ନୀରାଗା ନିରୁପାସଙ୍ଗା ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ମହାଧିଯଃ । ସମ୍ଭଵନ୍ତୀହ ବହଵସ୍ ସୁହୋତ୍ରଜନକା ଇଵ
ଏଠାରେ ଅନେକ ମହାନ ଜଣେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ରାଗ ଓ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ଜୀବନ କାଳରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ସୁହୋତ୍ର ଓ ଜନକଙ୍କ ପରି।
ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅପି ଵୈ ରାମ ଵିଵେକୋଦିତଧୀରଧୀଃ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଵିହର ଭୋସ୍ ସମଲୋଷ୍ଟାଶ୍ମକାଞ୍ଚନଃ
ସେହିପରି, ରାମ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ବିବେକର ଆଲୋକରେ ଦୃଢ଼ ମନ ରଖି, ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରହ; ମାଟି, ପାଥର ଓ ସୁନାକୁ ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖ।
ଦ୍ଵିଵିଧା ମୁକ୍ତତା ଲୋକେ ଵିଦ୍ଯତେ ଦେହଧାରିଣାମ୍ । ସଦେହୈକା ଵିଦେହାନ୍ଯା ଵିଭାଗୋ ଽଯଂ ତଯୋଶ୍ ଶୃଣୁ
ଦେହଧାରୀ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ମୁକ୍ତି ଅଛି—ଏକଟି ଦେହ ସହିତ, ଅନ୍ୟଟି ଦେହ ବିନା; ଏହି ଦୁଇଟିର ତଫାତ୍ ସୁଣ।
ଅସଂସଙ୍ଗାତ୍ ପଦାର୍ଥାନାଂ ମନଶ୍ଶାନ୍ତିର୍ ହି ମୁକ୍ତତା । ସତ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯ୍ ଅପି ଦେହେ ସା ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଅନଘାକୃତେ
ବସ୍ତୁସମ୍ପର୍କରେ ଅସକ୍ତି ରହିଲେ, ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ଏହି ଶାନ୍ତି ହେଉଛି ମୁକ୍ତି। ଶରୀର ଥିଲେ କିମ୍ବା ନ ଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ ପବିତ୍ର ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେଠି ଏହା ସମ୍ଭବ।
ସ୍ନେହସଙ୍କ୍ଷଯମ୍ ଏଵାଙ୍ଗ ଵିଦୁଃ କୈଵଲ୍ଯମ୍ ଉତ୍ତମାଃ । ତତ୍ ସମ୍ଭଵତି ଦେହସ୍ଯ ଭାଵେ ଚାଭାଵ ଏଵ ଚ
ହେ ପ୍ରିୟ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଜଣେଇଛନ୍ତି ଯେ, ସ୍ନେହ ଶେଷ ହେବାକୁ ଏକାକୀ ଅବସ୍ଥା ବୋଲି। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଶରୀର ଥିଲେ କିମ୍ବା ନ ଥିଲେ, ଦୁହିଁଥିରେ ହୁଏ।
ଯୋ ଜୀଵତି ଗତସ୍ନେହଂ ସ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତ ଉଚ୍ଯତେ । ସସ୍ନେହଜୀଵିତୋ ବଦ୍ଧୋ ମୁକ୍ତ ଏଵ ତୃତୀଯକଃ
ଯିଏ ଅସକ୍ତି ସହିତ ବଞ୍ଚେ, ସେଉଁଠି ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସ୍ନେହ ସହିତ ବଞ୍ଚିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବନ୍ଧନରେ ଅଛନ୍ତି, ତୃତୀୟ ବ୍ୟକ୍ତି ମୁକ୍ତ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।
ଯତ୍ନୋ ଯତ୍ନେନ କର୍ତଵ୍ଯୋ ମୋକ୍ଷାର୍ଥଂ ଯୁକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍ । ଯତ୍ନଯୁକ୍ତିଵିହୀନସ୍ଯ ଗୋଷ୍ପଦଂ ଦୁସ୍ତରଂ ଭଵେତ୍
ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା ଏବଂ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ କାମ କରିବା ଦରକାର। ଯାହାଁ ଚେଷ୍ଟା ଓ ବୁଦ୍ଧି ନାହିଁ, ସେଠି ଗାଈର ଖୁରର ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ଅଟକିଯିବା ପାଇଁ କଠିନ ହୁଏ।
ନ ତ୍ଵ୍ ଅନଧ୍ଯଵସାଯସ୍ଯ ଦୁଃଖାଯ ଵିପୁଲାତ୍ମନେ । ଆତ୍ମା ପରଵଶଃ କାର୍ଯୋ ମୋହମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ କେଵଲମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ନାହିଁ, ଯାହାର ମନ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅନେକ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଆ, ସେଠାରେ ଆତ୍ମା ଅନ୍ୟଙ୍କ ଆଧୀନ ହୋଇଯାଏ, କେବଳ ମୋହକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି।
ସୁମହଦ୍ ଧୈର୍ଯମ୍ ଆଲମ୍ବ୍ଯ ମନସା ଵ୍ଯଵସାଯିନା । ଵିଚାରଯାତ୍ମନାତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନଶ୍ ଚିରସିଦ୍ଧଯେ
ବଡ଼ ଧୈର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଦୃଢ଼ ମନ ନେଇ, ନିଜେ ନିଜକୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ସିଦ୍ଧି ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।
ଵିତତାଧ୍ଯଵସାଯସ୍ଯ ଜଗଦ୍ ଭଵତି ଗୋଷ୍ପଦମ୍ । ଵିହତାଧ୍ଯଵସାଯସ୍ଯ ଗୋଷ୍ପଦଂ ଵୈ ଜଗଦ୍ ଭଵେତ୍
ଯାହାର ସଂକଳ୍ପ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଦୃଢ଼, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଗାଈର ଖୁରର ଚିହ୍ନ ପରି ଅପରିଗ୍ରହ୍ୟ ହୋଇଯାଏ; ଯାହାର ସଂକଳ୍ପ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତ ଗାଈର ଖୁରର ଚିହ୍ନ ପରି ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇଯାଏ।
ଯଦ୍ ଉପଗତସ୍ ସୁଗତଃ ପରଂ ପ୍ରଧାନଂ ଯଦ୍ ଉପଗତୋ ଧ୍ରୁଵତାଂ ନୃପଶ୍ ଚ କଶ୍ଚିତ୍ । ଯଦ୍ ଉପଗତାଃ ପଦମ୍ ଉତ୍ତମଂ ମହାନ୍ତଃ ପ୍ରଯତନକର୍ମତରୋର୍ ମହାଫଲଂ ତତ୍
ଯାହାକୁ ମହାନ ଲୋକମାନେ ପାଇଛନ୍ତି, ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା; ଯାହାକୁ କେହି ରାଜା ପାଇଛନ୍ତି, ସେହି ଦୃଢ଼ତା; ଯାହାକୁ ମହାନମାନେ ପାଇଛନ୍ତି, ସେହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ୟ—ଏହି ସବୁ ଚେଷ୍ଟା ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ବୃକ୍ଷର ବଡ଼ ଫଳ।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ସମୁପାଯାନ୍ତି ଜଗନ୍ତୀମାନି ରାଘଵ । ସ୍ଥୈର୍ଯଂ ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିଵେକେନ ଶାମ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଵିଵେକତଃ
ହେ ରାଘବ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଅବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଏମାନେ ଦୃଢ଼ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି ।
ଜଗଜ୍ଜାଲଜଲାଵର୍ତଵୃତ୍ତଯୋ ବ୍ରହ୍ମଵାରିଧୌ । ସଙ୍ଖ୍ଯାତୁଂ କେନ ଶକ୍ଯନ୍ତେ ଭାସାଂ ଚ ତ୍ରସରେଣଵଃ
ବ୍ରହ୍ମର ସମୁଦ୍ରରେ ଜଗତର ଜାଲ ଯେପରି ଘୁର୍ଣ୍ଣିର ଭଳି ଚଳେ, ଏହାର ଗଣନା କିଏ କରିପାରିବ ? କିମ୍ବା ଆଲୋକର କିରଣ ଭଳି ଧୂଳିକଣାଗୁଡ଼ିକୁ କିଏ ଗଣିପାରିବ ?
ଅସମ୍ଯକ୍ପ୍ରେକ୍ଷଣଂ ଵିଦ୍ଧି କାରଣଂ ଜଗତସ୍ ସ୍ଥିତୌ । ସଂସାରଶାନ୍ତାଵ୍ ଏକାନ୍ତକାରଣଂ ସମ୍ଯଗୀକ୍ଷଣମ୍
ଏହି ଜଗତର ଅବସ୍ଥାନର କାରଣ ଭୁଲ୍ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ବୋଲି ଜାଣ, ଏବଂ ସଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ହେଉଛି ସଂସାର ଶାନ୍ତିର ଏକମାତ୍ର କାରଣ ।
ଅଯଂ ହି ରାମ ଦୁଷ୍ପାରୋ ଘୋରସ୍ ସଂସାରସାଗରଃ । ଵିନା ଯୁକ୍ତିପ୍ରଯତ୍ନାଭ୍ଯାମ୍ ଅସ୍ମାନ୍ ନାମ ନ ତୀର୍ଯତେ
ହେ ରାମ, ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ । ଯଥାଯଥ ବୁଦ୍ଧି ଓ ପ୍ରୟାସ ଛଡ଼ା, ଏହାକୁ କେହି ଓଲାଉଥିବା ନାହିଁ ।
ଅଯଂ ହି ସାଗରଃ ପୂର୍ଣୋ ମୋହାମ୍ବୁଭରପୂରିତଃ । ଅଗାଧମରଣାଵର୍ତଃ କଲ୍ଲୋଲାକୁଲକୋଟରଃ
ଏହି ସାଗରଟି ଏତେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୂଢ଼ତାର ଜଳରେ ପୂରିଥିବା, ମୃତ୍ୟୁର ଗଭୀର ଚକ୍ରବାତରେ ଅପରିମାପ୍ୟ, ତଥା ତାହାର ଗହ୍ୱରଗୁଡ଼ିକୁ ତରଙ୍ଗର ଉତ୍କଳନ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଉଛି।
ପ୍ରଭ୍ରମତ୍ପୁଣ୍ଯଦିଣ୍ଡୀରୋ ଜ୍ଵଲନ୍ନରକଵାଡଵଃ । ତୃଷ୍ଣାଵିଲୋଲଲହରିର୍ ମନୋଜଲମତଙ୍ଗଜଃ
ଏହି ସାଗର ଉତ୍ସାହର ଢୋଳର ଶବ୍ଦରେ ହିଳେଇଯାଉଛି, ନରକର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଉଛି, ତାହାର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ତୃଷ୍ଣାରେ ଅସ୍ଥିର, ଏବଂ ତାହାର ଜଳ ମନର ଅବିନୟୀ ହାତୀ ପରି।
ଆଲୀନଜୀଵିତସରିଦ୍ ଭୋଗରତ୍ନସମୁଦ୍ଗକଃ । କ୍ରୁଦ୍ଧରୋଗୋରଗାକୀର୍ଣ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଗ୍ରାହଘର୍ଘରଃ
ଏହି ସାଗରର ଜୀବନ ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ଲୁଚିଯାଇଛି, ଭୋଗର ମଣିମୁକୁତା ଲୁକାଇଯାଇଛି, ରୋଗର କ୍ରୁଧ୍ଧ ସାପଗୁଡ଼ିକ ଏଠି ଘିରିଛି, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ମଗରମାଛ ତାହାର ଗଞ୍ଜଣ ହେବାର କାରଣ।
ପଶ୍ଯାସ୍ମିନ୍ ପ୍ରସୃତା ରାମ ଵୀଚଯଶ୍ ଚାରୁଚଞ୍ଚଲାଃ । ଇମା ମୁଗ୍ଧାଙ୍ଗନାନାମ୍ନ୍ଯଶ୍ ଶିଖରାକର୍ଷଣକ୍ଷମାଃ
ହେ ରାମ, ଏଠି ଦେଖ, ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ କେତେ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ ଭାବରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଛି। ଏହି ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ମୁଗ୍ଧା ନାରୀମାନଙ୍କର ନାମ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ଯେଉଁମାନେ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଆକର୍ଷଣ କରିପାରନ୍ତି।
ଛଦଶ୍ରୀପଦ୍ମରାଗାଢ୍ଯା ନେତ୍ରନୀଲୋତ୍ପଲାକୁଲାଃ । ଦନ୍ତମୁକ୍ତାଫଲାକୀର୍ଣାସ୍ ସ୍ମିତଫେନୋପଶୋଭିତାଃ
ତାଙ୍କର ଗାଲ ରତ୍ନର ଆଭାରେ ଶୋଭିତ, ଆଖିରେ ନୀଳ କମଳ ର ଭିଡ଼; ଦାନ୍ତ ମୁକ୍ତା ମଣିରେ ଶୁଭିତ, ହସର ଝାଗ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ହସକୁ ଅଧିକ ଆକର୍ଷଣୀୟ କରିଦେଉଛି।
କେଶେନ୍ଦ୍ରନୀଲଵଲଯା ଭ୍ରୂଵିଲାସତରଙ୍ଗିତାଃ । ନିତମ୍ବପୁଲିନସ୍ଫୀତାଃ କଣ୍ଠକମ୍ବୁଵିଭୂଷିତାଃ
ତାଙ୍କର କେଶ ନୀଳ ମଣିର ବଳୟରେ ଘେରାଯାଇଛି, ଭୂଁହିରେ ଖେଳୁଥିବା ତରଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଉଛି; ତାଙ୍କର କମର ନଦୀ ପାର ଭଳି ଚଉଡ଼ା, ଗଳା କଂକଣ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ଲଲାଟମଣିପଟ୍ଟାଢ୍ଯା ଵିଲାସଗ୍ରାହସଙ୍କୁଲାଃ । କଟାକ୍ଷଲୋଲଶଫରା ଵର୍ଣକାଞ୍ଚନଵାଲୁକାଃ
ତାଙ୍କର କପାଳ ମଣିର ପଟିରେ ଶୁଭିତ, ମନୋହର ଚାହାଣିର ଖେଳରେ ଭରିଆ; ତାଙ୍କର ଚାଉଁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଚଞ୍ଚଳ ମାଛ ଭଳି, ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ସୁନାର ବାଲୁକା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି।
ଏଵଂଵିଲୋଲଲହରୀଭୀମାତ୍ ସଂସାରସାଗରାତ୍ । ଉତ୍ତୀର୍ଯତେ ଚେନ୍ ମଗ୍ନେନ ତତ୍ ପରଂ ପୌରୁଷଂ ଭଵେତ୍
ଏଭଳି ଚଞ୍ଚଳ ତରଙ୍ଗ ଥିବା ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସାଗରକୁ ଯଦି କେହି ଡୁବିନାହିଁ ଅଟୁଟ ରହି ପାରହେଉଛି, ସେଇ ହେଉଛି ସତ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାହସ।
ସତ୍ଯାଂ ପ୍ରଜ୍ଞାମହାନାଵି ଵିଵେକେ ସତି ନାଵିକେ । ସଂସାରସାଗରାଦ୍ ଅସ୍ମାଦ୍ ଯୋ ନ ତୀର୍ଣୋ ଧିଗ୍ ଅସ୍ତୁ ତମ୍
ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ବଡ଼ ନୌକା ରହିଛି ଏବଂ ବିବେକ ହେଉଛି ନଉକାରୀ, ତେବେ ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିଏ ଚେରିପାରେନି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜା ହେଉ।
ଅପାରାଵାରମ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯ ପ୍ରମେଯୀକୃତ୍ଯ ସର୍ଵତଃ । ସଂସାରାବ୍ଧିଂ ଗାହତେ ଯସ୍ ସ ଏଵ ପୁରୁଷସ୍ ସ୍ମୃତଃ
ଏହି ଅସୀମ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବୁଝି, ମାପି ଏଥିରେ ଯିଏ ନିଜେ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେଠିକି ସେଉଁଠି ପୁରୁଷ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ଵିଚାର୍ଯାର୍ଯୈସ୍ ସହାଲୋକ୍ଯ ଧିଯା ସଂସାରସାଗରମ୍ । ଏତସ୍ମିଂସ୍ ତଦନୁ କ୍ରୀଡା ଶୋଭତେ ରାମ ନାନ୍ଯଥା
