ଶୋଚ୍ଯମାନଂ ଜନୈର୍ ନିତ୍ଯଂ ଦହ୍ଯମାନଂ ଦୁରାଶଯା । ନାତ୍ମାନମ୍ ଅଵମନ୍ଯେତ ପ୍ରୋଦ୍ଧରେଦ୍ ଏନମ୍ ଆଦରାତ୍
ଲୋକମାନେ ଯଦି ସବୁବେଳେ ଦୟା କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ଆଶାରେ ମନ ଦହିଯାଏ, ତଥାପି ନିଜକୁ କେବେ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଆଦର ସହିତ ନିଜକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ।
ଅହଙ୍କାରମହାଲାନଂ ତୃଷ୍ଣାରଜ୍ଜୁଂ ମନୋମଦମ୍ । ଜନ୍ମଜମ୍ବାଲନିର୍ମଗ୍ନଂ ଜୀଵଦନ୍ତିନମ୍ ଉଦ୍ଧରେତ୍
ଏହି ଜୀବନ ହାତୀଟିଏ ଜନ୍ମର କାଦରେ ଡୁବିଯାଇଛି, ଏହାର ବଡ଼ ଶୃଙ୍ଖଳ ହେଉଛି ଅହଂକାର, ତାଣି ହେଉଛି ତୃଷ୍ଣା, ଏବଂ ମନ ହେଉଛି ମଦ; ଏହି ହାତୀଟିଏକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ।
ଅଯମ୍ ଏତାଵତୈଵାତ୍ମା ତ୍ରାତୋ ଭଵତି ରାଘଵ । ଯଦ୍ ଅପାସ୍ଯ ଵିମୂଢତ୍ଵମ୍ ଅହଙ୍କାରଃ ପ୍ରମାର୍ଜ୍ଯତେ
ହେ ରାଘବ, ଯେତେବେଳେ ମୂଢ଼ତାକୁ ଛାଡ଼ି, ଅହଂକାରକୁ ସଫା କରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ସୁରକ୍ଷିତ ହୁଏ।
ଏତାଵତୈଵ ସନ୍ମାର୍ଗୋ ଯାତି ପ୍ରକଟତାମ୍ ଅଲମ୍ । ଯଦ୍ ଅପାସ୍ଯ ମନୋମୋହମ୍ ଅହମ୍ଭାଵୋ ଵିଲୀଯତେ
ଏଠାରେ ସତ୍ୟ ପଥ କେବଳ ଏତିକି ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ—ଯେତେବେଳେ ମନର ମାୟାକୁ ଛାଡିଦିଆଯାଏ ଏବଂ 'ମୁଁ' ବୋଧ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଗଲିଯାଏ।
ଏତାଵତୈଵ ଦେଵେଶଃ ପରମାତ୍ମାଵଗମ୍ଯତେ । କାଷ୍ଠଲୋଷ୍ଟସମତ୍ଵେନ ଦେହୋ ଯଦ୍ ଅଵଲୋକ୍ଯତେ
ଏଠାରେ ପରମ ଆତ୍ମା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେବଳ ଏତିକି ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ—ଯେତେବେଳେ ଦେହକୁ କାଠ କିମ୍ବା ମାଟି ଚେଉଁ ଭଳି ଅନାସକ୍ତ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଅହଙ୍କାରାମ୍ବୁଦେ କ୍ଷୀଣେ ଦୃଶ୍ଯତେ ଚିଦ୍ଦିଵାକରଃ । ତତସ୍ ତତ୍ପରିଣାମେନ ତତ୍ ପଦଂ ସମଵାପ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଅହଂକାରର ସାଗର ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ; ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ପରମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
ଯଥା ଧ୍ଵାନ୍ତସମୁଚ୍ଛେଦେ ସ୍ଵଯମ୍ ଆଲୋକଵେଦନମ୍ । ତଥାହଙ୍କାରଵିଚ୍ଛେଦେ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମାଵଲୋକନମ୍
ଯେପରି ଅନ୍ଧାର ଦୂର ହେଲେ ଆଲୋକ ନିଜେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଅହଂକାର କଟିଯିବା ପରେ ଆତ୍ମା ନିଜେ ଦେଖାଯାଏ।
