ଆବାଲ୍ଯମ୍ ଏତତ୍ ସଂସିଦ୍ଧଂ ଯତ୍ର ତତ୍ର ଯଥା ତଥା । ଦୈଵଂ ତୁ ନ କ୍ଵଚିଦ୍ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଅତୋ ଜଯତି ପୌରୁଷମ୍
ପିଲାବେଳୁଠାରୁ ଏହି କଥା ସବୁଠି ଏବଂ ସବୁପରିସ୍ଥିତିରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ—ଭାଗ୍ୟ କେଉଁଠିଏ ଦେଖାଯାଏନି; ଏହିକାରଣରୁ ମାନବ ଚେଷ୍ଟା ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପୁରୁଷାର୍ଥେନ ଦେଵେଶଗୁରୁର୍ ଏଷ ବୃହସ୍ପତିଃ । ଶୁକ୍ରୋ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଗୁରୁତାଂ ପୁରୁଷାର୍ଥେନ ଚାସ୍ଥିତଃ
ମାନବ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ବୃହସ୍ପତି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ହେଲେ, ଏବଂ ମାନବ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଶୁକ୍ର ଦାନବମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ।
ଦୈନ୍ଯଦାରିଦ୍ର୍ଯଦୁଃଖାର୍ତା ଅପି ସାଧୋ ନରୋତ୍ତମାଃ । ପୌରୁଷେଣୈଵ ଯତ୍ନେନ ଯାତା ଦେଵେନ୍ଦ୍ରତୁଲ୍ଯତାମ୍
ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ଏବଂ ଭଲ ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ବେଦନାରେ ପୀଡ଼ିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ଓ ପ୍ରୟାସରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ମହାନ୍ତୋ ଵିଭଵାଢ୍ଯା ଯେ ନାନାଶ୍ଚର୍ଯସମାଶ୍ରଯାଃ । ପୌରୁଷେଣୈଵ ଦୋଷେଣ ନରକାତିଥିତାଂ ଗତାଃ
ଯେଉଁ ମହାନ ଏବଂ ଧନୀ ଲୋକମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଘିରିଥିଲେ, ନିଜ ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନରକରେ ଅତିଥି ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଭାଵାଭାଵସହସ୍ରେଷୁ ଦଶାସୁ ଵିଵିଧାସୁ ଚ । ସ୍ଵପୌରୁଷଵଶାଦ୍ ଏଵ ଵିଵୃତ୍ତା ଭୂତଜାତଯଃ
ହଜାର ହଜାର ପ୍ରକାର ଜୀବନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅବସ୍ଥା କେବଳ ନିଜର ଚେଷ୍ଟା ଅନୁସାରେ ହୁଏ।
ଶାସ୍ତ୍ରତୋ ଗୁରୁତଶ୍ ଚୈଵ ସ୍ଵତଶ୍ ଚେତି ତ୍ରିସିଦ୍ଧତା । ସର୍ଵତ୍ର ପୁରୁଷାର୍ଥସ୍ଯ ନ ଦୈଵସ୍ଯ କଦାଚନ
ଶାସ୍ତ୍ର, ଗୁରୁ କିମ୍ବା ନିଜ ପ୍ରୟାସ—ଏହି ତିନି ଭଳି ନିଶ୍ଚୟରେ ସବୁଠାରେ ମାନବର ଚେଷ୍ଟାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯାଇଛି, କେବେ ଭାଗ୍ୟକୁ ନୁହେଁ।
ଅଶୁଭେଷୁ ସମାଵିଷ୍ଟଂ ଶୁଭେଷ୍ଵ୍ ଏଵାଵତାରଯେତ୍ । ଯତ୍ନେନ ଚିତ୍ତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥସଙ୍ଗ୍ରହଃ
ମନ ଯେତେବେଳେ ଅଶୁଭ କଥାରେ ଲିନ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଚେଷ୍ଟା କରି ଏହାକୁ ଶୁଭ କଥାକୁ ଆଣିବା ଉଚିତ—ଏହିଠାରେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ମୂଳ ଅର୍ଥ ରହିଛି।
ଯଚ୍ ଛ୍ରେଯୋ ଯଦ୍ ଅତୁଚ୍ଛଂ ଚ ଯଦ୍ ଅପାଯଵିଵର୍ଜିତମ୍ । ତତ୍ ତଦ୍ ଆଚର ଯତ୍ନେନ ପୁତ୍ରେତି ଗୁରଵସ୍ ସ୍ଥିତାଃ
ଯାହା ସତ୍ୟରେ ଭଲ, ଅନାବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ ଓ କୌଣସି କ୍ଷତି ନାହିଁ, ସେହି କଥାକୁ ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟାରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର, ପୁଅ; ଏହିପରି ଗୁରୁମାନେ କହିଛନ୍ତି।
ଯଥା ଯଥା ପ୍ରଯତ୍ନୋ ମେ ଫଲମ୍ ଆଶୁ ତଥା ତଥା । ଇତ୍ଯ୍ ଅହଂ ପୌରୁଷାଦ୍ ଏଵ ଫଲଭାଙ୍ ନ ତୁ ଦୈଵତଃ
ମୁଁ ଯେତେ ଅଧିକ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେତେ ଶୀଘ୍ର ଫଳ ମିଳେ। ଏହିପରି, ମୋର ଉଦ୍ୟମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଫଳ ପାଉଛି, ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ପୌରୁଷାଦ୍ ଦୃଶ୍ଯତେ ସିଦ୍ଧିଃ ପୌରୁଷୋ ଧୀମତାଂ କ୍ରମଃ । ଦୈଵମ୍ ଆଶ୍ଵାସନାମାତ୍ରଂ ଦୁଃଖେ ପେଲଵବୁଦ୍ଧିଷୁ
ସଫଳତା ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ; ଚେଷ୍ଟା ହେଉଛି ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ପଥ। ଭାଗ୍ୟ କେବଳ ଦୁଃଖରେ ଦୁର୍ବଳମନ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ୱାସନ ମାତ୍ର।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷପ୍ରମୁଖାନ୍ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରମାଣାତ୍ ପୌରୁଷଃ କ୍ରମଃ । ଫଲତୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ଲୋକେ ଦେଶାନ୍ତରଗମାଦିକଃ
ସିଧାସଳଖ ଅନୁଭବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରମାଣ ଦ୍ୱାରା ସବୁବେଳେ ଚେଷ୍ଟାର କ୍ରମ ସ୍ଥିର ହୁଏ। ଏହି ସଂସାରରେ ଦୂର ଦେଶକୁ ଯିବା ଭଳି ଫଳ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ।
ଭୋକ୍ତା ତୃପ୍ଯତି ନାଭୋକ୍ତା ଗନ୍ତା ଗଚ୍ଛତି ନାଗତିଃ । ଵକ୍ତା ଵକ୍ତି ନ ଚାଵକ୍ତା ପୌରୁଷଂ ସଫଲଂ ନୃଣାମ୍
ଯିଏ ଖାଏ ସେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରେ, ଯିଏ ଖାଏ ନାହିଁ ସେ ନୁହେଁ। ଯିଏ ଯାଏ ସେ ପହଞ୍ଚେ, ଯିଏ ଯାଏ ନାହିଁ ସେ ନୁହେଁ। ଯିଏ କହେ ସେ କହିପାରେ, ଯିଏ କହେ ନାହିଁ ସେ ନୁହେଁ। ଏଭଳି, ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ ଫଳଦାୟକ ହୁଏ।
ପୌରୁଷେଣ ଦୁରନ୍ତେଭ୍ଯସ୍ ସଙ୍କଟେଭ୍ଯସ୍ ସୁବୁଦ୍ଧଯଃ । ସମୁତ୍ତରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଯତ୍ନେନ ନ ତୁ ମୂକତଯାନଯା
ଯେଉଁମାନେ ସୁବୁଦ୍ଧି ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସରେ ବଡ଼ ବଡ଼ କଷ୍ଟକୁ ସହଜରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ କିମ୍ବା କିଛି କାମ ନକରିଲେ, ଏହି କଷ୍ଟ ଦୂର ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯୋ ଯୋ ଯଥା ପ୍ରଯତତେ ସ ସ ତଦ୍ଵତ୍ ଫଲୈକଭାକ୍ । ନ ତୁ ତୂଷ୍ଣୀଂ ସ୍ଥିତେନେହ କେନଚିତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଫଲମ୍
ଯିଏ ଯେପରି ପ୍ରୟାସ କରେ, ସେ ସେହିପରି ଫଳ ପାଏ; କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ କେହି ମାତ୍ର ଚୁପ୍ଚାପ ବସିଥିଲେ କୌଣସି ଫଳ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଶୁଭେନ ପୁରୁଷାର୍ଥେନ ଶୁଭମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ଫଲମ୍ । ଅଶୁଭେନାଶୁଭଂ ରାମ ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା କୁରୁ
ଭଲ କାମ କଲେ ଭଲ ଫଳ ମିଳେ, ଖରାପ କାମ କଲେ ଖରାପ ଫଳ ମିଳେ, ରାମ—ତୁମେ ଯେମିତି ଇଚ୍ଛା କର, ସେମିତି କର।
ପୁରୁଷାର୍ଥଫଲପ୍ରାପ୍ତିର୍ ଦେଶକାଲଵଶାଦ୍ ଇହ । ପ୍ରାପ୍ତା ଚିରେଣ ଶୀଘ୍ରଂ ଵା ଯାସୌ ଦୈଵମ୍ ଇତି ସ୍ମୃତା
ଏଠାରେ ପ୍ରୟାସର ଫଳ ଦେଶ ଓ ସମୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ବହୁତ ଦିନ ପରେ କିମ୍ବା ଶୀଘ୍ର ମିଳିଥିବା ଏହି ଫଳକୁ ଦୈବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନ ଦୈଵଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ନ ଚ ଲୋକାନ୍ତରେ ସ୍ଥିତମ୍ । ଉକ୍ତଂ ଦୈଵାଭିଧାନେନ ସ୍ଵଂ ଲୋକେ କର୍ମଣଃ ଫଲମ୍
ଭାଗ୍ୟକୁ ଆମେ ଚକ୍ଷୁଦ୍ୱାରା ଦେଖିପାରୁନାହିଁ, ଏହା କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏଠାରେ 'ଭାଗ୍ୟ' ବୋଲି ଯାହାକୁ କୁହାଯାଏ, ସେଟି ଏହି ଜଗତରେ ନିଜର କର୍ମର ଫଳ ଅଟୁଟ।
ପୁରୁଷୋ ଜାଯତେ ଲୋକେ ଵର୍ଧତେ କ୍ଷୀଯତେ ପୁନଃ । ନ ତତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ ଦୈଵଂ ଜରାଯୌଵନବାଲ୍ଯଵାନ୍
ଏହି ଜଗତରେ ମଣିଷ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ପୁନି ଶୀଘ୍ରେ କ୍ଷୟ ହୁଏ। ଏହି ଶିଶୁବୟସ, ଯୌବନ କିମ୍ବା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ କେଉଁଠି ଭାଗ୍ୟକୁ ଦେଖିଯିବାକୁ ମିଳେନି।
ଦେଶାଦ୍ ଦେଶାନ୍ତରପ୍ରାପ୍ତିର୍ ହସ୍ତସ୍ଥଦ୍ରଵ୍ଯଧାରଣମ୍ । ଵ୍ଯାପାରଶ୍ ଚ ତଥାଙ୍ଗାନାଂ ପୌରୁଷେଣ ନ ଦୈଵତଃ
ଏକ ଦେଶରୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯିବା, ହାତରେ କିଛି ଧରିବା, ଦେହର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକର ଚଳନ — ଏସବୁ କିଛି ନିଜର ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଅର୍ଥପ୍ରାପକକାର୍ଯୈକପ୍ରଯତ୍ନପରତା ବୁଧୈଃ । ପ୍ରୋକ୍ତା ପୌରୁଷଶବ୍ଦେନ ସର୍ଵମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ଽନଯା
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି, ଯେଉଁ କାମରେ ଆମେ ଆବଶ୍ୟକ ଫଳ ପାଇବା ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ, ଏହିକୁ 'ପୁରୁଷାର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ପୁରୁଷାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ଲାଭ କରାଯାଏ।
ଅନର୍ଥପ୍ରାପ୍ତିକାର୍ଯୈକପ୍ରଯତ୍ନପରତା ତୁ ଯା । ସୋକ୍ତା ପ୍ରୋନ୍ମତ୍ତଚେଷ୍ଟେତି ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଽନଯା
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଦୁଃଖ ଆଣିଦେଇଥିବା କାମକୁ ଏକମାନସିକ ଭାବରେ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଭ୍ରାନ୍ତ ମନସ୍କତାର କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହା ଦ୍ୱାରା କିଛି ଲାଭ ହୁଏ ନାହିଁ।
କ୍ରିଯାଯାସ୍ ସ୍ପନ୍ଦଧର୍ମିଣ୍ଯାସ୍ ସ୍ଵାର୍ଥସାଧକତା ସ୍ଵଯମ୍ । ସାଧୁସଙ୍ଗମସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଣଯୋନ୍ନୀଯତେ ଧିଯା
କୌଣସି କାମ କରିବାରେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ଯେ ଚେଷ୍ଟା ଓ ଚଳନ ରହିଥାଏ, ସେହି କ୍ରିୟାକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବୁଦ୍ଧି, ସତ୍ସଙ୍ଗ ଓ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉନ୍ନତ କରାଯାଏ।
ଅନନ୍ତଂ ସମତାନନ୍ଦଂ ପରମାର୍ଥଂ ସ୍ଵକଂ ଵିଦୁଃ । ତଦ୍ ଯେଭ୍ଯଃ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଯତ୍ନାତ୍ ତେ ସେଵ୍ଯାଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରସାଧଵଃ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟକୁ ଅନନ୍ତ, ସମତା ଓ ଆନନ୍ଦରୂପ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଗୁଣ ଲାଭ କରାଯାଏ; ଏମିତି ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଶିକ୍ଷକମାନେ ସେବନୀୟ।
ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରାଦିଗୁଣୋ ମତ୍ଯା ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରାଦିଗୁଣାନ୍ ମତିଃ । ଵର୍ଧେତେ ତେ ମିଥୋ ଽଭ୍ଯାସାତ୍ ସରୋବ୍ଦାଵ୍ ଇଵ କାଲତଃ
ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଗୁଣ ଓ ମନର ବୁଦ୍ଧି, ଏକାପର ଏକା ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଏକାପରକୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ, ଯେପରି ଝିଲିକ ଓ ବର୍ଷାର ପାଣି ସମୟ ସହିତ ଏକାପରକୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ।
ଆ ବାଲ୍ଯାଦ୍ ଅଲମ୍ ଅଭ୍ଯସ୍ତୈଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରସତ୍ସଙ୍ଗମାଦିଭିଃ । ଗୁଣୈଃ ପୁରୁଷଯତ୍ନେନ ସ୍ଵୋ ଽର୍ଥସ୍ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯତେ ହିତଃ
ପିଲାବେଳୁଠାରୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଭ୍ୟାସ, ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ଏପରି ଅନେକ ଭଲ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ଲୋକେ ନିଜ ପାଇଁ ଭଲ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ।
ପୌରୁଷେଣ ଜିତା ଦୈତ୍ଯାସ୍ ସ୍ଥାପିତା ଭୁଵନକ୍ରିଯାଃ । ରଚିତାନି ଜଗନ୍ତୀହ ଵିଷ୍ଣୁନା ନ ତୁ ଦୈଵତଃ
ମନୁଷ୍ୟର ଚେଷ୍ଟାରେ ଦାନବମାନେ ଜିତାଯାଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତିଆରି ହୋଇଛି—ଏହା କେବେଉଁ ଭାଗ୍ୟରେ ନୁହେଁ।
ଜଗତି ପୁରୁଷକାରକାରଣେ ଽସ୍ମିନ୍ କୁରୁ ରଘୁନାଥ ଚିରଂ ତଥା ପ୍ରଯତ୍ନମ୍ । ଵ୍ରଜସି ତରୁସରୀସୃପାଭିଧାନାଂ ସୁଭଗ ଯଥା ନ ଦଶାମ୍ ଅଶଙ୍କ ଏଵ
ଏହି ସଂସାରରେ ମନୁଷ୍ୟର ଚେଷ୍ଟା ମୂଳ କାରଣ ଥିବାବେଳେ, ରଘୁନାଥ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟା କର। ଏହାରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ କେବେ ଗଛ କିମ୍ବା ସରିସୃପ ଭଳି ଦୁଃଖଦ ଦଶାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ, ଏପରି ଭୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।
ନାକୃତିର୍ ନ ଚ କର୍ମାଣି ନାସ୍ପଦଂ ନ ପରାକ୍ରମଃ । ତନ୍ ମିଥ୍ଯାଜ୍ଞାନଵତ୍ ପ୍ରୌଢଂ ଦୈଵଂ ନାମ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ନ ଆକୃତି, ନ କର୍ମ, ନ ସ୍ଥାନ, ନ ପ୍ରଭାବ—ଏଗୁଡ଼ିକ କୌଣସି ଭାଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ତେବେ, ଏହି ଭାଗ୍ୟ ବୋଲି କହାଯାଉଥିବା ଜିନିଷ କ'ଣ, ଯାହା ମିଥ୍ୟା ଅଜ୍ଞାନରେ ଭିତି କରି ଥିବା ସତ୍ୟ ବୋଲି ଧରାଯାଉଛି?
ସ୍ଵକର୍ମଫଲସମ୍ପ୍ରାପ୍ତାଵ୍ ଇଦମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଇତୀଵ ଯାଃ । ଗିରସ୍ ତା ଦୈଵନାମ୍ନୈତାଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧିଂ ସମୁପାଗତାଃ
ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ପାଇଲେ, 'ଏହା ଏଭଳି ହେଲା' ବୋଲି କହେ। ଏପରି କଥାମାନେ 'ଭାଗ୍ୟ' ନାମରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଚଳିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ତଥୈଵ ମୂଢମତିଭିର୍ ଦୈଵମ୍ ଅସ୍ତୀତି ନିଶ୍ଚଯଃ । ଆତ୍ତୋ ଦୁରଵବୋଧେନ ରଜ୍ଜାଵ୍ ଇଵ ଭୁଜଙ୍ଗମଃ
ଯେମିତି ମୂଢ଼ ମନ୍ତି ଲୋକେ ବୁଝିପାରି ନଥିବାରୁ ଭାଗ୍ୟ ଅଛି ବୋଲି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଭାବନ୍ତି, ସେମିତି ରସିକୁ ସାପ ବୋଲି ଭୁଲ କରାଯାଏ।