ନ କାର୍ଯକରଣାରମ୍ଭୈର୍ ନ ନିଷ୍କ୍ରିଯତଯା ତଥା । ନ ବନ୍ଧେନ ନ ମୋକ୍ଷେଣ ନ ପାତାଲେନ ନୋ ଦିଵା
କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା କିଛି ନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ବାନ୍ଧନ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଳପାତାଳ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯଥାଵସ୍ତୁ ଯଦା ଦୃଷ୍ଟଂ ଜଗଦ୍ ଏକମଯାତ୍ମକମ୍ । ତଦା ବନ୍ଧଵିମୋକ୍ଷାର୍ଥଂ ନ କ୍ଵଚିତ୍ କୃପଣଂ ମନଃ
ଯେତେବେଳେ ଏହି ସଂସାରକୁ ତାହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପରେ—ଏକ ମାନେ ଏକ ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ—ଦେଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ମନ କେଉଁଠି ବି ଦୁଃଖିତ ହୁଏନାହିଁ।
ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିନା ଯସ୍ଯ ଦଗ୍ଧା ସନ୍ଦେହଜାଲିକା । ନିଶ୍ଶଙ୍କମ୍ ଅଲମ୍ ଉଡ୍ଡୀନସ୍ ତସ୍ଯ ଚିତ୍ତଵିହଙ୍ଗମଃ
ଯାହାଙ୍କର ନିଜର ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିରେ ସନ୍ଦେହର ଜାଲ ଜଳିଗଲା, ସେଉଁଠି ମନର ପକ୍ଷୀ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ସ୍ୱାଧୀନ ଉଡ଼ିଯାଏ।
ଯସ୍ଯ ଭ୍ରାନ୍ତିଵିନିର୍ମୁକ୍ତଂ ମନସ୍ ସମରସଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ସ ନାସ୍ତମ୍ ଏତି ନୋଦେତି ଵ୍ଯୋମଵତ୍ ସର୍ଵଵୃତ୍ତିଷୁ
ଯାହାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ସମତାରେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେ ନ ଉଦୟ ହୁଏ, ନ ଅସ୍ତ ହୁଏ—ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆକାଶ ପରି ଅବିଚଳିତ ରହେ।
ମଞ୍ଜୂଷାଯାଂ ନିଷଣ୍ଣସ୍ଯ ଯଥା ବାଲସ୍ଯ ଚେଷ୍ଟତେ । ଅଙ୍ଗାଵଲ୍ଯ୍ ଅନୁସନ୍ଧାନଵର୍ଜିତା ଜ୍ଞସ୍ଯ ଵୈ ତଥା
ଯେପରିକି ଏକ ଶିଶୁ ଗୋଟିଏ ପେଟି ଭିତରେ ବସି ନିଜ ଅଂଗଗୁଡ଼ିକୁ ଅଚେତନ ଭାବେ ହଲାଉଛି, ସେପରି ଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିନା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଘୂର୍ଣନ୍ କ୍ଷୀଵ ଇଵାନନ୍ଦୀ ମନ୍ଦୀକୃତପୁନର୍ଭଵଃ । ଅନୁପାଦେଯବୁଦ୍ଧ୍ଯା ତୁ ନ ସ୍ମରତ୍ଯ୍ ଅକୃତଂ କୃତମ୍
ପୁନର୍ଜନ୍ମକୁ ଶାନ୍ତ କରିଥିବା ଜଣେ ଲୋକ, ମଦ ଖାଇଥିବା ଲୋକର ପରି ଡିଂଗା ଡିଂଗା ଚାଲିଥାଏ, ଆନନ୍ଦରେ ରହିଥାଏ । ଯେଉଁ ମନ ଏକାଉଁ କିଛିକୁ ଧରି ରଖୁନାହିଁ, ସେ କରିଥିବା କାମ କିମ୍ବା କରିନଥିବା କାମକୁ ମନେ ରଖେନାହିଁ ।
ସର୍ଵଂ ସର୍ଵପ୍ରକାରେଣ ଗୃହ୍ଣାତି ଚ ଜହାତି ଚ । ଅନୁପାଦେଯସର୍ଵାର୍ଥୋ ବାଲଵଚ୍ ଚ ଵିଚେଷ୍ଟତେ
ସେ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ସମସ୍ତ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରେ ଓ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥାଏ । କିଛିରେ ଆସକ୍ତି ନଥିବା ଏହି ଜଣେ, ଛୋଟ ଶିଶୁର ପରି ଆଚରଣ କରିଥାଏ ।
ସ ତିଷ୍ଠନ୍ନ୍ ଅପି କାର୍ଯେଷୁ ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାକ୍ରମୈଃ । ନ କାର୍ଯସୁଖଦୁଃଖାଭ୍ଯାଂ ମନାଗ୍ ଅପି ହି ଗୃହ୍ଯତେ
ସେ ଦେଶ, ସମୟ ଓ କାମର କ୍ରମ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଆସୁଥିବା ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ ଜରା ମାତ୍ର ଆସକ୍ତ ହୁଅନାହିଁ ।
ବହିଃ ପ୍ରକୃତସର୍ଵାର୍ଥୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଃ ପୁନର୍ ଅନୀହଯା । ନ ସତ୍ତାଂ ଯୋଜଯତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥେ ନ ଫଲାନ୍ଯ୍ ଅନୁଧାଵତି
ବାହାରେ ସମସ୍ତ କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭିତରେ ନିରାସକ୍ତ ରହି, ସେ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ କିଛି ବସ୍ତୁରେ ବାନ୍ଧି ରଖେନାହିଁ, ଫଳ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ି ଚାଲେନାହିଁ ।
ନୋପେକ୍ଷତେ ଦୁଃଖଦଶାଂ ନ ସୁଖାଶାମ୍ ଅପେକ୍ଷତେ । କାର୍ଯୋଦଯେ ନୈତି ମୁଦଂ କାର୍ଯନାଶେ ନ ଖିଦ୍ଯତେ
ସେ ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେନାହିଁ, ଆଣନ୍ଦର ଆଶା ରଖେନାହିଁ; କୌଣସି କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଲେ ଖୁସି ହୁଏନାହିଁ, ଅସଫଳ ହେଲେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏନାହିଁ।
ଅପି ଶୀତରୁଚାଵ୍ ଅର୍କେ ସୁକୃଷ୍ଣେ ଽପୀନ୍ଦୁମଣ୍ଡଲେ । ଅପ୍ଯ୍ ଅଧଃ ପ୍ରସରତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନୌ ଵିସ୍ମଯୋ ଽସ୍ଯ ନ ଜାଯତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଢିଲା ରଶି ଦେଇଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ଧାର ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ତଳକୁ ଚାଲିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ।
ଚିଦାତ୍ମନ ଇମା ଇତ୍ଥଂ ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତୀହ ଶକ୍ତଯଃ । ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାଶ୍ଚର୍ଯଜାଲେଷୁ ନାଭ୍ଯୁଦେତି କୁତୂହଲମ୍
ଚେତନାର ଶକ୍ତିଗୁଡିକ ଏଠାରେ ଏଭଳି ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି, ତଥାପି ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ ଦେଖି ସେ ଜିଜ୍ଞାସାରେ ଭରିଯାଏନାହିଁ।
ନ ଦଯାଦୈନ୍ଯମ୍ ଆଦତ୍ତେ ନ କ୍ରୌର୍ଯମ୍ ଅନୁଧାଵତି । ନ ଲଜ୍ଜାମ୍ ଅନୁସନ୍ଧତ୍ତେ ନାଲଜ୍ଜତ୍ଵଂ ଚ ଗଚ୍ଛତି
ସେ ଦୟା କିମ୍ବା ଦୁଃଖିତ ଭାବକୁ ଗ୍ରହଣ କରେନାହିଁ, କ୍ରୂରତାକୁ ଅନୁସରଣ କରେନାହିଁ; ଲଜ୍ଜାକୁ ଧରି ରହେନାହିଁ, ଅଲଜ୍ଜିତ ମଧ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ।
