ପରମାତ୍ମମଣେଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଯଦ୍ ଅନ୍ତଃ କଚନଂ ସ୍ଵଯମ୍ । ଚେତନାତ୍ମ ତଦ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯାଦି ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅସୌ
ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ମଣିର ଭିତରେ ଯେ ଚେତନାର ଆଭା ଅଛି, ସେହି ନିଜର ସ୍ୱଭାବରୁ ଚେତନା ହୋଇ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଚେତନା ଆତ୍ମା 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଏହା ଭଳି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭିତର ଅନୁଭୂତି ଭାବରେ ଜାଣିଥାଏ।
ନ ଚ କିଞ୍ଚନ ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଵେଦ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଇହ । ନ ଚାସ୍ଵାଦଯତି ସ୍ଵାଦୁ ସ୍ଵାଦ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଅଲମ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଅନ୍ତରେ ଜଣାଯାଏ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି କୌଣସି ଜଣାଯିବା ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏବଂ କୌଣସି ମଧୁର ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି କୌଣସି ଭୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ନ ଚ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଚିନୋତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚେତ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵେ ସତି । ଵେଦ୍ଯତେ ନ ଚ ଵା କିଞ୍ଚିଦ୍ ଵେଦ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଅସୌ
ଏଠି ଅନ୍ତରେ କୌଣସି ଜିନିଷ ଅନୁଭବ ହୁଏ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି କୌଣସି ଅନୁଭବ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏବଂ କୌଣସି ଜିନିଷ ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି ଅନୁଭୂତି ହେବା ଯୋଗ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଅସଦାଭାସ ଏଵାତ୍ମା ଅନନ୍ତୋ ଭରିତାକୃତିଃ । ସ୍ଥିତସ୍ ସଦୈଵୈକଘନୋ ମହାଶୈଲ ଇଵାତ୍ମନି
ଆତ୍ମା କେବଳ ଅସତ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏକ ଆକାର, ଅସୀମ ଓ ଅନେକ ରୂପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ସଦା ଏକା ଏକ ଦୃଢ଼ ଦଳରେ ଅବସ୍ଥିତ, ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି।
ଅନଯା ତୁ ଵଚୋଭଙ୍ଗ୍ଯା ମଯା ଵୋ ରଘୁନନ୍ଦନ । ନାହନ୍ତାଦିଜଗତ୍ତାଦିଭେଦୋ ଽସ୍ତୀତି ନିଦର୍ଶିତମ୍
ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ଏହି ଭାଷାର ଭିତରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖାଇଛି ଯେ 'ମୁଁ' ଓ ଜଗତ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଆରମ୍ଭ ଭିନ୍ନତା କିଛି ନାହିଁ।
ନ ଚିତ୍ତମ୍ ଅସ୍ତି ନୋ ଚେତ୍ତା ନ ଜଗତ୍ତାଦିଵିଭ୍ରମଃ । ଦୃଷଦୀଵାମ୍ବରମ୍ ଅତଶ୍ ଶାନ୍ତଂ ଶାମ୍ଯତି କେଵଲମ୍
ନା ଚିତ୍ତ ଅଛି, ନା ଚିନ୍ତାକାରୀ, ନା ଜଗତ ଓ ତାର ଆରମ୍ଭର ଗୋଲାପାଇଁ। ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶ ପରି, ସବୁ ଶାନ୍ତ ଓ ନିଜେ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇଁ।
ଯଥାଵର୍ତାଦିତାମ୍ ଏତି ଦ୍ରଵତ୍ଵାଦ୍ ଵାରି ଵାରିଣି । ତଥାହନ୍ତାଦିତାମ୍ ଏତି ଜ୍ଞତ୍ଵାଜ୍ ଜ୍ଞପ୍ତୌ ଜ୍ଞ ଆତ୍ମନି
