ଆ ବାଲ୍ଯାଚ୍ ଚୈଵମ୍ ଅଭ୍ଯସ୍ତୈଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରସତ୍ସଙ୍ଗମାଦିଭିଃ । ଗୁଣୈଃ ପୁରୁଷଯତ୍ନେନ ସ୍ଵୋ ଽର୍ଥସ୍ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯତେ ହି ତୈଃ
ଶିଶୁବୟସରୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଅଭ୍ୟାସ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ।
ଇତି ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତୋ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଅନୁଭୂତଂ ଶ୍ରୁତଂ କୃତମ୍ । ଦୈଵୋତ୍ଥମ୍ ଇତି ମନ୍ଯନ୍ତେ ଯେ ହତାସ୍ ତେ କୁବୁଦ୍ଧଯଃ
ଏହିପରି ଯାହା ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିବାକୁ, ଅନୁଭବ କରିବାକୁ, ଶୁଣିବାକୁ ଓ କରିବାକୁ ମିଳେ, ସେସବୁ ଏହି କଥାକୁ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଉଛି; ଯେଉଁମାନେ ସବୁ କିଛି କେବଳ ଭାଗ୍ୟରୁ ହୁଏ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ଓ ମୂଢ଼ ମନ୍ତି।
ଆଲସ୍ଯଂ ଯଦି ନ ଭଵେଜ୍ ଜଗତ୍ଯ୍ ଅନର୍ଥଃ କୋ ନ ସ୍ଯାଦ୍ ବହୁଧନିକୋ ବହୁଶ୍ରୁତୋ ଵା । ଆଲସ୍ଯାଦ୍ ଇଯମ୍ ଅଵନିସ୍ ସସାଗରାନ୍ତା ସମ୍ପୂର୍ଣା ନରପଶୁଭିଶ୍ ଚ ନିର୍ଧନୈଶ୍ ଚ
ଯଦି ଏହି ସଂସାରରେ ଆଳସ୍ୟ ନଥାନ୍ତା, ତେବେ କେଉଁ ଦୁଃଖ ରହିଥାନ୍ତା? କିଏ ଧନୀ ନହେବେ କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷିତ ନହେବେ? ଏହି ସମୁଦ୍ରସୀମାବଦ୍ଧ ପୃଥିବୀ ଆଳସ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ମଣିଷ ପଶୁ ଓ ଗରିବ ଲୋକମାନେ ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।
ବାଲ୍ଯେ ଗତେ ଽଵିରତକଲ୍ପିତକେଲିଲୋଲେ ପୌଗଣ୍ଡମଣ୍ଡନଵଯଃପ୍ରଭୃତି ପ୍ରଯତ୍ନାତ୍ । ସତ୍ସଙ୍ଗମୈଃ ପଦପଦାର୍ଥଵିବୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧିଃ କୁର୍ଯାନ୍ ନରସ୍ ସ୍ଵଗୁଣଦୋଷଵିଚାରଣାନି
ଶୈଶବ କାଳ ଶେଷ ହେଲେ ଓ ମନ ଖେଳରେ ଲଗି ନ ରହିଲେ, ଯୁବକାଳ ଆରମ୍ଭରୁ ଉତ୍ସାହ ଓ ସତ୍ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା, ମଣିଷ ନିଜ ବୁଦ୍ଧିକୁ ବିକାଶ କରିବା ଓ ନିଜ ଗୁଣ ଦୋଷ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏପରି ମୁନି କହିବା ପରେ, ଦିନ ଧୀରେ ଧୀରେ ସାନ୍ଧ୍ୟାକୁ ଆସିଲା; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ମେଳି ଯିବା ସହିତ ସାନ୍ଧ୍ୟା ଆସିଗଲା।
ତସ୍ମାତ୍ ପ୍ରାକ୍ପୌରୁଷଂ ଦୈଵଂ ନାନ୍ଯତ୍ ତତ୍ ପ୍ରୋଜ୍ଝ୍ଯ ଦୂରତଃ । ସାଧୁସଙ୍ଗମସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରୈର୍ ଜୀଵମ୍ ଉତ୍ତାରଯେଦ୍ ବଲାତ୍
ସେହିପାଇଁ, ଭାଗ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ କେବଳ ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ଅଛି; ଅନ୍ୟ ସବୁକୁ ଦୂରେ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ସତ୍ସଙ୍ଗ ଓ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜୀବନକୁ ଶକ୍ତିରେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ।
ଯଥା ଯଥା ପ୍ରଯତ୍ନସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଭଵେଦ୍ ଆଶୁ ଫଲଂ ତଥା । ଇତି ପୌରୁଷମ୍ ଏଵାସ୍ତି ଦୈଵମ୍ ଅସ୍ତୁ ତଦ୍ ଏଵ ଵଃ
ଯେତେ ଅଧିକ ପ୍ରୟାସ କରାଯିବ, ସେତେ ଶୀଘ୍ର ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଏହିପରି, କେବଳ ମାନବ ପ୍ରୟାସ ଅଛି; ଭାଗ୍ୟ କୁ ତୁମେ ଏହିପରି ଭାବିବା।
ଦୁଃଖାଦ୍ ଯଥା ଦୁଃଖକାଲେ ହା କଷ୍ଟମ୍ ଇତି କଥ୍ଯତେ । ହାକଷ୍ଟଶବ୍ଦପର୍ଯାଯସ୍ ତଥା ହା ଦୈଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି
ଯେପରି ଦୁଃଖରେ ଲୋକେ 'ହା, କେତେ କଷ୍ଟ!' ବୋଲି କହେ, ସେପରି 'ଭାଗ୍ୟ' ବୋଲି କହିବା ମଧ୍ୟ 'ହା, କଷ୍ଟ!' ବୋଲି କହିବାର ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ମାତ୍ର।
ପ୍ରାକ୍ସ୍ଵକର୍ମେତରାକାରଂ ଦୈଵଂ ନାମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ବାଲଃ ପ୍ରବଲପୁଂସେଵ ତଜ୍ ଜେତୁମ୍ ଇହ ଶକ୍ଯତେ
ନିଜର ପୂର୍ବ କର୍ମ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାଗ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହାକୁ ଏଠାରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଶିଶୁ ପରି ଜିତିପାରିବ।
ହ୍ଯସ୍ତନୋ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚାର ଆଚାରେଣାଦ୍ଯ ଚାରୁଣା । ଯଥାଶୁ ଶୁଭତାଂ ଯାତି ପ୍ରାକ୍ତନଂ କୁକୃତଂ ତଥା
ଯେପରି ଗତକାଲିର ଖରାପ ଆଚରଣ ଆଜି ଭଲ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ଶୁଭ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ପୂର୍ବ ଦୁଷ୍କର୍ମ ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାଏ।
ତଜ୍ଜଯାଯ ଯତନ୍ତେ ଯେ ନ ଲାଭଲଵଲମ୍ପଟାଃ । ତେ ମୂଢାଃ ପ୍ରାକୃତା ଦୀନାସ୍ ସ୍ଥିତା ଦୈଵପରାଯଣାଃ
ଯେମାନେ ଜିତିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଲାଭର ଏକ ତିନିକି ମଧ୍ୟ ଧରି ରହନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଭ୍ରମିତ, ସାଧାରଣ ଏବଂ ଦୟନୀୟ, ଏବଂ ସେମାନେ ଭାଗ୍ୟରେ ଆଶ୍ରିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି।
ପୌରୁଷେଣ କୃତଂ କର୍ମ ଦୈଵାଦ୍ ଯଦ୍ ଅଭିନଶ୍ଯତି । ତତ୍ର ନାଶଯିତୁର୍ ଜ୍ଞେଯଂ ପୌରୁଷଂ ବଲଵତ୍ତରମ୍
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରୟାସରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଭାଗ୍ୟଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ସେଠାରେ ନଷ୍ଟ କରିଥିବାର ପ୍ରୟାସକୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଯଦ୍ ଏକଵୃନ୍ତଫଲଯୋର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏକଂ ଶୂନ୍ଯକୋଟରମ୍ । ତତ୍ର ପ୍ରଯତ୍ନସ୍ ସ୍ଫୁରିତସ୍ ତଥା ତଦ୍ରସସଂଵିଦଃ
