ଅଦୂରଗତସାଦୃଶ୍ଯା ସୁଷୁପ୍ତସ୍ଯୋପଲକ୍ଷ୍ଯତେ । ସାଵସ୍ଥା ଭରିତାକାରା ଗଗନଶ୍ରୀର୍ ଇଵାମ୍ବୁଧେଃ
ଏହାକୁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ କିଛି ମାତ୍ରାର ସାଦୃଶ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ; ସେହି ଅବସ୍ଥା ନିଜ ରୂପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯେପରି ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସମୁଦ୍ର ସହିତ ତୁଳନୀୟ।
ମନୋଽହଙ୍କାରଵିଲଯେ ସର୍ଵଭାଵାନ୍ତରସ୍ଥିତା । ସମୁଦେତି ପରାନନ୍ଦା ଯା ତନୁଃ ପାରମେଶ୍ଵରୀ
ମନ ଓ ଅହଂକାର ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଭାବର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦର ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଦେହ ଅଟୁଟ ଭାବେ ବ୍ୟାପିଥାଏ।
ସା ସ୍ଵଯଂ ଯୋଗସଂସିଦ୍ଧ୍ଯା ସୁଷୁପ୍ତାଦୂରଭାଵିନୀ । ନ ଗମ୍ଯା ଵଚସାଂ ରାମ ହୃଦ୍ଯ୍ ଏଵେହାନୁଭୂଯତେ
ଯୋଗର ସଫଳତା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅବସ୍ଥା ସ୍ୱତଃ ହୁଏ, ଯାହା ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ରହିଥାଏ, ଏହା କଥା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ନୁହେଁ, ରାମ, ଏହା କେବଳ ହୃଦୟରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଅଖିଲମ୍ ଇଦମ୍ ଅନନ୍ତମ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ଦୃଢପରିଣାମିନି ଚେତସି ସ୍ଥିତେ ଽନ୍ତଃ । ବହିର୍ ଉପଶମିତେ ଚରାଚରାତ୍ମା ସ୍ଵଯମ୍ ଅନୁଭୂଯତ ଏଵ ଦେଵଦେଵଃ
ଯେତେବେଳେ ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମାର ତତ୍ତ୍ୱ ଦୃଢ଼ ମନରେ ଭଲଭାବେ ଏକାଗ୍ର ହୁଏ, ଭିତର ଓ ବାହାର ଦୁଇଁଟି ଜଗତ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ଅନୁଭବ କରାଯାନ୍ତି।
ତଦନୁ ଵିଷଯଵାସନାଵିନାଶସ୍ ତଦନୁ ଶୁଭଃ ପରମସ୍ଫୁଟଃ ପ୍ରକାଶଃ । ତଦନୁ ଚ ସମତାଵଶାତ୍ ସ୍ଵରୂପେ ପରିଣମନଂ ମହତାମ୍ ଅଚିନ୍ତ୍ଯରୂପେ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗର ଆସକ୍ତି ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ତାପରେ ଏକ ଶୁଭ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ; ତାପରେ ସମତାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମହାନ ଲୋକମାନେ ନିଜର ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି।
ମନସୈଵ ମନଶ୍ ଛିତ୍ତ୍ଵା ଯଦ୍ଯ୍ ଆତ୍ମା ନାଵଲୋକ୍ଯତେ । ମମେତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଇତି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତତ୍ ତାମରସଲୋଚନ
