ନ ସକ୍ତମ୍ ଇହ ଚିନ୍ତାସୁ ନ ଚେଷ୍ଟାସୁ ନ ଵସ୍ତୁଷୁ । ନାକାଶେ ନାପ୍ଯ୍ ଅଧୋଭାଗେ ନ ଦିକ୍ଷୁ ନ ଲତାସୁ ଚ
ସେ ଏଠାରେ କୌଣସି ଚିନ୍ତାରେ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ, କିମ୍ବା କୌଣସି ବସ୍ତୁରେ ଆସକ୍ତ ହୁଏନାହିଁ; ନ ଆକାଶରେ, ନ ତଳେ, ନ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକରେ, ନ ଲତାରେ ମଧ୍ୟ।
ନ ବହିର୍ ଵିପୁଲାଭୋଗେ ନ ଚୈଵେନ୍ଦ୍ରିଯଵୃତ୍ତିଷୁ । ନାଭ୍ଯନ୍ତରେ ନ ଚ ପ୍ରାଣେ ନ ମୂର୍ଧନି ନ ତାଲୁନି
ସେ ବାହାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଭୋଗରେ, କିମ୍ବା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ ହୁଏନାହିଁ; ନ ଭିତରେ, ନ ଶ୍ୱାସରେ, ନ ମୁଣ୍ଡରେ, ନ ତାଳୁରେ।
ନ ଭ୍ରୂମଧ୍ଯେ ନ ନାସାନ୍ତେ ନ ମୁଖେ ନ ଖତାରକେ । ନାନ୍ଧକାରେ ନ ଚାଭାସେ ନ ଚାସ୍ମିନ୍ ହୃଦଯାମ୍ବରେ
ନ ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟରେ, ନ ନାକର ଶିରାରେ, ନ ମୁହଁରେ, ନ ଗଳା ଗହ୍ୱରରେ; ନ ଅନ୍ଧାରରେ, ନ ଭାସ୍କର୍ୟରେ, ନ ଏହି ହୃଦୟ ଆକାଶରେ।
ନ ଜାଗ୍ରତି ନ ଚ ସ୍ଵପ୍ନେ ନ ସୁଷୁପ୍ତେ ନ ନିର୍ମଲେ । ନାସିତେ ନ ଚ ଵା ପୀତେ ରକ୍ତାଦୌ ଶବଲେ ଽପି ଚ
ନ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ, ନ ସ୍ୱପ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ, ନ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ, ନ ସ୍ପଷ୍ଟତାରେ; ଖାଇବା ବେଳେ ନୁହେଁ, ପିଇବା ବେଳେ ନୁହେଁ, ଲାଲ ଅବସ୍ଥା କିମ୍ବା ରଙ୍ଗିନ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନ ସ୍ଥିରେ ନ ଚଲେ ନାଦୌ ନ ମଧ୍ଯେ ନେତରତ୍ର ଚ । ନ ଦୂରେ ନାନ୍ତିକେ ନାଙ୍ଗେ ନ ପଦାର୍ଥେ ନ ଚାତ୍ମନି
ନ ସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ, ନ ଚଳିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ନ ଆରମ୍ଭରେ, ନ ମଧ୍ୟରେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଦୂରରେ ନୁହେଁ, ନିକଟରେ ନୁହେଁ, ଦେହରେ ନୁହେଁ, ବସ୍ତୁରେ ନୁହେଁ, ଆତ୍ମାରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନ ଶବ୍ଦସ୍ପର୍ଶରୂପେଷୁ ନ ମୋହାନନ୍ଦଵୃତ୍ତିଷୁ । ନ ଗମାଗମଚେଷ୍ଟାସୁ ନ କାଲକଲନାସୁ ଚ
ନ ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା ରୂପରେ; ମୋହ କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦ ଅବସ୍ଥାରେ ନୁହେଁ; ଆସିବା-ଯିବା କିମ୍ବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନୁହେଁ, ସମୟ ଗଣନାରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
କେଵଲଂ ଚିତି ଵିଶ୍ରମ୍ଯ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଚେତ୍ଯାଵଲମ୍ବତଃ । ସର୍ଵତ୍ର ନୀରସମ୍ ଇଵ ତିଷ୍ଠତ୍ଵ୍ ଆତ୍ମରସଂ ମନଃ
ମନ କେବଳ ଚେତନାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁ, ଅଲ୍ପ ଅଲ୍ପ ଦୃଶ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ; ସମସ୍ତଠାରେ ନିରସ ଭାବରେ ରୁହୁ, କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମାର ସାର ଉପଭୋଗ କରୁ।
ତତ୍ରସ୍ଥୋ ଵିଗତାସଙ୍ଗୋ ଜୀଵୋ ଽଜୀଵତ୍ଵମ୍ ଆଗତଃ । ଵ୍ଯଵହାରମ୍ ଇମଂ ସର୍ଵଂ ମା କରୋତୁ କରୋତୁ ଵା
ସେଠାରେ ଅଟୁଟ ଅବସ୍ଥାରେ, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡି ଜୀବ ଜୀବନ ଉପରେ ଉତ୍କ୍ରମ କରିଥାଏ; ସେ ଚାହେଁ ତାହାଲେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦୈନିକ କାମକୁ କରିପାରେ, କିମ୍ବା ନ କରିପାରେ।
ଅକୁର୍ଵନ୍ ଵାପି କୁର୍ଵନ୍ ଵା ଜୀଵସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମରତିକ୍ରିଯାମ୍ । କ୍ରିଯାଫଲୈର୍ ନ ସମ୍ବନ୍ଧମ୍ ଆଯାତି ଖମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଦୈଃ
କିଛି କାମ କରିଥିବା କିମ୍ବା କିଛି କାମ ନ କରିଥିବା, ଜୀବ ନିଜରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ; କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ସହିତ ତାଙ୍କର କୌଣସି ସଂଯୋଗ ହୁଏନା, ଯେପରି ଆକାଶ ମେଘରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ।
ଅଥ ଵା ତମ୍ ଅପି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚେତ୍ଯାଂଶଂ ଶାନ୍ତଚିଦ୍ଘନଃ । ଜୀଵସ୍ ତିଷ୍ଠତୁ ସଂଶାନ୍ତଂ ଜ୍ଵଲନ୍ ମଣିର୍ ଇଵାତ୍ମନି
କିମ୍ବା ଏହି ଚେତନା ଅଂଶକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡି, ଶାନ୍ତ ଚେତନାର ଏକ ଘନ ରୂପରେ ଜୀବ ନିଜରେ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହୁ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମଣିର ପରି ନିଜ ମନରେ ଅପରିମିତ ଶାନ୍ତିରେ।
ନିର୍ଵାଣମ୍ ଆତ୍ମନି ଗତସ୍ ସତତୋଦିତାତ୍ମା ଜୀଵୋ ଭୁଵି ଵ୍ଯଵହରନ୍ନ୍ ଅପି ରାମଭଦ୍ର । ନାସଙ୍ଗମ୍ ଏତି ଗତସଙ୍ଗତଯା ଫଲେନ କର୍ମୋଦ୍ଭଵେନ ହସତୀଵ ଚ ଦେହମ୍ ଆରାତ୍
ନିଜ ମନରେ ନିର୍ବାଣ ପାଇ, ସଦା ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଇ, ଏହି ଭୂମିରେ କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ରାମଭଦ୍ର, ଜୀବ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନେଇନା; ସଂଯୋଗ ଛାଡି ଦେଇ, କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରୁ ଅପରିଚିତ ହୋଇ, ଦୂରରୁ ଦେହକୁ ହସିଥାଏ।
ଅସଂସଙ୍ଗସୁଖଧ୍ଯାନସଂସ୍ଥିତୈର୍ ଵିଦିତାତ୍ମଭିଃ । ଵ୍ଯଵହାରିଭିର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଵୀତଶୋକୈର୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ନିରଲମ୍ବତା ଓ ଧ୍ୟାନର ଆନନ୍ଦରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସାଧାରଣ କାମକାଜ କରୁଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଦୁଃଖରୁ ସଦା ମୁକ୍ତ ରହନ୍ତି।
ପ୍ରକ୍ଷୁବ୍ଧାକ୍ଷୁବ୍ଧଦେହସ୍ଯ ଵିସଂଵେଦନସଂଵିଦଃ । ଅନ୍ତଃପୂର୍ଣସ୍ଯ ଵଦନେ ଶ୍ରୀର୍ ଇନ୍ଦୋର୍ ଇଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଯାହାର ଶରୀର କେବେ କ୍ଷୁବ୍ଧ, କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧ ରହେ, ତାଙ୍କର ମନର ଭିତର ଭରିପୁରି ଆନନ୍ଦ ମୁହଁରେ ଚାଲିଅସିଥାଏ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରର ଅଳୋକ ଦେଖାଯାଏ।
ଚେତ୍ଯହୀନଚିଦାଲମ୍ବି ମନୋ ଯସ୍ଯ ଗତଜ୍ଵରମ୍ । ତେନାମ୍ବୁ କତକେନେଵ ଜନତା ସମ୍ପ୍ରସୀଦତି
ଯାହାର ମନ ଦ୍ରବ୍ୟ ଭିତିରେ ନୁହେଁ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ରହିଛି ଓ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ଲୋକଙ୍କୁ ସାନ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳ କଟକ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ।
ନିତ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମଦୃଗାଲୀନୋ ଜ୍ଞସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥଶ୍ ଚଞ୍ଚଲୋ ଽପି ସନ୍ । କ୍ଷୁବ୍ଧୋ ଦୃଶ୍ଯତ ଏଵାସୌ ପ୍ରତିବିମ୍ବାର୍କଵନ୍ ମୁଧା
ଯେଉଁଜଣ ନିତ୍ୟ ଆତ୍ମାର ଦ୍ରଷ୍ଟିରେ ଲୀନ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ସ୍ୱସ୍ଥ ରହନ୍ତି, ଯଦିଓ କେବେ କେବେ ଚଞ୍ଚଳ ଦେଖାଯାନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଅସ୍ଥିରତା କେବଳ ପାଣିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପରି ଅସଲି ନୁହେଁ।
ଆତ୍ମାରାମା ମହାତ୍ମାନଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧାଃ ପରମୋଦଯାଃ । ବହିଃ ପିଞ୍ଛାଗ୍ରତରଲା ଅନ୍ତର୍ ମେରୁର୍ ଇଵାଚଲାଃ
ଯେମାନେ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ମହାନ ଆତ୍ମା ଏବଂ ସଚେତନ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବାହାରେ ପଙ୍କର ଟିପ୍ପା ଭଳି ନରମ ଦେଖାଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଭିତରେ ମେରୁ ପର୍ବତ ଭଳି ଅଚଳ ରହନ୍ତି।
ଚିତ୍ତମ୍ ଆତ୍ମତ୍ଵମ୍ ଆଯାତଂ ସୁଖଦୁଃଖାନୁରଞ୍ଜନାମ୍ । ନୋପୈତି ରଙ୍ଗସଂଯୋଗଂ ମସୃଣସ୍ ସ୍ଫଟିକୋ ଯଥା
ମନ ଆତ୍ମା ସହ ଏକତା ପାଇଁ, ସୁଖ ଦୁଃଖରେ ରଙ୍ଗିତ ହୁଏ, ତଥାପି ସେମାନେ ଏହାର ଖେଳରେ ଯୋଗ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଚକ୍ରା ଭଳି ନରମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରଭାବ ପଡ଼େନାହିଁ।
ସଂସାରଦୃଷ୍ଟିର୍ ଉଦିତା ଜ୍ଞାତଲୋକପରାଵରମ୍ । ନ ରଞ୍ଜଯତି ସଚ୍ଚିତ୍ତଂ ଜଲଲେଖା ଯଥାମ୍ବୁଜମ୍
ସଂସାର ଦୃଷ୍ଟି ଉଦୟ ହୁଏ, ଉଚ୍ଚ ନିମ୍ନ ଲୋକର ଜ୍ଞାନ ମିଳେ, ତଥାପି ଏହା ସୁଧା ମନକୁ ରଙ୍ଗିତ କରେନାହିଁ, ଯେପରି ଜଳର ଧାର ଅମ୍ବୁଜକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରେନାହିଁ।
