ଅନ୍ତସ୍ ସର୍ଵପରିତ୍ଯାଗୀ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅନେଷଣଃ । କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ବହିଃ କାର୍ଯଂ ସର୍ଵମ୍ ଏଵାଵତିଷ୍ଠତେ
ଭିତରେ ସେ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସଦା ଆଶା ଓ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ। ବାହାରେ ସମସ୍ତ କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସେଥିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ବହିଃ ପ୍ରକୃତସର୍ଵେହୋ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତକ୍ରିଯୋନ୍ମୁଖଃ । ସ୍ଵକର୍ମକ୍ରମସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵକାର୍ଯାନୁଵୃତ୍ତିମାନ୍
ବାହାରେ ସେ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପରି ସମସ୍ତ କଥାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ଯେଉଁ କାମ ଆସେ ତାହା ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ। ସେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଯାହା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଆସେ, ସେଗୁଡିକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ସମଗ୍ରସୁଖଭୋଗାତ୍ମା ସର୍ଵାଶାସ୍ଵ୍ ଇଵ ସଂସ୍ଥିତଃ । କରୋତ୍ଯ୍ ଅଖିଲକର୍ମାଣି ତ୍ଯକ୍ତକର୍ତୃତ୍ଵଵିଭ୍ରମଃ
ସେ ସମସ୍ତ ସୁଖର ଭୋଗୀ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ, ମନେ ହୁଏ ସମସ୍ତ ଆଶାରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତ କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କର୍ତ୍ତା ଭାବର ଭ୍ରମ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି।
ଉଦାସୀନଵଦ୍ ଆସୀନଃ ପ୍ରକୃତିକ୍ରମକର୍ମସୁ । ନାଭିଵାଞ୍ଛତି ନ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ନ ଶୋଚତି ନ ହୃଷ୍ଯତି
ସେ ଉଦାସୀନ ଭାବରେ ବସିଥାଏ, ପ୍ରକୃତି ଅନୁସାରେ ଘଟୁଥିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ନା ଆସା କରେ, ନା ଘୃଣା କରେ, ନା ଦୁଃଖିତ ହୁଏ, ନା ଖୁସି ହୁଏ।
ଅନୁବନ୍ଧପରୋ ଜନ୍ତାଵ୍ ଅସଂସକ୍ତେନ ଚେତସା । ଭକ୍ତେ ଭକ୍ତସମାଚାରଶ୍ ଶଠେ ଶଠ ଇଵ ସ୍ଥିତଃ
ସେ ଜୀବମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗରେ ଅନାସକ୍ତ ମନରେ ଲାଗିଥାଏ; ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭକ୍ତ ଭାବେ ଚାଲିଥାଏ, ଚତୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚତୁର ଭଳି ରହିଥାଏ।
ବାଲୋ ବାଲେଷୁ ଵୃଦ୍ଧେଷୁ ଵୃଦ୍ଧୋ ଵୀରେଷୁ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ । ଯୁଵା ଯୌଵନଵୃତ୍ତେଷୁ ଦୁଃଖିତେଷୁ ତୁ ଦୁଃଖିତଃ
ସେ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧ, ପ୍ରବଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ, ଯୁବକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁବକ, ଦୁଃଖିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖିତ ଭାବେ ରହିଥାଏ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତଵାକ୍ପୁଣ୍ଯକଥୋ ଦୈନ୍ଯାଦ୍ ଅପଗତାଶଯଃ । ଧୀରଧୀର୍ ଉଦିତାନନ୍ଦଃ ପେଶଲଃ ପୁଣ୍ଯକୀର୍ତନଃ
ସେ ସରଳ ଭାବରେ ପୁଣ୍ୟ କଥା କହିଥାଏ, ମନରୁ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥାଏ; ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ ଆନନ୍ଦିତ, ମୃଦୁ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟର ସ୍ତୁତି କରେ।
ପ୍ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରସନ୍ନମଧୁରଃ ପୂର୍ଣସ୍ ସୁପ୍ରତିଭୋଦଯଃ । ନିରସ୍ତଖେଦଦୌର୍ଗତ୍ଯସ୍ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ସ୍ନିଗ୍ଧବାନ୍ଧଵଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ସଦା ଖୁସି ଓ ମିଠା କଥା କହେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝିବାର ଶକ୍ତି ଥାଏ; ଦୁଃଖ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଠାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।
ଉଦାରଚରିତାକାରସ୍ ସମସ୍ ସୌଖ୍ଯମହୋଦଧିଃ । ସୁସ୍ନିଗ୍ଧଶ୍ ଶୀତଲସ୍ପର୍ଶଃ ପୂର୍ଣଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ର ଇଵୋଦିତଃ
ଉଦାର ଚରିତ୍ର ଓ ଭଲ ଦେଖା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖେ, ସେ ଆନନ୍ଦର ଏକ ବଡ଼ ସାଗର; ବହୁତ ମୃଦୁ, ତାଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶ ଶୀତଳ, ଉଦିତ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ନ ତସ୍ଯ ସୁକୃତେନାର୍ଥୋ ନ ଭୋଗୈର୍ ନ ଚ କର୍ମଭିଃ । ନ ଦୁଷ୍କୃତୈର୍ ନ ଭୋଗାନାଂ ସନ୍ତ୍ଯାଗେନ ନ ବନ୍ଧୁଭିଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ କାମ କିମ୍ବା ଭୋଗ କିମ୍ବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ; ଖରାପ କାମ, ଭୋଗର ତ୍ୟାଗ କିମ୍ବା ଜଣେ ଆତ୍ମୀୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଦେଇପାରେ ନାହିଁ।
ନ କାର୍ଯକରଣାରମ୍ଭୈର୍ ନ ନିଷ୍କ୍ରିଯତଯା ତଥା । ନ ବନ୍ଧେନ ନ ମୋକ୍ଷେଣ ନ ପାତାଲେନ ନୋ ଦିଵା
କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା କିଛି ନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ବାନ୍ଧନ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଳପାତାଳ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯଥାଵସ୍ତୁ ଯଦା ଦୃଷ୍ଟଂ ଜଗଦ୍ ଏକମଯାତ୍ମକମ୍ । ତଦା ବନ୍ଧଵିମୋକ୍ଷାର୍ଥଂ ନ କ୍ଵଚିତ୍ କୃପଣଂ ମନଃ
ଯେତେବେଳେ ଏହି ସଂସାରକୁ ତାହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପରେ—ଏକ ମାନେ ଏକ ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ—ଦେଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ମନ କେଉଁଠି ବି ଦୁଃଖିତ ହୁଏନାହିଁ।
ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିନା ଯସ୍ଯ ଦଗ୍ଧା ସନ୍ଦେହଜାଲିକା । ନିଶ୍ଶଙ୍କମ୍ ଅଲମ୍ ଉଡ୍ଡୀନସ୍ ତସ୍ଯ ଚିତ୍ତଵିହଙ୍ଗମଃ
ଯାହାଙ୍କର ନିଜର ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିରେ ସନ୍ଦେହର ଜାଲ ଜଳିଗଲା, ସେଉଁଠି ମନର ପକ୍ଷୀ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ସ୍ୱାଧୀନ ଉଡ଼ିଯାଏ।
ଯସ୍ଯ ଭ୍ରାନ୍ତିଵିନିର୍ମୁକ୍ତଂ ମନସ୍ ସମରସଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ସ ନାସ୍ତମ୍ ଏତି ନୋଦେତି ଵ୍ଯୋମଵତ୍ ସର୍ଵଵୃତ୍ତିଷୁ
ଯାହାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ସମତାରେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେ ନ ଉଦୟ ହୁଏ, ନ ଅସ୍ତ ହୁଏ—ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆକାଶ ପରି ଅବିଚଳିତ ରହେ।
ମଞ୍ଜୂଷାଯାଂ ନିଷଣ୍ଣସ୍ଯ ଯଥା ବାଲସ୍ଯ ଚେଷ୍ଟତେ । ଅଙ୍ଗାଵଲ୍ଯ୍ ଅନୁସନ୍ଧାନଵର୍ଜିତା ଜ୍ଞସ୍ଯ ଵୈ ତଥା
ଯେପରିକି ଏକ ଶିଶୁ ଗୋଟିଏ ପେଟି ଭିତରେ ବସି ନିଜ ଅଂଗଗୁଡ଼ିକୁ ଅଚେତନ ଭାବେ ହଲାଉଛି, ସେପରି ଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିନା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଘୂର୍ଣନ୍ କ୍ଷୀଵ ଇଵାନନ୍ଦୀ ମନ୍ଦୀକୃତପୁନର୍ଭଵଃ । ଅନୁପାଦେଯବୁଦ୍ଧ୍ଯା ତୁ ନ ସ୍ମରତ୍ଯ୍ ଅକୃତଂ କୃତମ୍
ପୁନର୍ଜନ୍ମକୁ ଶାନ୍ତ କରିଥିବା ଜଣେ ଲୋକ, ମଦ ଖାଇଥିବା ଲୋକର ପରି ଡିଂଗା ଡିଂଗା ଚାଲିଥାଏ, ଆନନ୍ଦରେ ରହିଥାଏ । ଯେଉଁ ମନ ଏକାଉଁ କିଛିକୁ ଧରି ରଖୁନାହିଁ, ସେ କରିଥିବା କାମ କିମ୍ବା କରିନଥିବା କାମକୁ ମନେ ରଖେନାହିଁ ।
ସର୍ଵଂ ସର୍ଵପ୍ରକାରେଣ ଗୃହ୍ଣାତି ଚ ଜହାତି ଚ । ଅନୁପାଦେଯସର୍ଵାର୍ଥୋ ବାଲଵଚ୍ ଚ ଵିଚେଷ୍ଟତେ
ସେ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ସମସ୍ତ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରେ ଓ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥାଏ । କିଛିରେ ଆସକ୍ତି ନଥିବା ଏହି ଜଣେ, ଛୋଟ ଶିଶୁର ପରି ଆଚରଣ କରିଥାଏ ।
ସ ତିଷ୍ଠନ୍ନ୍ ଅପି କାର୍ଯେଷୁ ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାକ୍ରମୈଃ । ନ କାର୍ଯସୁଖଦୁଃଖାଭ୍ଯାଂ ମନାଗ୍ ଅପି ହି ଗୃହ୍ଯତେ
ସେ ଦେଶ, ସମୟ ଓ କାମର କ୍ରମ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଆସୁଥିବା ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ ଜରା ମାତ୍ର ଆସକ୍ତ ହୁଅନାହିଁ ।
ବହିଃ ପ୍ରକୃତସର୍ଵାର୍ଥୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଃ ପୁନର୍ ଅନୀହଯା । ନ ସତ୍ତାଂ ଯୋଜଯତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥେ ନ ଫଲାନ୍ଯ୍ ଅନୁଧାଵତି
ବାହାରେ ସମସ୍ତ କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭିତରେ ନିରାସକ୍ତ ରହି, ସେ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ କିଛି ବସ୍ତୁରେ ବାନ୍ଧି ରଖେନାହିଁ, ଫଳ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ି ଚାଲେନାହିଁ ।
ନୋପେକ୍ଷତେ ଦୁଃଖଦଶାଂ ନ ସୁଖାଶାମ୍ ଅପେକ୍ଷତେ । କାର୍ଯୋଦଯେ ନୈତି ମୁଦଂ କାର୍ଯନାଶେ ନ ଖିଦ୍ଯତେ
ସେ ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେନାହିଁ, ଆଣନ୍ଦର ଆଶା ରଖେନାହିଁ; କୌଣସି କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଲେ ଖୁସି ହୁଏନାହିଁ, ଅସଫଳ ହେଲେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏନାହିଁ।
ଅପି ଶୀତରୁଚାଵ୍ ଅର୍କେ ସୁକୃଷ୍ଣେ ଽପୀନ୍ଦୁମଣ୍ଡଲେ । ଅପ୍ଯ୍ ଅଧଃ ପ୍ରସରତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନୌ ଵିସ୍ମଯୋ ଽସ୍ଯ ନ ଜାଯତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଢିଲା ରଶି ଦେଇଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ଧାର ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ତଳକୁ ଚାଲିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ।
ଚିଦାତ୍ମନ ଇମା ଇତ୍ଥଂ ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତୀହ ଶକ୍ତଯଃ । ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାଶ୍ଚର୍ଯଜାଲେଷୁ ନାଭ୍ଯୁଦେତି କୁତୂହଲମ୍
ଚେତନାର ଶକ୍ତିଗୁଡିକ ଏଠାରେ ଏଭଳି ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି, ତଥାପି ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ ଦେଖି ସେ ଜିଜ୍ଞାସାରେ ଭରିଯାଏନାହିଁ।
ନ ଦଯାଦୈନ୍ଯମ୍ ଆଦତ୍ତେ ନ କ୍ରୌର୍ଯମ୍ ଅନୁଧାଵତି । ନ ଲଜ୍ଜାମ୍ ଅନୁସନ୍ଧତ୍ତେ ନାଲଜ୍ଜତ୍ଵଂ ଚ ଗଚ୍ଛତି
ସେ ଦୟା କିମ୍ବା ଦୁଃଖିତ ଭାବକୁ ଗ୍ରହଣ କରେନାହିଁ, କ୍ରୂରତାକୁ ଅନୁସରଣ କରେନାହିଁ; ଲଜ୍ଜାକୁ ଧରି ରହେନାହିଁ, ଅଲଜ୍ଜିତ ମଧ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ।
ନ କଦାଚନ ଦୀନାତ୍ମା ନୋଦ୍ଧତାତ୍ମା କଦାଚନ । ନ ପ୍ରମତ୍ତୋ ନ ଖିନ୍ନାତ୍ମା ନୋଦ୍ଵିଗ୍ନୋ ନ ଚ ହର୍ଷଵାନ୍
ସେ କେବେ ଦୁଃଖିତ ନୁହଁନ୍ତି, କେବେ ଅହଂକାରୀ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି। ସେ କେବେ ଅସାବଧାନ ନୁହଁନ୍ତି, କେବେ ହତାଶ ନୁହଁନ୍ତି, କେବେ ଚିନ୍ତିତ ନୁହଁନ୍ତି, କେବେ ଅତି ଖୁସି ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି।
ନାସ୍ଯ ଚେତସି ସୁସ୍ଫାରେ ଶରଦମ୍ବରନିର୍ମଲେ । କୋପାଦଯଃ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ନଭସୀଵ ନଵାଙ୍କୁରାଃ
ତାଙ୍କର ମନ ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶ ପରି ବଡ଼ ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ। ଏହି ମନରେ କ୍ରୋଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଅଙ୍କୁର ଉଗୁନାହିଁ।
ଅନାରତପତଜ୍ଜାତଭୂତାଯାଂ ଜଗତସ୍ ସ୍ଥିତୌ । କ୍ଵ କଥଂ କିଲ କାସ୍ଯ ସ୍ଯାତ୍ ସୁଖିତା ଦୁଃଖିତାଥ ଵା
ଏହି ଜଗତ ଯେଉଁଥିରେ ସବୁବେଳେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ନଶ୍ୱରତା ଚାଲିଥାଏ, ଏଠାରେ କେଉଁଠି, କିପରି, କାହା ପାଇଁ ସତ୍ୟରେ ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଅଛି?
ଫେନାଜଵଞ୍ଜଵୀଭାଵେ ଜଲେ ଭୂତକ୍ରମେ ତଥା । କ୍ଵ କିଲେହ କୁତଃ କୋ ଽନ୍ତଃ ପ୍ରସଙ୍ଗସ୍ ସୁଖଦୁଃଖଯୋଃ
ଜଳରେ ଫେନ, ବୁଡିବା ଓ ତରଙ୍ଗ ଯେପରି ସ୍ୱଭାବିକ, ଏହି ପ୍ରକୃତିର ଅନୁକ୍ରମରେ, ଏଠାରେ କେଉଁଠି, କିପରି, କାହା ପାଖରେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଏକାଧିକ ଅବସ୍ଥା ଅଛି?
ଭାଵାଭାଵୈର୍ ଅପର୍ଯନ୍ତୈର୍ ଅଜସ୍ରଂ ଜନ୍ତୁସମ୍ଭଵୈଃ । ନ ଵିଷୀଦନ୍ତି ନୋଦ୍ଯନ୍ତି ଦୃଷ୍ଟସୃଷ୍ଟିକ୍ରମା ନରାଃ
ଯେମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ନିୟମକୁ ବୁଝିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜନ୍ମରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭାବ ଓ ଅଭାବ ଅନ୍ତହୀନ ଭାବେ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଆନନ୍ଦିତ ମଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ନିମେଷଂ ପ୍ରତି ଯାମିନ୍ଯା ଯଥାନ୍ଯାସ୍ ସ୍ଵପ୍ନଦୃଷ୍ଟଯଃ । ଯଥୋତ୍ପନ୍ନଵିନାଶିନ୍ଯସ୍ ତଥୈତା ଲୋକଦୃଷ୍ଟଯଃ
ରାତିରେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା ସମୟରେ ଯେପରି ଦୃଶ୍ୟଗୁଡିକ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆସି ଯାଉଛି, ଏଭଳି ଏହି ଜଗତର ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି।
ଅନାରତସମୁତ୍ପତ୍ତାଵ୍ ଅନାରତଵିନାଶିନି । କଃ କ୍ରମୋ ଦଗ୍ଧସଂସାରେ କାରୁଣ୍ଯାନନ୍ଦଯୋର୍ ଇହ
ଯେଉଁଠାରେ ସବୁବେଳେ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚ ଜଳିଗଲାପରେ କେଉଁ ଅନୁକ୍ରମ ରହିଛି, ଦୟା କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ?