ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷପ୍ରମୁଖାନ୍ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରମାଣାତ୍ ପୌରୁଷଃ କ୍ରମଃ । ଫଲତୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ଲୋକେ ଦେଶାନ୍ତରଗମାଦିକଃ
ସିଧାସଳଖ ଅନୁଭବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରମାଣ ଦ୍ୱାରା ସବୁବେଳେ ଚେଷ୍ଟାର କ୍ରମ ସ୍ଥିର ହୁଏ। ଏହି ସଂସାରରେ ଦୂର ଦେଶକୁ ଯିବା ଭଳି ଫଳ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ।
ଭୋକ୍ତା ତୃପ୍ଯତି ନାଭୋକ୍ତା ଗନ୍ତା ଗଚ୍ଛତି ନାଗତିଃ । ଵକ୍ତା ଵକ୍ତି ନ ଚାଵକ୍ତା ପୌରୁଷଂ ସଫଲଂ ନୃଣାମ୍
ଯିଏ ଖାଏ ସେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରେ, ଯିଏ ଖାଏ ନାହିଁ ସେ ନୁହେଁ। ଯିଏ ଯାଏ ସେ ପହଞ୍ଚେ, ଯିଏ ଯାଏ ନାହିଁ ସେ ନୁହେଁ। ଯିଏ କହେ ସେ କହିପାରେ, ଯିଏ କହେ ନାହିଁ ସେ ନୁହେଁ। ଏଭଳି, ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ ଫଳଦାୟକ ହୁଏ।
ପୌରୁଷେଣ ଦୁରନ୍ତେଭ୍ଯସ୍ ସଙ୍କଟେଭ୍ଯସ୍ ସୁବୁଦ୍ଧଯଃ । ସମୁତ୍ତରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଯତ୍ନେନ ନ ତୁ ମୂକତଯାନଯା
ଯେଉଁମାନେ ସୁବୁଦ୍ଧି ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସରେ ବଡ଼ ବଡ଼ କଷ୍ଟକୁ ସହଜରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ କିମ୍ବା କିଛି କାମ ନକରିଲେ, ଏହି କଷ୍ଟ ଦୂର ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯୋ ଯୋ ଯଥା ପ୍ରଯତତେ ସ ସ ତଦ୍ଵତ୍ ଫଲୈକଭାକ୍ । ନ ତୁ ତୂଷ୍ଣୀଂ ସ୍ଥିତେନେହ କେନଚିତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଫଲମ୍
ଯିଏ ଯେପରି ପ୍ରୟାସ କରେ, ସେ ସେହିପରି ଫଳ ପାଏ; କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ କେହି ମାତ୍ର ଚୁପ୍ଚାପ ବସିଥିଲେ କୌଣସି ଫଳ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଶୁଭେନ ପୁରୁଷାର୍ଥେନ ଶୁଭମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ଫଲମ୍ । ଅଶୁଭେନାଶୁଭଂ ରାମ ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା କୁରୁ
ଭଲ କାମ କଲେ ଭଲ ଫଳ ମିଳେ, ଖରାପ କାମ କଲେ ଖରାପ ଫଳ ମିଳେ, ରାମ—ତୁମେ ଯେମିତି ଇଚ୍ଛା କର, ସେମିତି କର।
ପୁରୁଷାର୍ଥଫଲପ୍ରାପ୍ତିର୍ ଦେଶକାଲଵଶାଦ୍ ଇହ । ପ୍ରାପ୍ତା ଚିରେଣ ଶୀଘ୍ରଂ ଵା ଯାସୌ ଦୈଵମ୍ ଇତି ସ୍ମୃତା
ଏଠାରେ ପ୍ରୟାସର ଫଳ ଦେଶ ଓ ସମୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ବହୁତ ଦିନ ପରେ କିମ୍ବା ଶୀଘ୍ର ମିଳିଥିବା ଏହି ଫଳକୁ ଦୈବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନ ଦୈଵଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ନ ଚ ଲୋକାନ୍ତରେ ସ୍ଥିତମ୍ । ଉକ୍ତଂ ଦୈଵାଭିଧାନେନ ସ୍ଵଂ ଲୋକେ କର୍ମଣଃ ଫଲମ୍
