ତଜ୍ଜଯାଯ ଯତନ୍ତେ ଯେ ନ ଲାଭଲଵଲମ୍ପଟାଃ । ତେ ମୂଢାଃ ପ୍ରାକୃତା ଦୀନାସ୍ ସ୍ଥିତା ଦୈଵପରାଯଣାଃ
ଯେମାନେ ଜିତିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଲାଭର ଏକ ତିନିକି ମଧ୍ୟ ଧରି ରହନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଭ୍ରମିତ, ସାଧାରଣ ଏବଂ ଦୟନୀୟ, ଏବଂ ସେମାନେ ଭାଗ୍ୟରେ ଆଶ୍ରିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି।
ପୌରୁଷେଣ କୃତଂ କର୍ମ ଦୈଵାଦ୍ ଯଦ୍ ଅଭିନଶ୍ଯତି । ତତ୍ର ନାଶଯିତୁର୍ ଜ୍ଞେଯଂ ପୌରୁଷଂ ବଲଵତ୍ତରମ୍
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରୟାସରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଭାଗ୍ୟଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ସେଠାରେ ନଷ୍ଟ କରିଥିବାର ପ୍ରୟାସକୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଯଦ୍ ଏକଵୃନ୍ତଫଲଯୋର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏକଂ ଶୂନ୍ଯକୋଟରମ୍ । ତତ୍ର ପ୍ରଯତ୍ନସ୍ ସ୍ଫୁରିତସ୍ ତଥା ତଦ୍ରସସଂଵିଦଃ
ଏକେ ଡାଳରେ ଥିବା ଦୁଇଟି ଫଳ ମଧ୍ୟରୁ ଯଦି ଗୋଟିଏ ଫଳ ଖାଲି ଥାଏ, ସେଠାରେ ଚେଷ୍ଟା ଓ ତାହାର ମୂଳ ରସ ଅନୁସାରେ ଭିନ୍ନ ହୁଏ।
ଯତ୍ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଜଗଦ୍ଭାଵାସ୍ ସଂସିଦ୍ଧା ଅପି ସଙ୍କ୍ଷଯମ୍ । କ୍ଷଯକାରକଯତ୍ନସ୍ଯ ତତ୍ର ଜ୍ଞେଯଂ ମହଦ୍ ବଲମ୍
ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଘଟଣା, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ସେଠାରେ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ଯେଉଁ ପ୍ରୟାସ ଅଛି, ତାହାର ମହାନ ଶକ୍ତିକୁ ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଭିକ୍ଷୁକୋ ମଙ୍ଗଲେଭେନ ନୃପୋ ଯତ୍ କ୍ରିଯତେ ବଲାତ୍ । ତଦ୍ ଅମାତ୍ଯେଭପୌରାଣାଂ ପ୍ରଯତ୍ନସ୍ଯ ମହତ୍ ଫଲମ୍
ଯେଉଁ ଭିକ୍ଷୁକୁ ବଳପୂର୍ବକ ଶୁଭ ଉପାୟରେ ରାଜା କରାଯାଏ, ସେହି କାମ ମନ୍ତ୍ରୀ, ହାତୀ ଓ ପୌରଜନଙ୍କର ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସର ମହାଫଳ।
ପୌରୁଷେଣାନ୍ନମ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯ ଯଥା ଦନ୍ତୈର୍ ଵିଚୂର୍ଣ୍ଯତେ । ଅଲ୍ପଂ ପୌରୁଷମ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯ ତଥା ଶୂରେଣ ଚୂର୍ଣ୍ଯତେ
ଯେପରି ଦାନ୍ତରେ ଚେଷ୍ଟା କରି ଖାଦ୍ୟକୁ ଧରି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଏ, ସେପରି ଏକ ଶୂର ବ୍ୟକ୍ତି ଅଳ୍ପ ପ୍ରୟାସକୁ ସହଜରେ ଦଳିଦେଇଥାଏ।
ଅନୁଭୂତଂ ହି ମହତାଂ ଲାଘଵଂ ଯତ୍ନଶାଲିନାମ୍ । ଯଥେଷ୍ଟଂ ଵିନିଯୁଜ୍ଯନ୍ତେ ତେ ତୈଃ କର୍ମସୁ ଲୋଷ୍ଟଵତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସୀ ଓ ମହାନ, ସେମାନେ କାମକୁ ମାଟି ଗୁଡ଼ିକ ଭଳି ଇଚ୍ଛାମତେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି; ସେମାନେ କାମ କରିବାରେ ବଡ଼ ସହଜତା ଅନୁଭବନ୍ତି।
ଶକ୍ତସ୍ଯ ପୌରୁଷଂ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଅଦୃଶ୍ଯଂ ଵାପି ଯଦ୍ ଭଵେତ୍ । ତଦ୍ ଦୈଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଶକ୍ତେନ ବୁଦ୍ଧମ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅବୁଦ୍ଧିନା
ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା କିମ୍ବା ଅଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରୟାସକୁ ଅଶକ୍ତ ଓ ଅବିବେକୀ ଲୋକେ ନିଜ ମନରେ 'ଭାଗ୍ୟ' ବୋଲି ଭାବନ୍ତି।
ଭୂତାନାଂ ବଲଵଦ୍ଭୂତଯତ୍ନୋ ଦୈଵମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତମ୍ । ତସ୍ଥୁଷାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଧିଷ୍ଠାତୃଵତାମ୍ ଏତତ୍ ସ୍ଫୁଟଂ ମିଥଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚେଷ୍ଟାକୁ ଭାଗ୍ୟ ବୋଲି ମନାଯାଏ; ଏହି କଥା ରାଜା ଓ ଶାସକମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଶାସ୍ତ୍ରାମାତ୍ଯେଭପୌରାଣାମ୍ ଅଵିକଲ୍ପ୍ଯା ସ୍ଵଭାଵଧୀଃ । ସା ଯା ଭିକ୍ଷୁକରାଜ୍ଯସ୍ଯ କର୍ତ୍ରୀ ଧର୍ତ୍ରୀ ପ୍ରଜାସ୍ଥିତେଃ
ମନ୍ତ୍ରୀ, ହାତୀ ଓ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାଭାବିକ ବୁଦ୍ଧି, ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ଓ ସନ୍ଦେହ ରହିତ, ସେଠାରେ ଭିକ୍ଷୁକ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ ଓ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା କରେ।
ଐହିକଃ ପ୍ରାକ୍ତନଂ ହନ୍ତି ପ୍ରାକ୍ତନୋ ଽଦ୍ଯତନଂ ବଲାତ୍ । ସର୍ଵଦା ପୁରୁଷସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତତ୍ରାନୁଦ୍ଵେଗଵାଞ୍ ଜଯୀ
ଏଠାରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟ ପୂର୍ବ ସମୟକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଏବଂ ପୂର୍ବ ସମୟ ବଳପୂର୍ବକ ବର୍ତ୍ତମାନକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରେ; କିନ୍ତୁ ସବୁବେଳେ ଯିଏ ଅଚଞ୍ଚଳ ରହି ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେଉଁଠି ସେହି ଜିତିଥାଏ।
ଦ୍ଵଯୋର୍ ଅଦ୍ଯତନସ୍ଯୈଵ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷାଦ୍ ବଲିତା ଭଵେତ୍ । ଦୈଵଂ ଜେତୁମ୍ ଅତୋ ଯତ୍ନୈର୍ ବାଲୋ ଯୂନେଵ ଶକ୍ଯତେ
ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟ ଦୃଶ୍ୟ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଏହିପରି ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଭାଗ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିହେବା ସମ୍ଭବ, ଯେପରି ଏକ ଯୁବକ ଏକ ଶିଶୁକୁ ଅନୁଶାସନ କରିପାରେ।
ମେଘେନ ନୀଯତେ ଯଦ୍ ଵା ଵତ୍ସରୋପାର୍ଜିତା କୃଷିଃ । ମେଘସ୍ଯ ପୁରୁଷାର୍ଥୋ ଽସୌ ଜଯତ୍ଯ୍ ଅଧିକଯତ୍ନଵାନ୍
ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ପରିଶ୍ରମ କରି ଯେଉଁ ଫସଲ ଉପାର୍ଜନ କରାଯାଇଛି, ସେଥିରେ ଯଦି ମେଘ ତାହାକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାଏ, ତେବେ ମେଘକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଅଧିକ ପ୍ରୟାସ କରାଯାଏ, ସେହି ପ୍ରୟାସ ଅବଶ୍ୟ ଜିତିଯାଏ।
କ୍ରମେଣୋପାର୍ଜିତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅର୍ଥେ ନଷ୍ଟେ କାର୍ଯା ନ ଖେଦିତା । ନ ବଲଂ ଯତ୍ର ମେ ଶକ୍ତଂ ତତ୍ର କା ପରିଦେଵନା
ଧୀରେ ଧୀରେ ଯେ ଧନ ସଞ୍ଚୟ ହୋଇଥିଲା, ସେଠାରେ ଯଦି କିଛି ହାରାଯାଏ, ତେବେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠି ମୋର ଶକ୍ତି କାମ କରେନି, ସେଠାରେ ଦୁଃଖ କରିବାର କଣ ଅର୍ଥ?
ଯନ୍ ନ ଶକ୍ନୋମି ତସ୍ଯାର୍ଥେ ଯଦି ଦୁଃଖଂ କରୋମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ତଦ୍ ଅମାନିତମୃତ୍ଯୋର୍ ମେ ଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରତ୍ଯହରୋଦନମ୍
ମୁଁ ଯାହା କରିପାରିବି ନାହିଁ, ସେଥିରେ ଯଦି ମୁଁ ଦୁଃଖ କରେ, ତେବେ ଏହା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭାବିନଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯେପରି ଆତ୍ମାକୁ ହଟାଇ ନେବା, ସେପରି ହୁଏ।
ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଦ୍ରଵ୍ଯଵଶତୋ ଵିସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୀ । ସର୍ଵ ଏଵ ଜଗଦ୍ଭାଵା ଜଯତ୍ଯ୍ ଅଧିକଯତ୍ନଵାନ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାରର ଘଟଣାମାନେ ଦେଶ, କାଳ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦ୍ରବ୍ୟର ଅନୁସାରେ ଘଟେ। ତଥାପି ଯିଏ ଅଧିକ ପ୍ରୟାସ କରେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ ପୌରୁଷମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରୈସ୍ ସତ୍ସମାଗମୈଃ । ପ୍ରଜ୍ଞାମ୍ ଅମଲତାଂ ନୀତ୍ଵା ସଂସାରାମ୍ବୁନିଧିଂ ତର
ସେହିପରି, ନିଜ ଉଦ୍ୟମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହି, ଜ୍ଞାନକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଏହି ସଂସାର ରୂପୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।
ପ୍ରାକ୍ତନଶ୍ ଚୈହିକଶ୍ ଚେମୌ ପୁରୁଷାର୍ଥୌ ଫଲଦ୍ରୁମୌ । ଐହିକଃ ପୁରୁଷାର୍ଥଶ୍ ଚ ଜଯତ୍ଯ୍ ଅଭ୍ଯଧିକସ୍ ତଯୋଃ
ପୂର୍ବ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ଦୁଇଟି ଲୋକ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଫଳଦାୟକ ବୃକ୍ଷ ସମାନ, କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନର ଉଦ୍ୟମ ପୂର୍ବ ଉଦ୍ୟମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ସଫଳତା ଆଣେ।
କର୍ମ ଯଃ ପ୍ରାକ୍ତନଂ ତୁଚ୍ଛଂ ନ ନିହନ୍ତି ଶୁଭେହିତୈଃ । ଅଜ୍ଞୋ ଜନ୍ତୁର୍ ଅନୀଶୋ ଽସୌ ଵାଙ୍ମନସ୍ସୁଖଦୁଃଖଯୋଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ ପୂର୍ବ କର୍ମର ତୁଚ୍ଛତାକୁ ଭଲ କାମରେ ଦୂର କରିନଥାଏ, ସେ ଅଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରାଣୀ ହୋଇଥାଏ, ଏବଂ ମନ ଓ କଥାର ସୁଖ-ଦୁଃଖ ଉପରେ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ।
ଯସ୍ ତୂଦାରଚମତ୍କାରସ୍ ସଦାଚାରଵିହାରଵାନ୍ । ସ ନିର୍ଯାତି ଜଗନ୍ମୋହାନ୍ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରଃ ପଞ୍ଜରାଦ୍ ଇଵ
ଯିଏ ଉଦାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବ ଓ ସଦାଚାର ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ଜଣେ ସିଂହ ଯେମିତି ପଞ୍ଜରାରୁ ବାହାରିଯାଏ, ସେପରି ସଂସାର ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।
କଶ୍ଚିନ୍ ମାଂ ପ୍ରେରଯତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନର୍ଥକୁକଲ୍ପନେ । ଯସ୍ ସ୍ଥିତୋ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ତ୍ଯାଜ୍ଯୋ ଽସୌ ଦୂରତୋ ଽଧମଃ
ମୋତେ ଏଭଳି କାମ କରିବାକୁ ଅନ୍ୟ କେହି ବାଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବିବା ଏକ ଅପକାରୀ ଭ୍ରମ। ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଯଥାର୍ଥକୁ ଛାଡ଼ି ଏହି ଭାବନାକୁ ଧରିଥାଏ, ସେଠି ଏମିତି ମନୁଷ୍ୟକୁ ଦୂରରୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେ ନିମ୍ନମନ୍ତା।
ଵ୍ଯଵହାରସହସ୍ରାଣି ଯାନ୍ଯ୍ ଉପାଯାନ୍ତି ଯାନ୍ତି ଚ । ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵିହର୍ତଵ୍ଯଂ ତେଷୁ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସୁଖାସୁଖେ
ଏହି ଜୀବନରେ ହଜାର ହଜାର କାମ ଆସିଯାଏ ଓ ଚାଲିଯାଏ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ି, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ହିଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅନୁଚ୍ଛିନ୍ନାଂ ମର୍ଯାଦାଂ ସ୍ଵାମ୍ ଅନୁଜ୍ଝତଃ । ଉପତିଷ୍ଠନ୍ତି ସର୍ଵାଣି ରତ୍ନାନ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁନିଧେର୍ ଇଵ
ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଦେଖାଇଦେଇଥିବା ନିୟମକୁ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଏମିତି ଆସିଥାଏ, ଯେପରି ମହାସାଗରରୁ ରତ୍ନ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ସ୍ଵାର୍ଥପ୍ରାପକକାର୍ଯୈକପ୍ରଯତ୍ନପରତା ବୁଧୈଃ । ପ୍ରୋକ୍ତା ପୌରୁଷଶବ୍ଦେନ ସା ସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ଶାସ୍ତ୍ରଯନ୍ତ୍ରିତା
ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ 'ପୁରୁଷାର୍ଥ' ବୋଲି କହିଛନ୍ତି; ଏହି ପ୍ରୟାସ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ ସଫଳ ହୁଏ।
କ୍ରିଯାଯାସ୍ ସ୍ପନ୍ଦଧର୍ମିଣ୍ଯାସ୍ ସ୍ଵାର୍ଥସାଧକତା ସ୍ଵଯମ୍ । ସାଧୁସଙ୍ଗମସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଣଯାଭ୍ଯୂହ୍ଯତେ ଧିଯା
କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ସଜୀବ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ରହିଥାଏ, ସେଠାରେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସ୍ୱତଃ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଉତ୍ତମ ମନିଷ୍ୟଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବା ଦ୍ୱାରା ବୁଦ୍ଧି ଅଧିକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରିଥାଏ।
ଅନନ୍ତଂ ସମତାନନ୍ଦଂ ପରମାର୍ଥଂ ଵିଦୁର୍ ବୁଧାଃ । ସ ଯେଭ୍ଯଃ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଽତ୍ଯନ୍ତଂ ତେ ସେଵ୍ଯାଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରସାଧଵଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟକୁ ଅନନ୍ତ, ସମତା ଓ ଆନନ୍ଦରୂପ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ହିଁ ସତ୍ୟ ଶିକ୍ଷକ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଯାହାକୁ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାକ୍ତନଂ ପୌରୁଷଂ ତଚ୍ ଚେଦ୍ ଦୈଵଶବ୍ଦେନ କଥ୍ଯତେ । ତଦ୍ ଯୁକ୍ତମ୍ ଏତଦ୍ ଏତସ୍ମିନ୍ ନାମ୍ନି ନାପଵଦାମହେ
ପୂର୍ବ ଅଦ୍ୟମ୍ୟ ପ୍ରୟାସକୁ ଯଦି 'ଭାଗ୍ୟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତେବେ ଏହା ଠିକ୍। ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଏହି ନାମକୁ ଆମେ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁନାହିଁ।
ମୂଢୈଃ ପ୍ରକଲ୍ପିତଂ ଦୈଵମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଯୈସ୍ ତେ କ୍ଷଯଂ ଗତାଃ । ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵପୌରୁଷାଦ୍ ଏଵ ଲୋକଦ୍ଵଯହିତଂ ଭଵେତ୍
ମୂର୍ଖମାନେ ଭାଗ୍ୟକୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ବୋଲି ଭାବିଥିବାରୁ ସେମାନେ ନାଶ ପାଇଛନ୍ତି। ସବୁବେଳେ, ଦୁଇ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ କେବଳ ନିଜ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ହ୍ଯସ୍ତନୀ ଦୁଷ୍କ୍ରିଯାଭ୍ଯେତି ଶୋଭାଂ ସତ୍କ୍ରିଯଯା ଯଥା । ଅଦ୍ଯୈଵଂ ପ୍ରାକ୍ତନୀ ତସ୍ମାଦ୍ ଯତ୍ନାତ୍ ସତ୍କାର୍ଯଵାନ୍ ଭଵ
ଗତକାଲିର ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟ ଆଜିର ଭଲ କାମରେ ଯେପରି ମିଟିଯାଏ, ସେପରି ପୂର୍ବର କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନୂତନ ଉତ୍ତମ କାମରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୁଏ। ଏହିଠାରୁ, ସଦା ଭଲ କାମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।
କରାମଲକଵଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ ପୌରୁଷାଦ୍ ଏଵ ଯତ୍ ଫଲମ୍ । ମୂଢଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଦୈଵମୋହେ ନିମଜ୍ଜତି
ଉଦ୍ୟମର ଫଳ ହସ୍ତରେ ଆମଳକ ଫଳ ଦେଖିବା ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ। ମୂର୍ଖ ଲୋକେ ଏହି ପ୍ରମାଣକୁ ଅନଦେଖା କରି, ଭାଗ୍ୟର ମୋହରେ ଡୁବିଯାନ୍ତି।