ଭେଦଃ କେନ ସମାଧେର୍ ମେ ଜନ୍ଯତେ କଥମ୍ ଏଵ ଵା । ଆତ୍ମନୋ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତେନ ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵାସଦାତ୍ମନା
ମୋର ଏକାଗ୍ରତାରେ କେମିତି ବିଭେଦ ଆସିପାରିବ? ଆତ୍ମା ଛଡ଼ା ସବୁ କିଛି ସଦା ଅସତ୍ୟ, ତେଣୁ ଏହି ଭିନ୍ନତା କେଉଁଠୁ ଆସିପାରିବ?
ତସ୍ମାତ୍ କଦାଚିଦ୍ ଅପି ମେ ନ ସମାଧିମଯଂ ମନଃ । ନ ଚାସମାହିତଂ ନିତ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵୈକସମ୍ଭଵାତ୍
ଏହିପରି, କେବେ ମୋର ମନ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ନୁହେଁ, କେବେ ଅସ୍ଥିର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; କାରଣ ଏହା ସଦା ଆତ୍ମାର ସତ୍ତାରେ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ସର୍ଵଗସ୍ ସର୍ଵଦୈଵାତ୍ମା ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ଚ ସର୍ଵଥା । ଅସମାଧିର୍ ହି କୋ ଽସୌ ସ୍ଯାତ୍ ସମାଧିର୍ ଅପି କସ୍ ସ୍ମୃତଃ
ଆତ୍ମା ସଦା ସବୁଠାରେ, ସବୁବେଳେ, ସବୁ ଭାବରେ ସବୁ କିଛି; ତେଣୁ ଅସମାଧି କଣ ଏବଂ ସମାଧି କଣ ଭାବିଯାଏ?
ନିତ୍ଯଂ ସମାହିତଧିଯସ୍ ସୁଶମା ମହାନ୍ତସ୍ ତିଷ୍ଠନ୍ତି କାର୍ଯପରିଣାମଵିଭାଗମୁକ୍ତାଃ । ତେନାସମାହିତସମାହିତଭେଦଭଙ୍ଗ୍ଯା ମିଥ୍ଯୋଦିତଂ ନ ତୁ ମଦୁତ୍ତମଵାକ୍ପ୍ରପଞ୍ଚଃ
ଯେଉଁ ମହାନ୍ ମନେଷ୍ୱର ନିତ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଓ ସ୍ଥିର ଚିତ୍ତରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାହାର ପରିଣାମର ଭେଦରୁ ସ୍ୱାଧୀନ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି। ଏହିପରି ଶାନ୍ତ ଓ ଅଶାନ୍ତ ମନର ଭେଦ କେବଳ ମିଥ୍ୟା କଳ୍ପନା; ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦେଶରେ ଏପରି କଥା କେବେ ନାହିଁ।
ରାଜନ୍ ନୂନଂ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽସି ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ଅସି ତତ୍ ପଦମ୍ । ସଂଶୀତଲାନ୍ତଃକରଣଃ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁର୍ ଇଵ ରାଜସେ
ହେ ରାଜା, ନିଶ୍ଚିତ ତୁମେ ଜାଗ୍ରତ ହେଇଛ, ସେ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ। ତୁମର ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଶୀତଳ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛ।
ଆନନ୍ଦମଧୁସମ୍ପୂର୍ଣୋ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଚ ପରଯା ଶ୍ରିତଃ । ଶୀତଲସ୍ନିଗ୍ଧମଧୁରୋ ରାଜୀଵମ୍ ଇଵ ରାଜସେ
ଆନନ୍ଦର ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ତୁମେ ଶୀତଳ, ସ୍ନିଗ୍ଧ ଓ ମଧୁର ପଦ୍ମ ଭଳି ଚମକୁଛ।
ନିର୍ମଲୋ ଵିତତଃ ପୂର୍ଣୋ ଗମ୍ଭୀରଃ ପ୍ରକଟାଶଯଃ । ଵେଲାନିଲବଲୋଲ୍ଲାସମୁକ୍ତୋ ଽବ୍ଧିର୍ ଇଵ ରାଜସେ
ନିର୍ମଳ, ବିସ୍ତୃତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଗଭୀର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ମନସ୍କାମନା ଥିବା, ତୁମେ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଛ, ଯେଉଁଥିରେ ବେଳା ଓ ପବନର ଉତ୍କଳନ ନାହିଁ।
