ତଦ୍ ଅତ୍ର ତାଵନ୍ ମାଂସାସ୍ଥି ନାହମ୍ ଏତଦ୍ ଅଚେତନଂ । ନ ଚୈତନ୍ ମମ ସଂଶ୍ଲେଷମ୍ ଏତ୍ଯ୍ ଅବ୍ଜସ୍ଯ ଯଥା ଜଲମ୍
କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ, ମାଂସ ଓ ହାଡ଼ ମୁଁ ନୁହେଁ, ଏହି ଜଡ ଜିନିଷ ମୋର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଯେପରି ଫୁଲରେ ପାଣି ଲଗି ରହେନାହିଁ, ସେପରି ଏହା ମୋ ସହିତ ଲଗି ନାହିଁ।
ମାଂସଂ ଜଡଂ ନ ତଦ୍ ଅହଂ ନୈଵାହଂ ରକ୍ତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଜଡାନ୍ଯ୍ ଅସ୍ଥୀନି ନୈଵାହଂ ନ ଚୈତାନି ମମ କ୍ଵଚିତ୍
ମୁଁ ଏହି ନିର୍ଜୀବ ମାଂସ ନୁହେଁ, ମୁଁ ରକ୍ତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହି ଅସ୍ଥିଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଜୀବ, ଏଗୁଡିକ ମୁଁ ନୁହେଁ, ଏବଂ କେବେ ମୋର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ନୈଵାହଂ ନ ଚ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ମେ । ଜଡଂ ଯତ୍ କିଲ ଦେହେ ଽସ୍ମିଂସ୍ ତଦ୍ ଅହଂ ନୈଵ ଚେତନଃ
ମୁଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନୁହେଁ, ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ ମୋର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହି ଦେହରେ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ନିର୍ଜୀବ, ମୁଁ ସେହି ନୁହେଁ, କାରଣ ମୁଁ ଚେତନ।
ନାହଂ ଭୋଗା ନ ମେ ଭୋଗା ନ ମେ ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ । ଜଡାନ୍ଯ୍ ଅସତ୍ସ୍ଵରୂପାଣି ନ ଚ ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ ଭୋଗ ନୁହେଁ, ଭୋଗ ମୋର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଜ୍ଞାନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ ମୋର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ସେଗୁଡିକ ନିର୍ଜୀବ ଏବଂ ଅସତ୍ତ୍ୱ ରୂପ, ମୁଁ ଜ୍ଞାନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନୁହେଁ।
ମୂଲଂ ସଂସୃତିଦୋଷସ୍ଯ ମନୋ ନାହଂ ଜଡଂ ହି ତତ୍ । ଅଥ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଅହଙ୍କାର ଇତି ଦୃଷ୍ଟିର୍ ମନୋମଯୀ
ପୁନର୍ଜନ୍ମର ଦୋଷର ମୂଳ ହେଉଛି ମନ; ମୁଁ ଏହି ନିର୍ଜୀବ ମନ ନୁହେଁ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟି, ଯେ ବୁଦ୍ଧି ଏବଂ ଅହଂକାର, ଏହା ମନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ।
ମନୋବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯାଦ୍ଯନ୍ତୋ ଭୂତକୋଶଶ୍ ଚ ତଦ୍ ଵପୁଃ । ନାହମ୍ ଏଵଂ ଶରୀରାଦି ଶିଷ୍ଟମ୍ ଆଲୋକଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ସେମାନଙ୍କର ବିଷୟ, ପଞ୍ଚ ଭୂତ ଓ ଏହି ଶରୀର—ଏମିତି କିଛିକୁ ମୁଁ ନୁହେଁ। ଏହି ସବୁ କିମ୍ବା ଏଠାରେ ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି, ମୁଁ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଶେଷସ୍ ତୁ ଚେତନାଜୀଵସ୍ ସ ଚ ଚେତ୍ଯେନ ଚେତତି । ଅନ୍ଯେନ ବୋଧ୍ଯମାନୋ ଽସୌ ନାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଵପୁର୍ ଭଵେତ୍
ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେହି ହେଉଛି ଜୀବନ୍ତ ଚେତନା, ଯାହା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ଜାଣେ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏହାକୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱାରା ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଏ, ତେବେ ଏହାରେ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ସ୍ୱରୂପ ରହେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ତ୍ଯଜାମି ସଂଵେଦ୍ଯଂ ଚେତ୍ଯଂ ନାହଂ ହି ତତ୍ କିଲ । ଶେଷୋ ଵିକଲ୍ପରହିତୋ ଵିଶୁଦ୍ଧା ଚିଦ୍ ଅହଂ ସ୍ଥିତଃ
ଏଭଳି, ଯାହା ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ଯାହା ଜ୍ଞାନର ବିଷୟ, ତାହାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି, କାରଣ ମୁଁ ସେହି ନୁହେଁ। ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେହି ହେଉଛି ମୁଁ—ସମସ୍ତ ଭେଦଭାବ ରହିତ, ପରିଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ନିଜେ ନିଜେ ବସିଛି।
ଚିତ୍ରମ୍ ଏଷୋ ଽସ୍ମି ଲବ୍ଧାତ୍ମା ଜାତଃ କାଲେନ କାର୍ଯଵିତ୍ । ଏଷ ସୋ ଽହମ୍ ଅନନ୍ତାତ୍ମା କ୍ଵାନ୍ତୋ ଽସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ମୁଁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଆତ୍ମା, ନିଜକୁ ଜାଣିଛି, ସମୟ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, କାର୍ଯ୍ୟର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣେ। ମୁଁ ସେଇ ଅସୀମ ଆତ୍ମା—ଏହି ପରମ ଆତ୍ମାର ସୀମା କେଉଁଠି?