ଭାଗ୍ୟକୁ ଆମେ ଚକ୍ଷୁଦ୍ୱାରା ଦେଖିପାରୁନାହିଁ, ଏହା କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏଠାରେ 'ଭାଗ୍ୟ' ବୋଲି ଯାହାକୁ କୁହାଯାଏ, ସେଟି ଏହି ଜଗତରେ ନିଜର କର୍ମର ଫଳ ଅଟୁଟ।
ପୁରୁଷୋ ଜାଯତେ ଲୋକେ ଵର୍ଧତେ କ୍ଷୀଯତେ ପୁନଃ । ନ ତତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ ଦୈଵଂ ଜରାଯୌଵନବାଲ୍ଯଵାନ୍
ଏହି ଜଗତରେ ମଣିଷ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ପୁନି ଶୀଘ୍ରେ କ୍ଷୟ ହୁଏ। ଏହି ଶିଶୁବୟସ, ଯୌବନ କିମ୍ବା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ କେଉଁଠି ଭାଗ୍ୟକୁ ଦେଖିଯିବାକୁ ମିଳେନି।
ଦେଶାଦ୍ ଦେଶାନ୍ତରପ୍ରାପ୍ତିର୍ ହସ୍ତସ୍ଥଦ୍ରଵ୍ଯଧାରଣମ୍ । ଵ୍ଯାପାରଶ୍ ଚ ତଥାଙ୍ଗାନାଂ ପୌରୁଷେଣ ନ ଦୈଵତଃ
ଏକ ଦେଶରୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯିବା, ହାତରେ କିଛି ଧରିବା, ଦେହର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକର ଚଳନ — ଏସବୁ କିଛି ନିଜର ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଅର୍ଥପ୍ରାପକକାର୍ଯୈକପ୍ରଯତ୍ନପରତା ବୁଧୈଃ । ପ୍ରୋକ୍ତା ପୌରୁଷଶବ୍ଦେନ ସର୍ଵମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ଽନଯା
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି, ଯେଉଁ କାମରେ ଆମେ ଆବଶ୍ୟକ ଫଳ ପାଇବା ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ, ଏହିକୁ 'ପୁରୁଷାର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ପୁରୁଷାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ଲାଭ କରାଯାଏ।
ଅନର୍ଥପ୍ରାପ୍ତିକାର୍ଯୈକପ୍ରଯତ୍ନପରତା ତୁ ଯା । ସୋକ୍ତା ପ୍ରୋନ୍ମତ୍ତଚେଷ୍ଟେତି ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଽନଯା
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଦୁଃଖ ଆଣିଦେଇଥିବା କାମକୁ ଏକମାନସିକ ଭାବରେ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଭ୍ରାନ୍ତ ମନସ୍କତାର କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହା ଦ୍ୱାରା କିଛି ଲାଭ ହୁଏ ନାହିଁ।
କ୍ରିଯାଯାସ୍ ସ୍ପନ୍ଦଧର୍ମିଣ୍ଯାସ୍ ସ୍ଵାର୍ଥସାଧକତା ସ୍ଵଯମ୍ । ସାଧୁସଙ୍ଗମସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଣଯୋନ୍ନୀଯତେ ଧିଯା
କୌଣସି କାମ କରିବାରେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ଯେ ଚେଷ୍ଟା ଓ ଚଳନ ରହିଥାଏ, ସେହି କ୍ରିୟାକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବୁଦ୍ଧି, ସତ୍ସଙ୍ଗ ଓ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉନ୍ନତ କରାଯାଏ।
ଅନନ୍ତଂ ସମତାନନ୍ଦଂ ପରମାର୍ଥଂ ସ୍ଵକଂ ଵିଦୁଃ । ତଦ୍ ଯେଭ୍ଯଃ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଯତ୍ନାତ୍ ତେ ସେଵ୍ଯାଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରସାଧଵଃ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟକୁ ଅନନ୍ତ, ସମତା ଓ ଆନନ୍ଦରୂପ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଗୁଣ ଲାଭ କରାଯାଏ; ଏମିତି ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଶିକ୍ଷକମାନେ ସେବନୀୟ।
ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରାଦିଗୁଣୋ ମତ୍ଯା ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରାଦିଗୁଣାନ୍ ମତିଃ । ଵର୍ଧେତେ ତେ ମିଥୋ ଽଭ୍ଯାସାତ୍ ସରୋବ୍ଦାଵ୍ ଇଵ କାଲତଃ
ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଗୁଣ ଓ ମନର ବୁଦ୍ଧି, ଏକାପର ଏକା ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଏକାପରକୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ, ଯେପରି ଝିଲିକ ଓ ବର୍ଷାର ପାଣି ସମୟ ସହିତ ଏକାପରକୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ।
ଆ ବାଲ୍ଯାଦ୍ ଅଲମ୍ ଅଭ୍ଯସ୍ତୈଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରସତ୍ସଙ୍ଗମାଦିଭିଃ । ଗୁଣୈଃ ପୁରୁଷଯତ୍ନେନ ସ୍ଵୋ ଽର୍ଥସ୍ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯତେ ହିତଃ
ପିଲାବେଳୁଠାରୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଭ୍ୟାସ, ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ଏପରି ଅନେକ ଭଲ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ଲୋକେ ନିଜ ପାଇଁ ଭଲ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ।
ପୌରୁଷେଣ ଜିତା ଦୈତ୍ଯାସ୍ ସ୍ଥାପିତା ଭୁଵନକ୍ରିଯାଃ । ରଚିତାନି ଜଗନ୍ତୀହ ଵିଷ୍ଣୁନା ନ ତୁ ଦୈଵତଃ
ମନୁଷ୍ୟର ଚେଷ୍ଟାରେ ଦାନବମାନେ ଜିତାଯାଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତିଆରି ହୋଇଛି—ଏହା କେବେଉଁ ଭାଗ୍ୟରେ ନୁହେଁ।
ଜଗତି ପୁରୁଷକାରକାରଣେ ଽସ୍ମିନ୍ କୁରୁ ରଘୁନାଥ ଚିରଂ ତଥା ପ୍ରଯତ୍ନମ୍ । ଵ୍ରଜସି ତରୁସରୀସୃପାଭିଧାନାଂ ସୁଭଗ ଯଥା ନ ଦଶାମ୍ ଅଶଙ୍କ ଏଵ
ଏହି ସଂସାରରେ ମନୁଷ୍ୟର ଚେଷ୍ଟା ମୂଳ କାରଣ ଥିବାବେଳେ, ରଘୁନାଥ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟା କର। ଏହାରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ କେବେ ଗଛ କିମ୍ବା ସରିସୃପ ଭଳି ଦୁଃଖଦ ଦଶାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ, ଏପରି ଭୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।
ନାକୃତିର୍ ନ ଚ କର୍ମାଣି ନାସ୍ପଦଂ ନ ପରାକ୍ରମଃ । ତନ୍ ମିଥ୍ଯାଜ୍ଞାନଵତ୍ ପ୍ରୌଢଂ ଦୈଵଂ ନାମ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ନ ଆକୃତି, ନ କର୍ମ, ନ ସ୍ଥାନ, ନ ପ୍ରଭାବ—ଏଗୁଡ଼ିକ କୌଣସି ଭାଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ତେବେ, ଏହି ଭାଗ୍ୟ ବୋଲି କହାଯାଉଥିବା ଜିନିଷ କ'ଣ, ଯାହା ମିଥ୍ୟା ଅଜ୍ଞାନରେ ଭିତି କରି ଥିବା ସତ୍ୟ ବୋଲି ଧରାଯାଉଛି?
ସ୍ଵକର୍ମଫଲସମ୍ପ୍ରାପ୍ତାଵ୍ ଇଦମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଇତୀଵ ଯାଃ । ଗିରସ୍ ତା ଦୈଵନାମ୍ନୈତାଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧିଂ ସମୁପାଗତାଃ
ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ପାଇଲେ, 'ଏହା ଏଭଳି ହେଲା' ବୋଲି କହେ। ଏପରି କଥାମାନେ 'ଭାଗ୍ୟ' ନାମରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଚଳିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ତଥୈଵ ମୂଢମତିଭିର୍ ଦୈଵମ୍ ଅସ୍ତୀତି ନିଶ୍ଚଯଃ । ଆତ୍ତୋ ଦୁରଵବୋଧେନ ରଜ୍ଜାଵ୍ ଇଵ ଭୁଜଙ୍ଗମଃ
ଯେମିତି ମୂଢ଼ ମନ୍ତି ଲୋକେ ବୁଝିପାରି ନଥିବାରୁ ଭାଗ୍ୟ ଅଛି ବୋଲି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଭାବନ୍ତି, ସେମିତି ରସିକୁ ସାପ ବୋଲି ଭୁଲ କରାଯାଏ।
ହ୍ଯସ୍ତନୀ ଦୁଷ୍କ୍ରିଯାଭ୍ଯେତି ଶୋଭାଂ ସତ୍କ୍ରିଯଯା ଯଥା । ଅଦ୍ଯୈଵଂ ପ୍ରାକ୍ତନୀ ତସ୍ମାଦ୍ ଯତ୍ନାତ୍ ସତ୍କାର୍ଯଵାନ୍ ଭଵ
ଯେପରି ଗତକାଲିର ଖରାପ କାମ ଆଜିର ଭଲ କାମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୁଏ, ସେପରି ପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ। ତେଣୁ ଉତ୍ସାହରେ ଭଲ କାମ କର।
ମୂଢାନୁମାନସଂସିଦ୍ଧଂ ଦୈଵଂ ଯସ୍ଯାସ୍ତି ଦୁର୍ମତେଃ । ଦୈଵାଦ୍ ଦାହୋ ଽସ୍ତୁ ମା ଵେତି ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ତେନ ପାଵକେ
ଯେଉଁ ମୂଢ଼ ମନ୍ତି ଲୋକ ଅବିବେକରେ ଭାଗ୍ୟରେ ଭରସା କରେ, ତାଙ୍କୁ ଆଗୁନି ଦେଖି, 'ଭାଗ୍ୟରେ ଜଳିବ କି ନ ଜଳିବ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ।
ଦୈଵମ୍ ଏଵେହ ଚେତ୍ କର୍ମ ପୁଂସଃ କିମ୍ ଇଵ ଚେଷ୍ଟଯା । ସ୍ନାନଦାନାଶନାଚାରଂ ଦୈଵମ୍ ଏଵ କରିଷ୍ଯତି
ଯଦି ଭାଗ୍ୟ ଏଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ ହୁଏ, ତେବେ ମଣିଷର ଚେଷ୍ଟା କାହିଁକି? ଯଦି ଭାଗ୍ୟ ସବୁ କରେ, ତେବେ ସ୍ନାନ, ଦାନ, ଖାଇବା ଓ ଅନ୍ୟ କାମ କରିବାକୁ ମଣିଷ କାହିଁକି ଚେଷ୍ଟା କରିବ?
କିଂ ଵା ଶାସ୍ତ୍ରୋପଦେଶେନ ମୂକୋ ଽଯଂ ପୁରୁଷଃ କିଲ । ସଞ୍ଚାର୍ଯତେ ତୁ ଦୈଵେନ କିଂ କସ୍ଯେହୋପଦିଶ୍ଯତେ
ଯଦି ଏହି ମଣିଷ ଗୁଙ୍ଗା ଭଳି ଅଚଳ ଅଟୁଟ ରହିଲେ, ଶାସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷା ଦେଇ କ'ଣ ଉପକାର? ଯଦି ସେ କେବଳ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ତେବେ କାହାକୁ କ'ଣ ଶିଖେଇବା?
ନ ଚ ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦତା ଲୋକେ ଦୃଷ୍ଟେହ ଶଵତାଂ ଵିନା । ସ୍ପନ୍ଦାଶ୍ ଚ ଫଲସମ୍ପ୍ରାପ୍ତିସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଦୈଵଂ ନିରର୍ଥକମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ମୃତ ଲୋକ ଛାଡ଼ି ଅଚଳତା କେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ? ଚଳନ ଦ୍ୱାରା ଫଳ ମିଳେ, ତେଣୁ ଭାଗ୍ୟ ଅର୍ଥହୀନ।
ନ ଚାମୂର୍ତେନ ଦୈଵେନ ମୂର୍ତସ୍ଯ ସହକର୍ତୃତା । ହସ୍ତାଦୀନ୍ ଈହତଶ୍ ଚୈଵ ନ ଦୈଵେନ କ୍ଵଚିତ୍ କୃତମ୍
ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ କେବେ ଦେହୀ ଲୋକଙ୍କର ସହାୟକ ହୁଏନାହିଁ; ହାତ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କେବେ ନୁହେଁ।
ମନୋବୁଦ୍ଧିଵଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଦୈଵଂ ନେହାନୁଭୂଯତେ । ଆଗୋପାଲଂ କିଲ ପ୍ରାଜ୍ଞୈସ୍ ତେନ ଦୈଵମ୍ ଅସତ୍ ସଦା
ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଯେପରିକି ଏଠାରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ଏହି ଭାଗ୍ୟ କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ନାହିଁ। ପଣ୍ଡିତମାନେ କହନ୍ତି, ଭାଗ୍ୟ ଗୋପାଳ ଭଳି; ଏହିପରି ଭାଗ୍ୟ ସଦା ଅସତ୍ୟ।
ବୁଦ୍ଧେଶ୍ ଚେତ୍ ପୃଥଗ୍ ଅନ୍ଯୋ ଽର୍ଥସ୍ ସୈଵ ଚେତ୍ କାନ୍ଯତା ତଯୋଃ । କଲ୍ପନା ଵା ପ୍ରମାଣଂ ଚେତ୍ ପୌରୁଷଂ କିଂ ନ କଲ୍ପ୍ଯତେ
ଯଦି ବୁଦ୍ଧି ଠାରୁ ଅଲଗା କିଛି ଅଛି, ତେବେ ଏହା ହେଲେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଣ ତଫାତ୍? ଯଦି କଳ୍ପନାକୁ ଏହାର ପ୍ରମାଣ ମାନାଯାଏ, ତେବେ ମନୁଷ୍ୟର ଚେଷ୍ଟାକୁ କାହିଁକି କଳ୍ପନା କରାଯାଏ ନାହିଁ?
ନାମୂର୍ତେସ୍ ତେନ ସଙ୍ଗୋ ଽସ୍ତି ନଭସେଵ ଵପୁଷ୍ମତଃ । ମୂର୍ତଂ ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ ଲଗ୍ନଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଦୈଵଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଅରୂପ ସତ୍ତାର ସହିତ ଦେହୀର କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶର ସହିତ ଦେହ ଥିବାର କୌଣସି ଯୋଗ ନାହିଁ। ଦେହୀକୁ ତ ଲଗ୍ନ ଦେଖାଯାଏ; ଏହିଯୋଗୁଁ ଭାଗ୍ୟ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ।
ଵିନିଯୋକ୍ତାଥ ଭୂତାନାମ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯସ୍ ତଜ୍ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ । ଶେରତାଂ ଭୂତଵୃନ୍ଦାନି ଦୈଵଂ ସର୍ଵଂ କରିଷ୍ଯତି
ଯଦି ତିନି ଜଗତର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଇବା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କେହି ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଭାଗ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଶୁଅଇଦିଅ—ଭାଗ୍ୟ ସବୁ କାମ କରୁ।