ଅସହ୍ଯକୁସୁମାପୂରୋ ଽସହ୍ଯନିର୍ମଲନିର୍ଝରଃ । ଗୁହ୍ଯକାରକ୍ଷିତନିଧିସ୍ ସହ୍ଯନାମାଵିଷହ୍ଯଭାଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ ଅସହ୍ୟ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅସହ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଝରଣାରେ ଝରିଛି, ଏହାର ଧନ ଗୁପ୍ତ ଆତ୍ମାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ଏହାର ନାମ ସହ୍ୟ, ଏହାର ତେଜ ଅସହ୍ୟ।
ମୁକ୍ତାପଟଲସମ୍ପୂର୍ଣୈର୍ ଧାତୁପାଟଲଭିତ୍ତିଭିଃ । ଭାସୁରଃ କାଞ୍ଚନତଟୈଃ କଟୈର୍ ଇଵ ସୁରଦ୍ଵିପଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଢାଳ ମୁକ୍ତାର ଗୁଛ ଓ ଧାତୁର ଦେଉଳିରେ ଶୋଭିତ, ସୁନାର ତଟ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କର ପାହାଡ଼ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
କ୍ଵଚିତ୍ ପୁଷ୍ପଭରାଶାରୋ ଧାତୁଶାରତରଃ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ ଫୁଲ୍ଲସରଶ୍ଶାରୋ ରତ୍ନଶାରଶିରାଃ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ଏହି ପାହାଡ଼ ଫୁଲର ଭାରରେ ଭରିଯାଇଛି, କେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧ ଧାତୁରେ ଧନୀ, କେଉଁଠି ଫୁଲିଥିବା ହ୍ରଦରେ ଘେରା, ଆଉ କେଉଁଠି ମଣିମାଳା ଶିଖରରେ ଶୋଭିତ।
ଇତୋ ରଟନ୍ନିର୍ଝରଵାନ୍ ଇତଃ କ୍ଵଣିତକୀଚକଃ । ଇତୋ ରଟଦ୍ଗୁହାଵାତ ଇତଷ୍ ଷଟ୍ପଦଘୁଙ୍ଘୁମୀ
ଏଠାରେ ଝରଣାର ଗୁଞ୍ଜନ ଶୁଣାଯାଏ, ସେଠାରେ ବାଁସ ଝାଡ଼ିରେ ମିଠା ଶବ୍ଦ ହୁଏ, କେଉଁଠି ଗୁହାରେ ବାତାସର ହୁଁହୁଆ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ, ଆଉ ଅନ୍ୟଠି ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି।
ସାନୌ ଗୀତାପ୍ସରୋଵୃନ୍ଦୋ ଵନେ ମୃଦୁଖଗାରଵଃ । ଅଧିତ୍ଯକାଯାଂ ମତ୍ତାଭ୍ରୋ ଗହନେଷୁ ମୃଗାରଵୀ
ପାହାଡ଼ର ଢାଳରେ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ଡାକୁଛନ୍ତି, ଉଚ୍ଚ ଅଞ୍ଚଳରେ ମଦମସ୍ତ ମେଘମାନେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ବନ୍ୟପଶୁମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାଧରୋଦ୍ଗୀତଗୁହୋ ଭୃଙ୍ଗଗୀତାମ୍ବୁଜାକରଃ । କିରାତାଗୀତପର୍ଯନ୍ତଃ ଖଗାଗୀତଵନଦ୍ରୁମଃ
ଏହାର ଗୁହାମାନେ ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଛି, ପଦ୍ମମାନେ ମଧୁମକ୍ଷୀର ଗୀତରେ ମଧୁର ଶବ୍ଦ କରୁଛି, ସୀମାନ୍ତରେ ଅଞ୍ଚଳବାସୀମାନେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲର ଗଛମାନେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ମନୋହର ଶବ୍ଦ କରୁଛି।