ବ୍ରହ୍ମଣୀନ୍ଦ୍ରେ ଯମେ ଵାଯୌ ସର୍ଵଭୂତଗଣେ ତଥା । ସ ଏଷ ଭଗଵାନ୍ ଆତ୍ମା ତନ୍ତୁର୍ ମୁକ୍ତାସ୍ଵ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ, ବାୟୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ପ୍ରଭୁ ଆତ୍ମା ଏମିତି ଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ମଣିମାଳାରେ ଧାଗା ରହିଥାଏ।
ଚିଚ୍ଛକ୍ତିର୍ ଅମଲା ସୈଷା ଚେତ୍ଯାମଯଵିଵର୍ଜିତା । ଭରିତାଶେଷଦିକ୍କୁଞ୍ଜା ଭୈରଵାକାରଧାରିଣୀ
ଏହି ନିର୍ମଳ ଚେତନାଶକ୍ତି, ଯାହା ବସ୍ତୁ ଭାବନାର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଭରି ରହିଛି ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି।
ସର୍ଵଭାଵଗତା ସୂକ୍ଷ୍ମା ଭାଵାଭାଵଵିଵର୍ଜିତା । ଆବ୍ରହ୍ମଭୁଵନାନ୍ତସ୍ଥା ସର୍ଵଶକ୍ତିସମୁଦ୍ଗିକା
ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବେ ବ୍ୟାପିତ, ଭାବ ଓ ଅଭାବ ଉଭୟରୁ ମୁକ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଉତ୍ସ।
ସର୍ଵସୌନ୍ଦର୍ଯସୁଭଗା ସର୍ଵପ୍ରାକାଶ୍ଯଦୀପିକା । ସର୍ଵସଂସାରମୁକ୍ତାନାଂ ତନ୍ତୁର୍ ଆତତରୂପିଣୀ
ସେ ସମସ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଆଲୋକର ଦୀପ, ସମସ୍ତ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବାମାନଙ୍କର ଧାଗା ଭଳି ଏବଂ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ।
ସର୍ଵାକାରଵିକାରାଢ୍ଯା ସର୍ଵାକାରଵିଵର୍ଜିତା । ସର୍ଵଭୂତୌଘତାଂ ଯାତା ସର୍ଵଦା ସର୍ଵତାଂ ଗତା
ସମସ୍ତ ଆକାର ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଆକାରରୁ ଶୂନ୍ୟ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ, ସଦା ସମସ୍ତ ରୂପରେ ବ୍ୟାପିତ।
ଚତୁର୍ଦଶଵିଧାନ୍ଯ୍ ଏଷା ଭୂତାନି ଭୁଵନୋଦରେ । ଏତନ୍ମଯୀଯଂ କଲନା ଜାଗତୀ ଵେଦନାତ୍ମିକା
ଏହି ଚୌଦ ଧରଣର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଗର୍ଭରେ ଅଛନ୍ତି; ଏହି ଭାବନା ଏମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ, ଏହି ହେଉଛି ଜଗତର ଅନୁଭୂତି, ଯାହା ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରିଥାଏ।
ମିଥ୍ଯାଵଭାସମାତ୍ରଂ ତୁ ସର୍ଵଦୁଃଖଦଶାଗତିଃ । ନାନାକାରମଯାଭାସଂ ସର୍ଵମ୍ ଆତ୍ମୈଵ ଚିତ୍ ପରା
କିନ୍ତୁ ଏହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥା ମାତ୍ର ଭ୍ରମ ଦେଖାଯାଉଥିବା; ଏହି ସମସ୍ତ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଦେଖାଯିବା ଅସଲି ଏକମାତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚେତନା, ଆତ୍ମା ହିଁ।
ସେଯମ୍ ଆତ୍ମା ମମ ଵ୍ଯାପୀ ସେଯଂ ମଦଵବୋଧନମ୍ । ସେଯମ୍ ଆକଲିତାଙ୍ଗେହା କରୋତି ନୃପତିଭ୍ରମମ୍
ଏହି ଆତ୍ମା ମୋତେ ବ୍ୟାପିଛି; ଏହି ମୋର ଜ୍ଞାନ; ଏହି ଦେହ ଓ ଅଙ୍ଗର ଆକାର ଧାରଣ କରି, ରାଜା ହେବାର ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରେ।
ଅସ୍ଯା ଏଵ ପ୍ରସାଦେନ ମନୋ ଦେହରଥସ୍ଥିତମ୍ । ସଂସାରଜାଲଲୀଲାସୁ ଯାତି ଵଲ୍ଗତି ନୃତ୍ଯତି
ଏହି ଦୟାରେ, ମନ ଦେହ ରଥରେ ବସି, ସଂସାରର ଜାଲ ଖେଳରେ ଚାଲେ, ଦୌଡ଼େ ଓ ନାଚେ।
ଇଦଂ ମନଶ୍ ଶରୀରାଦି ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ଅପି ଵସ୍ତୁତଃ । ନଷ୍ଟେ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ପରିନଶ୍ଯତି ପେଲଵେ
ଏହି ମନ, ଶରୀର ଓ ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟ କିଛି ସତ୍ୟରେ କିଛି ନୁହେଁ; ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜିନିଷ ହେଲେ ନଷ୍ଟ, ତେବେ ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏନି।
ଜଗଜ୍ଜାଲମଯଂ ନୃତ୍ତମ୍ ଇଦଂ ଚିତ୍ତନଟୈସ୍ ତତମ୍ । ଏତଯୈଵୈକଯା ପଙ୍କ୍ତ୍ଯା ଦୃଶ୍ଯତେ ଦୀପଲେଖଯା
ଏହି ସଂସାର ଜାଲର ନାଚ, ମନର ଅଭିନେତାମାନେ ପ୍ରସାର କରିଛନ୍ତି; ଏହି ଗୋଟିଏ ହାଲୁକା ରେଖା ପରି, ଦୀପର ଆଲୋକ ରେଖା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
କଷ୍ଟଂ ମୁଧୈଵ ମେ ଚିନ୍ତା ନିଗ୍ରହାନୁଗ୍ରହସ୍ଥିତୌ । ବଭୂଵ ଦେହନିଷ୍ଠୈଵ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଦେହକଃ
ହାୟ, ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ କୃପା ନେଇ ମୋର ଚିନ୍ତା ନିରର୍ଥକ ଥିଲା; ଏହା କେବଳ ଦେହ ସହିତ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଦେହ ନିଜେ କିଛି ନୁହେଁ।
ନନ୍ଵ୍ ଅହୋ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽସ୍ମି ଗତଂ ଦୁର୍ଦର୍ଶନଂ ମମ । ଦୃଷ୍ଟଂ ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯଂ ଅଖିଲଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ଯମ୍ ଇଦଂ ମଯା
ନିଶ୍ଚୟ, ଏବେ ମୁଁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଛି; ଯାହା ବୁଝିବା ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲା, ସେ ସବୁ ମୋ ପାଖରୁ ଅପସାରି ଯାଇଛି। ଯେତେଦିନ ଦେଖିବାକୁ ଥିଲା, ସେ ସବୁ ଦେଖିଦେଲି; ଯେତେଦିନ ପାଇବାକୁ ଥିଲା, ସେ ସବୁ ମୋତେ ମିଳିଗଲା।
ସର୍ଵଂ କିଞ୍ଚିତ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଯଜ୍ ଜଗଦ୍ଗତମ୍ । ଚିନ୍ନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦାଂଶମାତ୍ରଂ ତନ୍ ନାନ୍ଯତ୍ କିଞ୍ଚନ ଶାଶ୍ଵତମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ, ଏହି ସଂସାରରେ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେ ସବୁ କେବଳ ଚେତନାର ଏକ ଛୋଟ ଅଂଶର ଆଲୋକ ମାତ୍ର; ଏଠାରେ ସତ୍ୟ ସ୍ଥାୟୀ କିଛି ଅନ୍ୟ ନାହିଁ।
କ୍ଵ ତୌ କୀଦୃଗ୍ଵିଧୌ ଵାପି କିଂନିଷ୍ଠୌ ଵା କିମାତ୍ମକୌ । ନିଗ୍ରହାନୁଗ୍ରହୌ ଲୋକେ ହର୍ଷାମର୍ଷକ୍ରମୌ ତଥା
ସଂସାରରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଦୟା ବୋଲି ଯେଉଁ ଦୁଇଟି କଥା କୁହାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ କେଉଁଠି, କେମିତି ଦେଖାଯାଏ, କେଉଁ ଭିତିରେ ଅଛି, କି ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ? ଏହିପରି ଆନନ୍ଦ ଓ ରୋଷର ପର୍ଯ୍ୟାୟ ମଧ୍ୟ କେଉଁଠି ଅଛି?
କିଂ ସୁଖଂ କିଂ ଚ ଵା ଦୁଃଖଂ ସର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମେଦମ୍ ଆତତମ୍ । ଅହମ୍ ଆସଂ ମୁଧା ମୂଢୋ ଦିଷ୍ଟ୍ଯାମୂଢୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଅହଂ ସ୍ଥିତଃ
ସୁଖ କଣ, ଦୁଃଖ କଣ? ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମରେ ବ୍ୟାପିତ। ମୁଁ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ମୂଢ଼ ଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଏବେ ମୋର ମୂଢ଼ତା ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି।
କିମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵମ୍ ଆଲୋକେ ଶୋଚ୍ଯତେ କିଂ ଵିମୁହ୍ଯତେ । କିଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯତେ କିମ୍ କ୍ରିଯତେ ସ୍ଥୀଯତେ କ୍ଵ କ୍ଵ ଗମ୍ଯତେ
ଏହି ପ୍ରକାଶରେ କାହିଁକି ଦୁଃଖ କରାଯିବ? କାହିଁକି ଭ୍ରମିତ ହେବ? କ'ଣ ଦେଖିବାକୁ ଅଛି, କ'ଣ କରିବାକୁ ଅଛି, କ'ଠି ରହିବାକୁ ଅଛି, କ'ଠି ଯିବାକୁ ଅଛି?
କିଞ୍ଚିତ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଇଦଂ ନାମ ଚିଦାଭାସଂ ଵିରାଜତେ । ନମୋ ନମସ୍ ତେ ନିସ୍ତତ୍ତ୍ଵ ଦୃଷ୍ଟଦୃଶ୍ଯୋ ଽସି ସୁନ୍ଦର
ଏହିପରି ଭାବରେ ଏହାକୁ ଚେତନାର ଏକ ଭାସ୍ମାନ ଆଭା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ହେ ସୁନ୍ଦର, ତୁମେ ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ତଥା ନିରାର୍ଥକ, ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଅହୋ ନୁ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽସ୍ମି ସମ୍ଯଗ୍ ଜ୍ଞାତମ୍ ଅଲଂ ମଯା । ନମୋ ମହ୍ଯମ୍ ଅନନ୍ତାଯ ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନୋଦଯାଯ ଚ
ଆହା, ଏବେ ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସଚେତନ ହୋଇଛି; ସବୁ କିଛି ଭଲଭାବେ ବୁଝି ପାରିଛି। ମୋ ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମାକୁ ଓ ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ଉଦୟକୁ ନମସ୍କାର।
ଵିଗତରଞ୍ଜନନିର୍ଵିଷଯସ୍ଥିତିର୍ ଗତଭଵଭ୍ରମ ଈହିତଵର୍ଜିତଃ । ସ୍ଥିରସୁଷୁପ୍ତକଲାତିଗତସ୍ ତତସ୍ ସମସମଂ ନିଵସାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଆତ୍ମନି
ମୁଁ ଆକର୍ଷଣରୁ ମୁକ୍ତ, ଇଚ୍ଛା ଓ ଭୋଗରୁ ଦୂର, ଭ୍ରମ ଶେଷ, କୌଣସି ଚେଷ୍ଟା ନାହିଁ, ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ଓ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଏବେ ମୁଁ ସମତାରେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସିଛି।
ଇତି ହେମଜଟାଧୀଶୋ ଲେଭେ ପଦମ୍ ଅନୁତ୍ତମମ୍ । ଵିଵେକାଧ୍ଯଵସାଯେନ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯମ୍ ଇଵ ଗାଧିଜଃ
ଏପରିଭାବେ ସୁନା ଜଟାଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ବିବେକ ଓ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ, ଯେପରି ଗାଧିଙ୍କ ପୁଅ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିଲେ।