କାଠିନ୍ଯଦ୍ରଵଣସ୍ପନ୍ଦସ୍ଵାଵକାଶାଵଲୋକନେ । ଆତ୍ମୈଵ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵେଷୁ ଭୂଵାର୍ଯନିଲଖାଗ୍ନିଷୁ
ମାଟି, ପାଣି, ପବନ, ଅଗ୍ନି ଓ ଆକାଶର କଠିନତା, ପ୍ରବାହ, ଗତି ଓ ଖାଲି ସ୍ଥାନରେ ଆତ୍ମା ହିଁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ଅଛି।
ସତ୍ତୈଵାସ୍ତି ନ ଵସ୍ତୂନାଂ ଯଯା ନାମ ଵିନା ଚିତା । ଵ୍ଯତିରିକ୍ତଂ ତତୋ ଽସ୍ତୀତି ଵିଦ୍ଧି ପ୍ରୋନ୍ମତ୍ତଜଲ୍ପିତମ୍
ବସ୍ତୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହିଁ ସତ୍ୟ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ନାମ ଦିଆଯାଏ, ସେ ଚେତନା ବିନା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଏହାକୁ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି ଭାବିବା, ଏହା ଅସ୍ତିର ମନର ଅସାର କଥା।
ଏକୋ ଜଗନ୍ତି ସକଲାନି ସମସ୍ତକାଲକଲ୍ପକ୍ରମାନ୍ତରଗତାନି ଗତାଗତାନି । ଆତ୍ମୈଵ ନେତରକଲାକଲନାସ୍ତି କାଚିଦ୍ ଇତ୍ଥମ୍ମତିର୍ ଭଵ ଭଵାତିଗତୋ ମହାତ୍ମନ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତ, ସମସ୍ତ କାଳ ଚକ୍ରରେ, ଆସିବା ଓ ଯିବାରେ, ଏକ ଆତ୍ମା ହିଁ ଅଛି; ଅନ୍ୟ କିଛି ଗଣନା କରିବା ନାହିଁ। ଏହି ଭାବନା ସହିତ, ମହାତ୍ମନ, ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ରହ।
ଏଵଂଵିଚାରଯା ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଦ୍ଵୈତତ୍ଯାଗେନ ରାଘଵ । ସ୍ଵୋ ଭାଵଃ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ତଜ୍ଜ୍ଞୈସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞୈଶ୍ ଚିନ୍ତାମଣିର୍ ଯଥା
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା, ଦ୍ୱିତୀୟତାକୁ ଛାଡି ଦେଲେ, ରାଘବ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ନିଜର ସ୍ବଭାବକୁ ପାଇଁଥାଏ, ଯେପରି ଚିନ୍ତାମଣି ପାଇଁଥାଏ ତାହାକୁ ଜଣାଇଥିବା ଲୋକ।
ଅଥେମାମ୍ ଅପରାଂ ଦୃଷ୍ଟିଂ ଶୃଣୁ ରାମାନଯା ଯଥା । ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଅଚଲଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ଚ ଦିଵ୍ଯଦୃକ୍
ଏବେ ଆଉ ଏକ ଦୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ଶୁଣ, ରାମ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନିଜକୁ ଅଚଳ ଭାବରେ ଦେଖିପାରିବା ଓ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଲାଭ କରିବା।
ଅହଂ ଖମ୍ ଅହମ୍ ଆଦିତ୍ଯୋ ଦିଶୋ ଽହମ୍ ଅହମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଧଃ । ଅହଂ ଦୈତ୍ଯା ଅହଂ ଦେଵାଶ୍ ଶୈଲାଶ୍ ଚାହମ୍ ଅହଂ ମହଃ
ମୁଁ ଆକାଶ, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମୁଁ ଦିଗ୍ଗୁଡିକ, ମୁଁ ତଳ ଭାଗ; ମୁଁ ଦେତ୍ୟ, ମୁଁ ଦେବତା, ମୁଁ ପାହାଡ଼, ମୁଁ ମହା ଆଲୋକ।
ତମୋ ଽହମ୍ ଅହମ୍ ଅଭ୍ରାଣି ଭୂସମୁଦ୍ରାଦିକଂ ତ୍ଵ୍ ଅହମ୍ । ରଜୋ ଵାଯୁର୍ ଅଥାଗ୍ନିଶ୍ ଚ ଜଗତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଇଦଂ ତ୍ଵ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ ଅନ୍ଧାର, ମୁଁ ମେଘ, ମୁଁ ପୃଥିବୀ, ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ; ମୁଁ ରାଗ, ମୁଁ ପବନ, ମୁଁ ଅଗ୍ନି, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୁଁ ନିଜେ।
ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ଽହଂ ସର୍ଵତ୍ର ସ ଆତ୍ମୈଵ କିଲ ସ୍ଥିତଃ । କୋ ଽହଂ କିମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଇହ ହି ଦ୍ଵିତ୍ଵମ୍ ଏକସ୍ଯ କୀଦୃଶମ୍
ତିନି ଜଗତରେ ମୁଁ ସର୍ବଦା ସ୍ଥିତ, ସେଇ ଆତ୍ମା ଭାବରେ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ମୁଁ କିଏ? ଏଠି ଅନ୍ୟ କଣ? ଏକା ଆତ୍ମାରେ କେମିତି ଦ୍ୱିତୀୟତା ହେବ?