ସ୍କନ୍ଧେଷୁ ଦେଵୈର୍ ଵଲିତଃ ପାଦେଷୁ ଵଲିତୋ ନରୈଃ । ପାତାଲେ ଵଲିତୋ ନାଗୈର୍ ଜଗଦ୍ଗେହମ୍ ଇଵାପରମ୍
ଏହି ପାହାଡ଼ର କାନ୍ଧକୁ ଦେବତାମାନେ ଘେରିଛନ୍ତି, ପାଦକୁ ମଣିଷମାନେ ଘେରିଛନ୍ତି, ତଳଭାଗକୁ ନାଗମାନେ ଘେରିଛନ୍ତି, ଏହା ଏକ ନୂତନ ବିଶ୍ୱର ଘର ପରି ଦେଖାଯାଏ।
କନ୍ଦରେଷୁ ଶ୍ରିତସ୍ ସିଦ୍ଧୈର୍ ନିଧାନୈର୍ ଅନ୍ତର୍ ଆଶ୍ରିତଃ । ଚନ୍ଦନେଷୁ ଶ୍ରିତୋ ନାଗୈସ୍ ସିଂହୈଶ୍ ଶୃଙ୍ଗଶିଖାସୁ ଚ
ପାହାଡ଼ର ଗୁହାମାନେ, ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ରହନ୍ତି ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ଧନ ସଞ୍ଚିତ ଅଛି, ଚନ୍ଦନ ଗଛମାନେ ତଳେ ହାତୀମାନେ ବସନ୍ତି, ଶିଖର ଉପରେ ସିଂହମାନେ ରହନ୍ତି—ସେଠି ସେ ବସିଛନ୍ତି।
ପୁଷ୍ପାଭ୍ରସଂଵୀତଵପୁଃ ପୁଷ୍ପରେଣ୍ଵଭ୍ରପାଂସୁଲଃ । ପୁଷ୍ପପତ୍ତ୍ରାଭ୍ରଭୃଦ୍ଵାତଃ ପୁଷ୍ପପାଦପପାଣ୍ଡୁରଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ଫୁଲର ମେଘରେ ଢାକା, ରେଣୁ ଓ ଫୁଲର ଧୂଳିରେ ଲପେଟା, ପତ୍ର ଓ ମେଘ ପବନେ ଉଡ଼ୁଛି, ତିଏ ଫୁଲ ଗଛର ତଣ୍ଡ ଭଳି ହଳଦିଆ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଧାତୁଧୂଲ୍ଯଭ୍ରକପିଲୋ ରତ୍ନୋପଲତଲସ୍ଥିତିଃ । ସ ଦାରୁଜୈର୍ ଇଵ ସୁରସ୍ତ୍ରୀଗଣୈର୍ ଅଲମ୍ ଆଶ୍ରିତଃ
ଖଣିଜ ଧୂଳି ଓ ମେଘର ଛାୟାରେ ତାଙ୍କର ରଙ୍ଗ କପିଳ ହୋଇଯାଇଛି, ରତ୍ନ ଓ ପାଥର ତଳା ଚଉକିରେ ବସିଛନ୍ତି, ଦାରୁପିଣ୍ଡର ଦେହ ଭଳି ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ଅଭ୍ରନୀଲାଂଶୁକଚ୍ଛନ୍ନା ମୂକରତ୍ନଵିଭୂଷଣାଃ । ଶିଲାକନକସୁନ୍ଦର୍ଯୋ ଯତ୍ର ଶୃଙ୍ଗାଭିସାରିକାଃ
ଏଠାରେ, ନୀଳ ମେଘ ଭଳି ଶାଢ଼ି ପିନ୍ଧିଥିବା ଓ ମୁକ୍ତା ଓ ରତ୍ନର ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିବା ଜଣାନୀମାନେ, ସୁନା ପାଥର ଭଳି ସୁନ୍ଦର, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉପରେ ପ୍ରେମିକଙ୍କୁ ଖୋଜି ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ତତ୍ରୋତ୍ତରତଟେ ସାନାଵ୍ ଆନମତ୍ଫଲପାଦପେ । ରତ୍ନପୁଷ୍କରିଣୀଜାଲଵହନ୍ନିର୍ଝରଵାରିଣି
ସେ ପାହାଡ଼ର ଉତ୍ତର ଢାଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗଛମାନେ ଫଳର ଭାରରେ ଝୁକିଯାଆନ୍ତି, ଏବଂ ଝରଣାମାନେ ମଣିମାଳିକା ହ୍ରଦର ପାଣିକୁ ବହିନେଇଯାଆନ୍ତି,
ଚୂତଦ୍ରୁମଲତୋନ୍ମୁକ୍ତପୁଷ୍ପସ୍ତବକଦନ୍ତୁରେ । ଵିଦୁଲାଙ୍କୋଲ୍ଲପୁନ୍ନାଗନୀପନୀରନ୍ଧ୍ରଦିକ୍ତଟେ
ଯେଉଁଠାରେ ଆମ୍ବ ଗଛମାନେ ମାଳାମାଳି ଫୁଲ ଛାଡ଼ିଦେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ତଟମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରାଙ୍କିତ, ଓଲ୍ଲପୁନ୍ନାଗ, ନୀପ ଓ ନିରନ୍ଧ୍ର ଗଛରେ ଚିହ୍ନିତ,
ଲତାଵିତାନଚ୍ଛନ୍ନାର୍କେ ରତ୍ନାଂଶୁଭରଭାସୁରେ । ସ୍ରଵଜ୍ଜମ୍ବୂରସକ୍ନୂତେ ସ୍ଵର୍ଲୋକାହ୍ଲାଦକାରିଣି
ଯେଉଁଠାରେ ଲତାର ଛାୟାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଢାକାଯାଇଛି, ମଣିର ଆଲୋକ ଚମକୁଛି, ଏବଂ ଝରୁଅଥିବା ଜମ୍ବୁ ନଦୀର ପାଣି ସ୍ୱର୍ଗ ସମ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି,
ବ୍ରହ୍ମଲୋକସମସ୍ ସ୍ଵର୍ଗରମ୍ଯଶ୍ ଶିଵପୁରୋପମଃ । ଅତ୍ରେର୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଆଶ୍ରମଶ୍ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସିଦ୍ଧଶ୍ରମହରୋ ମହାନ୍
ସେଠାରେ ଅତ୍ରିଙ୍କର ଶ୍ରୀମୟ ଆଶ୍ରମ ଅଛି, ଯାହା ବିଶାଳ ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମ ପରି, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ସମାନ, ସ୍ୱର୍ଗ ପରି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଏବଂ ଶିବପୁର ସଦୃଶ।
ମହତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର୍ଯାଶ୍ରମେ ତସ୍ମିଂସ୍ ତାପସୌ ଦ୍ଵୌ ବଭୂଵତୁଃ । କୌଚିଦ୍ ଏଵ ନଭୋମାର୍ଗ ଇଵ ଶୁକ୍ରବୃହସ୍ପତୀ
ଏହି ମହାନ ଅତ୍ରିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଦୁଇଜଣ ତପସ୍ବୀ ରହୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଶୁକ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତି ଯେପରି ଏକାସାଥି ଚାଲନ୍ତି, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତଯୋର୍ ଅଥୈକାସ୍ପଦଯୋସ୍ ତତ୍ରାଭୂତାଂ ସୁତାଵ୍ ଉଭୌ । କୁଲାଙ୍କୁରୌ ଶୁଦ୍ଧତନୂ ସରସ୍ଵତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁଜାଵ୍ ଇଵ
ସେଇ ଦୁଇ ଜଣ ଏକଠା ରହୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଦୁଇ ଝିଅ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ ଗୃହର ଗର୍ବ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଦେହୀ, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀରେ ଦୁଇଟି ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି।
ଵିଲାସଭାସନାମାନୌ ଵୃଦ୍ଧିମ୍ ଆଯଯତୁଃ କ୍ରମାତ୍ । ତୌ ପିତ୍ରୋଃ ପଲ୍ଲଵୌ ଶୀଘ୍ରଂ ଲତାପାଦପଯୋର୍ ଇଵ
ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିଲାସ ଓ ଭାସ। ସେମାନେ ଦେଖାଦେଖି ଦିନେଦିନେ ବଡ଼ ହେଉଥିଲେ, ମାବାପାଙ୍କ ଚରଣ ତଳରୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହୋଇଥିବା ଲତାର କିଶଳୟ ପରି ଶୀଘ୍ର ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିଲେ।
ଆସ୍ତାମ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯସୁହୃଦୌ ସୁସ୍ନିଗ୍ଧୌ ଵଲ୍ଲଭୌ ମିଥଃ । ତିଲତୈଲଵଦ୍ ଆଶ୍ଲିଷ୍ଟୌ ତୌ ପୁଷ୍ପାମୋଦଵତ୍ ସ୍ଥିତୌ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଏକାଉଠି ଭଲପାଇଥିଲେ, ଗଭୀର ସ୍ନେହ ଓ ମିତ୍ରତାରେ ଜଡିଥିଲେ, ତିଳ ଓ ତେଲ ପରି ଏକାଉଠି ଲଗି ରହୁଥିଲେ, ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ପରି ସେମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ମଧୁର ଥିଲା।
ନାଭୂତାଂ ଵିପ୍ରଯୁକ୍ତୌ ତୌ ସୁରକ୍ତାଵ୍ ଇଵ ଦମ୍ପତୀ । ଏକଂ ଦ୍ଵିତ୍ଵମ୍ ଇଵାପନ୍ନଂ ସମମ୍ ଆସୀତ୍ ତଯୋର୍ ମନଃ
ସେମାନେ କେବେ ଅଲଗା ହେଉନଥିଲେ, ଯେପରି ଦମ୍ପତି ଭଳି ଭଲପାଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଏକ ହୋଇଥିଲା, ଦୁଇଟି ଦେହ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମନ ଏକାଟି ହୋଇ ରହିଥିଲା।
ତୌ ତଥାନ୍ଯୋଽନ୍ଯମୁଦିତୌ ମନୋହରତରାକୃତୀ । ତସ୍ଥତୁସ୍ ସ୍ଵାଶ୍ରମେ ମୌନେ ସରୋଜ ଇଵ ଷଟ୍ପଦୌ
ସେମାନେ ଏଭଳି ପ୍ରେମରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଦେହ ନେଇ, ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ଶାନ୍ତିରେ ବସିଥିଲେ, ଯେପରି ଦୁଇଟି ମଉ ଏକ ପଦ୍ମରେ ବସିଥାଏ।
ପ୍ରାପତୁର୍ ଯୌଵନଂ ବାଲ୍ଯମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଜନଵଲ୍ଲଭୌ । କାଲେନାଲ୍ପତରେଣୈଵ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯାଵ୍ ଇଵୋଦିତୌ
ସେମାନେ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାକୁ ଛାଡ଼ି, ଅତି କମ ସମୟରେ ଯୁବା ହେଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହେଲେ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ।
ଜଗ୍ମତୁର୍ ଦେହମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ତତସ୍ ତୌ ପିତରୌ ତଯୋଃ । ସ୍ଵର୍ଗଂ ଜରାର୍ତାଵ୍ ଉଡ୍ଡୀଯ ନୀଡାଦ୍ ଇଵ ଵିହଙ୍ଗମୌ
ତାପରେ ସେମାନଙ୍କର ବୃଦ୍ଧ ପିତାମାତା ଦେହ ଛାଡ଼ି, ଗୃହ ଛାଡ଼ି ପକ୍ଷୀମାନେ ନିଡ଼ ଛାଡ଼ିଯିବା ପରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ।
ପଞ୍ଚତ୍ଵଂ ଗତଯୋଃ ପିତ୍ରୋର୍ ଦୀନଵକ୍ତ୍ରୌ ବଭୂଵତୁଃ । ସନ୍ନାଙ୍ଗୌ ଵିଗତୋତ୍ସାହୌ ପଦ୍ମାଵ୍ ଇଵ ଜଲୋଦ୍ଧୃତୌ