ସ୍ଵଚ୍ଛସ୍ ସ୍ଵାନନ୍ଦସମ୍ପୂର୍ଣୋ ଗତାହଙ୍କାରଵାରିଦଃ । ସ୍ଫୁଟଂ ଵିସ୍ତୀର୍ଣଗମ୍ଭୀରଶ୍ ଶରତ୍ଖମ୍ ଇଵ ରାଜସେ
ତୁମେ ସ୍ୱଚ୍ଛ, ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅହଂକାରର ମେଘ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି; ତୁମେ ସ୍ପଷ୍ଟ, ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ଗଭୀର, ଶରତ୍କାଳର ଆକାଶ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍।
ସର୍ଵତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ଯସେ ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ସର୍ଵତ୍ର ପରିତୁଷ୍ଯସି । ସର୍ଵତ୍ର ଵୀତରାଗୋ ଽସି ରାଜନ୍ ସର୍ଵତ୍ର ରାଜସେ
ସମସ୍ତଠାରେ ତୁମେ ନିଜେ ଉପରେ ଅବିଚଳ ରହିଛ; ସମସ୍ତଠାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷରେ ଅଛ; ସମସ୍ତଠାରେ ତୁମେ ଆସକ୍ତିହୀନ, ରାଜା, ସମସ୍ତଠାରେ ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍।
ସାରାସାରପରିଚ୍ଛେଦପାରଗସ୍ ତ୍ଵଂ ମହାଧିଯା । ଜାନାସି ସର୍ଵମ୍ ଏଵେଦଂ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍
ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିରେ ତୁମେ ସାର ଓ ନିରସାର ବିଚାରର ସୀମାକୁ ଛୁଇଁଛ; ଏହି ସମସ୍ତ କଥାକୁ ତୁମେ ଯେମିତି ଅଛି, ଅଖଣ୍ଡ ଭାବେ ଜାଣିଛ।
ଭାଵାଭାଵପରିଚ୍ଛେଦତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞ ମୁଦିତାଶଯ । ସମାସମଦଶାଲୌଲ୍ଯମୁକ୍ତଂ ତଵ ଵପୁସ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଯାହା ଅଛି ଓ ଯାହା ନାହିଁ, ସେଥିର ସତ୍ୟକୁ ଜାଣି, ତୁମର ମନ ଆନନ୍ଦିତ; ତୁମର ସ୍ୱଭାବ ଭୋଗ ଓ ମଦ ଆଶାର ଅସ୍ଥିରତାରୁ ମୁକ୍ତ।
ଵସ୍ତୁନାଵସ୍ତୁନୈଵାନ୍ତର୍ ଅମୃତେନେଵ ସାଗରଃ । ଅପୁନଃପ୍ରକ୍ଷଯାଯୈଵ ପରିତୃପ୍ତୋ ଽସି ସୁନ୍ଦର
ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଭିତରେ, ସାଗର ଯେପରି ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେପରି ତୁମେ ମଧୁର ମନେ, ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ଅତି ତୃପ୍ତ ହେଇଛ, ପୁନି କେବେ ଅପଚୟ ହେବା ନାହିଁ।
ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ମୁନେ ଵସ୍ତୁ ଯତ୍ରୋପାଦେଯତାସ୍ତି ନଃ । ଯାଵତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ତାଵଦ୍ ଏଵ ନ କିଞ୍ଚନ
ମୁନି, ଏହି ସଂସାରରେ ଆମେ ଯାହାକୁ ଅବଶ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଏମିତି କିଛି ନାହିଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସତ୍ୟରେ କିଛି ନାହିଁ।
ଉପାଦେଯସ୍ଯ ଚାଭାଵାଦ୍ ଧେଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି କିଂ କିଲ । ପ୍ରତିଯୋଗିଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦଂ ଵିନା ହେଯଂ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଅର୍ଜନ କରିବା ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ, ତେବେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ କ'ଣ ଅଛି? ବିପରୀତକୁ ଅଲଗା କରିବା ଛାଡ଼ି, କ'ଣକୁ ତ୍ୟାଗ କହାଯିବ?
ତୁଚ୍ଛତ୍ଵାତ୍ ସର୍ଵଭାଵାନାମ୍ ଅତୁଚ୍ଛତ୍ଵାଚ୍ ଚ କାଲତଃ । ଚିରଂ ମମ ପରିକ୍ଷୀଣେ ତୁଚ୍ଛାତୁଚ୍ଛମନସ୍ସ୍ଥିତୀ
ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଅର୍ଥହୀନ, ଏବଂ ସମୟ ଅର୍ଥହୀନ ନୁହେଁ; ଏହିଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମୋର ମନ ଶୂନ୍ୟ ଓ ଅଶୂନ୍ୟ ଉଭୟକୁ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଛି।
ଦେଶକାଲଵଶାଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁଚ୍ଛସ୍ଯାତୁଚ୍ଛତାମ୍ ଇହ । ଅତୁଚ୍ଛସ୍ଯ ତୁ ତୁଚ୍ଛତ୍ଵଂ ଵର୍ଜ୍ଯେ ନିନ୍ଦାସ୍ତୁତୀ ବୁଧୈଃ
ଏଠାରେ ଦେଶ ଓ ସମୟର ପ୍ରଭାବରେ, ଅପରିଗଣ୍ୟ ଜିନିଷ କେବେକି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଯାଏ, ଆଉ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଜିନିଷ କେବେକି ଅପରିଗଣ୍ୟ ହୋଇଯାଏ; ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ପ୍ରଶଂସା ଓ ନିନ୍ଦାକୁ ଏଡ଼ି ରହନ୍ତି।
ରାଗାନ୍ ନିନ୍ଦାସ୍ତୁତୀ ଲୋକେ ରାଗଶ୍ ଚ ପରିଵାଞ୍ଛନାତ୍ । ଵାଞ୍ଛ୍ଯତେ ଚ ମହୋଦାରଂ ଵସ୍ତୁ ଶୋଭନବୁଦ୍ଧିନା
ପ୍ରଶଂସା ଓ ନିନ୍ଦା ଏହି ସଂସାରରେ ଆସେ ଆସକ୍ତିରୁ, ଆଉ ଆସକ୍ତି ଆସେ ଆଶା ରୁ; ଯେଉଁ ଜିନିଷକୁ ବଡ଼ ମୂଲ୍ୟବାନ ଭାବି ଚାହାଯାଏ, ତାହାକୁ ଲୋକେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରନ୍ତି।
ତ୍ରିଲୋକ୍ଯାଂ ଚ ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ ଶୈଲାସ୍ ସମୁଦ୍ରା ଵନରାଜଯଃ । ଭୂତାନି ଚ ସୁଶୂନ୍ଯାନି ସାରୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମସ୍ ତତଃ
ତିନି ଜଗତରେ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଅଛି—ମହିଳା, ପାହାଡ଼, ସାଗର, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ—ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଶୂନ୍ୟ; ଏହିଠାରେ କୌଣସି ସର୍ବୋତ୍ତମ ତତ୍ତ୍ୱ ନାହିଁ।
ମାଂସାର୍ବୁଦାଭମୃଦ୍ଵର୍ତିମଯେ ଜଗତି ଜର୍ଜରେ । ଵାଞ୍ଛନୀଯଵିହୀନେ ଽସ୍ମିଞ୍ ଶୂନ୍ଯେ କିମ୍ ଇଵ ଵାଞ୍ଛ୍ଯତେ
ଏହି ଦୁର୍ବଳ ଜଗତ, ମାଂସ, ହାଡ଼ ଓ କମଳା ଦେହରେ ତିଆରି, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଚାହିବା ଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷ ନାହିଁ, ଏହି ଶୂନ୍ୟତାରେ କଣ ଚାହିବା ଯୋଗ୍ୟ ଅଛି?
ଵାଞ୍ଛାଯାଂ ଵିନିଵୃତ୍ତାଯାଂ ସଙ୍କ୍ଷଯୋ ଦ୍ଵେଷରାଗଯୋଃ । ଦିନଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଂ ଵ୍ଯତୀତାଯାମ୍ ଆଲୋକାତପଯୋର୍ ଇଵ
ଯେତେବେଳେ ଆଶା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଦ୍ୱେଷ ଓ ଆସକ୍ତି ମଧ୍ୟ କ୍ରମେ କମିଯାଏ; ଏହା ଏମିତି, ଦିନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଶେଷ ହେଲେ, ଆଲୋକ ଓ ତାପ ଦୁହିଁଠାରୁ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଯାଏ।
ଅଲମ୍ ଅତିଵିତତୈର୍ ଵଚଃପ୍ରପଞ୍ଚୈର୍ ଇଯମ୍ ଉଚିତେହ ସୁଖାଯ ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଏକା । ସମୁପଶମିତଵାସନଂ ମନୋ ଽନ୍ତର୍ ଯଦି ମୁଦିତଂ ହି ତଦ୍ ଉତ୍ତମା ପ୍ରତିଷ୍ଠା
ଅତିରିକ୍ତ ଓ ଜଟିଳ କଥା ବଢ଼େଇବା ଦରକାର ନାହିଁ; ଏଠାରେ ଏକ ଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ସଠିକ୍ ସୁଖ ମିଳେ। ଯଦି ମନ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଆଦତ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ ଓ ମନ ଖୁସି ରହେ, ଏହିଠାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭିତ୍ତି ମିଳେ।
ସୁରଘୁଃ ପରିଘଶ୍ ଚୈଵ ଵିଚାର୍ଯେତି ଜଗଦ୍ଭ୍ରମମ୍ । ମିଥଃ ପ୍ରପୂଜିତୌ ତୁଷ୍ଟୌ ସ୍ଵଵ୍ଯାପାରପରୌ ଗତୌ
