ସଂସକ୍ତମନସାମ୍ ଏତା ରମ୍ଯାନ୍ତଃପୁରପଙ୍କ୍ତଯଃ । ରଚିତା ରୌରଵାଵୀଚିକାଲସୂତ୍ରାଦିନାମିକାଃ
ଏହି ରମ୍ୟ ଅନ୍ତଃପୁର ଗୁଡିକ ଆସକ୍ତ ମନ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏହାର ନାମ ହେଉଛି ରୌରବ, ଅବୀଚି, କାଳସୂତ୍ର ଓ ଏହିପରି ଅନ୍ୟ।
ସକ୍ତଚିତ୍ତଂ ଜନଂ ଦୁଃଖଶୁଷ୍କମ୍ ଇନ୍ଧନସଞ୍ଚଯମ୍ । ଜ୍ଵଲତାଂ ନରକାଗ୍ନୀନାଂ ଵିଦ୍ଧି ତେନ ଜ୍ଵଲନ୍ତି ତେ
ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ମନ ଆସକ୍ତ ଅଟକି ରହିଛି, ସେମାନେ ନରକର ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଶୁଖିଲା କାଠର ଡ଼େଉଁ ଭଳି। ଏହି ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଜଳିଯାନ୍ତି।
ଦୁଃଖଜାଲମ୍ ଇଦଂ ରାମ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗତୀଗତମ୍ । ସଂସକ୍ତମନସାମ୍ ଅର୍ଥେ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ପରିକଲ୍ପିତମ୍
ହେ ରାମ, ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ଜାଳ, ଯେଉଁଠି ଯାହା କିଛି ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅଛି, ସେଗୁଡିକୁ ଆସକ୍ତ ମନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ନିଜେ ଭାବି ନେଇଛନ୍ତି।
ମନସ୍ସଂସଙ୍ଗଧର୍ମିଣ୍ଯା ଭାରଭୂତଶରୀରଯା । କ୍ଷଯୋଦଯଦଶାର୍ଥିନ୍ଯା ସର୍ଵଂ ତତମ୍ ଅଵିଦ୍ଯଯା
ମନର ଆସକ୍ତି, ଶରୀରର ଭାର, ଅସାର ଜିନିଷ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା—ଏହି ସବୁ ଦ୍ୱାରା ଅବିଦ୍ୟା ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରି ରହିଛି।
ଅସଂସଙ୍ଗେନ ଭୋଗାନାଂ ସର୍ଵା ରାମ ଵିଭୂତଯଃ । ପରଂ ଵିସ୍ତାରମ୍ ଆଯାନ୍ତି ପ୍ରାଵୃଷୀଵ ମହାପଗାଃ
ହେ ରାମ, ଭୋଗବିଳାସ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ନଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ବଡ଼ ଭାବେ ବିସ୍ତାର ପାଏ, ଯେପରି ଭାରି ବର୍ଷାରେ ମହା ନଦୀଗୁଡିକ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଅନ୍ତସ୍ସଂସଙ୍ଗମ୍ ଅଙ୍ଗାନାମ୍ ଅଙ୍ଗାରଂ ଵିଦ୍ଧି ରାଘଵ । ଅନନ୍ତସ୍ସଙ୍ଗମ୍ ଅଙ୍ଗାନାଂ ଵିଦ୍ଧି ରାମ ରସାଯନମ୍
ରାଘବ, ଅନ୍ତରରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକର ଆସକ୍ତି ଏକ ଜଳୁଥିବା କୋଇଳା ପରି ଅଟୁ, ରାମ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକର ଆସକ୍ତି ନଥିବା ଅବସ୍ଥା ଏକ ଅମୃତ ପରି ଅଟୁ।
ସଂସଙ୍ଗେନାନ୍ତରସ୍ଥେନ ଦହ୍ଯତେ ପ୍ରକୃତିସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ସ୍ଵଫଲୋତ୍ଥେନୈଡକାକ୍ଷୀ ପାଵକେନ ଯଥୌଷଧିଃ
ଅନ୍ତରରେ ଆସକ୍ତି ଥିଲେ, ନିଜର ସ୍ବଭାବ ଜଳିଯାଏ; ଯେପରି ଔଷଧି ନିଜ ରସ ଓ ଅରଣି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଯାଏ।
ସର୍ଵତ୍ରାସକ୍ତମ୍ ଆଶକ୍ତମ୍ ଅନନ୍ତମ୍ ଇଵ ସଂସ୍ଥିତମ୍ । ଅସଙ୍କଲ୍ପଂ ସଦାଭାସଂ ସୁଖାଯୈଵ ମନୋ ଭଵେତ୍
ଯେ ମନ ସବୁଠି ଆସକ୍ତିହୀନ, ସବୁପ୍ରକାର ଚିପା ଛାଡି, ସଦା ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଚିନ୍ତାହୀନ ଅଟୁ, ସେ ଅନନ୍ତ ପରି ଅଟୁ ଏବଂ ଏହା କେବଳ ସୁଖ ପାଇଁ ଅଟୁ।
ଵିଦ୍ଯାଦୃଶି ପ୍ରୋଦଯମ୍ ଆଗତେନ କ୍ଷଯଂ ତ୍ଵ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଵିଷଯଂ ଗତେନ । ସର୍ଵତ୍ର ସଂସକ୍ତିଵିଵର୍ଜିତେନ ସ୍ଵଚେତସା ତିଷ୍ଠତି ଯସ୍ ସ ମୁକ୍ତଃ
ଯେ ନିଜ ମନରେ ସବୁଠି ଆସକ୍ତି ଛାଡି ଅଟୁ, ଜ୍ଞାନରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଛି ଓ ଅଜ୍ଞାନର ଅଞ୍ଚଳ ଛାଡି ଦେଇଛି, ସେ ମାନେ ମୁକ୍ତ।
ସର୍ଵଦା ସର୍ଵସଂସ୍ଥେନ ସର୍ଵେଣ ସହ ତିଷ୍ଠତା । ସର୍ଵକର୍ମରତେନାପି ମନଃ କାର୍ଯଂ ଵିଜାନତା
ସବୁବେଳେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହି, ସମସ୍ତ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ, ସମସ୍ତ କାମରେ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ମନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଜାଣିଛି—
ନ ସକ୍ତମ୍ ଇହ ଚିନ୍ତାସୁ ନ ଚେଷ୍ଟାସୁ ନ ଵସ୍ତୁଷୁ । ନାକାଶେ ନାପ୍ଯ୍ ଅଧୋଭାଗେ ନ ଦିକ୍ଷୁ ନ ଲତାସୁ ଚ
ସେ ଏଠାରେ କୌଣସି ଚିନ୍ତାରେ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ, କିମ୍ବା କୌଣସି ବସ୍ତୁରେ ଆସକ୍ତ ହୁଏନାହିଁ; ନ ଆକାଶରେ, ନ ତଳେ, ନ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକରେ, ନ ଲତାରେ ମଧ୍ୟ।
ନ ବହିର୍ ଵିପୁଲାଭୋଗେ ନ ଚୈଵେନ୍ଦ୍ରିଯଵୃତ୍ତିଷୁ । ନାଭ୍ଯନ୍ତରେ ନ ଚ ପ୍ରାଣେ ନ ମୂର୍ଧନି ନ ତାଲୁନି
ସେ ବାହାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଭୋଗରେ, କିମ୍ବା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ ହୁଏନାହିଁ; ନ ଭିତରେ, ନ ଶ୍ୱାସରେ, ନ ମୁଣ୍ଡରେ, ନ ତାଳୁରେ।
ନ ଭ୍ରୂମଧ୍ଯେ ନ ନାସାନ୍ତେ ନ ମୁଖେ ନ ଖତାରକେ । ନାନ୍ଧକାରେ ନ ଚାଭାସେ ନ ଚାସ୍ମିନ୍ ହୃଦଯାମ୍ବରେ
ନ ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟରେ, ନ ନାକର ଶିରାରେ, ନ ମୁହଁରେ, ନ ଗଳା ଗହ୍ୱରରେ; ନ ଅନ୍ଧାରରେ, ନ ଭାସ୍କର୍ୟରେ, ନ ଏହି ହୃଦୟ ଆକାଶରେ।
ନ ଜାଗ୍ରତି ନ ଚ ସ୍ଵପ୍ନେ ନ ସୁଷୁପ୍ତେ ନ ନିର୍ମଲେ । ନାସିତେ ନ ଚ ଵା ପୀତେ ରକ୍ତାଦୌ ଶବଲେ ଽପି ଚ
ନ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ, ନ ସ୍ୱପ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ, ନ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ, ନ ସ୍ପଷ୍ଟତାରେ; ଖାଇବା ବେଳେ ନୁହେଁ, ପିଇବା ବେଳେ ନୁହେଁ, ଲାଲ ଅବସ୍ଥା କିମ୍ବା ରଙ୍ଗିନ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନ ସ୍ଥିରେ ନ ଚଲେ ନାଦୌ ନ ମଧ୍ଯେ ନେତରତ୍ର ଚ । ନ ଦୂରେ ନାନ୍ତିକେ ନାଙ୍ଗେ ନ ପଦାର୍ଥେ ନ ଚାତ୍ମନି
ନ ସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ, ନ ଚଳିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ନ ଆରମ୍ଭରେ, ନ ମଧ୍ୟରେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଦୂରରେ ନୁହେଁ, ନିକଟରେ ନୁହେଁ, ଦେହରେ ନୁହେଁ, ବସ୍ତୁରେ ନୁହେଁ, ଆତ୍ମାରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନ ଶବ୍ଦସ୍ପର୍ଶରୂପେଷୁ ନ ମୋହାନନ୍ଦଵୃତ୍ତିଷୁ । ନ ଗମାଗମଚେଷ୍ଟାସୁ ନ କାଲକଲନାସୁ ଚ
ନ ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା ରୂପରେ; ମୋହ କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦ ଅବସ୍ଥାରେ ନୁହେଁ; ଆସିବା-ଯିବା କିମ୍ବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନୁହେଁ, ସମୟ ଗଣନାରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
କେଵଲଂ ଚିତି ଵିଶ୍ରମ୍ଯ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଚେତ୍ଯାଵଲମ୍ବତଃ । ସର୍ଵତ୍ର ନୀରସମ୍ ଇଵ ତିଷ୍ଠତ୍ଵ୍ ଆତ୍ମରସଂ ମନଃ
ମନ କେବଳ ଚେତନାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁ, ଅଲ୍ପ ଅଲ୍ପ ଦୃଶ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ; ସମସ୍ତଠାରେ ନିରସ ଭାବରେ ରୁହୁ, କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମାର ସାର ଉପଭୋଗ କରୁ।
ତତ୍ରସ୍ଥୋ ଵିଗତାସଙ୍ଗୋ ଜୀଵୋ ଽଜୀଵତ୍ଵମ୍ ଆଗତଃ । ଵ୍ଯଵହାରମ୍ ଇମଂ ସର୍ଵଂ ମା କରୋତୁ କରୋତୁ ଵା
ସେଠାରେ ଅଟୁଟ ଅବସ୍ଥାରେ, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡି ଜୀବ ଜୀବନ ଉପରେ ଉତ୍କ୍ରମ କରିଥାଏ; ସେ ଚାହେଁ ତାହାଲେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦୈନିକ କାମକୁ କରିପାରେ, କିମ୍ବା ନ କରିପାରେ।
ଅକୁର୍ଵନ୍ ଵାପି କୁର୍ଵନ୍ ଵା ଜୀଵସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମରତିକ୍ରିଯାମ୍ । କ୍ରିଯାଫଲୈର୍ ନ ସମ୍ବନ୍ଧମ୍ ଆଯାତି ଖମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଦୈଃ
କିଛି କାମ କରିଥିବା କିମ୍ବା କିଛି କାମ ନ କରିଥିବା, ଜୀବ ନିଜରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ; କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ସହିତ ତାଙ୍କର କୌଣସି ସଂଯୋଗ ହୁଏନା, ଯେପରି ଆକାଶ ମେଘରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ।
ଅଥ ଵା ତମ୍ ଅପି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚେତ୍ଯାଂଶଂ ଶାନ୍ତଚିଦ୍ଘନଃ । ଜୀଵସ୍ ତିଷ୍ଠତୁ ସଂଶାନ୍ତଂ ଜ୍ଵଲନ୍ ମଣିର୍ ଇଵାତ୍ମନି
କିମ୍ବା ଏହି ଚେତନା ଅଂଶକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡି, ଶାନ୍ତ ଚେତନାର ଏକ ଘନ ରୂପରେ ଜୀବ ନିଜରେ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହୁ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମଣିର ପରି ନିଜ ମନରେ ଅପରିମିତ ଶାନ୍ତିରେ।
ନିର୍ଵାଣମ୍ ଆତ୍ମନି ଗତସ୍ ସତତୋଦିତାତ୍ମା ଜୀଵୋ ଭୁଵି ଵ୍ଯଵହରନ୍ନ୍ ଅପି ରାମଭଦ୍ର । ନାସଙ୍ଗମ୍ ଏତି ଗତସଙ୍ଗତଯା ଫଲେନ କର୍ମୋଦ୍ଭଵେନ ହସତୀଵ ଚ ଦେହମ୍ ଆରାତ୍
ନିଜ ମନରେ ନିର୍ବାଣ ପାଇ, ସଦା ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଇ, ଏହି ଭୂମିରେ କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ରାମଭଦ୍ର, ଜୀବ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନେଇନା; ସଂଯୋଗ ଛାଡି ଦେଇ, କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରୁ ଅପରିଚିତ ହୋଇ, ଦୂରରୁ ଦେହକୁ ହସିଥାଏ।
ଅସଂସଙ୍ଗସୁଖଧ୍ଯାନସଂସ୍ଥିତୈର୍ ଵିଦିତାତ୍ମଭିଃ । ଵ୍ଯଵହାରିଭିର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଵୀତଶୋକୈର୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ନିରଲମ୍ବତା ଓ ଧ୍ୟାନର ଆନନ୍ଦରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସାଧାରଣ କାମକାଜ କରୁଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଦୁଃଖରୁ ସଦା ମୁକ୍ତ ରହନ୍ତି।
ପ୍ରକ୍ଷୁବ୍ଧାକ୍ଷୁବ୍ଧଦେହସ୍ଯ ଵିସଂଵେଦନସଂଵିଦଃ । ଅନ୍ତଃପୂର୍ଣସ୍ଯ ଵଦନେ ଶ୍ରୀର୍ ଇନ୍ଦୋର୍ ଇଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଯାହାର ଶରୀର କେବେ କ୍ଷୁବ୍ଧ, କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧ ରହେ, ତାଙ୍କର ମନର ଭିତର ଭରିପୁରି ଆନନ୍ଦ ମୁହଁରେ ଚାଲିଅସିଥାଏ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରର ଅଳୋକ ଦେଖାଯାଏ।
ଚେତ୍ଯହୀନଚିଦାଲମ୍ବି ମନୋ ଯସ୍ଯ ଗତଜ୍ଵରମ୍ । ତେନାମ୍ବୁ କତକେନେଵ ଜନତା ସମ୍ପ୍ରସୀଦତି
ଯାହାର ମନ ଦ୍ରବ୍ୟ ଭିତିରେ ନୁହେଁ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ରହିଛି ଓ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ଲୋକଙ୍କୁ ସାନ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳ କଟକ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ।
ନିତ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମଦୃଗାଲୀନୋ ଜ୍ଞସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥଶ୍ ଚଞ୍ଚଲୋ ଽପି ସନ୍ । କ୍ଷୁବ୍ଧୋ ଦୃଶ୍ଯତ ଏଵାସୌ ପ୍ରତିବିମ୍ବାର୍କଵନ୍ ମୁଧା
ଯେଉଁଜଣ ନିତ୍ୟ ଆତ୍ମାର ଦ୍ରଷ୍ଟିରେ ଲୀନ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ସ୍ୱସ୍ଥ ରହନ୍ତି, ଯଦିଓ କେବେ କେବେ ଚଞ୍ଚଳ ଦେଖାଯାନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଅସ୍ଥିରତା କେବଳ ପାଣିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପରି ଅସଲି ନୁହେଁ।
ଆତ୍ମାରାମା ମହାତ୍ମାନଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧାଃ ପରମୋଦଯାଃ । ବହିଃ ପିଞ୍ଛାଗ୍ରତରଲା ଅନ୍ତର୍ ମେରୁର୍ ଇଵାଚଲାଃ
ଯେମାନେ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ମହାନ ଆତ୍ମା ଏବଂ ସଚେତନ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବାହାରେ ପଙ୍କର ଟିପ୍ପା ଭଳି ନରମ ଦେଖାଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଭିତରେ ମେରୁ ପର୍ବତ ଭଳି ଅଚଳ ରହନ୍ତି।
ଚିତ୍ତମ୍ ଆତ୍ମତ୍ଵମ୍ ଆଯାତଂ ସୁଖଦୁଃଖାନୁରଞ୍ଜନାମ୍ । ନୋପୈତି ରଙ୍ଗସଂଯୋଗଂ ମସୃଣସ୍ ସ୍ଫଟିକୋ ଯଥା
ମନ ଆତ୍ମା ସହ ଏକତା ପାଇଁ, ସୁଖ ଦୁଃଖରେ ରଙ୍ଗିତ ହୁଏ, ତଥାପି ସେମାନେ ଏହାର ଖେଳରେ ଯୋଗ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଚକ୍ରା ଭଳି ନରମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରଭାବ ପଡ଼େନାହିଁ।
ସଂସାରଦୃଷ୍ଟିର୍ ଉଦିତା ଜ୍ଞାତଲୋକପରାଵରମ୍ । ନ ରଞ୍ଜଯତି ସଚ୍ଚିତ୍ତଂ ଜଲଲେଖା ଯଥାମ୍ବୁଜମ୍
ସଂସାର ଦୃଷ୍ଟି ଉଦୟ ହୁଏ, ଉଚ୍ଚ ନିମ୍ନ ଲୋକର ଜ୍ଞାନ ମିଳେ, ତଥାପି ଏହା ସୁଧା ମନକୁ ରଙ୍ଗିତ କରେନାହିଁ, ଯେପରି ଜଳର ଧାର ଅମ୍ବୁଜକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରେନାହିଁ।
ଆତ୍ମଧ୍ଯାନମଯୋ ଽଧ୍ଯାନୀ ପ୍ରବୋଧଂ ପରମ୍ ଆଗତଃ । କଲନାମଲନିର୍ମୁକ୍ତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସକ୍ତ ଇତି କଥ୍ଯତେ
ଆତ୍ମା ଧ୍ୟାନରେ ବିଲିନ ହୋଇଥିବା ଧ୍ୟାନୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜାଗୃତି ପାଇଥାଏ; ଚିନ୍ତାର ମଳ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଅସକ୍ତ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ।
ଆତ୍ମାରାମତଯା ଜୀଵୋ ଯାତ୍ଯ୍ ଅସଂସକ୍ତତାମ୍ ଇହ । ଆତ୍ମଜ୍ଞାନେନ ସଂସଙ୍ଗସ୍ ତନୁତାମ୍ ଏତି ନାନ୍ଯଥା
ଆତ୍ମାରାମ ଭାବରେ ଜୀବ ଏଠାରେ ଅସଙ୍ଗତାକୁ ପାଇଁଥାଏ; ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ସହିତ ଲଗା ଦୀର୍ଘ ହେଉଥାଏ, ଅନ୍ୟଥା କିଛି ହୁଏନି।