ସ୍ଵତୋ ଯଦ୍ ଆତ୍ମଶୈଲାଦିଜ୍ଞତଯା ଜାଡ୍ଯଵେଦନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵାଦି ଭେଦାଦି ଭୁଵନାଦୀତି ସଂସ୍ଥିତମ୍
ନିଜକୁ ପାହାଡ଼ ବୋଲି ଜାଣିଲେ ମନରେ ଯେଉଁ ଜଡତା ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସେଇ ଅନୁଭବ 'ମୁଁ', 'ତୁମେ' ଭିନ୍ନତା ଭାବରେ ଏହି ଜଗତ୍ରେ ଅଟୁଟ ରହିଯାଏ।
ସ୍ଵତୋ ଯଦ୍ ଆତ୍ମତୋଯସ୍ଯ ଚିଦ୍ଦ୍ରଵତ୍ଵାଦ୍ ଵିଵର୍ତନମ୍ । ତଦ୍ ଆଵର୍ତାଦ୍ଯ୍ ଅହନ୍ତାଦି ଭେଦାଦ୍ଯ୍ ଆକାରିତାଦି ଚ
ନିଜର ଚେତନା ଯେପରି ଜଳର ଭଳି ନିଜ ମନରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପ ଧରେ, ସେଠାରେ ଝରଣା, ମୁଁ ଭାବ, ଭିନ୍ନତା ଓ ଅନେକ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ।
ସ୍ଵତୋ ଯ ଆତ୍ମଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଶାଖାଦିସ୍ ତସ୍ଯ ଵେଦନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତାଦି ଭେଦାଦି ଭୁଵନାଦୀଵ ସଂସ୍ଫୁଟମ୍
ନିଜ ଆତ୍ମା ଗଛ ଭଳି ଯେଉଁ ଶାଖା-ପତ୍ର ଭିତରୁ ଅନୁଭବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠି ମୁଁ ଭାବ, ଭିନ୍ନତା ଓ ଏହି ପ୍ରକାର ଭେଦ ସହିତ ସଂସାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ।
ଯଦ୍ ଆତ୍ମଗଗନସ୍ଯାନ୍ତଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଚ୍ ଛୂନ୍ଯତ୍ଵଵେଦନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତାଦି ଭେଦାଦି ଭାଵନାଦୀତି ଭାଵିତମ୍
ନିଜ ଆତ୍ମା ଆକାଶ ଭଳି ଥିଲେ, ତାହାର ମନର ଶୂନ୍ୟତା ଅନୁଭବ, ମୁଁ ଭାବ ଓ ଭିନ୍ନତା ଭଳି ଭେଦ ସହିତ ସଂସାର ଭାବନା ହେଉଛି।
ଯଦ୍ ଆତ୍ମଗଗନସ୍ଯାନ୍ତଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାତ୍ ସୌଷିର୍ଯଵେଦନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତାଦି ଚିତ୍ତାଦି ଶରୀରାଦୀଵ ଦୀପିତମ୍
ନିଜ ଆତ୍ମା ଆକାଶ ଭଳି ଥିଲେ, ତାହାର ମନର ଖାଲିପଣି ଅନୁଭବ, ମୁଁ ଭାବ, ମନ ଓ ଶରୀର ଭଳି ଅନେକ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ ହୁଏ।
ସ୍ଵତୋ ଯଦ୍ ଆତ୍ମକୁଡ୍ଯସ୍ଯ ନୈରନ୍ତର୍ଯଂ ନିରନ୍ତରମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତାଦିଭେଦେନ ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ବହିର୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ନିଜ ଗୁଣରେ ଆତ୍ମାର ଦେଉଳ ଯେଉଁଠି ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଛି, ସେହି ଆତ୍ମା, 'ମୁଁ' ଭଳି ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା, ଚେତନାର ଆକାରରେ ବାହାରେ ଅଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ।
ସ୍ଵତୋ ଯଦ୍ ଆତ୍ମସତ୍ତାଯା ଵିତ୍ତ୍ଵାତ୍ ସତ୍ତ୍ଵୈକଵେଦନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵାଦି ଭେଦାଦି ଚେତନାଦୀତି ଵା ସ୍ଥିତମ୍
ନିଜ ଗୁଣରେ ଯେଉଁ ଆତ୍ମାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଜଣାଯାଏ, ସେହି ଆତ୍ମା, 'ମୁଁ' ଭଳି ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା, ଚେତନା କିମ୍ବା ଜୀବନ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ।
ଅନ୍ତର୍ ଆତ୍ମପ୍ରକାଶସ୍ଯ ସ୍ଵତୋ ଯଦ୍ ଅଵଭାସନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵାଦି ଵିତ୍ତ୍ଵାଦି ଜୀଵ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅସୌ
ନିଜ ଗୁଣରେ ଯେଉଁ ଆତ୍ମାର ଆଭା ଭିତରେ ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ସେହି ଆତ୍ମା, 'ମୁଁ' ଓ ଜଣାବା ଭଳି ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା, ଜୀବ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ।
ଅନ୍ତର୍ ଅସ୍ତି ଯଦ୍ ଆତ୍ମେନ୍ଦୋଶ୍ ଚିଦ୍ରୂପଂ ଚିଦ୍ରସାଯନମ୍ । ସ୍ଵତ ଆସ୍ଵାଦ୍ଯତେ ତେନ ତଦ୍ ଅହନ୍ତାଦିନୋଦିତମ୍