ଯେପରି ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଜଳ ତାର ଗୁଣରେ ପ୍ରବାହ ହୁଏ, ସେପରି 'ମୁଁ' ଓ ତାର ଆରମ୍ଭ ଜ୍ଞାନରୁ ଜ୍ଞାତା ମଧ୍ୟରେ, ଆତ୍ମାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯଥା ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ପଯସି ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ସଦାଗତୌ । ଅହନ୍ତାଦେଶକାଲାଦି ତଥା ଜ୍ଞେ ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରକେ
ଯେପରି ପାଣିରେ ପ୍ରବାହ ରହିଥାଏ, ଏବଂ ଗତିରେ ସଦା ଚଳନ ଅଛି, ସେପରି 'ମୁଁ', ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାରଣା ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଜ୍ଞୋ ଜ୍ଞତାଯାଂ ହି ଯଜ୍ ଜ୍ଞାନଂ ଜାନାତି ଜ୍ଞାନବୃଂହଯା । ଜ୍ଞାଯତେ ତଦ୍ ଅହନ୍ତାଦି ଜୀଵାଦ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଭିଜୀଵନୈଃ
ଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ଞାନ ଅନୁଭବ କରିବା ସମୟରେ ଜ୍ଞାନର ବିସ୍ତାର ମାଧ୍ୟମରେ ଜ୍ଞାନକୁ ଅନୁଭବ କରେ; ଏହିପରି ଭାବରେ 'ମୁଁ' ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭେଦ, ଏବଂ ଜୀବର ଅନୁଭବ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ଯଥୋଦେତି ଯଦା ଜ୍ଞସ୍ଯ ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଜ୍ଞାନେନ ଯାଦୃଶୀ । ଅନନ୍ଯୈଵାନ୍ଯତାଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ସା ତଦା ଜୃମ୍ଭତେ ତଥା
ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଉଦୟ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହା ଅନ୍ୟତ୍ୱ ସହିତ ଏକତାକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଏହିପରି ଭାବରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ଜୀଵସ୍ଯ ଜୀଵିତଂ ଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞତାଯାଂ ଜୀଵଜୀଵନେ । ଅଣୁର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ନୋ ଭେଦୋ ଵିରୂପତ୍ଵେ ଜ୍ଞଜୀଵଯୋଃ
ଜୀବର ଜୀବନ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ; ଜୀବର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଜ୍ଞାନରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ। ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଜୀବ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା କିମ୍ବା ବିକୃତି ନାହିଁ।
ଯଥା ଜ୍ଞଜୀଵଯୋର୍ ନାସ୍ତି ଭେଦୋ ରାମ ତଥୈତଯୋଃ । ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ନ ଜ୍ଞଜଗତୋର୍ ଵିଦ୍ଧି ଶାନ୍ତମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍
ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଜୀବରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ରାମ, ସେହିପରି ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ। ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଜଗତରେ ଯେଉଁ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର। ଏହି ସତ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଓ ଅଖଣ୍ଡ।
ସର୍ଵଂ ପ୍ରଶାନ୍ତମ୍ ଅଜମ୍ ଏକମ୍ ଅନାଦିମଧ୍ଯମ୍ ଆଭାସନଂ ସ୍ଵଦନମାତ୍ରମ୍ ଅଚେତ୍ଯଚିହ୍ନମ୍ । ସର୍ଵଂ ପ୍ରଶାନ୍ତମ୍ ଅତି ଶବ୍ଦମଯୀ ତୁ ଦୃଷ୍ଟିର୍ ବୋଧାର୍ଥମ୍ ଏଵ ହି ମୁଧୈଵ ତଦ୍ ଓଁ ଇତୀଦମ୍
ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ, ଅଜନ୍ମା, ଏକ, ଆରମ୍ଭ ଓ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ନିଜର ରସରେ ଦେଖାଯାଏ, ଚିନ୍ତା ଓ ଚିହ୍ନରେ ଚିହ୍ନିତ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ, ଦୃଷ୍ଟି ଶବ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଅଛି; ଅନ୍ୟଥା ଏହା 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ ମାତ୍ର।
ଅତ୍ରୈଵୋଦାହରନ୍ତୀମମ୍ ଇତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ । କିରାତେଶସ୍ଯ ସୁରଘୋର୍ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଵିସ୍ମଯପ୍ରଦମ୍
ଏଠାରେ ପୁରାତନ ଏକ ଉପାଖ୍ୟାନ କୁ କହାଯାଏ—କିରାତ ନାଥ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା।
ଉତ୍ତରସ୍ଯା ଦିଶୋ ମେଦଃ କର୍ପୂରପଟଲଂ ଭୁଵଃ । ସମ୍ଭୃତଂ ହସନଂ ଶାର୍ଵଂ ଶୁକ୍ଲୋ ଵା ଚାନ୍ଦ୍ର ଆତପଃ
ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ପୃଥିବୀ କର୍ପୂରର ଚାଦରରେ ଢାକାଯାଇଛି—ସେହି କି ଶିବଙ୍କର ହସ, କି ଚନ୍ଦ୍ରର ଧଳା, କି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା।
ହିମାଦ୍ରେଶ୍ ଶୃଙ୍ଗମ୍ ଅସ୍ତୀହ କୈଲାସୋ ନାମ ପର୍ଵତଃ । ଶୈଲଜାଲସ୍ଯ ସନ୍ମୁକ୍ତାକଲାପସ୍ଯେଵ ନାଯକଃ
ହିମାଳୟର ଏଠାରେ ଏକ ଶିଖର ଅଛି, ଯାହାକୁ କୈଳାସ ପର୍ବତ କୁହାଯାଏ। ଏହି ପର୍ବତ ଅନେକ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ, ମୁକୁତର ମଣି ମାଳା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଵିଷ୍ଣୋଃ କ୍ଷୀରୋଦକ ଇଵ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ ସୁରପତେର୍ ଇଵ । ଅବ୍ଜଜସ୍ଯେଵ ନାଭ୍ଯବ୍ଜଂ ଗୃହଂ ଯଶ୍ ଶଶିମୌଲିନଃ
ଏହି ପର୍ବତ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ଷୀରସାଗର ଭଳି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଵର୍ଗ ଭଳି, ଏବଂ ପଦ୍ମଜଙ୍କ ପାଇଁ ପଦ୍ମନାଭ ଭଳି। ଏଠା ଚନ୍ଦ୍ରଧର ଶିବଙ୍କ ନିବାସ।
ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଵୃନ୍ଦଦୋଲାଭିସ୍ ସାପ୍ସରୋଭିର୍ ଵିଭାତି ଯଃ । ଲୋଲରତ୍ନଶଲାକାଭିର୍ ଲହରୀଭିର୍ ଇଵାର୍ଣଵଃ
ଏହି ପର୍ବତ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳାର ଝୁଲା ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ଚମକୁଛି, ଚଳିତ ରତ୍ନ ଶଳାକା ଓ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଏହା ସମୁଦ୍ରର ଉତ୍କଳା ଦେଖାଏ।
ଗଣାଙ୍ଗନାନାମ୍ ଅନିଶଂ ମତ୍ତାନାଂ ଚରଣୈର୍ ହତାଃ । ଅଶୋକା ଇଵ ରାଜନ୍ତେ ଯତ୍ରାଶୋକା ଵିକାସିନଃ
ଏଠାରେ ଶିବଙ୍କ ଗଣ ଓ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗନାମାନେ ସଦା ମଦମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କ ପାଦରେ ଅଶୋକ ଗଛମାନେ ପ୍ରହାରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଫୁଲିଥିବା ଅଶୋକ ଗଛମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି।
ସଞ୍ଚରଚ୍ଛଙ୍କରେ ଦିକ୍ଷୁ ଭୃଗୁଷ୍ଵ୍ ଇନ୍ଦୁମଣିଦ୍ରଵୈଃ । ନିଵର୍ତନ୍ତେ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଯତ୍ରାଜସ୍ରଂ ଚ ନିର୍ଝରାଃ
ସେଠି ଦିଗ୍ଦିଗାନ୍ତରେ ଚାଲିଥିବା ଝରଣାଗୁଡିକ ଚନ୍ଦ୍ରମଣିର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ତରାଳରେ ଶୋଭା ପାଉଛି, ସେମାନେ ଅବିରତ ଭାବରେ ଏକଥାରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି ଓ ଫେରିଆସନ୍ତି।
ଯୋ ଲତାଗୁଲ୍ମଵୃକ୍ଷୌଘଵାପୀହ୍ରଦନଦୀନଦୈଃ । ମୃଗପକ୍ଷିଗଣୈର୍ ଭୀତୈର୍ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଵଦ୍ ଇହାଵୃତଃ
ସେଠି ଲତା, ଜାଡି, ଗଛ, ଝିଅ, ହ୍ରଦ, ନଦୀ ଓ ଭୟଭୀତ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଏହା ଏକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପରି ଘେରାଯାଇଛି।
ତସ୍ଯ ହେମଜଟା ନାମ କିରାତାସ୍ ସଂସ୍ଥିତାସ୍ ତଲେ । ପିପୀଲକା ଵରତରୋର୍ ମୂଲକୋଶଗତା ଇଵ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଛର ତଳେ ହେମଜଟା ନାମକ ଲୋକମାନେ ପିପିଳିକାମାନେ ମହାଗଛର ମୂଳରେ ରହିଥିବା ପରି ବସିଛନ୍ତି।
କୈଲାସପାଦାରଣ୍ଯାନ୍ଯାଂ ଜଟାଲାଯାଂ ସୁଗୁଲ୍ମକୈଃ । ଵସନ୍ତି ଯୌକଵତ୍ କ୍ଷୁଦ୍ରାସ୍ ତେ ତନ୍ନିକଟଜୀଵିନଃ
କୈଳାସ ପାହାଡ଼ର ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳରେ, ଘନ ଜାଡି ଭରିଥିବା ଏଠାରେ, ସେହି କ୍ଷୁଦ୍ର ଲୋକମାନେ ଜଟାପରି ଲତା ମାନଙ୍କ ଭିତରେ ପୋକାମାନେ ରହିଥିବା ପରି ନିକଟରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଆସୀତ୍ ତେଷାମ୍ ଉଦାରାତ୍ମା ରାଜା ପରପୁରଞ୍ଜଯଃ । ଜଯଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଭୁଜ ଇଵ ଯଃ ପ୍ରଜାଯାଶ୍ ଚ ଦକ୍ଷିଣଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଉଦାର ହୃଦୟର ରାଜା ଥିଲେ, ଶତ୍ରୁ ନଗର ଜିତିଥିବା, ଜୟର ଡାହାଣ ହାତ ପରି ଜଣେ, ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଥିଲେ ।
ସୁରଘୁର୍ ନାମ ବଲଵାନ୍ ସୁରଘୋରାରିଦର୍ପହା । ମୂର୍ତଃ ପରାକ୍ରମ ଇଵ ମୂର୍ତିମାନ୍ ଇଵ ମାରୁତଃ
ତାଙ୍କ ନାମ ସୁରଘୁର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା, ସାହସର ଦେହ ନେଇଥିବା, ପବନ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ।
ଜିନୋ ଵୈରାଗ୍ଯଵିଭଵୈର୍ ଧନୈର୍ ଗୁହ୍ଯକନାଯକଃ । ଶତକ୍ରତୁଗୁରୁର୍ ବୋଧୈଃ କାଵ୍ଯୈର୍ ଅସୁରଦୈଶିକଃ
ସେ ଗୁହ୍ୟକମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ବିରାଗ ଓ ଧନରେ ପ୍ରଭୁତା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନରେ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ, ଦାନବମାନଙ୍କୁ କବିତା ଦ୍ୱାରା ଦିଗ୍ଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ ।
ସ ଚକ୍ରେ ରାଜକାର୍ଯାଣି ନିଗ୍ରହାନୁଗ୍ରହକ୍ରମୈଃ । ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନ୍ଯ୍ ଅଖିନ୍ନାତ୍ମା ଦିନାନୀଵ ଦିଵାକରଃ
ସେ ରାଜା ଭାବରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଯଥାଯଥି ଶାସନ ଓ ଦୟା ଦେଇ, ଦିନ ପରି ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଭାବେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥିଲେ ।
ତଜ୍ଜାଭ୍ଯାଂ ସୁଖଦୁଃଖାଭ୍ଯାମ୍ ଅଥ ତସ୍ଯାଭ୍ଯଭୂଯତ । ସୁମତିର୍ ଵାଗୁରାବନ୍ଧୈଶ୍ ଶ୍ଲିଷ୍ଟୈର୍ ଗ୍ରୀଵେଵ ପକ୍ଷିଣଃ
ସେଠାରେ, ସେଇ ଜନ୍ମିଥିବା ସୁଖ ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ଭଲ ବୁଦ୍ଧି ଏମିତି ଫାନ୍ଦରେ ପକ୍ଷୀର ଗଳା ଭଳି ଟିଏଁ ହୋଇ ପଡିଗଲା ।
କିମ୍ ଆର୍ତଂ ପୀଡଯାମ୍ଯ୍ ଏନଂ ତିଲଯନ୍ତ୍ରମ୍ ଇଵୌଜସା । ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଵ ଭୂତାନାଂ ମମେଵାର୍ତିଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ମୁଁ କାହିଁକି ଏହି ଦୁଃଖିତକୁ ଏମିତି ଦମ୍ପି ଦେଉଛି, ତିଳ ଚିପିବା ଯନ୍ତ୍ରରେ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଚିପିବା ପରି? ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଦୁଃଖ ମୋ ମନେ ଉପଜେ ।
ଧନମ୍ ଅସ୍ମୈ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ଧନେନାନନ୍ଦଵାଞ୍ ଜନଃ । ଭଵତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଇଵାଶେଷସ୍ ତଦ୍ ଅଲଂ ମେ ଵିନିଗ୍ରହୈଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧନ ଦେଉଛି, କାରଣ ଧନ ଥିଲେ ଲୋକ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି; ସମସ୍ତେ ମୋ ପରି ହେଉନ୍ତୁ—ଏହି ଦମ୍ପିବା ଚାଲିବା ଦରକାର ନାହିଁ ।