ଇତି ନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ଅନ୍ତର୍ ନୂନମ୍ ଆତ୍ମତଯା ଜଗତ୍ । ପଶ୍ଯନ୍ ହର୍ଷଵିଷାଦାଭ୍ଯାଂ ନାଵଶଃ ପରିଭୂଯତେ
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ ଭିତରେ ରହି, ଜଗତକୁ ଆତ୍ମା ଭାବରେ ଦେଖି, ଲୋକ ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ ଅସହାୟ ଭାବରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ।
ମନ୍ମଯେ ଽସ୍ମିନ୍ କିଲ ଜଗତ୍ଯ୍ ଅଖିଲେ ସଂସ୍ଥିତେ ଽନଘ । କିମ୍ ଆତ୍ମୀଯଂ ପରଂ କିଂ ସ୍ଯାତ୍ କମଲେକ୍ଷଣ କଥ୍ଯତାମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୋଠି ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି, ତେବେ କଣ ଆମର କିମ୍ବା ପରର କହିବାଯୋଗ୍ୟ? ମନ୍ଦାର ନୟନୀ, କହ।
କିଂ ତଜ୍ଜ୍ଞଵ୍ଯତିରେକେଣ ଵିଦ୍ଯତେ ଯଦ୍ ଉପାଗମେ । ହର୍ଷମ୍ ଏତୁ ଵିଷାଦଂ ଵା ଵିନାଶେ ଜ୍ଞୋ ଜଗନ୍ମଯଃ
ଜଣା ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଠାରୁ ଅଲଗା କଣ ଅଛି, ଯାହା ପାଇଲେ ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଆସିପାରେ? ଜଣା ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଯେଉଁଠି ଜଗତର ସ୍ୱଭାବରେ ଅଛି, ବିନାଶରେ ତାଙ୍କୁ କିଛି ହୁଏ ନାହିଁ।
ଅହଙ୍କାରଦୃଶାଵ୍ ଏତେ ସାତ୍ତ୍ଵିକେ ଦ୍ଵେ ଵିନିର୍ମଲେ । ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନାତ୍ ପ୍ରଵର୍ତେତେ ମୋକ୍ଷଦେ ପାରମାର୍ଥିକେ
ଏହି ଦୁଇଟି ଶୁଧ୍ଧ ଏବଂ ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଅହଂଭାବ ଓ ଦୃଷ୍ଟି, ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ମୁକ୍ତିକୁ ଦେଇଥାଏ।
ପରୋ ଽଣୁସ୍ ସକଲାତୀତରୂପୋ ଽହଂ ତ୍ଵ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କୃତିଃ । ପ୍ରଥମା ସର୍ଵମ୍ ଏଵାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯୋକ୍ତା ରଘୂଦ୍ଵହ
ପ୍ରଥମ ଅହଂଭାବ ହେଉଛି—'ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସମସ୍ତ ଉପରେ'; ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉଛି—'ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଅଟା'। ରଘୁବଂଶୀ, ଏହି ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବ।
ଅହଙ୍କାରଦୃଗ୍ ଅନ୍ଯା ତୁ ତୃତୀଯା ଵିଦ୍ଯତେ ଽନଘ । ଦେହୋ ଽହମ୍ ଇତି ତାଂ ଵିଦ୍ଧି ଦୁଃଖାଯୈଵ ନ ଶାନ୍ତଯେ
ଏଉଁ ଅହଂଭାବ ଓ ଦୃଷ୍ଟିର ତୃତୀୟ ରୂପ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ମନ୍ଦାନ, ଯାହା ହେଉଛି—'ମୁଁ ଏହି ଦେହ'; ଏହା କେବଳ ଦୁଃଖକୁ ଦେଇଥାଏ, ଶାନ୍ତିକୁ ନୁହେଁ।
ଅଥ ଵୈତତ୍ ତ୍ରଯମ୍ ଅପି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସକଲସିଦ୍ଧଯେ । ଯଥେଚ୍ଛଂ ତଦ୍ ଉପାଲମ୍ବ୍ଯ ତିଷ୍ଠାଵଷ୍ଟବ୍ଧତତ୍ପଦଃ
ଏହି ତିନିଟି ଭାବକୁ ଛାଡି, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ, ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ହୁଏ, ସେପରି ଉପାୟ ଅନୁସରି, ତୁମେ ସେହି ଦୃଢ଼ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରୁହ।
ସର୍ଵାତୀତସ୍ଵରୂପୋ ଽପି ସର୍ଵସତ୍ତାତିଗୋ ଽପି ଚ । ସ୍ଵସତ୍ତାପୂରିତଜଗଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵାତ୍ମା ପ୍ରକାଶକଃ
ସେ ଜଣେ ସବୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ସବୁ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜର ସ୍ବଭାବରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୂରିତ କରିଥିବା ଏବଂ ଆତ୍ମା ଏକା ଆଲୋକ ଦେଇ ଚମକୁଛି ।
ସ୍ଵାନୁଭୂତ୍ଯୈଵ ପଶ୍ଯାଶୁ ସ ଏଵାସି ସଦୋଦିତଃ । ସଂଶଯଂ ହୃଦଯଗ୍ରନ୍ଥିଂ ତ୍ଯଜ ତତ୍ତ୍ଵଵିଦାଂ ଵର
ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଦ୍ରୁତ ଦେଖ, ତୁମେ ସଦା ସେଇ ଉଦିତ ଆତ୍ମା । ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ହୃଦୟର ଅସନ୍ଦେହ ଗଠିକୁ ଛାଡିଦିଅ ।
ନାତ୍ମାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନୁମଯା ରାମ ନ ଚାପ୍ତଵଚନାଦିନା । ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଥା ସର୍ଵଂ ସ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷାନୁଭୂତିତଃ
ରାମ, ଆତ୍ମାକୁ ଅନୁମାନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ । ସେ ସଦା, ସମସ୍ତ ଦିନ, ସମସ୍ତ ଭାବରେ, ସମସ୍ତ କିଛିରେ ସ୍ବୟଂ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦର୍ଶନଂ ସ୍ପନ୍ଦଃ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଯତ୍ ସଂଵିଦାଦ୍ଯ୍ ଅପି । ତତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଆତ୍ମା ଭଗଵାନ୍ ଦୃଶ୍ଯଦର୍ଶନଵର୍ଜିତଃ
ଯେ କିଛି ଦେଖାଯାଏ, ଯେ କିଛି ଚଳନ, ଯେ କିଛି ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି, ସମସ୍ତ କିଛି ଆତ୍ମା, ପବିତ୍ର ଭଗବାନ, ଦେଖିବା ଓ ଦେଖାଯିବା ଦୁଇଁରୁ ମୁକ୍ତ ।
ନ ସନ୍ ନାସଦ୍ ଅସୌ ଦେଵୋ ନାଣୁର୍ ନାପି ମହାନ୍ ଅସୌ । ନାପ୍ଯ୍ ଏତଯୋର୍ ଦୃଶୋର୍ ମଧ୍ଯଂ ସ ଏଵେଦଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ
ସେ ନା ଅସ୍ତି, ନା ନାସ୍ତି; ନା ଦେବତା, ନା ଅଣୁ, ନା ବଡ଼; ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ସେ ଏହା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ।
ସ ଏଵେଦଂ ଚ ଵଦତି ସ ଚ ଵକ୍ତୁଂ ନ ଯୁଜ୍ଯତେ । ନ ତଦନ୍ଯଦ୍ ଇଦଂ ନୈତତ୍ ପଶ୍ଯ ମାଯାମ୍ ଅନାମଯାମ୍
ସେ ଏହା ଭାବରେ କହୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କହିବା ତାଙ୍କୁ ଲାଗି ଯଥାଯଥିକ ନୁହେଁ। ଏହା ତାହାରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ଏହା ତାହା ନୁହେଁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ନିର୍ମଳ ମାୟାକୁ ଦେଖ।
ନାତ୍ମାଯମ୍ ଅଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆତ୍ମା ସଞ୍ଜ୍ଞାଭେଦ ଇତି ସ୍ଵଯମ୍ । ତେନୈଵ ସର୍ଵଗତଯା ଶକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵାତ୍ମନି କଲ୍ପିତଃ
ଏହା ଆତ୍ମା ନୁହେଁ, ତାହା ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ନାମର ଭିନ୍ନତା ସ୍ୱୟଂ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ସେ ଏହି ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଆତ୍ମାରେ ଏହାକୁ କଳ୍ପନା କରାଯାଇଛି।
ସଂସ୍ଥିତସ୍ ସ ହି ସର୍ଵତ୍ର ତ୍ରିଷୁ କାଲେଷୁ ଭାସୁରଃ । ସୂକ୍ଷ୍ମତ୍ଵାତ୍ ସୁମହତ୍ତ୍ଵାଚ୍ ଚ କେଵଲଂ ନ ଵିଭାଵ୍ଯତେ
ସେ ସମସ୍ତଠାରେ ବସିଛନ୍ତି, ତିନି କାଳରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ତାଙ୍କର ସୂକ୍ଷ୍ମତା ଓ ବଡ଼ପଣ ଦ୍ୱାରା, ସେ କେବଳ ଦେଖାଯାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ସତ୍ସ୍ଵ୍ ଅନନ୍ତପଦାର୍ଥେଷୁ ଜୀଵତ୍ଵେନାଭିବିମ୍ବତି । ଆତ୍ମା ପୁର୍ଯଷ୍ଟକାଦର୍ଶେ ସ୍ଵଭାଵଵଶତସ୍ ସ୍ଵତଃ
ଅନେକ ଅସୀମ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଆତ୍ମା ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ, ପୁର୍ୟଷ୍ଟକ ନାମକ ଅଷ୍ଟଧା ତନୁର ଆଇନାରେ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଜୀବ ଭାବେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୁଏ ।
ପୁର୍ଯଷ୍ଟକୋଦଯାଦ୍ ଏଵ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମାନୁଭୂଯତେ । ସର୍ଵଦା ସର୍ଵସଂସ୍ଥଃ ଖେ ଘନସ୍ପନ୍ଦାଦ୍ ଇଵାନିଲଃ
ଏହି ଅଷ୍ଟଧା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଉଦୟ ହେଲେ ମାତ୍ର ଆତ୍ମାର ଅନୁଭୂତି ହୁଏ; ସେ ସବୁଠାରେ ସବୁବେଳେ ରହିଥାଏ, ଯେପରି ଘନ ଆକାଶର ହଲଚଳରୁ ବାୟୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ ।
ଚିଦାତ୍ମା ସର୍ଵଗୋ ଵ୍ଯାପୀ ନ କ୍ଵଚିନ୍ ନାମ ନ ସ୍ଥିତଃ । ଯଦ୍ଵତ୍ ସର୍ଵପଦାର୍ଥାନାଂ ସତ୍ତା ତଦ୍ଵନ୍ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଚେତନା ଆତ୍ମା ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି ଅଛି, ସେ କେଉଁଠି ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଭାବେ ରହେନି, ତାଙ୍କର କୌଣସି ନାମ ନାହିଁ; ଯେପରି ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ସେପରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି ।
ସତି ପୁର୍ଯଷ୍ଟକେ ତସ୍ମିଞ୍ ଜୀଵସ୍ ସ୍ଫୁରତି ନୋପଲଃ । ସତି ଵାଯାଵ୍ ଇଵ ରଜସ୍ ସତି ଦୀପ ଇଵେକ୍ଷଣମ୍
ଯେତେବେଳେ ଏହି ପୁର୍ୟଷ୍ଟକ ଅଛି, ସେତେବେଳେ ଜୀବ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ନହେଲେ ନୁହେଁ; ଯେପରି ବାୟୁ ଥିଲେ ଧୂଳି ଥାଏ, ବତି ଥିଲେ ଦୃଷ୍ଟି ହୁଏ ।
ଇଯଂ ପୁର୍ଯଷ୍ଟକସ୍ଯେଚ୍ଛା ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵାତ୍ମନି ସ୍ଥିତେ । ସତି ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତେ ଭାନାଵ୍ ଇଵ ଜନୈଷଣା
ଏହି ଅଷ୍ଟପୁରୀ ଦେହର ଇଚ୍ଛା ସେଇ ଆତ୍ମାରେ, ନିଜେ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ଏହା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଲୋକମାନେ ଯେପରି ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେପରି ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ।
ଯଦି ସୂର୍ଯେ ସ୍ଥିତେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତଦ୍ଵଶୋଦିତସଂସ୍ଥିତିଃ । ନଶ୍ଯତି ଵ୍ଯଵହାରୋ ଽଯଂ ଭାସ୍ଵତଃ କିମ୍ ଉପାଗତମ୍
ଯଦି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି, ଏବଂ ତାହାର ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମୟ ସେଠାରେ ନିର୍ଭର କରେ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଲୋକିକ କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ—ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିବା ସମୟରେ ଆଉ କଣ ଅଛି?
ଯଦ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ସ୍ଥିତେ ଦେଵେ ତତ୍ସତ୍ତାଲବ୍ଧସଂସ୍ଥିତିଃ । ଦେହୋ ନାଶମ୍ ଉପାଯାତି ତତ୍ କିମ୍ ଉନ୍ନଷ୍ଟମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଯଦି ଦିବ୍ୟ ଆତ୍ମା ନିଜେ ନିଜରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି, ଏବଂ ଦେହ ତାହାରୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ପାଇଁ ରହିଛି, ତେବେ ଦେହ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମା ପାଇଁ କଣ ହାରାଯିବ?