ମନ ଦ୍ୱାରା ମନକୁ କାଟି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, ଏହି 'ମୋର' ଓ 'ମୁଁ' ଭାବକୁ ଛାଡି ଦେଇନାହିଁ, ତେବେ ହେ ତାମରସ ନୟନ, ଏହାର ଫଳ ନାହିଁ।
ନାସ୍ତମ୍ ଏତି ଜଗଦ୍ଦୁଃଖଂ ଯଥା ଚିତ୍ରଗତୋ ରଵିଃ । ଆପଦ୍ ଆଯାତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତତ୍ଵଂ ମହାର୍ଣଵଵଦ୍ ଆତତା
ତେବେ ଏହି ସଂସାରର ଦୁଃଖ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ, ଯେପରି ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ କେବେ ଅସ୍ତ ହୁଏନାହିଁ; ବିପଦ ଏକ ବଡ଼ ସାଗର ପରି ଅନନ୍ତ ଭାବରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ପୁନଃ ପୁନର୍ ଉପାଯାତି ଜଡକଲ୍ଲୋଲକାରିଣୀ । ମେଘନୀଲତରୁଶ୍ଯାମା ସଂସୃତିପ୍ରାଵୃଡ୍ ଆକୁଲା
ପୁଣି ପୁଣି ଜଡତାର ତରଙ୍ଗ ଉଠି ଆସେ; ମେଘ ଓ ଗଛର ନୀଳ ଅନ୍ଧାର ପରି ସଂସାରର ବର୍ଷା ଋତୁ ଅସ୍ତିରତା ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ଆଣିଦେଇଥାଏ।
ଅତ୍ରୈଵୋଦାହରନ୍ତୀମମ୍ ଇତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ । ସଂଵାଦଂ ସୁହୃଦୋସ୍ ସହ୍ଯସାନୌ ଭାସଵିଲାସଯୋଃ
ଏଠାରେ ପୁରାତନ ଏକ କଥା କହାଯାଏ: ସହ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ ଦୁଇ ମିତ୍ର, ଭାସା ଓ ବିଲାସଙ୍କର ସଂବାଦ।
ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଉତ୍ସେଧଜିତାକାଶଃ ପୀଠେନ ଜିତଭୂତଲଃ । ତଲେନ ଜିତପାତାଲସ୍ ତ୍ରିଲୋକଵିଜଯୀ ଗିରିଃ
ଏକ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହାର ଶିଖର ଆକାଶକୁ ଜିତିଛି, ତଳଭାଗ ଭୂମିକୁ ଜିତିଛି ଏବଂ ମୂଳ ତଳ ତଳପାତାଳକୁ ଜିତିଛି—ଏହି ପାହାଡ଼ ତିନି ଲୋକର ଜୟୀ।
ଅସହ୍ଯକୁସୁମାପୂରୋ ଽସହ୍ଯନିର୍ମଲନିର୍ଝରଃ । ଗୁହ୍ଯକାରକ୍ଷିତନିଧିସ୍ ସହ୍ଯନାମାଵିଷହ୍ଯଭାଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ ଅସହ୍ୟ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅସହ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଝରଣାରେ ଝରିଛି, ଏହାର ଧନ ଗୁପ୍ତ ଆତ୍ମାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ଏହାର ନାମ ସହ୍ୟ, ଏହାର ତେଜ ଅସହ୍ୟ।
ମୁକ୍ତାପଟଲସମ୍ପୂର୍ଣୈର୍ ଧାତୁପାଟଲଭିତ୍ତିଭିଃ । ଭାସୁରଃ କାଞ୍ଚନତଟୈଃ କଟୈର୍ ଇଵ ସୁରଦ୍ଵିପଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଢାଳ ମୁକ୍ତାର ଗୁଛ ଓ ଧାତୁର ଦେଉଳିରେ ଶୋଭିତ, ସୁନାର ତଟ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କର ପାହାଡ଼ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
