଲ୍ଗନଂ ମେ କୁମନୋ ନ ମନାଗ୍ ଅପି ତୁଷ୍ଟଯେ । ମାଯାନରସ୍ପନ୍ଦ ଇଵ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ଵୃତ୍ତିଷୁ ଦହ୍ଯସେ
ହେ ଦୁଷ୍ଟ ମନ, ତୁମର ଏହି ଦୌଡ଼ାଧୌଡ଼ି ମୋତେ କିଛି ମଧୁରତା ଦେଉନାହିଁ। ମାୟା ମଣିଷର ଅନ୍ୟଥା ଚଳନା ପରି, ତୁମେ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଦହିଯାଉଛ।
ତିଷ୍ଠ ଵା ଗଚ୍ଛ ଵା ଚିତ୍ତ ନାସି ମେ ଶଠ ଜୀଵସି । ପ୍ରକୃତ୍ଯାସି ମୃତଂ ନିତ୍ଯଂ ଵିଚାରାତ୍ ସୁମୃତଂ ସ୍ଥିତମ୍
ଏ ଚିତ୍ତ, ତୁମେ ରୁହ ଓ କିମ୍ବା ଚାଲିଯାଅ—ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ କେବେ ଜୀବନ୍ତ ନୁହଁ, ଚତୁର ଠକ। ତୁମର ସ୍ୱଭାବରେ ସଦା ମୃତ ଅଛ, ବୁଦ୍ଧିର ଆଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ଭଲଭାବେ ମୃତ ଅଟୁଟ ଅଛ।
ନିସ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ଜଡଂ ଭ୍ରାତଶ୍ ଶଠ ନିତ୍ଯମୃତାକୃତେ । ମୂଢ ଏଵ ତ୍ଵଯାଜ୍ଞେନ ଵଞ୍ଚ୍ଯତେ ନ ଵିଚାରଵାନ୍
ଭାଇ, ତୁମେ ଅର୍ଥହୀନ, ଜଡ ଓ ଠକ, ସଦା ମୃତ ଦେଖାଯାଉଛ। ମୂଢ଼ମାନେ ମାତ୍ର ତୁମ ଠକାଉଛନ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ କେବେ ଠକାଯାନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵଯମ୍ ଆଜ୍ଞାତଵନ୍ତସ୍ ତ୍ଵାଂ ମୌର୍ଖ୍ଯେଣାନୁସୃତଂ ଭଵେତ୍ । ମୃତମ୍ ଅସ୍ମାକମ୍ ଅଦ୍ଯାସି ଦୀପାନାଂ ତିମିରଂ ଯଥା
ଆମେ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିଛୁ; ଅଜ୍ଞାନରେ ତୁମେ ଚାଲିଥାଅ। ଆଜି ଆମ ପାଇଁ ତୁମେ ମୃତ, ଯେପରି ଦୀପରେ ଅନ୍ଧାର ନାହିଁ।