ଶୁଭେନ ପୌରୁଷେଣାଶୁ ଶୁଭମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ଫଲମ୍ । ଅଶୁଭେନାଶୁଭଂ ନିତ୍ଯଂ ଦୈଵଂ ନାମ ନ କିଞ୍ଚନ
ଭଲ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଶୀଘ୍ର ଭଲ ଫଳ ମିଳେ; ଖରାପ କାମ କଲେ ସବୁବେଳେ ଖରାପ ଫଳ ମିଳେ। 'ଭାଗ୍ୟ' ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଦୃଷ୍ଟମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଯୋ ଽନୁମାନମନାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସୌ । ସ୍ଵଭୁଜାଭ୍ଯାମ୍ ଇମୌ ସର୍ପାଵ୍ ଇତି ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପଲାଯତାମ୍
ଯେଉଁଠି ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିପାରିବାକୁ ମିଳୁଛି, ସେଠି ତାହାକୁ ଛାଡ଼ି ଅନୁମାନ କରିଥିବା ଲୋକ, ନିଜ ହାତ ଦୁଇଟି ବ୍ୟବହାର କରିନଥିଲେ, ଏହି ଦୁଇଟି ସାପ ଦେଖି ଭୟରେ ପଳାଇଯାଏ।
ଦୈଵଂ ସମ୍ପ୍ରେରଯତି ମାମ୍ ଇତି ମୁଗ୍ଧଧିଯାଂ ମୁଖମ୍ । ଅଦୃଷ୍ଟଶ୍ରେଷ୍ଠଦୃଷ୍ଟୀନାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ନିଵର୍ତତେ
'ଭାଗ୍ୟ ମୋତେ ଚଳାଇଁଛି' ବୋଲି କହିବା ମୂର୍ଖ ଲୋକଙ୍କ ଚିହ୍ନ। ଯେତେବେଳେ ଅଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାରଣକୁ ଦେଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଚାଲିଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ ପୁରୁଷଯତ୍ନେନ ଵିଵେକଂ ପୂର୍ଣମ୍ ଆଶ୍ରଯେତ୍ । ଆତ୍ମଜ୍ଞାନମଯାର୍ଥାନି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ପ୍ରଵିଚାରଯେତ୍
ସେଥିପାଇଁ, ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବେକ ଉପରେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ। ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଭିତ୍ତିକ ଅର୍ଥ ଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଚିତ୍ତେ ଚିନ୍ତଯତାମ୍ ଅର୍ଥଂ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ନିଜେହିତୈଃ । ଅସଂସାଧଯତାମ୍ ଏଵ ମୂଢାନାଂ ଧିଗ୍ ଦୁରୀପ୍ସିତମ୍
ମନରେ ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଏବଂ ନିଜ ଉଦ୍ୟମରେ କୌଣସି ଲକ୍ଷ୍ୟ ବିଚାର କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେଥିରେ ସଫଳ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭ୍ରାନ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଧରିଥିବା ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଲୋକ ଭାବେ ନିନ୍ଦାର ଯୋଗ୍ୟ।
ପୌରୁଷଂ ଚ ନ ଚାନନ୍ତଂ ନ ଯନ୍ ନାମାଭିଵାଞ୍ଛ୍ଯତେ । ନ ଯତ୍ନେନାପି ମହତା ତୈଲମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ଽଶ୍ମନଃ
ମଣିଷର ଚେଷ୍ଟା ସୀମିତ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଯେପରି ଦୁର୍ଢ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ପାଥରୁ ତେଲ ମିଳିପାରେ ନାହିଁ।
ଯଥା ଘଟଃ ପରିମିତୋ ଯଥା ପରିମିତଃ ପଟଃ । ନିଯତଃ ପରିମାଣସ୍ଥଃ ପୁରୁଷାର୍ଥସ୍ ତଥୈଵ ଵଃ
ଯେପରି ଘଡ଼ିର ଆକାର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଯେପରି ଚିତ୍ରାର ମାପ ମଧ୍ୟ ସୀମିତ, ସେପରି ମଣିଷର ଉଦ୍ୟମର ସୀମା ସବୁବେଳେ ନିଶ୍ଚିତ ରହିଥାଏ।
ସ ଚ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥସତ୍ସଙ୍ଗସମାଚାରୈର୍ ନିଜଂ ଫଲମ୍ । ଦଦାତୀତି ସ୍ଵଭାଵୋ ଽଯମ୍ ଅନ୍ଯଥାନର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ
ଏହି ଉଦ୍ୟମର ଫଳ ଠିକ୍ ବ୍ୟବହାର, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଥ ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ମିଳେ; ଏହା ତାହାର ସ୍ୱଭାବ, ନହେଲେ ଏହା ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ଵରୂପଂ ପୌରୁଷସ୍ଯୈତଦ୍ ଏଵଂ ଵ୍ଯଵହରନ୍ ନରଃ । ଯାତି ନିଷ୍ଫଲଯତ୍ନତ୍ଵଂ ନ କଦାଚନ କଶ୍ଚନ
ଏଭଳି ମନୁଷ୍ୟ ଯଦି ନିଜ ପ୍ରୟାସର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଅନୁସାରେ କାମ କରେ, ତେବେ କେହି ମଧ୍ୟ କେବେ ନିର୍ଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଦୈନ୍ଯଦାରିଦ୍ର୍ଯଦୁଃଖାର୍ତା ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଃ । ପୌରୁଷେଣୈଵ ଯତ୍ନେନ ଯାତା ଦେଵେନ୍ଦ୍ରତୁଲ୍ଯତାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଦୟନୀୟତାରେ ପୀଡ଼ିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କେବଳ ନିଜ ପ୍ରୟାସ ଓ ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ପଦବୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଆ ବାଲ୍ଯାଚ୍ ଚୈଵମ୍ ଅଭ୍ଯସ୍ତୈଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରସତ୍ସଙ୍ଗମାଦିଭିଃ । ଗୁଣୈଃ ପୁରୁଷଯତ୍ନେନ ସ୍ଵୋ ଽର୍ଥସ୍ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯତେ ହି ତୈଃ
ଶିଶୁବୟସରୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଅଭ୍ୟାସ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ।
ଇତି ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତୋ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଅନୁଭୂତଂ ଶ୍ରୁତଂ କୃତମ୍ । ଦୈଵୋତ୍ଥମ୍ ଇତି ମନ୍ଯନ୍ତେ ଯେ ହତାସ୍ ତେ କୁବୁଦ୍ଧଯଃ
ଏହିପରି ଯାହା ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିବାକୁ, ଅନୁଭବ କରିବାକୁ, ଶୁଣିବାକୁ ଓ କରିବାକୁ ମିଳେ, ସେସବୁ ଏହି କଥାକୁ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଉଛି; ଯେଉଁମାନେ ସବୁ କିଛି କେବଳ ଭାଗ୍ୟରୁ ହୁଏ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ଓ ମୂଢ଼ ମନ୍ତି।
ଆଲସ୍ଯଂ ଯଦି ନ ଭଵେଜ୍ ଜଗତ୍ଯ୍ ଅନର୍ଥଃ କୋ ନ ସ୍ଯାଦ୍ ବହୁଧନିକୋ ବହୁଶ୍ରୁତୋ ଵା । ଆଲସ୍ଯାଦ୍ ଇଯମ୍ ଅଵନିସ୍ ସସାଗରାନ୍ତା ସମ୍ପୂର୍ଣା ନରପଶୁଭିଶ୍ ଚ ନିର୍ଧନୈଶ୍ ଚ
ଯଦି ଏହି ସଂସାରରେ ଆଳସ୍ୟ ନଥାନ୍ତା, ତେବେ କେଉଁ ଦୁଃଖ ରହିଥାନ୍ତା? କିଏ ଧନୀ ନହେବେ କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷିତ ନହେବେ? ଏହି ସମୁଦ୍ରସୀମାବଦ୍ଧ ପୃଥିବୀ ଆଳସ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ମଣିଷ ପଶୁ ଓ ଗରିବ ଲୋକମାନେ ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।
ବାଲ୍ଯେ ଗତେ ଽଵିରତକଲ୍ପିତକେଲିଲୋଲେ ପୌଗଣ୍ଡମଣ୍ଡନଵଯଃପ୍ରଭୃତି ପ୍ରଯତ୍ନାତ୍ । ସତ୍ସଙ୍ଗମୈଃ ପଦପଦାର୍ଥଵିବୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧିଃ କୁର୍ଯାନ୍ ନରସ୍ ସ୍ଵଗୁଣଦୋଷଵିଚାରଣାନି
ଶୈଶବ କାଳ ଶେଷ ହେଲେ ଓ ମନ ଖେଳରେ ଲଗି ନ ରହିଲେ, ଯୁବକାଳ ଆରମ୍ଭରୁ ଉତ୍ସାହ ଓ ସତ୍ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା, ମଣିଷ ନିଜ ବୁଦ୍ଧିକୁ ବିକାଶ କରିବା ଓ ନିଜ ଗୁଣ ଦୋଷ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏପରି ମୁନି କହିବା ପରେ, ଦିନ ଧୀରେ ଧୀରେ ସାନ୍ଧ୍ୟାକୁ ଆସିଲା; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ମେଳି ଯିବା ସହିତ ସାନ୍ଧ୍ୟା ଆସିଗଲା।
ତସ୍ମାତ୍ ପ୍ରାକ୍ପୌରୁଷଂ ଦୈଵଂ ନାନ୍ଯତ୍ ତତ୍ ପ୍ରୋଜ୍ଝ୍ଯ ଦୂରତଃ । ସାଧୁସଙ୍ଗମସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରୈର୍ ଜୀଵମ୍ ଉତ୍ତାରଯେଦ୍ ବଲାତ୍
ସେହିପାଇଁ, ଭାଗ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ କେବଳ ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ଅଛି; ଅନ୍ୟ ସବୁକୁ ଦୂରେ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ସତ୍ସଙ୍ଗ ଓ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜୀବନକୁ ଶକ୍ତିରେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ।
ଯଥା ଯଥା ପ୍ରଯତ୍ନସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଭଵେଦ୍ ଆଶୁ ଫଲଂ ତଥା । ଇତି ପୌରୁଷମ୍ ଏଵାସ୍ତି ଦୈଵମ୍ ଅସ୍ତୁ ତଦ୍ ଏଵ ଵଃ
ଯେତେ ଅଧିକ ପ୍ରୟାସ କରାଯିବ, ସେତେ ଶୀଘ୍ର ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଏହିପରି, କେବଳ ମାନବ ପ୍ରୟାସ ଅଛି; ଭାଗ୍ୟ କୁ ତୁମେ ଏହିପରି ଭାବିବା।
ଦୁଃଖାଦ୍ ଯଥା ଦୁଃଖକାଲେ ହା କଷ୍ଟମ୍ ଇତି କଥ୍ଯତେ । ହାକଷ୍ଟଶବ୍ଦପର୍ଯାଯସ୍ ତଥା ହା ଦୈଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି
ଯେପରି ଦୁଃଖରେ ଲୋକେ 'ହା, କେତେ କଷ୍ଟ!' ବୋଲି କହେ, ସେପରି 'ଭାଗ୍ୟ' ବୋଲି କହିବା ମଧ୍ୟ 'ହା, କଷ୍ଟ!' ବୋଲି କହିବାର ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ମାତ୍ର।
ପ୍ରାକ୍ସ୍ଵକର୍ମେତରାକାରଂ ଦୈଵଂ ନାମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ବାଲଃ ପ୍ରବଲପୁଂସେଵ ତଜ୍ ଜେତୁମ୍ ଇହ ଶକ୍ଯତେ
ନିଜର ପୂର୍ବ କର୍ମ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାଗ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହାକୁ ଏଠାରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଶିଶୁ ପରି ଜିତିପାରିବ।
ହ୍ଯସ୍ତନୋ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚାର ଆଚାରେଣାଦ୍ଯ ଚାରୁଣା । ଯଥାଶୁ ଶୁଭତାଂ ଯାତି ପ୍ରାକ୍ତନଂ କୁକୃତଂ ତଥା
ଯେପରି ଗତକାଲିର ଖରାପ ଆଚରଣ ଆଜି ଭଲ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ଶୁଭ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ପୂର୍ବ ଦୁଷ୍କର୍ମ ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାଏ।
ତଜ୍ଜଯାଯ ଯତନ୍ତେ ଯେ ନ ଲାଭଲଵଲମ୍ପଟାଃ । ତେ ମୂଢାଃ ପ୍ରାକୃତା ଦୀନାସ୍ ସ୍ଥିତା ଦୈଵପରାଯଣାଃ
ଯେମାନେ ଜିତିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଲାଭର ଏକ ତିନିକି ମଧ୍ୟ ଧରି ରହନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଭ୍ରମିତ, ସାଧାରଣ ଏବଂ ଦୟନୀୟ, ଏବଂ ସେମାନେ ଭାଗ୍ୟରେ ଆଶ୍ରିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି।
ପୌରୁଷେଣ କୃତଂ କର୍ମ ଦୈଵାଦ୍ ଯଦ୍ ଅଭିନଶ୍ଯତି । ତତ୍ର ନାଶଯିତୁର୍ ଜ୍ଞେଯଂ ପୌରୁଷଂ ବଲଵତ୍ତରମ୍
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରୟାସରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଭାଗ୍ୟଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ସେଠାରେ ନଷ୍ଟ କରିଥିବାର ପ୍ରୟାସକୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଯଦ୍ ଏକଵୃନ୍ତଫଲଯୋର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏକଂ ଶୂନ୍ଯକୋଟରମ୍ । ତତ୍ର ପ୍ରଯତ୍ନସ୍ ସ୍ଫୁରିତସ୍ ତଥା ତଦ୍ରସସଂଵିଦଃ