କ୍ଵଚିତ୍ ପୁଷ୍ପଭରାଶାରୋ ଧାତୁଶାରତରଃ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ ଫୁଲ୍ଲସରଶ୍ଶାରୋ ରତ୍ନଶାରଶିରାଃ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ଏହି ପାହାଡ଼ ଫୁଲର ଭାରରେ ଭରିଯାଇଛି, କେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧ ଧାତୁରେ ଧନୀ, କେଉଁଠି ଫୁଲିଥିବା ହ୍ରଦରେ ଘେରା, ଆଉ କେଉଁଠି ମଣିମାଳା ଶିଖରରେ ଶୋଭିତ।
ଇତୋ ରଟନ୍ନିର୍ଝରଵାନ୍ ଇତଃ କ୍ଵଣିତକୀଚକଃ । ଇତୋ ରଟଦ୍ଗୁହାଵାତ ଇତଷ୍ ଷଟ୍ପଦଘୁଙ୍ଘୁମୀ
ଏଠାରେ ଝରଣାର ଗୁଞ୍ଜନ ଶୁଣାଯାଏ, ସେଠାରେ ବାଁସ ଝାଡ଼ିରେ ମିଠା ଶବ୍ଦ ହୁଏ, କେଉଁଠି ଗୁହାରେ ବାତାସର ହୁଁହୁଆ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ, ଆଉ ଅନ୍ୟଠି ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି।
ସାନୌ ଗୀତାପ୍ସରୋଵୃନ୍ଦୋ ଵନେ ମୃଦୁଖଗାରଵଃ । ଅଧିତ୍ଯକାଯାଂ ମତ୍ତାଭ୍ରୋ ଗହନେଷୁ ମୃଗାରଵୀ
ପାହାଡ଼ର ଢାଳରେ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ଡାକୁଛନ୍ତି, ଉଚ୍ଚ ଅଞ୍ଚଳରେ ମଦମସ୍ତ ମେଘମାନେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ବନ୍ୟପଶୁମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାଧରୋଦ୍ଗୀତଗୁହୋ ଭୃଙ୍ଗଗୀତାମ୍ବୁଜାକରଃ । କିରାତାଗୀତପର୍ଯନ୍ତଃ ଖଗାଗୀତଵନଦ୍ରୁମଃ
ଏହାର ଗୁହାମାନେ ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଛି, ପଦ୍ମମାନେ ମଧୁମକ୍ଷୀର ଗୀତରେ ମଧୁର ଶବ୍ଦ କରୁଛି, ସୀମାନ୍ତରେ ଅଞ୍ଚଳବାସୀମାନେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲର ଗଛମାନେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ମନୋହର ଶବ୍ଦ କରୁଛି।
ସ୍କନ୍ଧେଷୁ ଦେଵୈର୍ ଵଲିତଃ ପାଦେଷୁ ଵଲିତୋ ନରୈଃ । ପାତାଲେ ଵଲିତୋ ନାଗୈର୍ ଜଗଦ୍ଗେହମ୍ ଇଵାପରମ୍
ଏହି ପାହାଡ଼ର କାନ୍ଧକୁ ଦେବତାମାନେ ଘେରିଛନ୍ତି, ପାଦକୁ ମଣିଷମାନେ ଘେରିଛନ୍ତି, ତଳଭାଗକୁ ନାଗମାନେ ଘେରିଛନ୍ତି, ଏହା ଏକ ନୂତନ ବିଶ୍ୱର ଘର ପରି ଦେଖାଯାଏ।
କନ୍ଦରେଷୁ ଶ୍ରିତସ୍ ସିଦ୍ଧୈର୍ ନିଧାନୈର୍ ଅନ୍ତର୍ ଆଶ୍ରିତଃ । ଚନ୍ଦନେଷୁ ଶ୍ରିତୋ ନାଗୈସ୍ ସିଂହୈଶ୍ ଶୃଙ୍ଗଶିଖାସୁ ଚ
ପାହାଡ଼ର ଗୁହାମାନେ, ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ରହନ୍ତି ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ଧନ ସଞ୍ଚିତ ଅଛି, ଚନ୍ଦନ ଗଛମାନେ ତଳେ ହାତୀମାନେ ବସନ୍ତି, ଶିଖର ଉପରେ ସିଂହମାନେ ରହନ୍ତି—ସେଠି ସେ ବସିଛନ୍ତି।