ଭିତରେ ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଅଛି, ଚେତନାର ରସ ଓ ସାର ଭାବେ ନିଜେ ଉପଭୋଗ କରେ, ସେହି ଆତ୍ମା 'ମୁଁ' ଭଳି ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତ ହୁଏ।
ପରମାତ୍ମଗୁଡସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଯଚ୍ ଚିତ୍ସ୍ଵାଦୂଦଯାତ୍ମକମ୍ । ତଦ୍ ଏଵାସ୍ଵାଦ୍ଯତେ ତେନ ସ୍ଵତୋ ଽହନ୍ତାଦିନାନ୍ତରେ
ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ମଧୁର ଗୁଡ଼ିକ ଭିତରେ ଯେ ଚେତନାର ସ୍ୱାଦ ଉଦୟ ହୁଏ, ସେହି ସ୍ୱାଦକୁ ନିଜେ ନିଜ ଭିତରର 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭିତର ଅନୁଭୂତି ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରେ।
ପରମାତ୍ମମଣେଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଯଦ୍ ଅନ୍ତଃ କଚନଂ ସ୍ଵଯମ୍ । ଚେତନାତ୍ମ ତଦ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯାଦି ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅସୌ
ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ମଣିର ଭିତରେ ଯେ ଚେତନାର ଆଭା ଅଛି, ସେହି ନିଜର ସ୍ୱଭାବରୁ ଚେତନା ହୋଇ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଚେତନା ଆତ୍ମା 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଏହା ଭଳି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭିତର ଅନୁଭୂତି ଭାବରେ ଜାଣିଥାଏ।
ନ ଚ କିଞ୍ଚନ ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଵେଦ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଇହ । ନ ଚାସ୍ଵାଦଯତି ସ୍ଵାଦୁ ସ୍ଵାଦ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଅଲମ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଅନ୍ତରେ ଜଣାଯାଏ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି କୌଣସି ଜଣାଯିବା ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏବଂ କୌଣସି ମଧୁର ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି କୌଣସି ଭୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ନ ଚ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଚିନୋତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚେତ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵେ ସତି । ଵେଦ୍ଯତେ ନ ଚ ଵା କିଞ୍ଚିଦ୍ ଵେଦ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଅସୌ
ଏଠି ଅନ୍ତରେ କୌଣସି ଜିନିଷ ଅନୁଭବ ହୁଏ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି କୌଣସି ଅନୁଭବ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏବଂ କୌଣସି ଜିନିଷ ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି ଅନୁଭୂତି ହେବା ଯୋଗ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଅସଦାଭାସ ଏଵାତ୍ମା ଅନନ୍ତୋ ଭରିତାକୃତିଃ । ସ୍ଥିତସ୍ ସଦୈଵୈକଘନୋ ମହାଶୈଲ ଇଵାତ୍ମନି
ଆତ୍ମା କେବଳ ଅସତ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏକ ଆକାର, ଅସୀମ ଓ ଅନେକ ରୂପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ସଦା ଏକା ଏକ ଦୃଢ଼ ଦଳରେ ଅବସ୍ଥିତ, ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି।
ଅନଯା ତୁ ଵଚୋଭଙ୍ଗ୍ଯା ମଯା ଵୋ ରଘୁନନ୍ଦନ । ନାହନ୍ତାଦିଜଗତ୍ତାଦିଭେଦୋ ଽସ୍ତୀତି ନିଦର୍ଶିତମ୍
ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ଏହି ଭାଷାର ଭିତରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖାଇଛି ଯେ 'ମୁଁ' ଓ ଜଗତ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଆରମ୍ଭ ଭିନ୍ନତା କିଛି ନାହିଁ।
ନ ଚିତ୍ତମ୍ ଅସ୍ତି ନୋ ଚେତ୍ତା ନ ଜଗତ୍ତାଦିଵିଭ୍ରମଃ । ଦୃଷଦୀଵାମ୍ବରମ୍ ଅତଶ୍ ଶାନ୍ତଂ ଶାମ୍ଯତି କେଵଲମ୍
ନା ଚିତ୍ତ ଅଛି, ନା ଚିନ୍ତାକାରୀ, ନା ଜଗତ ଓ ତାର ଆରମ୍ଭର ଗୋଲାପାଇଁ। ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶ ପରି, ସବୁ ଶାନ୍ତ ଓ ନିଜେ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇଁ।
ଯଥାଵର୍ତାଦିତାମ୍ ଏତି ଦ୍ରଵତ୍ଵାଦ୍ ଵାରି ଵାରିଣି । ତଥାହନ୍ତାଦିତାମ୍ ଏତି ଜ୍ଞତ୍ଵାଜ୍ ଜ୍ଞପ୍ତୌ ଜ୍ଞ ଆତ୍ମନି
ଯେପରି ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଜଳ ତାର ଗୁଣରେ ପ୍ରବାହ ହୁଏ, ସେପରି 'ମୁଁ' ଓ ତାର ଆରମ୍ଭ ଜ୍ଞାନରୁ ଜ୍ଞାତା ମଧ୍ୟରେ, ଆତ୍ମାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯଥା ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ପଯସି ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ସଦାଗତୌ । ଅହନ୍ତାଦେଶକାଲାଦି ତଥା ଜ୍ଞେ ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରକେ
ଯେପରି ପାଣିରେ ପ୍ରବାହ ରହିଥାଏ, ଏବଂ ଗତିରେ ସଦା ଚଳନ ଅଛି, ସେପରି 'ମୁଁ', ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାରଣା ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଜ୍ଞୋ ଜ୍ଞତାଯାଂ ହି ଯଜ୍ ଜ୍ଞାନଂ ଜାନାତି ଜ୍ଞାନବୃଂହଯା । ଜ୍ଞାଯତେ ତଦ୍ ଅହନ୍ତାଦି ଜୀଵାଦ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଭିଜୀଵନୈଃ
ଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ଞାନ ଅନୁଭବ କରିବା ସମୟରେ ଜ୍ଞାନର ବିସ୍ତାର ମାଧ୍ୟମରେ ଜ୍ଞାନକୁ ଅନୁଭବ କରେ; ଏହିପରି ଭାବରେ 'ମୁଁ' ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭେଦ, ଏବଂ ଜୀବର ଅନୁଭବ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ଯଥୋଦେତି ଯଦା ଜ୍ଞସ୍ଯ ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଜ୍ଞାନେନ ଯାଦୃଶୀ । ଅନନ୍ଯୈଵାନ୍ଯତାଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ସା ତଦା ଜୃମ୍ଭତେ ତଥା
ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଉଦୟ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହା ଅନ୍ୟତ୍ୱ ସହିତ ଏକତାକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଏହିପରି ଭାବରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ଜୀଵସ୍ଯ ଜୀଵିତଂ ଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞତାଯାଂ ଜୀଵଜୀଵନେ । ଅଣୁର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ନୋ ଭେଦୋ ଵିରୂପତ୍ଵେ ଜ୍ଞଜୀଵଯୋଃ
ଜୀବର ଜୀବନ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ; ଜୀବର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଜ୍ଞାନରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ। ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଜୀବ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା କିମ୍ବା ବିକୃତି ନାହିଁ।
ଯଥା ଜ୍ଞଜୀଵଯୋର୍ ନାସ୍ତି ଭେଦୋ ରାମ ତଥୈତଯୋଃ । ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ନ ଜ୍ଞଜଗତୋର୍ ଵିଦ୍ଧି ଶାନ୍ତମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍
ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଜୀବରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ରାମ, ସେହିପରି ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ। ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଜଗତରେ ଯେଉଁ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର। ଏହି ସତ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଓ ଅଖଣ୍ଡ।
ସର୍ଵଂ ପ୍ରଶାନ୍ତମ୍ ଅଜମ୍ ଏକମ୍ ଅନାଦିମଧ୍ଯମ୍ ଆଭାସନଂ ସ୍ଵଦନମାତ୍ରମ୍ ଅଚେତ୍ଯଚିହ୍ନମ୍ । ସର୍ଵଂ ପ୍ରଶାନ୍ତମ୍ ଅତି ଶବ୍ଦମଯୀ ତୁ ଦୃଷ୍ଟିର୍ ବୋଧାର୍ଥମ୍ ଏଵ ହି ମୁଧୈଵ ତଦ୍ ଓଁ ଇତୀଦମ୍
ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ, ଅଜନ୍ମା, ଏକ, ଆରମ୍ଭ ଓ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ନିଜର ରସରେ ଦେଖାଯାଏ, ଚିନ୍ତା ଓ ଚିହ୍ନରେ ଚିହ୍ନିତ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ, ଦୃଷ୍ଟି ଶବ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଅଛି; ଅନ୍ୟଥା ଏହା 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ ମାତ୍ର।
ଅତ୍ରୈଵୋଦାହରନ୍ତୀମମ୍ ଇତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ । କିରାତେଶସ୍ଯ ସୁରଘୋର୍ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଵିସ୍ମଯପ୍ରଦମ୍
ଏଠାରେ ପୁରାତନ ଏକ ଉପାଖ୍ୟାନ କୁ କହାଯାଏ—କିରାତ ନାଥ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା।
ଉତ୍ତରସ୍ଯା ଦିଶୋ ମେଦଃ କର୍ପୂରପଟଲଂ ଭୁଵଃ । ସମ୍ଭୃତଂ ହସନଂ ଶାର୍ଵଂ ଶୁକ୍ଲୋ ଵା ଚାନ୍ଦ୍ର ଆତପଃ
ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ପୃଥିବୀ କର୍ପୂରର ଚାଦରରେ ଢାକାଯାଇଛି—ସେହି କି ଶିବଙ୍କର ହସ, କି ଚନ୍ଦ୍ରର ଧଳା, କି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା।
ହିମାଦ୍ରେଶ୍ ଶୃଙ୍ଗମ୍ ଅସ୍ତୀହ କୈଲାସୋ ନାମ ପର୍ଵତଃ । ଶୈଲଜାଲସ୍ଯ ସନ୍ମୁକ୍ତାକଲାପସ୍ଯେଵ ନାଯକଃ
ହିମାଳୟର ଏଠାରେ ଏକ ଶିଖର ଅଛି, ଯାହାକୁ କୈଳାସ ପର୍ବତ କୁହାଯାଏ। ଏହି ପର୍ବତ ଅନେକ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ, ମୁକୁତର ମଣି ମାଳା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଵିଷ୍ଣୋଃ କ୍ଷୀରୋଦକ ଇଵ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ ସୁରପତେର୍ ଇଵ । ଅବ୍ଜଜସ୍ଯେଵ ନାଭ୍ଯବ୍ଜଂ ଗୃହଂ ଯଶ୍ ଶଶିମୌଲିନଃ
ଏହି ପର୍ବତ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ଷୀରସାଗର ଭଳି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଵର୍ଗ ଭଳି, ଏବଂ ପଦ୍ମଜଙ୍କ ପାଇଁ ପଦ୍ମନାଭ ଭଳି। ଏଠା ଚନ୍ଦ୍ରଧର ଶିବଙ୍କ ନିବାସ।
ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଵୃନ୍ଦଦୋଲାଭିସ୍ ସାପ୍ସରୋଭିର୍ ଵିଭାତି ଯଃ । ଲୋଲରତ୍ନଶଲାକାଭିର୍ ଲହରୀଭିର୍ ଇଵାର୍ଣଵଃ
ଏହି ପର୍ବତ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳାର ଝୁଲା ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ଚମକୁଛି, ଚଳିତ ରତ୍ନ ଶଳାକା ଓ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଏହା ସମୁଦ୍ରର ଉତ୍କଳା ଦେଖାଏ।
ଗଣାଙ୍ଗନାନାମ୍ ଅନିଶଂ ମତ୍ତାନାଂ ଚରଣୈର୍ ହତାଃ । ଅଶୋକା ଇଵ ରାଜନ୍ତେ ଯତ୍ରାଶୋକା ଵିକାସିନଃ
ଏଠାରେ ଶିବଙ୍କ ଗଣ ଓ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗନାମାନେ ସଦା ମଦମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କ ପାଦରେ ଅଶୋକ ଗଛମାନେ ପ୍ରହାରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଫୁଲିଥିବା ଅଶୋକ ଗଛମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି।
ସଞ୍ଚରଚ୍ଛଙ୍କରେ ଦିକ୍ଷୁ ଭୃଗୁଷ୍ଵ୍ ଇନ୍ଦୁମଣିଦ୍ରଵୈଃ । ନିଵର୍ତନ୍ତେ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଯତ୍ରାଜସ୍ରଂ ଚ ନିର୍ଝରାଃ
ସେଠି ଦିଗ୍ଦିଗାନ୍ତରେ ଚାଲିଥିବା ଝରଣାଗୁଡିକ ଚନ୍ଦ୍ରମଣିର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ତରାଳରେ ଶୋଭା ପାଉଛି, ସେମାନେ ଅବିରତ ଭାବରେ ଏକଥାରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି ଓ ଫେରିଆସନ୍ତି।