ହେ ରାମ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଉତ୍ତମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କଲା ପରେ ଏଥିରେ ଖେଳିବା ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅନୁଭବ ହୁଏ, ନହେଲେ ନୁହେଁ।
ଇହ ଭଵ୍ଯୋ ଭଵାନ୍ ସାଧୋ ଵିଚାରପରଯା ଧିଯା । ତ୍ଵଯା ଯୂନୈଵ ଯେନାଯଂ ସଂସାରଃ ପ୍ରଵିଚାର୍ଯତେ
ଏଠି, ହେ ସଜ୍ଜନ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ତୁମେ ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ବିଚାରଶୀଳ ମନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାରକୁ ଭଲଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିଛ।
ଭଵାନ୍ ଇଵ ଵିଚାର୍ଯାଦୌ ସଂସାରମ୍ ଅତିକାନ୍ତଯା । ମତ୍ଯା ଯୋ ଗାହତେ ଲୋକେ ନେହାସୌ ପରିମଜ୍ଜତି
ଯେପରି ଆପଣ ଆରମ୍ଭରେ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ସଂସାରକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝି ପାର କରିଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିବେକ ସହିତ ଏହି ସଂସାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେ ଏହାରେ ଆଉ ଜଡିତ ହେଉନାହାନ୍ତି।
ପୂର୍ଵଂ ଧିଯା ଵିଚାର୍ଯୈତେ ଭୋଗା ଭୋଗିଭଯପ୍ରଦାଃ । ଭୋକ୍ତଵ୍ଯାଶ୍ ଚରମଂ ରାମ ଗରୁଡେନେଵ ପନ୍ନଗାଃ
ପ୍ରଥମେ ବୁଦ୍ଧିରେ ବିଚାର କଲେ ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ଏହି ଭୋଗଗୁଡ଼ିକ ଭୋଗୀଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥାଏ; ତଥାପି, ହେ ରାମ, ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଶେଷରେ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ପଡ଼େ, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ ସାପକୁ ଖାଏ।
ଵିଚାର୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ସେଵ୍ଯନ୍ତେ ଯା ଵିଭୂତଯଃ । ତା ଉଦର୍କୋଦଯା ଜନ୍ତୋଶ୍ ଶେଷା ଦୁଃଖାଯ କେଵଲମ୍
ଯେଉଁ ସମ୍ପଦଗୁଡ଼ିକୁ ତତ୍ତ୍ୱ ବୁଝିବା ପରେ ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶେଷରେ ଉପକାର ଦିଏ; ଅନ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ମାତ୍ର ଜୀବକୁ ଦୁଃଖ ଦିଏ।