ଅହଙ୍କାରସମୁଚ୍ଛେଦେ ଯାଵସ୍ଥା ସୁସମୋଦଯା । ସା ପରା ଭରିତାକାରା ସା ସର୍ଵଵ୍ଯାପିନୀ ଚିତିଃ
ଅହଂକାର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶେଷ ହେଲେ, ଯେଉଁ ଦଶା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଏବଂ ସ୍ୱୟଂରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଚେତନା ଅଟୁଟ ରୂପରେ ବ୍ୟାପି ରହେ।
ପରିପୂର୍ଣାର୍ଣଵପ୍ରଖ୍ଯା ନ ଵାଗ୍ଗୋଚରମ୍ ଏତି ନଃ । ନୋପମାନମ୍ ଉପାଦତ୍ତେ ନାନୁଧାଵତି ରଞ୍ଜନମ୍
ସେହି ଅବସ୍ଥା ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୁଦ୍ର ପରି ବିଶାଳ ଏବଂ ଆମର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବାକୁ ଯାଏ ନାହିଁ; ଏହାକୁ କୌଣସି ଉପମା ଦେଇ ଦେଖାଯିବା ଯାଏ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହା କୌଣସି ରଙ୍ଗ ବା ପରିବର୍ତ୍ତନ ପଛରେ ଚାଲି ନାହିଁ।
କେଵଲଂ ଚିତ୍ପ୍ରକାଶାଂଶକଲିତା ସ୍ଥିରତାଂ ଗତା । ତୁର୍ଯା ଚେତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଦୃଷ୍ଟିସ୍ ତତ୍ ତଯା ସୋପମୀଯତେ
ଏହା କେବଳ ଚେତନାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଯାହା ସ୍ଥିର ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଅଛି; ଯଦି ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାକୁ (ତୁରୀୟ) ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ, ଦୃଷ୍ଟି ଏହା ସହିତ ତୁଳନୀୟ ହୁଏ।
ଅଦୂରଗତସାଦୃଶ୍ଯା ସୁଷୁପ୍ତସ୍ଯୋପଲକ୍ଷ୍ଯତେ । ସାଵସ୍ଥା ଭରିତାକାରା ଗଗନଶ୍ରୀର୍ ଇଵାମ୍ବୁଧେଃ
ଏହାକୁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ କିଛି ମାତ୍ରାର ସାଦୃଶ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ; ସେହି ଅବସ୍ଥା ନିଜ ରୂପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯେପରି ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସମୁଦ୍ର ସହିତ ତୁଳନୀୟ।
ମନୋଽହଙ୍କାରଵିଲଯେ ସର୍ଵଭାଵାନ୍ତରସ୍ଥିତା । ସମୁଦେତି ପରାନନ୍ଦା ଯା ତନୁଃ ପାରମେଶ୍ଵରୀ
ମନ ଓ ଅହଂକାର ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଭାବର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦର ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଦେହ ଅଟୁଟ ଭାବେ ବ୍ୟାପିଥାଏ।
ସା ସ୍ଵଯଂ ଯୋଗସଂସିଦ୍ଧ୍ଯା ସୁଷୁପ୍ତାଦୂରଭାଵିନୀ । ନ ଗମ୍ଯା ଵଚସାଂ ରାମ ହୃଦ୍ଯ୍ ଏଵେହାନୁଭୂଯତେ
ଯୋଗର ସଫଳତା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅବସ୍ଥା ସ୍ୱତଃ ହୁଏ, ଯାହା ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ରହିଥାଏ, ଏହା କଥା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ନୁହେଁ, ରାମ, ଏହା କେବଳ ହୃଦୟରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଅଖିଲମ୍ ଇଦମ୍ ଅନନ୍ତମ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ଦୃଢପରିଣାମିନି ଚେତସି ସ୍ଥିତେ ଽନ୍ତଃ । ବହିର୍ ଉପଶମିତେ ଚରାଚରାତ୍ମା ସ୍ଵଯମ୍ ଅନୁଭୂଯତ ଏଵ ଦେଵଦେଵଃ
ଯେତେବେଳେ ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମାର ତତ୍ତ୍ୱ ଦୃଢ଼ ମନରେ ଭଲଭାବେ ଏକାଗ୍ର ହୁଏ, ଭିତର ଓ ବାହାର ଦୁଇଁଟି ଜଗତ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ଅନୁଭବ କରାଯାନ୍ତି।
ତଦନୁ ଵିଷଯଵାସନାଵିନାଶସ୍ ତଦନୁ ଶୁଭଃ ପରମସ୍ଫୁଟଃ ପ୍ରକାଶଃ । ତଦନୁ ଚ ସମତାଵଶାତ୍ ସ୍ଵରୂପେ ପରିଣମନଂ ମହତାମ୍ ଅଚିନ୍ତ୍ଯରୂପେ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗର ଆସକ୍ତି ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ତାପରେ ଏକ ଶୁଭ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ; ତାପରେ ସମତାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମହାନ ଲୋକମାନେ ନିଜର ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି।
ମନସୈଵ ମନଶ୍ ଛିତ୍ତ୍ଵା ଯଦ୍ଯ୍ ଆତ୍ମା ନାଵଲୋକ୍ଯତେ । ମମେତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଇତି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତତ୍ ତାମରସଲୋଚନ
ମନ ଦ୍ୱାରା ମନକୁ କାଟି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, ଏହି 'ମୋର' ଓ 'ମୁଁ' ଭାବକୁ ଛାଡି ଦେଇନାହିଁ, ତେବେ ହେ ତାମରସ ନୟନ, ଏହାର ଫଳ ନାହିଁ।
ନାସ୍ତମ୍ ଏତି ଜଗଦ୍ଦୁଃଖଂ ଯଥା ଚିତ୍ରଗତୋ ରଵିଃ । ଆପଦ୍ ଆଯାତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତତ୍ଵଂ ମହାର୍ଣଵଵଦ୍ ଆତତା
ତେବେ ଏହି ସଂସାରର ଦୁଃଖ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ, ଯେପରି ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ କେବେ ଅସ୍ତ ହୁଏନାହିଁ; ବିପଦ ଏକ ବଡ଼ ସାଗର ପରି ଅନନ୍ତ ଭାବରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ପୁନଃ ପୁନର୍ ଉପାଯାତି ଜଡକଲ୍ଲୋଲକାରିଣୀ । ମେଘନୀଲତରୁଶ୍ଯାମା ସଂସୃତିପ୍ରାଵୃଡ୍ ଆକୁଲା
ପୁଣି ପୁଣି ଜଡତାର ତରଙ୍ଗ ଉଠି ଆସେ; ମେଘ ଓ ଗଛର ନୀଳ ଅନ୍ଧାର ପରି ସଂସାରର ବର୍ଷା ଋତୁ ଅସ୍ତିରତା ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ଆଣିଦେଇଥାଏ।
ଅତ୍ରୈଵୋଦାହରନ୍ତୀମମ୍ ଇତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ । ସଂଵାଦଂ ସୁହୃଦୋସ୍ ସହ୍ଯସାନୌ ଭାସଵିଲାସଯୋଃ
ଏଠାରେ ପୁରାତନ ଏକ କଥା କହାଯାଏ: ସହ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ ଦୁଇ ମିତ୍ର, ଭାସା ଓ ବିଲାସଙ୍କର ସଂବାଦ।
ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଉତ୍ସେଧଜିତାକାଶଃ ପୀଠେନ ଜିତଭୂତଲଃ । ତଲେନ ଜିତପାତାଲସ୍ ତ୍ରିଲୋକଵିଜଯୀ ଗିରିଃ
ଏକ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହାର ଶିଖର ଆକାଶକୁ ଜିତିଛି, ତଳଭାଗ ଭୂମିକୁ ଜିତିଛି ଏବଂ ମୂଳ ତଳ ତଳପାତାଳକୁ ଜିତିଛି—ଏହି ପାହାଡ଼ ତିନି ଲୋକର ଜୟୀ।
ଅସହ୍ଯକୁସୁମାପୂରୋ ଽସହ୍ଯନିର୍ମଲନିର୍ଝରଃ । ଗୁହ୍ଯକାରକ୍ଷିତନିଧିସ୍ ସହ୍ଯନାମାଵିଷହ୍ଯଭାଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ ଅସହ୍ୟ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅସହ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଝରଣାରେ ଝରିଛି, ଏହାର ଧନ ଗୁପ୍ତ ଆତ୍ମାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ଏହାର ନାମ ସହ୍ୟ, ଏହାର ତେଜ ଅସହ୍ୟ।
ମୁକ୍ତାପଟଲସମ୍ପୂର୍ଣୈର୍ ଧାତୁପାଟଲଭିତ୍ତିଭିଃ । ଭାସୁରଃ କାଞ୍ଚନତଟୈଃ କଟୈର୍ ଇଵ ସୁରଦ୍ଵିପଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଢାଳ ମୁକ୍ତାର ଗୁଛ ଓ ଧାତୁର ଦେଉଳିରେ ଶୋଭିତ, ସୁନାର ତଟ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କର ପାହାଡ଼ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
କ୍ଵଚିତ୍ ପୁଷ୍ପଭରାଶାରୋ ଧାତୁଶାରତରଃ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ ଫୁଲ୍ଲସରଶ୍ଶାରୋ ରତ୍ନଶାରଶିରାଃ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ଏହି ପାହାଡ଼ ଫୁଲର ଭାରରେ ଭରିଯାଇଛି, କେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧ ଧାତୁରେ ଧନୀ, କେଉଁଠି ଫୁଲିଥିବା ହ୍ରଦରେ ଘେରା, ଆଉ କେଉଁଠି ମଣିମାଳା ଶିଖରରେ ଶୋଭିତ।
ଇତୋ ରଟନ୍ନିର୍ଝରଵାନ୍ ଇତଃ କ୍ଵଣିତକୀଚକଃ । ଇତୋ ରଟଦ୍ଗୁହାଵାତ ଇତଷ୍ ଷଟ୍ପଦଘୁଙ୍ଘୁମୀ