ଏକେ ଡାଳରେ ଥିବା ଦୁଇଟି ଫଳ ମଧ୍ୟରୁ ଯଦି ଗୋଟିଏ ଫଳ ଖାଲି ଥାଏ, ସେଠାରେ ଚେଷ୍ଟା ଓ ତାହାର ମୂଳ ରସ ଅନୁସାରେ ଭିନ୍ନ ହୁଏ।
ଯତ୍ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଜଗଦ୍ଭାଵାସ୍ ସଂସିଦ୍ଧା ଅପି ସଙ୍କ୍ଷଯମ୍ । କ୍ଷଯକାରକଯତ୍ନସ୍ଯ ତତ୍ର ଜ୍ଞେଯଂ ମହଦ୍ ବଲମ୍
ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଘଟଣା, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ସେଠାରେ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ଯେଉଁ ପ୍ରୟାସ ଅଛି, ତାହାର ମହାନ ଶକ୍ତିକୁ ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଭିକ୍ଷୁକୋ ମଙ୍ଗଲେଭେନ ନୃପୋ ଯତ୍ କ୍ରିଯତେ ବଲାତ୍ । ତଦ୍ ଅମାତ୍ଯେଭପୌରାଣାଂ ପ୍ରଯତ୍ନସ୍ଯ ମହତ୍ ଫଲମ୍
ଯେଉଁ ଭିକ୍ଷୁକୁ ବଳପୂର୍ବକ ଶୁଭ ଉପାୟରେ ରାଜା କରାଯାଏ, ସେହି କାମ ମନ୍ତ୍ରୀ, ହାତୀ ଓ ପୌରଜନଙ୍କର ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସର ମହାଫଳ।
ପୌରୁଷେଣାନ୍ନମ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯ ଯଥା ଦନ୍ତୈର୍ ଵିଚୂର୍ଣ୍ଯତେ । ଅଲ୍ପଂ ପୌରୁଷମ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯ ତଥା ଶୂରେଣ ଚୂର୍ଣ୍ଯତେ
ଯେପରି ଦାନ୍ତରେ ଚେଷ୍ଟା କରି ଖାଦ୍ୟକୁ ଧରି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଏ, ସେପରି ଏକ ଶୂର ବ୍ୟକ୍ତି ଅଳ୍ପ ପ୍ରୟାସକୁ ସହଜରେ ଦଳିଦେଇଥାଏ।
ଅନୁଭୂତଂ ହି ମହତାଂ ଲାଘଵଂ ଯତ୍ନଶାଲିନାମ୍ । ଯଥେଷ୍ଟଂ ଵିନିଯୁଜ୍ଯନ୍ତେ ତେ ତୈଃ କର୍ମସୁ ଲୋଷ୍ଟଵତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସୀ ଓ ମହାନ, ସେମାନେ କାମକୁ ମାଟି ଗୁଡ଼ିକ ଭଳି ଇଚ୍ଛାମତେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି; ସେମାନେ କାମ କରିବାରେ ବଡ଼ ସହଜତା ଅନୁଭବନ୍ତି।
ଶକ୍ତସ୍ଯ ପୌରୁଷଂ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଅଦୃଶ୍ଯଂ ଵାପି ଯଦ୍ ଭଵେତ୍ । ତଦ୍ ଦୈଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଶକ୍ତେନ ବୁଦ୍ଧମ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅବୁଦ୍ଧିନା
ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା କିମ୍ବା ଅଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରୟାସକୁ ଅଶକ୍ତ ଓ ଅବିବେକୀ ଲୋକେ ନିଜ ମନରେ 'ଭାଗ୍ୟ' ବୋଲି ଭାବନ୍ତି।
ଭୂତାନାଂ ବଲଵଦ୍ଭୂତଯତ୍ନୋ ଦୈଵମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତମ୍ । ତସ୍ଥୁଷାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଧିଷ୍ଠାତୃଵତାମ୍ ଏତତ୍ ସ୍ଫୁଟଂ ମିଥଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚେଷ୍ଟାକୁ ଭାଗ୍ୟ ବୋଲି ମନାଯାଏ; ଏହି କଥା ରାଜା ଓ ଶାସକମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଶାସ୍ତ୍ରାମାତ୍ଯେଭପୌରାଣାମ୍ ଅଵିକଲ୍ପ୍ଯା ସ୍ଵଭାଵଧୀଃ । ସା ଯା ଭିକ୍ଷୁକରାଜ୍ଯସ୍ଯ କର୍ତ୍ରୀ ଧର୍ତ୍ରୀ ପ୍ରଜାସ୍ଥିତେଃ
ମନ୍ତ୍ରୀ, ହାତୀ ଓ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାଭାବିକ ବୁଦ୍ଧି, ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ଓ ସନ୍ଦେହ ରହିତ, ସେଠାରେ ଭିକ୍ଷୁକ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ ଓ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା କରେ।