ଯତଃ ପ୍ରଭୃତି ବୋଧେନ ଯୁକ୍ତମ୍ ଆତ୍ଯନ୍ତିକଂ ମନଃ । ତଦ୍ ଆରଭ୍ଯ ସମାଧାନମ୍ ଅଵ୍ଯୁଚ୍ଛିନ୍ନଂ ମହାତ୍ମନଃ
ଯେଉଁ ଦିନ ମନ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଏକତା ପାଇଯାଏ, ସେଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କର ଶାନ୍ତି ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହିଥାଏ ।
ନ ହି ପ୍ରବୁଦ୍ଧମନସୋ ଭୂତ୍ଵା ଵିଚ୍ଛିଦ୍ଯତେ ପୁନଃ । ସମାଧିର୍ ଦୂରମ୍ ଆକୃଷ୍ଟୋ ବିସତନ୍ତୁଶ୍ ଶିଶୋର୍ ଇଵ
ଯେଉଁ ମନ ଜାଗିଉଛି, ସେଥିରେ ସମାଧି ଆଉ କେବେ ଭଙ୍ଗ ହୁଏନାହିଁ; ଏହା ଦୂରକୁ ଟାଣି ନେଇଯିବା ହେଉଛି ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ପଦ୍ମର ତନ୍ତୁ ଟାଣିବା ପରି।
ସମଗ୍ରଂ ଦିନମ୍ ଆଲୋକାଦ୍ ଵିରମତ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷି ନୋ ଯଥା । ଆଜୀଵିତାନ୍ତଂ ମେ ପ୍ରଜ୍ଞା ତଥା ତତ୍ତ୍ଵାଵଲୋକନାତ୍
ଯେପରି ଆଖି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିନ ଦେଖିବା ବନ୍ଦ କରେନାହିଁ, ସେପରି ମୋର ବୁଦ୍ଧି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ଦ ହୁଏନାହିଁ।
ଅଜସ୍ରମ୍ ଅମ୍ବୁ ଵହନାଦ୍ ଯଥା ନଦ୍ଯା ନ ରୁଧ୍ଯତେ । ତଥା ଵିଜ୍ଞାନଦୃଗ୍ ବୋଧାତ୍ କ୍ଷଣମାତ୍ରଂ ନ ରୁଧ୍ଯତେ
ଯେପରି ନଦୀ ଅବିରତ ଜଳ ବହାଇବାରେ କେବେ ବାଧା ପାଏନାହିଁ, ସେପରି ଜ୍ଞାନର ଦୃଷ୍ଟି ଜାଗିଲା ପରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବାଧା ହୁଏନାହିଁ।
ନ ଵିସ୍ମରତ୍ଯ୍ ଅଵିରତଂ ଯଥା କାଲକଲା ଗତିମ୍ । ନ ଵିସ୍ମରତ୍ଯ୍ ଅଵିରତଂ ସ୍ଵାତ୍ମାନଂ ପ୍ରାଜ୍ଞଧୀସ୍ ତଥା
ଯେପରି ସମୟର ଗତି କେବେ ଭୁଲିଯାଏନାହିଁ, ସେପରି ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବୁଦ୍ଧି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଅବିରତ ଭାବରେ ଭୁଲେନାହିଁ।
ନ ଵିସ୍ମରତି ସର୍ଵତ୍ର ଯଥା ସତତଗୋ ଗତିମ୍ । ନ ଵିସ୍ମରତି ନିଶ୍ଚେତ୍ଯଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ପ୍ରାଜ୍ଞଧୀସ୍ ତଥା
ଯେପରି ସଦା ଚଳିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କେଉଁଠି ଚଳାଚଳକୁ ଭୁଲିନାହାନ୍ତି, ସେପରି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ନିର୍ମଳ ଚେତନାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରି ସେଥିରେ କେବେ ଭୁଲିନାହାନ୍ତି।
ଗତିଂ କାଲକଲା ଯଦ୍ଵଚ୍ ଚିନ୍ଵାନା ସମଵସ୍ଥିତା । ଚିଚ୍ ଚିରଂ ଚେତ୍ଯରହିତଂ ଚିନ୍ଵାନାଙ୍ଗଂ ତଥା ସ୍ଥିତା
ଯେପରି କାଳର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅଂଶକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସେହି ଚଳାଚଳରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାନ୍ତି, ସେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଡତାରହିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାନ୍ତି।
ଯଥା ସତ୍ତାଵିହୀନାତ୍ମା ପଦାର୍ଥୋ ନୋପଲଭ୍ଯତେ । ତଥାତ୍ମଜ୍ଞାନହୀନାତ୍ମା କାଲୋ ଜ୍ଞସ୍ଯ ନ ଲଭ୍ଯତେ
ଯେପରି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବା ବସ୍ତୁକୁ ଦେଖିପାରିବା ଯାଏନାହିଁ, ସେପରି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ନଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ କାଳକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରିବା ଯାଏନାହିଁ।
ନ ସମ୍ଭଵତି ସଂସାରେ ଗୁଣହୀନୋ ଗୁଣୀ ଯଥା । ନ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମସଂଵିଦ୍ଵର୍ଜିତୋ ହ୍ଯ୍ ଆତ୍ମଵାଂସ୍ ତଥା
ଯେପରି ଗୁଣ ନଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଗୁଣୀ ଭାବେ ସଂସାରରେ ରହିପାରିବା ଯାଏନାହିଁ, ସେପରି ଆତ୍ମବୋଧ ନଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଆତ୍ମବାନ୍ ଭାବେ ରହିପାରିବା ଯାଏନାହିଁ।
ସର୍ଵଦୈଵାସ୍ମି ସମ୍ବୁଦ୍ଧସ୍ ସର୍ଵଦୈଵାସ୍ମି ନିର୍ମଲଃ । ସର୍ଵଦୈଵାସ୍ମି ଶାନ୍ତାତ୍ମା ସର୍ଵଦାସ୍ମି ସମାହିତଃ
ମୁଁ ସଦା ସଚେତନ, ସଦା ପବିତ୍ର, ସଦା ଶାନ୍ତ ମନ ଭଳି, ସଦା ସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି।
ଭେଦଃ କେନ ସମାଧେର୍ ମେ ଜନ୍ଯତେ କଥମ୍ ଏଵ ଵା । ଆତ୍ମନୋ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତେନ ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵାସଦାତ୍ମନା
ମୋର ଏକାଗ୍ରତାରେ କେମିତି ବିଭେଦ ଆସିପାରିବ? ଆତ୍ମା ଛଡ଼ା ସବୁ କିଛି ସଦା ଅସତ୍ୟ, ତେଣୁ ଏହି ଭିନ୍ନତା କେଉଁଠୁ ଆସିପାରିବ?
ତସ୍ମାତ୍ କଦାଚିଦ୍ ଅପି ମେ ନ ସମାଧିମଯଂ ମନଃ । ନ ଚାସମାହିତଂ ନିତ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵୈକସମ୍ଭଵାତ୍
ଏହିପରି, କେବେ ମୋର ମନ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ନୁହେଁ, କେବେ ଅସ୍ଥିର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; କାରଣ ଏହା ସଦା ଆତ୍ମାର ସତ୍ତାରେ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ସର୍ଵଗସ୍ ସର୍ଵଦୈଵାତ୍ମା ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ଚ ସର୍ଵଥା । ଅସମାଧିର୍ ହି କୋ ଽସୌ ସ୍ଯାତ୍ ସମାଧିର୍ ଅପି କସ୍ ସ୍ମୃତଃ
ଆତ୍ମା ସଦା ସବୁଠାରେ, ସବୁବେଳେ, ସବୁ ଭାବରେ ସବୁ କିଛି; ତେଣୁ ଅସମାଧି କଣ ଏବଂ ସମାଧି କଣ ଭାବିଯାଏ?
ନିତ୍ଯଂ ସମାହିତଧିଯସ୍ ସୁଶମା ମହାନ୍ତସ୍ ତିଷ୍ଠନ୍ତି କାର୍ଯପରିଣାମଵିଭାଗମୁକ୍ତାଃ । ତେନାସମାହିତସମାହିତଭେଦଭଙ୍ଗ୍ଯା ମିଥ୍ଯୋଦିତଂ ନ ତୁ ମଦୁତ୍ତମଵାକ୍ପ୍ରପଞ୍ଚଃ
ଯେଉଁ ମହାନ୍ ମନେଷ୍ୱର ନିତ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଓ ସ୍ଥିର ଚିତ୍ତରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାହାର ପରିଣାମର ଭେଦରୁ ସ୍ୱାଧୀନ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି। ଏହିପରି ଶାନ୍ତ ଓ ଅଶାନ୍ତ ମନର ଭେଦ କେବଳ ମିଥ୍ୟା କଳ୍ପନା; ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦେଶରେ ଏପରି କଥା କେବେ ନାହିଁ।
ରାଜନ୍ ନୂନଂ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽସି ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ଅସି ତତ୍ ପଦମ୍ । ସଂଶୀତଲାନ୍ତଃକରଣଃ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁର୍ ଇଵ ରାଜସେ
ହେ ରାଜା, ନିଶ୍ଚିତ ତୁମେ ଜାଗ୍ରତ ହେଇଛ, ସେ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ। ତୁମର ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଶୀତଳ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛ।
ଆନନ୍ଦମଧୁସମ୍ପୂର୍ଣୋ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଚ ପରଯା ଶ୍ରିତଃ । ଶୀତଲସ୍ନିଗ୍ଧମଧୁରୋ ରାଜୀଵମ୍ ଇଵ ରାଜସେ
ଆନନ୍ଦର ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ତୁମେ ଶୀତଳ, ସ୍ନିଗ୍ଧ ଓ ମଧୁର ପଦ୍ମ ଭଳି ଚମକୁଛ।
ନିର୍ମଲୋ ଵିତତଃ ପୂର୍ଣୋ ଗମ୍ଭୀରଃ ପ୍ରକଟାଶଯଃ । ଵେଲାନିଲବଲୋଲ୍ଲାସମୁକ୍ତୋ ଽବ୍ଧିର୍ ଇଵ ରାଜସେ
