ଚିତ୍ତେ କର୍ତରି କର୍ତୃତ୍ଵମ୍ ଅଦେହସ୍ଯାପି ଵିଦ୍ଯତେ । ସ୍ଵପ୍ନାଦାଵ୍ ଇଵ ଵିକ୍ଷୁବ୍ଧସୁଖଦୁଃଖଦଶାମଯମ୍
ଦେହ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱର ଭାବ ମନକୁ ଦିଆଯାଏ; ଯେପରି ଶ୍ୱପ୍ନ ଓ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଅସ୍ଥିର ମନ ସୁଖ ଦୁଃଖର ଅନୁଭୂତି କରେ।
ଅକର୍ତରି ମନସ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅକର୍ତୃତ୍ଵଂ ସ୍ଫୁଟଂ ଭଵେତ୍ । ଶୂନ୍ଯଚିତ୍ତୋ ହି ପୁରୁଷଃ କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ନ ଚେତତି
ମନ ଭିତରେ କିଛି କରୁନାହିଁ, ସେଠି କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱର ଭାବ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ନଥାଏ; ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କର ମନ ଶୂନ୍ୟ ଅଛି, ସେ କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି କରୁଛି ବୋଲି ଭାବୁନାହାନ୍ତି।
ଚେତସା କୃତମ୍ ଆପ୍ନୋଷି ଚେତସା ନ କୃତଂ ନ ତୁ । ନ କ୍ଵଚିତ୍ କାରଣଂ ଦେହୋ ନ ଚିତ୍ତମ୍ ଅପି କର୍ତୃ ଵୈ
ମନରେ ଯାହା କର, ସେତି ଅନୁଭବ କର; ମନରେ ଯାହା କରନାହାଁ, ସେତି ଅନୁଭବ ହୁଏନାହିଁ। କେଉଁଠି ଦେହ କାରଣ ନୁହେଁ, ମନ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ କର୍ତ୍ତା ନୁହେଁ।
ଅସଂସକ୍ତମ୍ ଅକର୍ତ୍ର୍ ଏଵ କୁର୍ଵଦ୍ ଏଵ ମନୋ ଵିଦୁଃ । ନ କର୍ମଫଲଭୋକ୍ତୃତ୍ଵମ୍ ଅସକ୍ତଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ମନ ଅସକ୍ତ ଓ ନିଜକୁ କର୍ତ୍ତା ଭାବେ ମାନେ ନାହିଁ, ସେ ମନ କାମ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗ କରିବାକୁ ପାଏ ନାହିଁ। ଅସକ୍ତ ଥିଲେ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଲାଗି ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଶ୍ଵମେଧାଭ୍ଯାମ୍ ଅସଂସକ୍ତୋ ନ ଲିପ୍ଯତେ । ଦୂରସ୍ଥକାନ୍ତାସଂସକ୍ତମନାଃ କାର୍ଯୈର୍ ଇଵାଗ୍ରଗୈଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଅସକ୍ତ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କିମ୍ବା ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷୀ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେପରି ଦୂରରେ ଥିବା ପ୍ରିୟାପାଇଁ ମନ ଲାଗିଥିଲେ, ନିକଟର କାମ କିଛି ଲାଗେ ନାହିଁ, ସେପରି ଅସକ୍ତ ମନ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଅନ୍ତସ୍ସଂସକ୍ତିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଜୀଵୋ ମଧୁରଵୃତ୍ତିମାନ୍ । ବହିଃ କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅକୁର୍ଵନ୍ ଵା କର୍ତା ଭୋକ୍ତା ନ ହି କ୍ଵଚିତ୍
ଯେଉଁ ଜୀବ ମନର ଭିତରୁ ଅସକ୍ତିକୁ ଛାଡିଦେଇଛି, ସେ ମଧୁର ଆଚରଣ କରେ। ବାହାରେ କାମ କରୁଥିବା କିମ୍ବା କରୁନଥିବା, କେବେ ମଧ୍ୟ ସେ ନ କର୍ତ୍ତା, ନ ଭୋକ୍ତା।
ଅନ୍ତସ୍ସଂସକ୍ତିମୁକ୍ତଂ ଯନ୍ ମନସ୍ ସ୍ଯାତ୍ ତଦ୍ ଅକର୍ତୃକମ୍ । ତଦ୍ ଵିଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରଶାନ୍ତଂ ତତ୍ ତଦ୍ ଯୁକ୍ତଂ ତଦ୍ ଅଲେପକମ୍
ଯେଉଁ ମନ ଭିତରୁ ଅସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ମନ କର୍ତ୍ତା ନୁହେଁ। ଏହା ଅଲଗା, ଶାନ୍ତ ଓ ଯେତେବେଳେ ଯୋଗ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ଲିପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ତତ୍ ସ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵପଦାର୍ଥାନାଂ ଶ୍ଲିଷ୍ଟାନାଂ ନିଶ୍ଚିତଂ ବହିଃ । ସର୍ଵଦୁଃଖକରୀଂ କ୍ରୂରାମ୍ ଅନ୍ତସ୍ସକ୍ତିଂ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍
ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ସହ ବାହ୍ୟ ସଂସ୍ପର୍ଶ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିବା ମଧ୍ୟରୁ ଦୟାହୀନ ଭିତର ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ।
ଵିରହିତମ୍ ଅଲମ୍ ଅନ୍ତସ୍ସଙ୍ଗଦୋଷେଣ ଚେତଶ୍ ଶମମ୍ ଉପଗତମ୍ ଆଦ୍ଯଂ ଵ୍ଯୋମଵନ୍ ନିର୍ମଲାଭମ୍ । ସକଲକଲନମୁକ୍ତେନାତ୍ମନୈକତ୍ଵମ୍ ଏତି ସ୍ଥିରମ୍ ଅଲିନିଭମ୍ ଅମ୍ଭୋ ଵାରିଣୀଵାଲିନୀଲେ
ଭିତର ଆସକ୍ତିର ଦୋଷ ନଥିବା ମନ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଆଦି ଆକାଶ ପରି ପ୍ରସ୍ତିନ୍ନ ହୁଏ; ସମସ୍ତ ଗଣନାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଆତ୍ମା ସହ ଏକତାରେ ଦୃଢ଼ ହୁଏ, ଯେପରି ନିର୍ମଳ ଝିଅ ଝିଲିକାରେ ପାଣି ଏକାକାର ହୁଏ।
କୀଦୃଶୋ ଭଗଵନ୍ ସଙ୍ଗଃ କଶ୍ ଚ ବନ୍ଧାଯ ଵୈ ନୃଣାମ୍ । କଶ୍ ଚ ମୋକ୍ଷାଯ କଥିତଃ କଥଂ ଚୈଷ ଚିକିତ୍ସ୍ଯତେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁଠି ଆସକ୍ତି ଅଛି, ଏବଂ କଣ ଲୋକମାନେକୁ ବାନ୍ଧି ରଖେ? କଣ ମୁକ୍ତି ଦେଉଛି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଏହାକୁ କିପରି ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଏ?
ଦେହଦେହିଵିଭାଗୈକପରିତ୍ଯାଗେ ନ ଭାଵନା । ଦେହମାତ୍ରେ ତୁ ଵିଶ୍ଵାସସ୍ ସଙ୍ଗୋ ବନ୍ଧାର୍ହ ଉଚ୍ଯତେ
ଦେହ ଓ ଦେହୀର ଭିନ୍ନତାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡିଦେଲେ କୌଣସି ଭାବନା ରହେନାହିଁ; କିନ୍ତୁ କେବଳ ଦେହରେ ଆସ୍ଥା ରଖିବାକୁ ଆସକ୍ତି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ଏହି ଆସକ୍ତି ବନ୍ଧନ ଯୋଗ୍ୟ।
ଅନନ୍ତସ୍ଯାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ସପର୍ଯନ୍ତଵିନିଶ୍ଚଯେ । ଯତ୍ ସୁଖାର୍ଥିତ୍ଵମ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସ ସଙ୍ଗୋ ବନ୍ଧାର୍ହ ଉଚ୍ଯତେ
ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ବୁଝିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ମନରେ ସୁଖ ପାଇବା ଆଶା ଉପଜେ, ସେଇ ଆଶାକୁ ଆସକ୍ତି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ଏହିଠାରେ ବନ୍ଧନ ଭାବିବା ଯୋଗ୍ୟ।
ସର୍ଵମ୍ ଆତ୍ମେଦମ୍ ଅଖିଲଂ କିଂ ଵାଞ୍ଛାମି ତ୍ଯଜାମି କିମ୍ । ଇତ୍ଯ୍ ଅସଙ୍ଗସ୍ଥିତିଂ ଵିଦ୍ଧି ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତତନୁସ୍ଥିତାମ୍
‘ସମସ୍ତ କିଛି ଆତ୍ମା ହିଁ; ମୁଁ କଣ ଚାହେଁ, କଣ ତ୍ୟାଗ କରିବି?’—ଏହି ଭାବନା ଯେଉଁଠାରେ ରହିଥାଏ, ସେଠି ଅସଙ୍ଗତାର ଅବସ୍ଥା ଅଛି। ଏହିଅଟି ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ ଦେହରେ ଥିବା ମନୋଭାବ।
ନାହମ୍ ଅସ୍ମି ନ ଚାନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ମା ଭଵନ୍ତୁ ଭଵନ୍ତୁ ଵା । ସୁଖାନ୍ଯ୍ ଅସକ୍ତ ଇତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଃ କଥ୍ଯତେ ମୁକ୍ତିଭାଙ୍ ନରଃ
‘ମୁଁ ନୁହେଁ, ଆଉ କେହି ନାହିଁ; ସୁଖ ଥାଉ କି ନ ଥାଉ’—ଏଭଳି ଅନାସକ୍ତ ଭାବ ଯାହାର ମନରେ ଅଛି, ସେଉଁଠି ମୁକ୍ତିର ଅଂଶ ମିଳେ।
ନାଭିନନ୍ଦତି ନୈଷ୍କର୍ମ୍ଯଂ ନ କର୍ମପ୍ରକୃତେହିତଃ । ସୁସମୋ ଯଃ ଫଲତ୍ଯାଗୀ ସୋ ଽସଂସକ୍ତ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଯିଏ କର୍ମ ଛାଡି ରହିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ, କିମ୍ବା ପ୍ରକୃତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କର୍ମରେ ଲାଗି ରହେନାହିଁ, ଯିଏ ସମବେଳା ଓ ଫଳର ତ୍ୟାଗୀ, ସେଉଁଠି ଅସଙ୍ଗତା ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।
ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵୈକନିଷ୍ଠସ୍ଯ ହର୍ଷାମର୍ଷଵଶଂ ମନଃ । ଯସ୍ଯ ନାଯାତ୍ଯ୍ ଅସକ୍ତୋ ଽସୌ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଶ୍ ଚ କଥ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ ମନ ନିଜ ଆତ୍ମାର ସତ୍ୟତାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେଠାରେ ମନ ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା କ୍ରୋଧର ପ୍ରଭାବରେ ଆସେନାହିଁ। ଏମିତି ଲୋକ ଅସକ୍ତ ଓ ଜୀବନ କାଳରେ ମୁକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସର୍ଵକର୍ମଫଲାଦୀନାଂ ମନସୈଵ ନ କର୍ମଣା । ନିପୁଣଂ ଯଃ ପରିତ୍ଯାଗସ୍ ସୋ ଽସଂସଙ୍ଗ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଯିଏ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାହାର ଫଳକୁ କେବଳ ମନରେ ଦକ୍ଷତାର ସହିତ ତ୍ୟାଗ କରେ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ନୁହେଁ, ସେଉଁଠି ଅସଙ୍ଗତା ଥାଏ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।
ଅସଂସଙ୍ଗେନ ସକଲାଶ୍ ଚେଷ୍ଟା ନାନାଵିଜୃମ୍ଭିତାଃ । ଚିକିତ୍ସିତା ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଶ୍ରେଯସ୍ ସମ୍ପାଦଯନ୍ତି ଚ
ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଅସକ୍ତ ଭାବରେ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ଭଲ ଭାବରେ ନିୟମିତ ହୁଏ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ।
ସଂସକ୍ତିଵଶତସ୍ ସର୍ଵେ ଵିତତା ଦୁଃଖରାଶଯଃ । ପ୍ରଯାନ୍ତି ଶତଶାଖତ୍ଵଂ ଶ୍ଵଭ୍ରକଣ୍ଟକଵୃକ୍ଷଵତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଆସକ୍ତିର ପ୍ରଭାବ ରହିଛି, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ମୂଳ ଏମିତି ଭାବେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଗହ୍ୱର ମାଝିରେ କାଁଟା ଗଛ ଶତଧା ଶାଖା ପ୍ରସାରିଥାଏ।
ରଜ୍ଜୁକୃଷ୍ଟଘନଘ୍ରାଣୋ ଯଦ୍ ଗନ୍ତ୍ର୍ଯାଃ ପଥି ଗର୍ଦଭଃ । ଭାରଂ ଵହତି ଭୀତାତ୍ମା ତତ୍ ସଂସକ୍ତିଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଯେପରି ଏକଟି ଗଧା, ତାହାର ନାକୁ ଦୌରିରେ ଟାଣି ନିଆଯାଉଛି, ରାସ୍ତାରେ ଭୟରେ ଭାର ବୋହିଯାଏ, ସେହିପରି ଏହା ଦାସତ୍ୱର ଦେଖାଣା।
ଶୀତଵାତାତପକ୍ଲେଶମ୍ ଏକଦେଶନିଷଣ୍ଣଯା । ତରୁର୍ ଵହତି ଯତ୍ ତନ୍ଵା ତତ୍ ସଂସଙ୍ଗଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଯେପରି ଏକ ଗଛ, ଏକ ଜାଗାରେ ଗଢ଼ି ରହି, ତାହାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହରେ ଶୀତ, ପବନ ଓ ତପର କଷ୍ଟ ସହିଯାଏ, ସେହିପରି ଏହା ଆସକ୍ତିର ପ୍ରଭାବ।
ଧରାଵିଵରନିର୍ମଗ୍ନୋ ଯତ୍ କୀଟଃ ପୀଡିତାଙ୍ଗକଃ । କ୍ଷିଣୋତି ଵିକଲଃ କାଲଂ ତତ୍ ସଂସଙ୍ଗଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଯେପରି ଏକ କୀଟ, ମାଟିର ଫାଟରେ ଅଟକି, ଦେହରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗି, ଅସହାୟ ଭାବେ ସମୟ କାଟେ, ସେହିପରି ଏହା ଆସକ୍ତିର ପ୍ରଭାବ।
ଦୂର୍ଵାଙ୍କୁରତୃଣାହାରଃ କିରାତଶରପୀଡଯା । ଜହାତି ଯନ୍ ମୃଗୋ ଦେହଂ ତତ୍ ସଂସଙ୍ଗଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଯେପରି ଏକ ହରିଣ, ଦୁର୍ବା ଓ ତୃଣ ଖାଇ, ଶିକାରିର ତୀରର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ସେହିପରି ଏହା ଆସକ୍ତିର ପ୍ରଭାବ।
ଵୀରୁତ୍ତୃଣଦଶାଂ ଯାତା ଲୂଯନ୍ତେ ଯତ୍ ପୁନଃ ପୁନଃ । ନାନାଵିଗତସଞ୍ଚାରାସ୍ ତତ୍ ସଂସକ୍ତିଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଯେପରି ଲତା ଓ ଘାସକୁ ବାରମ୍ବାର କାଟିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ପୁଣିପୁଣି ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ବଢ଼ିଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ବନ୍ଧନର ଦେଖାଦେଖି ହେଉଛି।
ରସାତଲରସାଯୋଗାତ୍ ତୃଣଗୁଲ୍ମଲତାଦଯଃ । ଜନଯନ୍ତି ଯଦ୍ ଆକାରଂ ତତ୍ ସଂସକ୍ତିଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଯେପରି ତଳଭୂମିର ରସ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଘାସ, ଝାଡ଼ି ଓ ଲତାମାନେ ନିଜ ଆକାର ନେଇଥାଆନ୍ତି, ସେପରି ଆସକ୍ତିର ଦେଖାଦେଖି ହୁଏ।
ଉତ୍ପତ୍ଯୋତ୍ପତ୍ଯ ଲୀଯନ୍ତେ ତରଙ୍ଗିଣି ତରଙ୍ଗଵତ୍ । ଭୂତାନି ଯଦ୍ ଅନନ୍ତାନି ତତ୍ ସଂସକ୍ତିଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଯେପରି ସମୁଦ୍ରରେ ତରଙ୍ଗମାନେ ବାରମ୍ବାର ଉଠି ଓ ଲୟ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଅନେକ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆସକ୍ତିର ପ୍ରକଟି ହୁଏ।
ଶାନ୍ତୈଵାନନ୍ତସଙ୍କାଶା ପଦାର୍ଥଶତସଙ୍କୁଲା । ଯତ୍ ସଂସାରନଦୀ ମତ୍ତା ତତ୍ ସଂସକ୍ତିଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଯେପରି ସାନ୍ତ ଓ ଅନନ୍ତ ଦେଖାଯିବା ସଂସାର ନଦୀ ଶତଶଃ ବସ୍ତୁରେ ଭରିଯାଇଥାଏ, ସେପରି ଆସକ୍ତିର ପ୍ରକଟି ହୁଏ।
ସକ୍ତିର୍ ହି ଦ୍ଵିଵିଧା ପ୍ରୋକ୍ତା ଵନ୍ଧ୍ଯା ଵନ୍ଦ୍ଯା ଚ ରାଘଵ । ଵନ୍ଧ୍ଯା ସର୍ଵତ୍ର ମୂଢାନାଂ ଵନ୍ଦ୍ଯା ତତ୍ତ୍ଵଵିଦାଂ ନିଜା
ହେ ରାଘବ, ଶକ୍ତି ଦୁଇ ପ୍ରକାରର କୁହାଯାଇଛି—ଅଫଳ ଏବଂ ଫଳଦାୟି। ମୂଢ଼ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଫଳ ଶକ୍ତି ସବୁଠାରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ନିଜ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ଫଳଦାୟି।
ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵାଵବୋଧେନ ହୀନା ଦେହାଦିଵସ୍ତୁଜା । ଭୂଯସ୍ସଂସାରଦା ସକ୍ତିର୍ ଦୃଢା ଵନ୍ଧ୍ଯେତି କଥ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁରେ ଆସକ୍ତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏବଂ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ସେଇ ଶକ୍ତି ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଆଉ ଆଉ ସଂସାରରେ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ, ତେଣୁ ଏହାକୁ ଅଫଳ ଶକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵାଵବୋଧେନ ସତ୍ଯଭୂତା ଵିଵେକଜା । ଵନ୍ଦ୍ଯା ହି କଥ୍ଯତେ ସକ୍ତିର୍ ଭୂଯସ୍ସଂସାରଵର୍ଜିତା
ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ବିବେକରୁ ଜନ୍ମିଛି ଏବଂ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ଫଳଦାୟି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କାରଣ ଏହା ଆଉ ସଂସାରରେ ନ ଆଣେ।