ଏକେ ଡାଳରେ ଥିବା ଦୁଇଟି ଫଳ ମଧ୍ୟରୁ ଯଦି ଗୋଟିଏ ଫଳ ଖାଲି ଥାଏ, ସେଠାରେ ଚେଷ୍ଟା ଓ ତାହାର ମୂଳ ରସ ଅନୁସାରେ ଭିନ୍ନ ହୁଏ।
ଯତ୍ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଜଗଦ୍ଭାଵାସ୍ ସଂସିଦ୍ଧା ଅପି ସଙ୍କ୍ଷଯମ୍ । କ୍ଷଯକାରକଯତ୍ନସ୍ଯ ତତ୍ର ଜ୍ଞେଯଂ ମହଦ୍ ବଲମ୍
ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଘଟଣା, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ସେଠାରେ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ଯେଉଁ ପ୍ରୟାସ ଅଛି, ତାହାର ମହାନ ଶକ୍ତିକୁ ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଭିକ୍ଷୁକୋ ମଙ୍ଗଲେଭେନ ନୃପୋ ଯତ୍ କ୍ରିଯତେ ବଲାତ୍ । ତଦ୍ ଅମାତ୍ଯେଭପୌରାଣାଂ ପ୍ରଯତ୍ନସ୍ଯ ମହତ୍ ଫଲମ୍
ଯେଉଁ ଭିକ୍ଷୁକୁ ବଳପୂର୍ବକ ଶୁଭ ଉପାୟରେ ରାଜା କରାଯାଏ, ସେହି କାମ ମନ୍ତ୍ରୀ, ହାତୀ ଓ ପୌରଜନଙ୍କର ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସର ମହାଫଳ।
ପୌରୁଷେଣାନ୍ନମ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯ ଯଥା ଦନ୍ତୈର୍ ଵିଚୂର୍ଣ୍ଯତେ । ଅଲ୍ପଂ ପୌରୁଷମ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯ ତଥା ଶୂରେଣ ଚୂର୍ଣ୍ଯତେ
ଯେପରି ଦାନ୍ତରେ ଚେଷ୍ଟା କରି ଖାଦ୍ୟକୁ ଧରି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଏ, ସେପରି ଏକ ଶୂର ବ୍ୟକ୍ତି ଅଳ୍ପ ପ୍ରୟାସକୁ ସହଜରେ ଦଳିଦେଇଥାଏ।
ଅନୁଭୂତଂ ହି ମହତାଂ ଲାଘଵଂ ଯତ୍ନଶାଲିନାମ୍ । ଯଥେଷ୍ଟଂ ଵିନିଯୁଜ୍ଯନ୍ତେ ତେ ତୈଃ କର୍ମସୁ ଲୋଷ୍ଟଵତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସୀ ଓ ମହାନ, ସେମାନେ କାମକୁ ମାଟି ଗୁଡ଼ିକ ଭଳି ଇଚ୍ଛାମତେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି; ସେମାନେ କାମ କରିବାରେ ବଡ଼ ସହଜତା ଅନୁଭବନ୍ତି।
ଶକ୍ତସ୍ଯ ପୌରୁଷଂ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଅଦୃଶ୍ଯଂ ଵାପି ଯଦ୍ ଭଵେତ୍ । ତଦ୍ ଦୈଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଶକ୍ତେନ ବୁଦ୍ଧମ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅବୁଦ୍ଧିନା
ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା କିମ୍ବା ଅଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରୟାସକୁ ଅଶକ୍ତ ଓ ଅବିବେକୀ ଲୋକେ ନିଜ ମନରେ 'ଭାଗ୍ୟ' ବୋଲି ଭାବନ୍ତି।
ଭୂତାନାଂ ବଲଵଦ୍ଭୂତଯତ୍ନୋ ଦୈଵମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତମ୍ । ତସ୍ଥୁଷାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଧିଷ୍ଠାତୃଵତାମ୍ ଏତତ୍ ସ୍ଫୁଟଂ ମିଥଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚେଷ୍ଟାକୁ ଭାଗ୍ୟ ବୋଲି ମନାଯାଏ; ଏହି କଥା ରାଜା ଓ ଶାସକମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଶାସ୍ତ୍ରାମାତ୍ଯେଭପୌରାଣାମ୍ ଅଵିକଲ୍ପ୍ଯା ସ୍ଵଭାଵଧୀଃ । ସା ଯା ଭିକ୍ଷୁକରାଜ୍ଯସ୍ଯ କର୍ତ୍ରୀ ଧର୍ତ୍ରୀ ପ୍ରଜାସ୍ଥିତେଃ
ମନ୍ତ୍ରୀ, ହାତୀ ଓ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାଭାବିକ ବୁଦ୍ଧି, ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ଓ ସନ୍ଦେହ ରହିତ, ସେଠାରେ ଭିକ୍ଷୁକ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ ଓ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା କରେ।
ଐହିକଃ ପ୍ରାକ୍ତନଂ ହନ୍ତି ପ୍ରାକ୍ତନୋ ଽଦ୍ଯତନଂ ବଲାତ୍ । ସର୍ଵଦା ପୁରୁଷସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତତ୍ରାନୁଦ୍ଵେଗଵାଞ୍ ଜଯୀ
ଏଠାରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟ ପୂର୍ବ ସମୟକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଏବଂ ପୂର୍ବ ସମୟ ବଳପୂର୍ବକ ବର୍ତ୍ତମାନକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରେ; କିନ୍ତୁ ସବୁବେଳେ ଯିଏ ଅଚଞ୍ଚଳ ରହି ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେଉଁଠି ସେହି ଜିତିଥାଏ।
ଦ୍ଵଯୋର୍ ଅଦ୍ଯତନସ୍ଯୈଵ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷାଦ୍ ବଲିତା ଭଵେତ୍ । ଦୈଵଂ ଜେତୁମ୍ ଅତୋ ଯତ୍ନୈର୍ ବାଲୋ ଯୂନେଵ ଶକ୍ଯତେ
ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟ ଦୃଶ୍ୟ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଏହିପରି ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଭାଗ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିହେବା ସମ୍ଭବ, ଯେପରି ଏକ ଯୁବକ ଏକ ଶିଶୁକୁ ଅନୁଶାସନ କରିପାରେ।
ମେଘେନ ନୀଯତେ ଯଦ୍ ଵା ଵତ୍ସରୋପାର୍ଜିତା କୃଷିଃ । ମେଘସ୍ଯ ପୁରୁଷାର୍ଥୋ ଽସୌ ଜଯତ୍ଯ୍ ଅଧିକଯତ୍ନଵାନ୍
ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ପରିଶ୍ରମ କରି ଯେଉଁ ଫସଲ ଉପାର୍ଜନ କରାଯାଇଛି, ସେଥିରେ ଯଦି ମେଘ ତାହାକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାଏ, ତେବେ ମେଘକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଅଧିକ ପ୍ରୟାସ କରାଯାଏ, ସେହି ପ୍ରୟାସ ଅବଶ୍ୟ ଜିତିଯାଏ।
କ୍ରମେଣୋପାର୍ଜିତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅର୍ଥେ ନଷ୍ଟେ କାର୍ଯା ନ ଖେଦିତା । ନ ବଲଂ ଯତ୍ର ମେ ଶକ୍ତଂ ତତ୍ର କା ପରିଦେଵନା
ଧୀରେ ଧୀରେ ଯେ ଧନ ସଞ୍ଚୟ ହୋଇଥିଲା, ସେଠାରେ ଯଦି କିଛି ହାରାଯାଏ, ତେବେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠି ମୋର ଶକ୍ତି କାମ କରେନି, ସେଠାରେ ଦୁଃଖ କରିବାର କଣ ଅର୍ଥ?
ଯନ୍ ନ ଶକ୍ନୋମି ତସ୍ଯାର୍ଥେ ଯଦି ଦୁଃଖଂ କରୋମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ତଦ୍ ଅମାନିତମୃତ୍ଯୋର୍ ମେ ଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରତ୍ଯହରୋଦନମ୍
ମୁଁ ଯାହା କରିପାରିବି ନାହିଁ, ସେଥିରେ ଯଦି ମୁଁ ଦୁଃଖ କରେ, ତେବେ ଏହା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭାବିନଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯେପରି ଆତ୍ମାକୁ ହଟାଇ ନେବା, ସେପରି ହୁଏ।
ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଦ୍ରଵ୍ଯଵଶତୋ ଵିସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୀ । ସର୍ଵ ଏଵ ଜଗଦ୍ଭାଵା ଜଯତ୍ଯ୍ ଅଧିକଯତ୍ନଵାନ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାରର ଘଟଣାମାନେ ଦେଶ, କାଳ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦ୍ରବ୍ୟର ଅନୁସାରେ ଘଟେ। ତଥାପି ଯିଏ ଅଧିକ ପ୍ରୟାସ କରେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ ପୌରୁଷମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରୈସ୍ ସତ୍ସମାଗମୈଃ । ପ୍ରଜ୍ଞାମ୍ ଅମଲତାଂ ନୀତ୍ଵା ସଂସାରାମ୍ବୁନିଧିଂ ତର
ସେହିପରି, ନିଜ ଉଦ୍ୟମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହି, ଜ୍ଞାନକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଏହି ସଂସାର ରୂପୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।
ପ୍ରାକ୍ତନଶ୍ ଚୈହିକଶ୍ ଚେମୌ ପୁରୁଷାର୍ଥୌ ଫଲଦ୍ରୁମୌ । ଐହିକଃ ପୁରୁଷାର୍ଥଶ୍ ଚ ଜଯତ୍ଯ୍ ଅଭ୍ଯଧିକସ୍ ତଯୋଃ
ପୂର୍ବ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ଦୁଇଟି ଲୋକ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଫଳଦାୟକ ବୃକ୍ଷ ସମାନ, କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନର ଉଦ୍ୟମ ପୂର୍ବ ଉଦ୍ୟମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ସଫଳତା ଆଣେ।
କର୍ମ ଯଃ ପ୍ରାକ୍ତନଂ ତୁଚ୍ଛଂ ନ ନିହନ୍ତି ଶୁଭେହିତୈଃ । ଅଜ୍ଞୋ ଜନ୍ତୁର୍ ଅନୀଶୋ ଽସୌ ଵାଙ୍ମନସ୍ସୁଖଦୁଃଖଯୋଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ ପୂର୍ବ କର୍ମର ତୁଚ୍ଛତାକୁ ଭଲ କାମରେ ଦୂର କରିନଥାଏ, ସେ ଅଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରାଣୀ ହୋଇଥାଏ, ଏବଂ ମନ ଓ କଥାର ସୁଖ-ଦୁଃଖ ଉପରେ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ।
ଯସ୍ ତୂଦାରଚମତ୍କାରସ୍ ସଦାଚାରଵିହାରଵାନ୍ । ସ ନିର୍ଯାତି ଜଗନ୍ମୋହାନ୍ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରଃ ପଞ୍ଜରାଦ୍ ଇଵ
ଯିଏ ଉଦାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବ ଓ ସଦାଚାର ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ଜଣେ ସିଂହ ଯେମିତି ପଞ୍ଜରାରୁ ବାହାରିଯାଏ, ସେପରି ସଂସାର ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।