ଯଦ୍ ଉପଗତସ୍ ସୁଗତଃ ପରଂ ପ୍ରଧାନଂ ଯଦ୍ ଉପଗତୋ ଧ୍ରୁଵତାଂ ନୃପଶ୍ ଚ କଶ୍ଚିତ୍ । ଯଦ୍ ଉପଗତାଃ ପଦମ୍ ଉତ୍ତମଂ ମହାନ୍ତଃ ପ୍ରଯତନକର୍ମତରୋର୍ ମହାଫଲଂ ତତ୍
ଯାହାକୁ ମହାନ ଲୋକମାନେ ପାଇଛନ୍ତି, ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା; ଯାହାକୁ କେହି ରାଜା ପାଇଛନ୍ତି, ସେହି ଦୃଢ଼ତା; ଯାହାକୁ ମହାନମାନେ ପାଇଛନ୍ତି, ସେହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ୟ—ଏହି ସବୁ ଚେଷ୍ଟା ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ବୃକ୍ଷର ବଡ଼ ଫଳ।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ସମୁପାଯାନ୍ତି ଜଗନ୍ତୀମାନି ରାଘଵ । ସ୍ଥୈର୍ଯଂ ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିଵେକେନ ଶାମ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଵିଵେକତଃ
ହେ ରାଘବ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଅବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଏମାନେ ଦୃଢ଼ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି ।
ଜଗଜ୍ଜାଲଜଲାଵର୍ତଵୃତ୍ତଯୋ ବ୍ରହ୍ମଵାରିଧୌ । ସଙ୍ଖ୍ଯାତୁଂ କେନ ଶକ୍ଯନ୍ତେ ଭାସାଂ ଚ ତ୍ରସରେଣଵଃ
ବ୍ରହ୍ମର ସମୁଦ୍ରରେ ଜଗତର ଜାଲ ଯେପରି ଘୁର୍ଣ୍ଣିର ଭଳି ଚଳେ, ଏହାର ଗଣନା କିଏ କରିପାରିବ ? କିମ୍ବା ଆଲୋକର କିରଣ ଭଳି ଧୂଳିକଣାଗୁଡ଼ିକୁ କିଏ ଗଣିପାରିବ ?
ଅସମ୍ଯକ୍ପ୍ରେକ୍ଷଣଂ ଵିଦ୍ଧି କାରଣଂ ଜଗତସ୍ ସ୍ଥିତୌ । ସଂସାରଶାନ୍ତାଵ୍ ଏକାନ୍ତକାରଣଂ ସମ୍ଯଗୀକ୍ଷଣମ୍
ଏହି ଜଗତର ଅବସ୍ଥାନର କାରଣ ଭୁଲ୍ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ବୋଲି ଜାଣ, ଏବଂ ସଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ହେଉଛି ସଂସାର ଶାନ୍ତିର ଏକମାତ୍ର କାରଣ ।
ଅଯଂ ହି ରାମ ଦୁଷ୍ପାରୋ ଘୋରସ୍ ସଂସାରସାଗରଃ । ଵିନା ଯୁକ୍ତିପ୍ରଯତ୍ନାଭ୍ଯାମ୍ ଅସ୍ମାନ୍ ନାମ ନ ତୀର୍ଯତେ
ହେ ରାମ, ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ । ଯଥାଯଥ ବୁଦ୍ଧି ଓ ପ୍ରୟାସ ଛଡ଼ା, ଏହାକୁ କେହି ଓଲାଉଥିବା ନାହିଁ ।
ଅଯଂ ହି ସାଗରଃ ପୂର୍ଣୋ ମୋହାମ୍ବୁଭରପୂରିତଃ । ଅଗାଧମରଣାଵର୍ତଃ କଲ୍ଲୋଲାକୁଲକୋଟରଃ
ଏହି ସାଗରଟି ଏତେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୂଢ଼ତାର ଜଳରେ ପୂରିଥିବା, ମୃତ୍ୟୁର ଗଭୀର ଚକ୍ରବାତରେ ଅପରିମାପ୍ୟ, ତଥା ତାହାର ଗହ୍ୱରଗୁଡ଼ିକୁ ତରଙ୍ଗର ଉତ୍କଳନ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଉଛି।
ପ୍ରଭ୍ରମତ୍ପୁଣ୍ଯଦିଣ୍ଡୀରୋ ଜ୍ଵଲନ୍ନରକଵାଡଵଃ । ତୃଷ୍ଣାଵିଲୋଲଲହରିର୍ ମନୋଜଲମତଙ୍ଗଜଃ
ଏହି ସାଗର ଉତ୍ସାହର ଢୋଳର ଶବ୍ଦରେ ହିଳେଇଯାଉଛି, ନରକର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଉଛି, ତାହାର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ତୃଷ୍ଣାରେ ଅସ୍ଥିର, ଏବଂ ତାହାର ଜଳ ମନର ଅବିନୟୀ ହାତୀ ପରି।
ଆଲୀନଜୀଵିତସରିଦ୍ ଭୋଗରତ୍ନସମୁଦ୍ଗକଃ । କ୍ରୁଦ୍ଧରୋଗୋରଗାକୀର୍ଣ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଗ୍ରାହଘର୍ଘରଃ
ଏହି ସାଗରର ଜୀବନ ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ଲୁଚିଯାଇଛି, ଭୋଗର ମଣିମୁକୁତା ଲୁକାଇଯାଇଛି, ରୋଗର କ୍ରୁଧ୍ଧ ସାପଗୁଡ଼ିକ ଏଠି ଘିରିଛି, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ମଗରମାଛ ତାହାର ଗଞ୍ଜଣ ହେବାର କାରଣ।
ପଶ୍ଯାସ୍ମିନ୍ ପ୍ରସୃତା ରାମ ଵୀଚଯଶ୍ ଚାରୁଚଞ୍ଚଲାଃ । ଇମା ମୁଗ୍ଧାଙ୍ଗନାନାମ୍ନ୍ଯଶ୍ ଶିଖରାକର୍ଷଣକ୍ଷମାଃ
ହେ ରାମ, ଏଠି ଦେଖ, ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ କେତେ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ ଭାବରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଛି। ଏହି ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ମୁଗ୍ଧା ନାରୀମାନଙ୍କର ନାମ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ଯେଉଁମାନେ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଆକର୍ଷଣ କରିପାରନ୍ତି।
ଛଦଶ୍ରୀପଦ୍ମରାଗାଢ୍ଯା ନେତ୍ରନୀଲୋତ୍ପଲାକୁଲାଃ । ଦନ୍ତମୁକ୍ତାଫଲାକୀର୍ଣାସ୍ ସ୍ମିତଫେନୋପଶୋଭିତାଃ
ତାଙ୍କର ଗାଲ ରତ୍ନର ଆଭାରେ ଶୋଭିତ, ଆଖିରେ ନୀଳ କମଳ ର ଭିଡ଼; ଦାନ୍ତ ମୁକ୍ତା ମଣିରେ ଶୁଭିତ, ହସର ଝାଗ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ହସକୁ ଅଧିକ ଆକର୍ଷଣୀୟ କରିଦେଉଛି।
କେଶେନ୍ଦ୍ରନୀଲଵଲଯା ଭ୍ରୂଵିଲାସତରଙ୍ଗିତାଃ । ନିତମ୍ବପୁଲିନସ୍ଫୀତାଃ କଣ୍ଠକମ୍ବୁଵିଭୂଷିତାଃ
ତାଙ୍କର କେଶ ନୀଳ ମଣିର ବଳୟରେ ଘେରାଯାଇଛି, ଭୂଁହିରେ ଖେଳୁଥିବା ତରଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଉଛି; ତାଙ୍କର କମର ନଦୀ ପାର ଭଳି ଚଉଡ଼ା, ଗଳା କଂକଣ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ଲଲାଟମଣିପଟ୍ଟାଢ୍ଯା ଵିଲାସଗ୍ରାହସଙ୍କୁଲାଃ । କଟାକ୍ଷଲୋଲଶଫରା ଵର୍ଣକାଞ୍ଚନଵାଲୁକାଃ
ତାଙ୍କର କପାଳ ମଣିର ପଟିରେ ଶୁଭିତ, ମନୋହର ଚାହାଣିର ଖେଳରେ ଭରିଆ; ତାଙ୍କର ଚାଉଁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଚଞ୍ଚଳ ମାଛ ଭଳି, ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ସୁନାର ବାଲୁକା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି।
ଏଵଂଵିଲୋଲଲହରୀଭୀମାତ୍ ସଂସାରସାଗରାତ୍ । ଉତ୍ତୀର୍ଯତେ ଚେନ୍ ମଗ୍ନେନ ତତ୍ ପରଂ ପୌରୁଷଂ ଭଵେତ୍
ଏଭଳି ଚଞ୍ଚଳ ତରଙ୍ଗ ଥିବା ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସାଗରକୁ ଯଦି କେହି ଡୁବିନାହିଁ ଅଟୁଟ ରହି ପାରହେଉଛି, ସେଇ ହେଉଛି ସତ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାହସ।
ସତ୍ଯାଂ ପ୍ରଜ୍ଞାମହାନାଵି ଵିଵେକେ ସତି ନାଵିକେ । ସଂସାରସାଗରାଦ୍ ଅସ୍ମାଦ୍ ଯୋ ନ ତୀର୍ଣୋ ଧିଗ୍ ଅସ୍ତୁ ତମ୍
ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ବଡ଼ ନୌକା ରହିଛି ଏବଂ ବିବେକ ହେଉଛି ନଉକାରୀ, ତେବେ ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିଏ ଚେରିପାରେନି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜା ହେଉ।
ଅପାରାଵାରମ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯ ପ୍ରମେଯୀକୃତ୍ଯ ସର୍ଵତଃ । ସଂସାରାବ୍ଧିଂ ଗାହତେ ଯସ୍ ସ ଏଵ ପୁରୁଷସ୍ ସ୍ମୃତଃ
ଏହି ଅସୀମ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବୁଝି, ମାପି ଏଥିରେ ଯିଏ ନିଜେ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେଠିକି ସେଉଁଠି ପୁରୁଷ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ଵିଚାର୍ଯାର୍ଯୈସ୍ ସହାଲୋକ୍ଯ ଧିଯା ସଂସାରସାଗରମ୍ । ଏତସ୍ମିଂସ୍ ତଦନୁ କ୍ରୀଡା ଶୋଭତେ ରାମ ନାନ୍ଯଥା
ହେ ରାମ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଉତ୍ତମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କଲା ପରେ ଏଥିରେ ଖେଳିବା ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅନୁଭବ ହୁଏ, ନହେଲେ ନୁହେଁ।
ଇହ ଭଵ୍ଯୋ ଭଵାନ୍ ସାଧୋ ଵିଚାରପରଯା ଧିଯା । ତ୍ଵଯା ଯୂନୈଵ ଯେନାଯଂ ସଂସାରଃ ପ୍ରଵିଚାର୍ଯତେ
ଏଠି, ହେ ସଜ୍ଜନ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ତୁମେ ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ବିଚାରଶୀଳ ମନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାରକୁ ଭଲଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିଛ।
ଭଵାନ୍ ଇଵ ଵିଚାର୍ଯାଦୌ ସଂସାରମ୍ ଅତିକାନ୍ତଯା । ମତ୍ଯା ଯୋ ଗାହତେ ଲୋକେ ନେହାସୌ ପରିମଜ୍ଜତି
ଯେପରି ଆପଣ ଆରମ୍ଭରେ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ସଂସାରକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝି ପାର କରିଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିବେକ ସହିତ ଏହି ସଂସାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେ ଏହାରେ ଆଉ ଜଡିତ ହେଉନାହାନ୍ତି।
ପୂର୍ଵଂ ଧିଯା ଵିଚାର୍ଯୈତେ ଭୋଗା ଭୋଗିଭଯପ୍ରଦାଃ । ଭୋକ୍ତଵ୍ଯାଶ୍ ଚରମଂ ରାମ ଗରୁଡେନେଵ ପନ୍ନଗାଃ
ପ୍ରଥମେ ବୁଦ୍ଧିରେ ବିଚାର କଲେ ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ଏହି ଭୋଗଗୁଡ଼ିକ ଭୋଗୀଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥାଏ; ତଥାପି, ହେ ରାମ, ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଶେଷରେ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ପଡ଼େ, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ ସାପକୁ ଖାଏ।
ଵିଚାର୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ସେଵ୍ଯନ୍ତେ ଯା ଵିଭୂତଯଃ । ତା ଉଦର୍କୋଦଯା ଜନ୍ତୋଶ୍ ଶେଷା ଦୁଃଖାଯ କେଵଲମ୍
ଯେଉଁ ସମ୍ପଦଗୁଡ଼ିକୁ ତତ୍ତ୍ୱ ବୁଝିବା ପରେ ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶେଷରେ ଉପକାର ଦିଏ; ଅନ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ମାତ୍ର ଜୀବକୁ ଦୁଃଖ ଦିଏ।
ବଲଂ ବୁଦ୍ଧିଶ୍ ଚ ତେଜଶ୍ ଚ ଦୃଷ୍ଟତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ଵର୍ଧତେ । ସଵସନ୍ତସ୍ଯ ଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ସୌନ୍ଦର୍ଯାଦ୍ଯା ଗୁଣା ଇଵ
ଯିଏ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ତେଜସ୍ ବଢ଼ିଯାଏ; ଯେପରି ଭଲଭାବେ ପୋଷିତ ଗଛରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଘନରସାଯନପୂରଣଶୀତଯା ଵିମଲଯା ସମଯା ସତତଂ ଧିଯା । ଶିଶିରରଶ୍ମିର୍ ଇଵାତିଵିରାଜତେ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯସୁଖଂ ରଘୁନନ୍ଦନ
ହେ ରଘୁନନ୍ଦନ, ଯେତେବେଳେ ମନ ସଦା ପବିତ୍ର, ଶୀତଳ ଏବଂ ପୋଷକ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଚାନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଶୀତଳ କିରଣ ପରି ଚମକେ, ଜ୍ଞାନର ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ସମାସେନ ମୁନେ ଭୂଯୋ ଦୃଷ୍ଟତତ୍ତ୍ଵଚମତ୍କୃତିମ୍ । କଥଯୋଦାରଵୃତ୍ତାନ୍ତେ କସ୍ ତେ ଵଚସି ତୃପ୍ଯତି
ହେ ମୁନି, ଦୟାକରି ଆଉଥରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ପାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା କହ। ତୁମର ଉତ୍ତମ କଥାରେ କିଏ କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ?
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତସ୍ଯ ବହୁଧା କଥିତଂ ଲକ୍ଷଣଂ ମଯା । ଭୂଯୋ ଽପି ଚ ମହାବାହୋ କଥ୍ଯମାନମ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ
ମୁଁ ବହୁ ଭାବରେ ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି। ତଥାପି, ହେ ମହାବାହୁ, ଆଉଥରେ କହୁଛି, ଶୁଣ।
ସୁଷୁପ୍ତଵଦ୍ ଇଦଂ ନିତ୍ଯଂ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅପଗତୈଷଣଃ । ଅସଦ୍ରୂପଂ ଇଵାସକ୍ତସ୍ ସର୍ଵତ୍ରାଖିଲମ୍ ଆତ୍ମଵାନ୍
ଯିଏ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ସଦା ସବୁକିଛିକୁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ପରି ଦେଖେ। ସେ ଅସାର ବୋଲି ଅସକ୍ତ ରହେ, ସବୁଠାରେ ଆତ୍ମାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥାଏ।
କୈଵଲ୍ଯମ୍ ଇଵ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଃ ପରିସୁପ୍ତମନା ଇଵ । ଘୂର୍ଣମାନ ଇଵାନନ୍ଦୀ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅଧିଗତାତ୍ମଦୃକ୍
ସେ ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛନ୍ତି, ଯେପରି ନିଜେକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକା ଭାବରେ ପାଇଛନ୍ତି, ମନ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ବିଲୀନ ହୋଇଥିବା ପରି। ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଆ, କିନ୍ତୁ ହଳକା ହଳକା ଡୋଲୁଥିବା ପରି, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖି ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛନ୍ତି।
ନ ଦତ୍ତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉପାଦତ୍ତେ ଗୃହୀତମ୍ ଅପି ପାଣିନା । ଅନ୍ତର୍ମୁଖତଯୋଦାତ୍ତରୂପଯା ସମଯା ଧିଯା
ଯେଉଁଠି କିଛି ଦିଆଯାଏ, ସେ ତାହା ନେନାହାନ୍ତି; ହାତରେ ଧରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଧରି ରଖନାହାନ୍ତି। ନିଜ ମନକୁ ଭିତରକୁ ଆଣି, ଉତ୍ତୋଳିତ ଭାବରେ ରଖି, ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ବସି ରହନ୍ତି।
ଯନ୍ତ୍ରପୁତ୍ରକସଞ୍ଚାର ଇତୀମଂ ଜନତାକ୍ରମମ୍ । ଅନ୍ତସ୍ସଂଲୀନଯା ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ପଶ୍ଯନ୍ ହସତି ଶାନ୍ତଧୀଃ
ଲୋକମାନେ ଯେପରି ଯନ୍ତ୍ରର ଗୁଡିକ ପରି ଚଳିଛନ୍ତି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ସେ ଭିତରୁ ଲିନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ଶାନ୍ତ ମନରେ ହସୁଛନ୍ତି।
ନାପେକ୍ଷତେ ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ ଚ ଵର୍ତମାନେ ନ ତିଷ୍ଠତି । ନ ସଂସ୍ମରତ୍ଯ୍ ଅତୀତଂ ଚ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ କରୋତି ଚ
ସେ ଭବିଷ୍ୟତ ନେଇ କିଛି ଆଶା କରୁନାହାନ୍ତି, ବର୍ତ୍ତମାନରେ ମଧ୍ୟ ଆଟକି ରହନାହାନ୍ତି। ଅତୀତକୁ ସ୍ମରଣ କରୁନାହାନ୍ତି, ତଥାପି ସମସ୍ତ କାମ କରି ଯାଆନ୍ତି।
ସୁପ୍ତଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଭଵତି ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽପି ଚ ସୁପ୍ତଵତ୍ । ସର୍ଵକର୍ମକରୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ନ କରୋତୀଵ କିଞ୍ଚନ
ସେ ଶୁଅଁଥିବାବେଳେ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ ଜାଗ୍ରତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଅଁଥିବା ପରି ଲାଗେ। ବାହାରେ ସମସ୍ତ କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭିତରେ କିଛି କରୁନାହାନ୍ତି ଭଳି ଲାଗେ।