ପୁଷ୍ପାଭ୍ରସଂଵୀତଵପୁଃ ପୁଷ୍ପରେଣ୍ଵଭ୍ରପାଂସୁଲଃ । ପୁଷ୍ପପତ୍ତ୍ରାଭ୍ରଭୃଦ୍ଵାତଃ ପୁଷ୍ପପାଦପପାଣ୍ଡୁରଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ଫୁଲର ମେଘରେ ଢାକା, ରେଣୁ ଓ ଫୁଲର ଧୂଳିରେ ଲପେଟା, ପତ୍ର ଓ ମେଘ ପବନେ ଉଡ଼ୁଛି, ତିଏ ଫୁଲ ଗଛର ତଣ୍ଡ ଭଳି ହଳଦିଆ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଧାତୁଧୂଲ୍ଯଭ୍ରକପିଲୋ ରତ୍ନୋପଲତଲସ୍ଥିତିଃ । ସ ଦାରୁଜୈର୍ ଇଵ ସୁରସ୍ତ୍ରୀଗଣୈର୍ ଅଲମ୍ ଆଶ୍ରିତଃ
ଖଣିଜ ଧୂଳି ଓ ମେଘର ଛାୟାରେ ତାଙ୍କର ରଙ୍ଗ କପିଳ ହୋଇଯାଇଛି, ରତ୍ନ ଓ ପାଥର ତଳା ଚଉକିରେ ବସିଛନ୍ତି, ଦାରୁପିଣ୍ଡର ଦେହ ଭଳି ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ଅଭ୍ରନୀଲାଂଶୁକଚ୍ଛନ୍ନା ମୂକରତ୍ନଵିଭୂଷଣାଃ । ଶିଲାକନକସୁନ୍ଦର୍ଯୋ ଯତ୍ର ଶୃଙ୍ଗାଭିସାରିକାଃ
ଏଠାରେ, ନୀଳ ମେଘ ଭଳି ଶାଢ଼ି ପିନ୍ଧିଥିବା ଓ ମୁକ୍ତା ଓ ରତ୍ନର ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିବା ଜଣାନୀମାନେ, ସୁନା ପାଥର ଭଳି ସୁନ୍ଦର, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉପରେ ପ୍ରେମିକଙ୍କୁ ଖୋଜି ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ତତ୍ରୋତ୍ତରତଟେ ସାନାଵ୍ ଆନମତ୍ଫଲପାଦପେ । ରତ୍ନପୁଷ୍କରିଣୀଜାଲଵହନ୍ନିର୍ଝରଵାରିଣି
ସେ ପାହାଡ଼ର ଉତ୍ତର ଢାଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗଛମାନେ ଫଳର ଭାରରେ ଝୁକିଯାଆନ୍ତି, ଏବଂ ଝରଣାମାନେ ମଣିମାଳିକା ହ୍ରଦର ପାଣିକୁ ବହିନେଇଯାଆନ୍ତି,
ଚୂତଦ୍ରୁମଲତୋନ୍ମୁକ୍ତପୁଷ୍ପସ୍ତବକଦନ୍ତୁରେ । ଵିଦୁଲାଙ୍କୋଲ୍ଲପୁନ୍ନାଗନୀପନୀରନ୍ଧ୍ରଦିକ୍ତଟେ
ଯେଉଁଠାରେ ଆମ୍ବ ଗଛମାନେ ମାଳାମାଳି ଫୁଲ ଛାଡ଼ିଦେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ତଟମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରାଙ୍କିତ, ଓଲ୍ଲପୁନ୍ନାଗ, ନୀପ ଓ ନିରନ୍ଧ୍ର ଗଛରେ ଚିହ୍ନିତ,
ଲତାଵିତାନଚ୍ଛନ୍ନାର୍କେ ରତ୍ନାଂଶୁଭରଭାସୁରେ । ସ୍ରଵଜ୍ଜମ୍ବୂରସକ୍ନୂତେ ସ୍ଵର୍ଲୋକାହ୍ଲାଦକାରିଣି
ଯେଉଁଠାରେ ଲତାର ଛାୟାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଢାକାଯାଇଛି, ମଣିର ଆଲୋକ ଚମକୁଛି, ଏବଂ ଝରୁଅଥିବା ଜମ୍ବୁ ନଦୀର ପାଣି ସ୍ୱର୍ଗ ସମ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି,
ବ୍ରହ୍ମଲୋକସମସ୍ ସ୍ଵର୍ଗରମ୍ଯଶ୍ ଶିଵପୁରୋପମଃ । ଅତ୍ରେର୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଆଶ୍ରମଶ୍ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସିଦ୍ଧଶ୍ରମହରୋ ମହାନ୍
ସେଠାରେ ଅତ୍ରିଙ୍କର ଶ୍ରୀମୟ ଆଶ୍ରମ ଅଛି, ଯାହା ବିଶାଳ ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମ ପରି, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ସମାନ, ସ୍ୱର୍ଗ ପରି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଏବଂ ଶିବପୁର ସଦୃଶ।
ମହତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର୍ଯାଶ୍ରମେ ତସ୍ମିଂସ୍ ତାପସୌ ଦ୍ଵୌ ବଭୂଵତୁଃ । କୌଚିଦ୍ ଏଵ ନଭୋମାର୍ଗ ଇଵ ଶୁକ୍ରବୃହସ୍ପତୀ
ଏହି ମହାନ ଅତ୍ରିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଦୁଇଜଣ ତପସ୍ବୀ ରହୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଶୁକ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତି ଯେପରି ଏକାସାଥି ଚାଲନ୍ତି, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତଯୋର୍ ଅଥୈକାସ୍ପଦଯୋସ୍ ତତ୍ରାଭୂତାଂ ସୁତାଵ୍ ଉଭୌ । କୁଲାଙ୍କୁରୌ ଶୁଦ୍ଧତନୂ ସରସ୍ଵତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁଜାଵ୍ ଇଵ
ସେଇ ଦୁଇ ଜଣ ଏକଠା ରହୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଦୁଇ ଝିଅ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ ଗୃହର ଗର୍ବ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଦେହୀ, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀରେ ଦୁଇଟି ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି।
ଵିଲାସଭାସନାମାନୌ ଵୃଦ୍ଧିମ୍ ଆଯଯତୁଃ କ୍ରମାତ୍ । ତୌ ପିତ୍ରୋଃ ପଲ୍ଲଵୌ ଶୀଘ୍ରଂ ଲତାପାଦପଯୋର୍ ଇଵ
ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିଲାସ ଓ ଭାସ। ସେମାନେ ଦେଖାଦେଖି ଦିନେଦିନେ ବଡ଼ ହେଉଥିଲେ, ମାବାପାଙ୍କ ଚରଣ ତଳରୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହୋଇଥିବା ଲତାର କିଶଳୟ ପରି ଶୀଘ୍ର ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିଲେ।
ଆସ୍ତାମ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯସୁହୃଦୌ ସୁସ୍ନିଗ୍ଧୌ ଵଲ୍ଲଭୌ ମିଥଃ । ତିଲତୈଲଵଦ୍ ଆଶ୍ଲିଷ୍ଟୌ ତୌ ପୁଷ୍ପାମୋଦଵତ୍ ସ୍ଥିତୌ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଏକାଉଠି ଭଲପାଇଥିଲେ, ଗଭୀର ସ୍ନେହ ଓ ମିତ୍ରତାରେ ଜଡିଥିଲେ, ତିଳ ଓ ତେଲ ପରି ଏକାଉଠି ଲଗି ରହୁଥିଲେ, ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ପରି ସେମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ମଧୁର ଥିଲା।
ନାଭୂତାଂ ଵିପ୍ରଯୁକ୍ତୌ ତୌ ସୁରକ୍ତାଵ୍ ଇଵ ଦମ୍ପତୀ । ଏକଂ ଦ୍ଵିତ୍ଵମ୍ ଇଵାପନ୍ନଂ ସମମ୍ ଆସୀତ୍ ତଯୋର୍ ମନଃ
ସେମାନେ କେବେ ଅଲଗା ହେଉନଥିଲେ, ଯେପରି ଦମ୍ପତି ଭଳି ଭଲପାଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଏକ ହୋଇଥିଲା, ଦୁଇଟି ଦେହ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମନ ଏକାଟି ହୋଇ ରହିଥିଲା।