ଏଠାରେ ଝରଣାର ଗୁଞ୍ଜନ ଶୁଣାଯାଏ, ସେଠାରେ ବାଁସ ଝାଡ଼ିରେ ମିଠା ଶବ୍ଦ ହୁଏ, କେଉଁଠି ଗୁହାରେ ବାତାସର ହୁଁହୁଆ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ, ଆଉ ଅନ୍ୟଠି ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି।
ସାନୌ ଗୀତାପ୍ସରୋଵୃନ୍ଦୋ ଵନେ ମୃଦୁଖଗାରଵଃ । ଅଧିତ୍ଯକାଯାଂ ମତ୍ତାଭ୍ରୋ ଗହନେଷୁ ମୃଗାରଵୀ
ପାହାଡ଼ର ଢାଳରେ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ଡାକୁଛନ୍ତି, ଉଚ୍ଚ ଅଞ୍ଚଳରେ ମଦମସ୍ତ ମେଘମାନେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ବନ୍ୟପଶୁମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାଧରୋଦ୍ଗୀତଗୁହୋ ଭୃଙ୍ଗଗୀତାମ୍ବୁଜାକରଃ । କିରାତାଗୀତପର୍ଯନ୍ତଃ ଖଗାଗୀତଵନଦ୍ରୁମଃ
ଏହାର ଗୁହାମାନେ ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଛି, ପଦ୍ମମାନେ ମଧୁମକ୍ଷୀର ଗୀତରେ ମଧୁର ଶବ୍ଦ କରୁଛି, ସୀମାନ୍ତରେ ଅଞ୍ଚଳବାସୀମାନେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲର ଗଛମାନେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ମନୋହର ଶବ୍ଦ କରୁଛି।
ସ୍କନ୍ଧେଷୁ ଦେଵୈର୍ ଵଲିତଃ ପାଦେଷୁ ଵଲିତୋ ନରୈଃ । ପାତାଲେ ଵଲିତୋ ନାଗୈର୍ ଜଗଦ୍ଗେହମ୍ ଇଵାପରମ୍
ଏହି ପାହାଡ଼ର କାନ୍ଧକୁ ଦେବତାମାନେ ଘେରିଛନ୍ତି, ପାଦକୁ ମଣିଷମାନେ ଘେରିଛନ୍ତି, ତଳଭାଗକୁ ନାଗମାନେ ଘେରିଛନ୍ତି, ଏହା ଏକ ନୂତନ ବିଶ୍ୱର ଘର ପରି ଦେଖାଯାଏ।
କନ୍ଦରେଷୁ ଶ୍ରିତସ୍ ସିଦ୍ଧୈର୍ ନିଧାନୈର୍ ଅନ୍ତର୍ ଆଶ୍ରିତଃ । ଚନ୍ଦନେଷୁ ଶ୍ରିତୋ ନାଗୈସ୍ ସିଂହୈଶ୍ ଶୃଙ୍ଗଶିଖାସୁ ଚ
ପାହାଡ଼ର ଗୁହାମାନେ, ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ରହନ୍ତି ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ଧନ ସଞ୍ଚିତ ଅଛି, ଚନ୍ଦନ ଗଛମାନେ ତଳେ ହାତୀମାନେ ବସନ୍ତି, ଶିଖର ଉପରେ ସିଂହମାନେ ରହନ୍ତି—ସେଠି ସେ ବସିଛନ୍ତି।
ପୁଷ୍ପାଭ୍ରସଂଵୀତଵପୁଃ ପୁଷ୍ପରେଣ୍ଵଭ୍ରପାଂସୁଲଃ । ପୁଷ୍ପପତ୍ତ୍ରାଭ୍ରଭୃଦ୍ଵାତଃ ପୁଷ୍ପପାଦପପାଣ୍ଡୁରଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ଫୁଲର ମେଘରେ ଢାକା, ରେଣୁ ଓ ଫୁଲର ଧୂଳିରେ ଲପେଟା, ପତ୍ର ଓ ମେଘ ପବନେ ଉଡ଼ୁଛି, ତିଏ ଫୁଲ ଗଛର ତଣ୍ଡ ଭଳି ହଳଦିଆ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଧାତୁଧୂଲ୍ଯଭ୍ରକପିଲୋ ରତ୍ନୋପଲତଲସ୍ଥିତିଃ । ସ ଦାରୁଜୈର୍ ଇଵ ସୁରସ୍ତ୍ରୀଗଣୈର୍ ଅଲମ୍ ଆଶ୍ରିତଃ
ଖଣିଜ ଧୂଳି ଓ ମେଘର ଛାୟାରେ ତାଙ୍କର ରଙ୍ଗ କପିଳ ହୋଇଯାଇଛି, ରତ୍ନ ଓ ପାଥର ତଳା ଚଉକିରେ ବସିଛନ୍ତି, ଦାରୁପିଣ୍ଡର ଦେହ ଭଳି ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।