ନିର୍ମଳ, ବିସ୍ତୃତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଗଭୀର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ମନସ୍କାମନା ଥିବା, ତୁମେ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଛ, ଯେଉଁଥିରେ ବେଳା ଓ ପବନର ଉତ୍କଳନ ନାହିଁ।
ସ୍ଵଚ୍ଛସ୍ ସ୍ଵାନନ୍ଦସମ୍ପୂର୍ଣୋ ଗତାହଙ୍କାରଵାରିଦଃ । ସ୍ଫୁଟଂ ଵିସ୍ତୀର୍ଣଗମ୍ଭୀରଶ୍ ଶରତ୍ଖମ୍ ଇଵ ରାଜସେ
ତୁମେ ସ୍ୱଚ୍ଛ, ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅହଂକାରର ମେଘ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି; ତୁମେ ସ୍ପଷ୍ଟ, ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ଗଭୀର, ଶରତ୍କାଳର ଆକାଶ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍।
ସର୍ଵତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ଯସେ ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ସର୍ଵତ୍ର ପରିତୁଷ୍ଯସି । ସର୍ଵତ୍ର ଵୀତରାଗୋ ଽସି ରାଜନ୍ ସର୍ଵତ୍ର ରାଜସେ
ସମସ୍ତଠାରେ ତୁମେ ନିଜେ ଉପରେ ଅବିଚଳ ରହିଛ; ସମସ୍ତଠାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷରେ ଅଛ; ସମସ୍ତଠାରେ ତୁମେ ଆସକ୍ତିହୀନ, ରାଜା, ସମସ୍ତଠାରେ ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍।
ସାରାସାରପରିଚ୍ଛେଦପାରଗସ୍ ତ୍ଵଂ ମହାଧିଯା । ଜାନାସି ସର୍ଵମ୍ ଏଵେଦଂ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍
ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିରେ ତୁମେ ସାର ଓ ନିରସାର ବିଚାରର ସୀମାକୁ ଛୁଇଁଛ; ଏହି ସମସ୍ତ କଥାକୁ ତୁମେ ଯେମିତି ଅଛି, ଅଖଣ୍ଡ ଭାବେ ଜାଣିଛ।
ଭାଵାଭାଵପରିଚ୍ଛେଦତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞ ମୁଦିତାଶଯ । ସମାସମଦଶାଲୌଲ୍ଯମୁକ୍ତଂ ତଵ ଵପୁସ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଯାହା ଅଛି ଓ ଯାହା ନାହିଁ, ସେଥିର ସତ୍ୟକୁ ଜାଣି, ତୁମର ମନ ଆନନ୍ଦିତ; ତୁମର ସ୍ୱଭାବ ଭୋଗ ଓ ମଦ ଆଶାର ଅସ୍ଥିରତାରୁ ମୁକ୍ତ।
ଵସ୍ତୁନାଵସ୍ତୁନୈଵାନ୍ତର୍ ଅମୃତେନେଵ ସାଗରଃ । ଅପୁନଃପ୍ରକ୍ଷଯାଯୈଵ ପରିତୃପ୍ତୋ ଽସି ସୁନ୍ଦର
ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଭିତରେ, ସାଗର ଯେପରି ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେପରି ତୁମେ ମଧୁର ମନେ, ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ଅତି ତୃପ୍ତ ହେଇଛ, ପୁନି କେବେ ଅପଚୟ ହେବା ନାହିଁ।
ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ମୁନେ ଵସ୍ତୁ ଯତ୍ରୋପାଦେଯତାସ୍ତି ନଃ । ଯାଵତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ତାଵଦ୍ ଏଵ ନ କିଞ୍ଚନ
ମୁନି, ଏହି ସଂସାରରେ ଆମେ ଯାହାକୁ ଅବଶ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଏମିତି କିଛି ନାହିଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସତ୍ୟରେ କିଛି ନାହିଁ।
ଉପାଦେଯସ୍ଯ ଚାଭାଵାଦ୍ ଧେଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି କିଂ କିଲ । ପ୍ରତିଯୋଗିଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦଂ ଵିନା ହେଯଂ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଅର୍ଜନ କରିବା ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ, ତେବେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ କ'ଣ ଅଛି? ବିପରୀତକୁ ଅଲଗା କରିବା ଛାଡ଼ି, କ'ଣକୁ ତ୍ୟାଗ କହାଯିବ?
