କେଶେନ୍ଦ୍ରନୀଲଵଲଯା ଭ୍ରୂଵିଲାସତରଙ୍ଗିତାଃ । ନିତମ୍ବପୁଲିନସ୍ଫୀତାଃ କଣ୍ଠକମ୍ବୁଵିଭୂଷିତାଃ
ତାଙ୍କର କେଶ ନୀଳ ମଣିର ବଳୟରେ ଘେରାଯାଇଛି, ଭୂଁହିରେ ଖେଳୁଥିବା ତରଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଉଛି; ତାଙ୍କର କମର ନଦୀ ପାର ଭଳି ଚଉଡ଼ା, ଗଳା କଂକଣ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ଲଲାଟମଣିପଟ୍ଟାଢ୍ଯା ଵିଲାସଗ୍ରାହସଙ୍କୁଲାଃ । କଟାକ୍ଷଲୋଲଶଫରା ଵର୍ଣକାଞ୍ଚନଵାଲୁକାଃ
ତାଙ୍କର କପାଳ ମଣିର ପଟିରେ ଶୁଭିତ, ମନୋହର ଚାହାଣିର ଖେଳରେ ଭରିଆ; ତାଙ୍କର ଚାଉଁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଚଞ୍ଚଳ ମାଛ ଭଳି, ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ସୁନାର ବାଲୁକା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି।
ଏଵଂଵିଲୋଲଲହରୀଭୀମାତ୍ ସଂସାରସାଗରାତ୍ । ଉତ୍ତୀର୍ଯତେ ଚେନ୍ ମଗ୍ନେନ ତତ୍ ପରଂ ପୌରୁଷଂ ଭଵେତ୍
ଏଭଳି ଚଞ୍ଚଳ ତରଙ୍ଗ ଥିବା ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସାଗରକୁ ଯଦି କେହି ଡୁବିନାହିଁ ଅଟୁଟ ରହି ପାରହେଉଛି, ସେଇ ହେଉଛି ସତ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାହସ।
ସତ୍ଯାଂ ପ୍ରଜ୍ଞାମହାନାଵି ଵିଵେକେ ସତି ନାଵିକେ । ସଂସାରସାଗରାଦ୍ ଅସ୍ମାଦ୍ ଯୋ ନ ତୀର୍ଣୋ ଧିଗ୍ ଅସ୍ତୁ ତମ୍
ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ବଡ଼ ନୌକା ରହିଛି ଏବଂ ବିବେକ ହେଉଛି ନଉକାରୀ, ତେବେ ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିଏ ଚେରିପାରେନି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜା ହେଉ।
ଅପାରାଵାରମ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯ ପ୍ରମେଯୀକୃତ୍ଯ ସର୍ଵତଃ । ସଂସାରାବ୍ଧିଂ ଗାହତେ ଯସ୍ ସ ଏଵ ପୁରୁଷସ୍ ସ୍ମୃତଃ
ଏହି ଅସୀମ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବୁଝି, ମାପି ଏଥିରେ ଯିଏ ନିଜେ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେଠିକି ସେଉଁଠି ପୁରୁଷ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ଵିଚାର୍ଯାର୍ଯୈସ୍ ସହାଲୋକ୍ଯ ଧିଯା ସଂସାରସାଗରମ୍ । ଏତସ୍ମିଂସ୍ ତଦନୁ କ୍ରୀଡା ଶୋଭତେ ରାମ ନାନ୍ଯଥା
ହେ ରାମ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଉତ୍ତମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କଲା ପରେ ଏଥିରେ ଖେଳିବା ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅନୁଭବ ହୁଏ, ନହେଲେ ନୁହେଁ।
ଇହ ଭଵ୍ଯୋ ଭଵାନ୍ ସାଧୋ ଵିଚାରପରଯା ଧିଯା । ତ୍ଵଯା ଯୂନୈଵ ଯେନାଯଂ ସଂସାରଃ ପ୍ରଵିଚାର୍ଯତେ
ଏଠି, ହେ ସଜ୍ଜନ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ତୁମେ ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ବିଚାରଶୀଳ ମନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାରକୁ ଭଲଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିଛ।
ଭଵାନ୍ ଇଵ ଵିଚାର୍ଯାଦୌ ସଂସାରମ୍ ଅତିକାନ୍ତଯା । ମତ୍ଯା ଯୋ ଗାହତେ ଲୋକେ ନେହାସୌ ପରିମଜ୍ଜତି
ଯେପରି ଆପଣ ଆରମ୍ଭରେ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ସଂସାରକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝି ପାର କରିଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିବେକ ସହିତ ଏହି ସଂସାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେ ଏହାରେ ଆଉ ଜଡିତ ହେଉନାହାନ୍ତି।
ପୂର୍ଵଂ ଧିଯା ଵିଚାର୍ଯୈତେ ଭୋଗା ଭୋଗିଭଯପ୍ରଦାଃ । ଭୋକ୍ତଵ୍ଯାଶ୍ ଚରମଂ ରାମ ଗରୁଡେନେଵ ପନ୍ନଗାଃ
ପ୍ରଥମେ ବୁଦ୍ଧିରେ ବିଚାର କଲେ ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ଏହି ଭୋଗଗୁଡ଼ିକ ଭୋଗୀଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥାଏ; ତଥାପି, ହେ ରାମ, ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଶେଷରେ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ପଡ଼େ, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ ସାପକୁ ଖାଏ।
ଵିଚାର୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ସେଵ୍ଯନ୍ତେ ଯା ଵିଭୂତଯଃ । ତା ଉଦର୍କୋଦଯା ଜନ୍ତୋଶ୍ ଶେଷା ଦୁଃଖାଯ କେଵଲମ୍
ଯେଉଁ ସମ୍ପଦଗୁଡ଼ିକୁ ତତ୍ତ୍ୱ ବୁଝିବା ପରେ ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶେଷରେ ଉପକାର ଦିଏ; ଅନ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ମାତ୍ର ଜୀବକୁ ଦୁଃଖ ଦିଏ।
ବଲଂ ବୁଦ୍ଧିଶ୍ ଚ ତେଜଶ୍ ଚ ଦୃଷ୍ଟତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ଵର୍ଧତେ । ସଵସନ୍ତସ୍ଯ ଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ସୌନ୍ଦର୍ଯାଦ୍ଯା ଗୁଣା ଇଵ
ଯିଏ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ତେଜସ୍ ବଢ଼ିଯାଏ; ଯେପରି ଭଲଭାବେ ପୋଷିତ ଗଛରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଘନରସାଯନପୂରଣଶୀତଯା ଵିମଲଯା ସମଯା ସତତଂ ଧିଯା । ଶିଶିରରଶ୍ମିର୍ ଇଵାତିଵିରାଜତେ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯସୁଖଂ ରଘୁନନ୍ଦନ
ହେ ରଘୁନନ୍ଦନ, ଯେତେବେଳେ ମନ ସଦା ପବିତ୍ର, ଶୀତଳ ଏବଂ ପୋଷକ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଚାନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଶୀତଳ କିରଣ ପରି ଚମକେ, ଜ୍ଞାନର ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ସମାସେନ ମୁନେ ଭୂଯୋ ଦୃଷ୍ଟତତ୍ତ୍ଵଚମତ୍କୃତିମ୍ । କଥଯୋଦାରଵୃତ୍ତାନ୍ତେ କସ୍ ତେ ଵଚସି ତୃପ୍ଯତି
ହେ ମୁନି, ଦୟାକରି ଆଉଥରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ପାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା କହ। ତୁମର ଉତ୍ତମ କଥାରେ କିଏ କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ?
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତସ୍ଯ ବହୁଧା କଥିତଂ ଲକ୍ଷଣଂ ମଯା । ଭୂଯୋ ଽପି ଚ ମହାବାହୋ କଥ୍ଯମାନମ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ
ମୁଁ ବହୁ ଭାବରେ ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି। ତଥାପି, ହେ ମହାବାହୁ, ଆଉଥରେ କହୁଛି, ଶୁଣ।
ସୁଷୁପ୍ତଵଦ୍ ଇଦଂ ନିତ୍ଯଂ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅପଗତୈଷଣଃ । ଅସଦ୍ରୂପଂ ଇଵାସକ୍ତସ୍ ସର୍ଵତ୍ରାଖିଲମ୍ ଆତ୍ମଵାନ୍
ଯିଏ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ସଦା ସବୁକିଛିକୁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ପରି ଦେଖେ। ସେ ଅସାର ବୋଲି ଅସକ୍ତ ରହେ, ସବୁଠାରେ ଆତ୍ମାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥାଏ।
କୈଵଲ୍ଯମ୍ ଇଵ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଃ ପରିସୁପ୍ତମନା ଇଵ । ଘୂର୍ଣମାନ ଇଵାନନ୍ଦୀ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅଧିଗତାତ୍ମଦୃକ୍
ସେ ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛନ୍ତି, ଯେପରି ନିଜେକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକା ଭାବରେ ପାଇଛନ୍ତି, ମନ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ବିଲୀନ ହୋଇଥିବା ପରି। ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଆ, କିନ୍ତୁ ହଳକା ହଳକା ଡୋଲୁଥିବା ପରି, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖି ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛନ୍ତି।
ନ ଦତ୍ତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉପାଦତ୍ତେ ଗୃହୀତମ୍ ଅପି ପାଣିନା । ଅନ୍ତର୍ମୁଖତଯୋଦାତ୍ତରୂପଯା ସମଯା ଧିଯା
ଯେଉଁଠି କିଛି ଦିଆଯାଏ, ସେ ତାହା ନେନାହାନ୍ତି; ହାତରେ ଧରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଧରି ରଖନାହାନ୍ତି। ନିଜ ମନକୁ ଭିତରକୁ ଆଣି, ଉତ୍ତୋଳିତ ଭାବରେ ରଖି, ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ବସି ରହନ୍ତି।
ଯନ୍ତ୍ରପୁତ୍ରକସଞ୍ଚାର ଇତୀମଂ ଜନତାକ୍ରମମ୍ । ଅନ୍ତସ୍ସଂଲୀନଯା ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ପଶ୍ଯନ୍ ହସତି ଶାନ୍ତଧୀଃ
ଲୋକମାନେ ଯେପରି ଯନ୍ତ୍ରର ଗୁଡିକ ପରି ଚଳିଛନ୍ତି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ସେ ଭିତରୁ ଲିନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ଶାନ୍ତ ମନରେ ହସୁଛନ୍ତି।
ନାପେକ୍ଷତେ ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ ଚ ଵର୍ତମାନେ ନ ତିଷ୍ଠତି । ନ ସଂସ୍ମରତ୍ଯ୍ ଅତୀତଂ ଚ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ କରୋତି ଚ
ସେ ଭବିଷ୍ୟତ ନେଇ କିଛି ଆଶା କରୁନାହାନ୍ତି, ବର୍ତ୍ତମାନରେ ମଧ୍ୟ ଆଟକି ରହନାହାନ୍ତି। ଅତୀତକୁ ସ୍ମରଣ କରୁନାହାନ୍ତି, ତଥାପି ସମସ୍ତ କାମ କରି ଯାଆନ୍ତି।
ସୁପ୍ତଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଭଵତି ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽପି ଚ ସୁପ୍ତଵତ୍ । ସର୍ଵକର୍ମକରୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ନ କରୋତୀଵ କିଞ୍ଚନ
ସେ ଶୁଅଁଥିବାବେଳେ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ ଜାଗ୍ରତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଅଁଥିବା ପରି ଲାଗେ। ବାହାରେ ସମସ୍ତ କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭିତରେ କିଛି କରୁନାହାନ୍ତି ଭଳି ଲାଗେ।
ଅନ୍ତସ୍ ସର୍ଵପରିତ୍ଯାଗୀ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅନେଷଣଃ । କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ବହିଃ କାର୍ଯଂ ସର୍ଵମ୍ ଏଵାଵତିଷ୍ଠତେ
ଭିତରେ ସେ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସଦା ଆଶା ଓ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ। ବାହାରେ ସମସ୍ତ କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସେଥିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ବହିଃ ପ୍ରକୃତସର୍ଵେହୋ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତକ୍ରିଯୋନ୍ମୁଖଃ । ସ୍ଵକର୍ମକ୍ରମସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵକାର୍ଯାନୁଵୃତ୍ତିମାନ୍
ବାହାରେ ସେ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପରି ସମସ୍ତ କଥାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ଯେଉଁ କାମ ଆସେ ତାହା ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ। ସେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଯାହା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଆସେ, ସେଗୁଡିକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ସମଗ୍ରସୁଖଭୋଗାତ୍ମା ସର୍ଵାଶାସ୍ଵ୍ ଇଵ ସଂସ୍ଥିତଃ । କରୋତ୍ଯ୍ ଅଖିଲକର୍ମାଣି ତ୍ଯକ୍ତକର୍ତୃତ୍ଵଵିଭ୍ରମଃ
ସେ ସମସ୍ତ ସୁଖର ଭୋଗୀ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ, ମନେ ହୁଏ ସମସ୍ତ ଆଶାରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତ କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କର୍ତ୍ତା ଭାବର ଭ୍ରମ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି।
ଉଦାସୀନଵଦ୍ ଆସୀନଃ ପ୍ରକୃତିକ୍ରମକର୍ମସୁ । ନାଭିଵାଞ୍ଛତି ନ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ନ ଶୋଚତି ନ ହୃଷ୍ଯତି
ସେ ଉଦାସୀନ ଭାବରେ ବସିଥାଏ, ପ୍ରକୃତି ଅନୁସାରେ ଘଟୁଥିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ନା ଆସା କରେ, ନା ଘୃଣା କରେ, ନା ଦୁଃଖିତ ହୁଏ, ନା ଖୁସି ହୁଏ।
ଅନୁବନ୍ଧପରୋ ଜନ୍ତାଵ୍ ଅସଂସକ୍ତେନ ଚେତସା । ଭକ୍ତେ ଭକ୍ତସମାଚାରଶ୍ ଶଠେ ଶଠ ଇଵ ସ୍ଥିତଃ
ସେ ଜୀବମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗରେ ଅନାସକ୍ତ ମନରେ ଲାଗିଥାଏ; ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭକ୍ତ ଭାବେ ଚାଲିଥାଏ, ଚତୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚତୁର ଭଳି ରହିଥାଏ।
ବାଲୋ ବାଲେଷୁ ଵୃଦ୍ଧେଷୁ ଵୃଦ୍ଧୋ ଵୀରେଷୁ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ । ଯୁଵା ଯୌଵନଵୃତ୍ତେଷୁ ଦୁଃଖିତେଷୁ ତୁ ଦୁଃଖିତଃ
ସେ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧ, ପ୍ରବଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ, ଯୁବକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁବକ, ଦୁଃଖିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖିତ ଭାବେ ରହିଥାଏ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତଵାକ୍ପୁଣ୍ଯକଥୋ ଦୈନ୍ଯାଦ୍ ଅପଗତାଶଯଃ । ଧୀରଧୀର୍ ଉଦିତାନନ୍ଦଃ ପେଶଲଃ ପୁଣ୍ଯକୀର୍ତନଃ
ସେ ସରଳ ଭାବରେ ପୁଣ୍ୟ କଥା କହିଥାଏ, ମନରୁ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥାଏ; ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ ଆନନ୍ଦିତ, ମୃଦୁ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟର ସ୍ତୁତି କରେ।
ପ୍ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରସନ୍ନମଧୁରଃ ପୂର୍ଣସ୍ ସୁପ୍ରତିଭୋଦଯଃ । ନିରସ୍ତଖେଦଦୌର୍ଗତ୍ଯସ୍ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ସ୍ନିଗ୍ଧବାନ୍ଧଵଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ସଦା ଖୁସି ଓ ମିଠା କଥା କହେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝିବାର ଶକ୍ତି ଥାଏ; ଦୁଃଖ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଠାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।
ଉଦାରଚରିତାକାରସ୍ ସମସ୍ ସୌଖ୍ଯମହୋଦଧିଃ । ସୁସ୍ନିଗ୍ଧଶ୍ ଶୀତଲସ୍ପର୍ଶଃ ପୂର୍ଣଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ର ଇଵୋଦିତଃ
ଉଦାର ଚରିତ୍ର ଓ ଭଲ ଦେଖା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖେ, ସେ ଆନନ୍ଦର ଏକ ବଡ଼ ସାଗର; ବହୁତ ମୃଦୁ, ତାଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶ ଶୀତଳ, ଉଦିତ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ନ ତସ୍ଯ ସୁକୃତେନାର୍ଥୋ ନ ଭୋଗୈର୍ ନ ଚ କର୍ମଭିଃ । ନ ଦୁଷ୍କୃତୈର୍ ନ ଭୋଗାନାଂ ସନ୍ତ୍ଯାଗେନ ନ ବନ୍ଧୁଭିଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ କାମ କିମ୍ବା ଭୋଗ କିମ୍ବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ; ଖରାପ କାମ, ଭୋଗର ତ୍ୟାଗ କିମ୍ବା ଜଣେ ଆତ୍ମୀୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଦେଇପାରେ ନାହିଁ।