ଆତ୍ମଧ୍ଯାନମଯୋ ଽଧ୍ଯାନୀ ପ୍ରବୋଧଂ ପରମ୍ ଆଗତଃ । କଲନାମଲନିର୍ମୁକ୍ତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସକ୍ତ ଇତି କଥ୍ଯତେ
ଆତ୍ମା ଧ୍ୟାନରେ ବିଲିନ ହୋଇଥିବା ଧ୍ୟାନୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜାଗୃତି ପାଇଥାଏ; ଚିନ୍ତାର ମଳ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଅସକ୍ତ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ।
ଆତ୍ମାରାମତଯା ଜୀଵୋ ଯାତ୍ଯ୍ ଅସଂସକ୍ତତାମ୍ ଇହ । ଆତ୍ମଜ୍ଞାନେନ ସଂସଙ୍ଗସ୍ ତନୁତାମ୍ ଏତି ନାନ୍ଯଥା
ଆତ୍ମାରାମ ଭାବରେ ଜୀବ ଏଠାରେ ଅସଙ୍ଗତାକୁ ପାଇଁଥାଏ; ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ସହିତ ଲଗା ଦୀର୍ଘ ହେଉଥାଏ, ଅନ୍ୟଥା କିଛି ହୁଏନି।
ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଏଵ ସୁଷୁପ୍ତସ୍ଥୋ ଜୀଵୋ ଭଵତି ରାଘଵ । ଅସ୍ଯାଂ ଦୃଶି ଗତଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୋ ନିତ୍ଯାନସ୍ତମଯୋଦଯଃ
ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଜୀବ ଜାଗି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସୁଷୁପ୍ତି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ, ରାଘବ; ଏଠାରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଛାଡି ଦିଅପରି, ସଦା ଉଦୟ ହେଉଥାଏ, ଅସ୍ତ ହେଉନି।
ଅତ୍ର ପ୍ରୌଢିମ୍ ଉପାଯାତସ୍ ତୁର୍ଯତାମ୍ ଏତି ପାଵନୀମ୍ । ପରିଣାମଵଶାଦ୍ ଇନ୍ଦୁର୍ ଅମାଵସ୍ଯାର୍କତାମ୍ ଇଵ
ଏଠାରେ ପ୍ରଉଢି ଆସିଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ; ପରିଣାମର ପ୍ରଭାବରେ, ଅମାବାସ୍ୟାର ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ହେଉଥାଏ।
ଚିତ୍ତ୍ଵେ ଚେତ୍ଯଦଶାହୀନେ ଯା ସ୍ଥିତିଃ କ୍ଷୀଣଚେତସଃ । ସୋଚ୍ଯତେ ଶାନ୍ତକଲନା ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଏଵ ସୁଷୁପ୍ତତା
ମନ ଯେତେବେଳେ ବସ୍ତୁ ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଯାଏ, ସେଉଁଠି ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଆସେ, ତାକୁ ଶାନ୍ତ ଧ୍ୟାନ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ—ଜାଗି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସୁଷୁପ୍ତି।
ତାଂ ଚ ସୁପ୍ତଦଶାମ୍ ଏତ୍ଯ ଜୀଵନ୍ ଵ୍ଯଵହରନ୍ ନରଃ । ସୁଖଦୁଃଖଵରତ୍ରାଭିର୍ ନ କଦାଚନ କୃଷ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ଗଭୀର ଘୁମ୍ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେ ଜୀବନ୍ତ ଓ କାମ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ କେବେ ମଧୁର ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖର ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଏଵ ସୁଷୁପ୍ତସ୍ଥୋ ଯଃ କରୋତି ଜଗତ୍କ୍ରିଯାମ୍ । ତଂ ଯନ୍ତ୍ରପୁତ୍ରକମ୍ ଇଵ ନାଯାତି ସୁଖଦୁଃଖଦୃକ୍
ଯିଏ ସଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ଘୁମ୍ ଭିତରେ ଅଟୁଟ ରହି, ସଂସାରର କାମ କରନ୍ତି, ସେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖକୁ ଛୁଇଁପାରେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଏକ କଠପୁତଳିକୁ ଛୁଇଁପାରି ନାହିଁ।
ଚିତ୍ତସ୍ଯ ବାଧିକା ସକ୍ତିର୍ ଭାଵାଭାଵୋପତାପଦା । ଆତ୍ମତାମ୍ ଆଗତେ ଚିତ୍ତେ କସ୍ଯ କିଂ ବାଧତେ କଥମ୍
ମନର ଲଗାଉଥିବା ଆସକ୍ତି ଦୁଃଖର କାରଣ, ଯାହା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱର ଅବସ୍ଥା ଆଣେ। ଯେତେବେଳେ ମନ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ସେଠାରେ କାହାକୁ କ'ଣ ଭଳି ଦୁଃଖ ହେବ?
ସୁଷୁପ୍ତବୁଦ୍ଧିଃ କର୍ମାଣି ପୂର୍ଵହେଵାକହେଲଯା । କୁର୍ଵନ୍ ନ ବଧ୍ଯତେ ଜୀଵୋ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତତଯା ସ୍ଥିତଃ
ଯାହାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଗଭୀର ଘୁମ୍ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି, ସେ ପୂର୍ବ ଅଭ୍ୟାସର ଶକ୍ତିରେ କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ, କୌଣସି ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ସୌଷୁପ୍ତୀଂ ଵୃତ୍ତିମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ କୁରୁ ମା କୁରୁ ଵାନଘ । କର୍ମ ପ୍ରକୃତିହେଵାକଵଶାଦ୍ ଉପଗତଂ ସ୍ଵକମ୍
ହେ ପାପରହିତ, ଗଭୀର ନିଦ୍ରାର ଭାବକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ତୁମ ନିଜ କାମ କରିବା କିମ୍ବା ନ କରିବା, ଏହା ପ୍ରକୃତି ଓ ପୂର୍ବ ଅଭ୍ୟାସର ଶକ୍ତିରେ ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ ଭାବେ ଘଟେ।
ନାଦାନଂ ନ ପରିତ୍ଯାଗଃ କର୍ମଣୋ ଜ୍ଞାଯ ରୋଚତେ । ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଧିଗତାତ୍ମାନୋ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନୁଵର୍ତିନଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସି କାମକୁ ନ ଆରମ୍ଭ କରିବା କିମ୍ବା ଛାଡ଼ିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ନିଜକୁ ଜାଣିଥିବା ଲୋକେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯେପରି ଘଟେ, ସେପରି ନିଜେ ଅଛନ୍ତି।
କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ନ କର୍ତାସି ସୁଷୁପ୍ତୈକସ୍ଥଯା ଧିଯା । ଅକର୍ତାପି ଚ କର୍ତାସି ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା କୁରୁ
ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ଭଳି ଏକାଗ୍ର ମନ ରଖି, କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ କର୍ତ୍ତା ନୁହଁ, ଏବଂ କାମ ନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ କର୍ତ୍ତା ହୁଅଛ। ତୁମ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କର।