ମାତାପିତା ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ମୁହଁ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଦେହ ଶିଥିଳ ହେଲା, ମନ ନିରୁତ୍ସାହ ହେଲା, ଯେପରି ଜଳରୁ ବାହାରିଥିବା ପଦ୍ମ ମାନେ ନିର୍ଜୀବ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତତ୍ରୌର୍ଧ୍ଵଦୈହିକଂ କୃତ୍ଵା ଚକ୍ରାତେ ପରିଦେଵନମ୍ । ଲୋକସ୍ଥିତିର୍ ଅଲଙ୍ଘ୍ଯା ହି ମହତାମ୍ ଅପି ମାନଦ
ସେଠାରେ ପିତୃକ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେମାନେ ବହୁତ କାନ୍ଦିଲେ; କାରଣ, ହେ ମାନ୍ୟଦାତା, ଏହି ସଂସାରର ନିୟମ ବଡ଼ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅଟଳ ଅଟୁଟ।
କୃତ୍ଵୌର୍ଧ୍ଵଦୈହିକମ୍ ଅଥୋ ଵ୍ଯଥଯାଭିଭୂତୌ ଶୋକୋତ୍ଥଯା କରୁଣମ୍ ଆର୍ତଗିରା ଵିଲପ୍ଯ । ଚିତ୍ରାର୍ପିତାଵ୍ ଇଵ ନିରସ୍ତସମସ୍ତଚେଷ୍ଟୌ ତୌ ସଂସ୍ଥିତୌ ସୁସମଶୂନ୍ଯହୃଦାଦିନାନ୍ତମ୍
ପିତୃକ୍ରିୟା କରି ସେମାନେ ଶୋକର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଭାସି, ଦୟାଳୁ ଦୁଃଖର ସ୍ୱରରେ ବିଲାପ କରିଲେ; ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ହରାଇ, ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ ମୂର୍ତ୍ତି ପରି ହେଇ ରହିଗଲେ, ହୃଦୟ ଶୂନ୍ୟ ଓ ଭିତରୁ ପ୍ରାୟ ମୃତ।
ଅଥ ଶୋକପରାଭୂତୌ ତସ୍ଥତୁର୍ ଦୃଢତାପସୌ । ତାପସଂଶୁଷ୍କସର୍ଵାଙ୍ଗୌ ତାଵ୍ ଅରଣ୍ଯଦ୍ରୁମାଵ୍ ଇଵ
ପରେ, ଦୁଃଖରେ ଭାସି, ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ; ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଗଲା, ଏକ ଅରଣ୍ୟର ଦୁଇଟି ଗଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଵିରକ୍ତୌ ଵିପିନେ କାଲଂ କ୍ଷପଯାମ୍ ଆସତୁର୍ ଦ୍ଵିଜୌ । ଵିଯୂଥାଵ୍ ଇଵ ସାରଙ୍ଗାଵ୍ ଅନାସ୍ଥାମ୍ ଆଗତୌ ପରାମ୍
ଏହି ଦୁଇଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡି, ଜଙ୍ଗଲରେ ନିର୍ବିକାର ଭାବରେ ସମୟ କାଟିଲେ । ସେମାନେ ଏମିତି ଥିଲେ, ଯେପରି ଦୁଇଟି ହରିଣ ତାଙ୍କର ଝୁଣ୍ଡିଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇ ନିଜେ ନିଜେ ଚାଲିଯାନ୍ତି ।
ଜଗ୍ମୁର୍ ଦିନାନି ମାସାଶ୍ ଚ ଵର୍ଷାଣ୍ଯ୍ ଅଥ ତଯୋସ୍ ତଦା । କ୍ରମାତ୍ ତାଵ୍ ଅପି ସଂଯାତୌ ଜରାଂ ଶ୍ଵଭ୍ରଦ୍ରୁମାଵ୍ ଇଵ
ସେମାନଙ୍କର ଦିନ, ମାସ ଏବଂ ବର୍ଷ ଏଭଳି କଟିଗଲା । ଦେଖିଦେଖି ସେମାନେ ବୟସରେ ବୃଦ୍ଧ ହେଲେ, ଯେପରି ଦୁଇଟି ଖୋଖଳ ଗଛ ବୟସରେ ପୁରୁଣା ହୋଇଯାଏ ।
ଅପ୍ରାପ୍ତଵିମଲଜ୍ଞାନୌ ଚିରାଜ୍ ଜରଢତାପସୌ । ତାଵ୍ ଏକଦା ସଙ୍ଘଟିତାଵ୍ ଇଦମ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯମ୍ ଊଚତୁଃ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିପାରିନଥିବା, ସେଇ ବୟସ୍କ ତାପସ ଦୁଇଜଣ ଗୋଟିଏ ଦିନ ଏକଠା ହୋଇ, ପରସ୍ପରେ କହିଲେ—