ଦେବତାଙ୍କ ଢୋଳ ଓ ଲୋହାର ଦଣ୍ଡ—ଏହାକୁ ଭାବିଲେ ଜଗତର ଭ୍ରମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଇଁଜଣେ ପରସ୍ପର ସମ୍ମାନ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ସହିତ ନିଜ ନିଜ କାମରେ ଲଗିରହନ୍ତି।
ତଦ୍ ଏଵ ରାଘଵ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରମଂ ବୋଧକାରଣମ୍ । ଅନେନୈଵ ଵିବୋଧେନ ଭଵ ଲବ୍ଧାସ୍ପଦସ୍ ସ୍ଫୁଟମ୍
ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣି, ହେ ରାଘବ, ଏହି ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ନିଜକୁ ଦୃଢ଼ କର।
ପରଯା ପ୍ରଜ୍ଞଯା ଧୀର ଵିଚାରାତତତୈକ୍ଷ୍ଣ୍ଯଯା । ଗଲତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ ଅହଙ୍କାରକାଲମେଘେ ହୃଦମ୍ବରେ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦୃଢ଼ ଚିନ୍ତନର ତୀକ୍ଷ୍ଣତା ଦ୍ୱାରା, ହୃଦୟର ଆକାଶରେ ଅହଂକାରର କଳା ମେଘ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଗଳିଯାଏ।
ସମସ୍ତଲୋକାନୁମତେ ସଫଲେ ହ୍ଲାଦକାରିଣି । ନିର୍ମଲେ ଵିତତେ ଚେତଶ୍ଶରତ୍କାଲ ଉପସ୍ଥିତେ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅନୁମତିରେ, ଫଳଦାୟୀ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ପରିସ୍କୃତ ଓ ବିସ୍ତୃତ ମନର ଶରତ୍କାଳ ଆସିଥିଲେ—
ଧ୍ଯେଯେ ଶରଣ୍ଯେ ସୁସମେ ସକଲାନନ୍ଦସମ୍ପଦି । ସୁପ୍ରଶସ୍ତେ ଚିଦାକାଶେ ସ୍ଥୀଯତେ ପରମାତ୍ମନି
ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଧ୍ୟାନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଆଶ୍ରୟ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦର ନିବାସ ଭାବରେ ଚେତନାର ଶୁଭ ଆକାଶରେ ମନ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆତ୍ମାରେ ବସିଥାଏ।
ଯୋ ନିତ୍ଯମ୍ ଅଧ୍ଯାତ୍ମମଯୋ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତର୍ମୁଖସ୍ ସୁଖୀ । ନିତ୍ଯଂ ଚିଦନୁସନ୍ଧାନସ୍ ସ ନ ଶୋକେନ ବାଧ୍ଯତେ
ଯିଏ ସଦା ଆତ୍ମାରେ ଲୀନ, ସଦା ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସଦା ଚେତନାର ଚିନ୍ତନରେ ଲଗିଥାଏ—ସେ ଦୁଃଖରେ କେବେ ବି ପୀଡିତ ହୁଅନାହିଁ।
ଵ୍ଯଵହାରପରୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈ ରାଗଦ୍ଵେଷମଯୋ ଽପି ସନ୍ । ନାନ୍ତଃ କଲଙ୍କମ୍ ଆଦତ୍ତେ ପଦ୍ମୋ ଜଲଲଵଂ ଯଥା
ଯେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ସାଧାରଣ କାମକାଜରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷରେ ମିଶିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ମନରେ କୌଣସି ଦାଗ ଧରିନଥାନ୍ତି; ଯେପରି ଏକ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପାଣିର ଫୋଟାକୁ ଧରେନି।
ସମ୍ଯଗ୍ଵିଜ୍ଞାନଵାନ୍ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ଯୋ ଽନ୍ତଶ୍ ଶାନ୍ତମନା ମୁନିଃ । ନ ବାଧ୍ଯତେ ସ ମନସା କରିଣେଵ ମୃଗାଧିପଃ
ଯିଏ ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ଶାନ୍ତ ରଖିଛନ୍ତି, ସେଇ ମୁନିଙ୍କୁ ମନ କେବେ ଅସ୍ଥିର କରିପାରେନି; ଯେପରି ଏକ ସିଂହକୁ ହାତୀ ଭୟ ଦେଇପାରେନି।
ଭୋଗୈକଶରଣଂ ଦୀନଂ ନ ଚିତ୍ତଂ ଜ୍ଞସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯତେ । ନନ୍ଦନେ ଦୁର୍ଦ୍ରୁମ ଇଵ ଜ୍ଞଚିତ୍ତଂ ହିମଵଦ୍ଵପୁଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ମନ କେବେ ମାତ୍ର ଭୋଗରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇନଥାଏ, ଏବଂ ଦୟନୀୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ମନ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନର ଗଛ ପରି ଏବଂ ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।