ନ କଦାଚନ ଦୀନାତ୍ମା ନୋଦ୍ଧତାତ୍ମା କଦାଚନ । ନ ପ୍ରମତ୍ତୋ ନ ଖିନ୍ନାତ୍ମା ନୋଦ୍ଵିଗ୍ନୋ ନ ଚ ହର୍ଷଵାନ୍
ସେ କେବେ ଦୁଃଖିତ ନୁହଁନ୍ତି, କେବେ ଅହଂକାରୀ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି। ସେ କେବେ ଅସାବଧାନ ନୁହଁନ୍ତି, କେବେ ହତାଶ ନୁହଁନ୍ତି, କେବେ ଚିନ୍ତିତ ନୁହଁନ୍ତି, କେବେ ଅତି ଖୁସି ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି।
ନାସ୍ଯ ଚେତସି ସୁସ୍ଫାରେ ଶରଦମ୍ବରନିର୍ମଲେ । କୋପାଦଯଃ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ନଭସୀଵ ନଵାଙ୍କୁରାଃ
ତାଙ୍କର ମନ ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶ ପରି ବଡ଼ ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ। ଏହି ମନରେ କ୍ରୋଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଅଙ୍କୁର ଉଗୁନାହିଁ।
ଅନାରତପତଜ୍ଜାତଭୂତାଯାଂ ଜଗତସ୍ ସ୍ଥିତୌ । କ୍ଵ କଥଂ କିଲ କାସ୍ଯ ସ୍ଯାତ୍ ସୁଖିତା ଦୁଃଖିତାଥ ଵା
ଏହି ଜଗତ ଯେଉଁଥିରେ ସବୁବେଳେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ନଶ୍ୱରତା ଚାଲିଥାଏ, ଏଠାରେ କେଉଁଠି, କିପରି, କାହା ପାଇଁ ସତ୍ୟରେ ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଅଛି?
ଫେନାଜଵଞ୍ଜଵୀଭାଵେ ଜଲେ ଭୂତକ୍ରମେ ତଥା । କ୍ଵ କିଲେହ କୁତଃ କୋ ଽନ୍ତଃ ପ୍ରସଙ୍ଗସ୍ ସୁଖଦୁଃଖଯୋଃ
ଜଳରେ ଫେନ, ବୁଡିବା ଓ ତରଙ୍ଗ ଯେପରି ସ୍ୱଭାବିକ, ଏହି ପ୍ରକୃତିର ଅନୁକ୍ରମରେ, ଏଠାରେ କେଉଁଠି, କିପରି, କାହା ପାଖରେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଏକାଧିକ ଅବସ୍ଥା ଅଛି?
ଭାଵାଭାଵୈର୍ ଅପର୍ଯନ୍ତୈର୍ ଅଜସ୍ରଂ ଜନ୍ତୁସମ୍ଭଵୈଃ । ନ ଵିଷୀଦନ୍ତି ନୋଦ୍ଯନ୍ତି ଦୃଷ୍ଟସୃଷ୍ଟିକ୍ରମା ନରାଃ
ଯେମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ନିୟମକୁ ବୁଝିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜନ୍ମରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭାବ ଓ ଅଭାବ ଅନ୍ତହୀନ ଭାବେ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଆନନ୍ଦିତ ମଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ନିମେଷଂ ପ୍ରତି ଯାମିନ୍ଯା ଯଥାନ୍ଯାସ୍ ସ୍ଵପ୍ନଦୃଷ୍ଟଯଃ । ଯଥୋତ୍ପନ୍ନଵିନାଶିନ୍ଯସ୍ ତଥୈତା ଲୋକଦୃଷ୍ଟଯଃ
ରାତିରେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା ସମୟରେ ଯେପରି ଦୃଶ୍ୟଗୁଡିକ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆସି ଯାଉଛି, ଏଭଳି ଏହି ଜଗତର ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି।
ଅନାରତସମୁତ୍ପତ୍ତାଵ୍ ଅନାରତଵିନାଶିନି । କଃ କ୍ରମୋ ଦଗ୍ଧସଂସାରେ କାରୁଣ୍ଯାନନ୍ଦଯୋର୍ ଇହ
ଯେଉଁଠାରେ ସବୁବେଳେ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚ ଜଳିଗଲାପରେ କେଉଁ ଅନୁକ୍ରମ ରହିଛି, ଦୟା କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ?
ଶୁଭାଭାଵାତ୍ ସୁଖାଭାଵେ ସ୍ଥିତିଂ ଯାତେ ଵିଲକ୍ଷଣାଃ । କୀଦୃଶ୍ଯଃ କଥମ୍ ଆଯାତାଃ କା ଵା ତା ଦୁଃଖସଂଵିଦଃ
ଯେତେବେଳେ ଭଲ ଓ ସୁଖ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଓ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ଏହି ଭିନ୍ନ ଅବସ୍ଥାଗୁଡିକ କେମିତି ଆସିଛି, ସେଗୁଡିକ କେଉଁ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖର ଅନୁଭୂତି?
ସୁଖମ୍ ଅନ୍ତେ ତଦନ୍ତୋତ୍ଥା ସ୍ଵବୀଜଂ ଵିତନୋତି ଯା । ଶାନ୍ତଂ ଦୁଃଖଦଶା ସେଯଂ କଥମ୍ ଅନ୍ତରିତେ ସୁଖେ
ସୁଖ ଶେଷ ହେଲାପରେ ଏହାର ନିଜ ମୁଳ ଥିଲେ ଏହା ପୁନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ । ଶାନ୍ତ ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥା, ସୁଖ ନଥିବାବେଳେ କିପରି ଅଛି ?
କ୍ଷୀଣାଭ୍ଯାଂ ସୁଖଦୁଃଖାଭ୍ଯାଂ ହେଯୋପାଦେଯଯୋଃ କ୍ଷଯେ । ଈପ୍ସିତାନୀପ୍ସିତେ କ୍ଵ ସ୍ତୋ ଗଲିତେ ଽଥ ଶୁଭାଶୁଭେ
ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଦୁଇଟି ଶେଷ ହେଲା, ତ୍ୟାଗ କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ । ଚାହିଁଥିବା ଓ ଅଚାହିଁଥିବା, ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ — ସବୁ ଗଲାପରେ, ସେଗୁଡିକ କେଉଁଠି ଅଛି ?
ରମ୍ଯାରମ୍ଯଦୃଶୋର୍ ନାଶାଚ୍ ଛାନ୍ତେ ଭୋଗାଭିଵାଞ୍ଛନେ । ନୈରାଶ୍ଯସନ୍ତତିପ୍ରୌଢେ ହିମଵଦ୍ ଵିଗଲେନ୍ ମନଃ
ମନରେ ରମ୍ୟ ଓ ଅରମ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଭୋଗର ଆକାଂକ୍ଷା ଶାନ୍ତ ହେଲା, ନିରାଶାର ଧାରା ଭଲଭାବେ ବଢିଗଲା; ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମନ ପାହାଡ଼ର ହିମ ଭଳି ଗଳିଯାଏ ।
ଆ ମୂଲାନ୍ ମନସି କ୍ଷୀଣେ ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ଯ କଥୈଵ କା । ତିଲେଷ୍ଵ୍ ଏଵାତିଦଗ୍ଧେଷୁ ତୈଲସ୍ଯ କଲନା କୁତଃ
ମନରେ ଚିନ୍ତାର ମୂଳ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷ ହେଲା, ତେବେ କିପରି କିଛି ଚିହ୍ନ ରହିପାରିବ ? ତିଳ ଗୁଡିକ ଭଲଭାବେ ପୁଡିଗଲାପରେ, ସେଥିରୁ ତେଲ କିପରି ମିଳିବ ?
ଭାଵେଷ୍ଵ୍ ଅଭାଵଘନଭାଵନଯା ମହାତ୍ମା ନିର୍ମୁକ୍ତସଙ୍କଲନମ୍ ଅମ୍ବରଵତ୍ ସ୍ଥିତେଷୁ । ଚିତ୍ତଂ ପ୍ରତି ସ୍ଵମୁଦିତୋ ଵିଦିତୈକରୂପୀ ଜ୍ଞସ୍ ତିଷ୍ଠତି ସ୍ଵପିତି ଜୀଵତି ନିତ୍ଯତୃପ୍ତଃ
ଯେତେବେଳେ ଏକ ମହାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଭାବନାରୁ ମୁକ୍ତ, ଆକାଶ ପରି ଭାବଗୁଡିକ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅନୁଭବ କରେ, ତାଙ୍କର ଚିତ୍ତ ନିଜ ନିଜର ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣି, ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହେ, ଏକାକି ଅବସ୍ଥାରେ ଦୃଢ ରହେ, ଶୟନ କରେ, ଜୀବନ କରେ ।
ଯଥାଲାତପରିସ୍ପନ୍ଦାଦ୍ ଅଗ୍ନିଚକ୍ରଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ଅସଦ୍ ଏଵ ସଦାଭାସଂ ଚିତ୍ତସ୍ପନ୍ଦାତ୍ ତଥା ଜଗତ୍
ଯେପରି ଏକ ଜ୍ୱାଳା ଲକୁଡ଼ିର ଘୁଞ୍ଚା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିର ଚକ୍ର ଦେଖାଯାଏ, ସେହିପରି ଚିତ୍ତର ଉତ୍ତେଜନାରୁ ଏହି ସଂସାର ଅସଲି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ ।
ଯଥା ଜଲପରିସ୍ପନ୍ଦାଦ୍ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତ ଇଵାମ୍ଭସଃ । ଦୃଶ୍ଯତେ ଵର୍ତୁଲାଵର୍ତଶ୍ ଚିତ୍ତସ୍ପନ୍ଦାତ୍ ତଥା ଜଗତ୍
ଯେପରି ପାଣିର ଚଳନରୁ ଏକ ଗୋଳ ଭୂମିକା ଭୂତିକ ଭାବରେ ପାଣିରୁ ଭିନ୍ନ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେହିପରି ଚିତ୍ତର ଉତ୍ତେଜନାରୁ ଏହି ସଂସାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ।
ଯଥା ଵ୍ଯୋମ୍ନୀକ୍ଷିତସ୍ପନ୍ଦାତ୍ ପିଞ୍ଛମୌକ୍ତିକମଣ୍ଡଲମ୍ । ଦୃଶ୍ଯତେ ସଦ୍ ଇଵାସତ୍ଯଂ ଚିତ୍ତସ୍ପନ୍ଦାତ୍ ତଥା ଜଗତ୍
ଯେପରି ଏକ ପଙ୍ଖା ଚଳିବାରୁ ଆକାଶରେ ମୁକ୍ତାର ଗୋଟିଏ ଗୁଚ୍ଛ ଅସଲି ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେହିପରି ଚିତ୍ତର ଉତ୍ତେଜନାରୁ ଏହି ସଂସାର ଦେଖାଯାଏ ।
ଯେନ ପ୍ରସ୍ପନ୍ଦତେ ଚିତ୍ତଂ ଯେନ ନ ସ୍ପନ୍ଦତେ ଽଥ ଵା । ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ବ୍ରୂହି ମେ ଯେନ ଚିକିତ୍ସ୍ଯେତ ତଦ୍ ଏଵ ହି
ମନ କେଉଁଠି କମ୍ପିତ ହୁଏ, କେଉଁଠି ଶାନ୍ତ ରହେ? ଏହି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହା ହୁଏ, ସେଇ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ। ମୋତେ କହ, ଏହି ଦ୍ୱାରା କିପରି ମନ ଚିକିତ୍ସିତ ହେବ; ଏହି ହେଉଛି ସତ୍ୟ।