ତୁଚ୍ଛତ୍ଵାତ୍ ସର୍ଵଭାଵାନାମ୍ ଅତୁଚ୍ଛତ୍ଵାଚ୍ ଚ କାଲତଃ । ଚିରଂ ମମ ପରିକ୍ଷୀଣେ ତୁଚ୍ଛାତୁଚ୍ଛମନସ୍ସ୍ଥିତୀ
ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଅର୍ଥହୀନ, ଏବଂ ସମୟ ଅର୍ଥହୀନ ନୁହେଁ; ଏହିଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମୋର ମନ ଶୂନ୍ୟ ଓ ଅଶୂନ୍ୟ ଉଭୟକୁ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଛି।
ଦେଶକାଲଵଶାଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁଚ୍ଛସ୍ଯାତୁଚ୍ଛତାମ୍ ଇହ । ଅତୁଚ୍ଛସ୍ଯ ତୁ ତୁଚ୍ଛତ୍ଵଂ ଵର୍ଜ୍ଯେ ନିନ୍ଦାସ୍ତୁତୀ ବୁଧୈଃ
ଏଠାରେ ଦେଶ ଓ ସମୟର ପ୍ରଭାବରେ, ଅପରିଗଣ୍ୟ ଜିନିଷ କେବେକି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଯାଏ, ଆଉ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଜିନିଷ କେବେକି ଅପରିଗଣ୍ୟ ହୋଇଯାଏ; ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ପ୍ରଶଂସା ଓ ନିନ୍ଦାକୁ ଏଡ଼ି ରହନ୍ତି।
ରାଗାନ୍ ନିନ୍ଦାସ୍ତୁତୀ ଲୋକେ ରାଗଶ୍ ଚ ପରିଵାଞ୍ଛନାତ୍ । ଵାଞ୍ଛ୍ଯତେ ଚ ମହୋଦାରଂ ଵସ୍ତୁ ଶୋଭନବୁଦ୍ଧିନା
ପ୍ରଶଂସା ଓ ନିନ୍ଦା ଏହି ସଂସାରରେ ଆସେ ଆସକ୍ତିରୁ, ଆଉ ଆସକ୍ତି ଆସେ ଆଶା ରୁ; ଯେଉଁ ଜିନିଷକୁ ବଡ଼ ମୂଲ୍ୟବାନ ଭାବି ଚାହାଯାଏ, ତାହାକୁ ଲୋକେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରନ୍ତି।
ତ୍ରିଲୋକ୍ଯାଂ ଚ ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ ଶୈଲାସ୍ ସମୁଦ୍ରା ଵନରାଜଯଃ । ଭୂତାନି ଚ ସୁଶୂନ୍ଯାନି ସାରୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମସ୍ ତତଃ
ତିନି ଜଗତରେ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଅଛି—ମହିଳା, ପାହାଡ଼, ସାଗର, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ—ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଶୂନ୍ୟ; ଏହିଠାରେ କୌଣସି ସର୍ବୋତ୍ତମ ତତ୍ତ୍ୱ ନାହିଁ।
ମାଂସାର୍ବୁଦାଭମୃଦ୍ଵର୍ତିମଯେ ଜଗତି ଜର୍ଜରେ । ଵାଞ୍ଛନୀଯଵିହୀନେ ଽସ୍ମିଞ୍ ଶୂନ୍ଯେ କିମ୍ ଇଵ ଵାଞ୍ଛ୍ଯତେ
ଏହି ଦୁର୍ବଳ ଜଗତ, ମାଂସ, ହାଡ଼ ଓ କମଳା ଦେହରେ ତିଆରି, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଚାହିବା ଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷ ନାହିଁ, ଏହି ଶୂନ୍ୟତାରେ କଣ ଚାହିବା ଯୋଗ୍ୟ ଅଛି?
ଵାଞ୍ଛାଯାଂ ଵିନିଵୃତ୍ତାଯାଂ ସଙ୍କ୍ଷଯୋ ଦ୍ଵେଷରାଗଯୋଃ । ଦିନଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଂ ଵ୍ଯତୀତାଯାମ୍ ଆଲୋକାତପଯୋର୍ ଇଵ
ଯେତେବେଳେ ଆଶା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଦ୍ୱେଷ ଓ ଆସକ୍ତି ମଧ୍ୟ କ୍ରମେ କମିଯାଏ; ଏହା ଏମିତି, ଦିନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଶେଷ ହେଲେ, ଆଲୋକ ଓ ତାପ ଦୁହିଁଠାରୁ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଯାଏ।