ଅହନ୍ତ୍ଵଵାସନାନର୍ଥଃ ପ୍ରସୂତେ ସଂଵିଦାତ୍ମନଃ । ପୁରୁଷସ୍ଯ ଵିଚିତ୍ରାଣି ସୁଖଦୁଃଖାନି ଜନ୍ମଭୂଃ
ଅହଂକାରର ଆଶା ଏହି ଚେତନାର ଅନର୍ଥକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ; ଏହିଠାରୁ ମନୁଷ୍ୟର ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖ, ଜନ୍ମର ମୂଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ରଜ୍ଜ୍ଵାଂ ସର୍ପଭ୍ରମେ ଶାନ୍ତେ ଗେହିନୋ ନିର୍ଵୃତିର୍ ଯଥା । ଅହନ୍ତ୍ଵଭାଵସଂଶାନ୍ତୌ ତଥାନ୍ତସ୍ସମତା ମତା
ଯେପରି ରସିରେ ସାପ ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଘରବାଳି ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହୁଏ, ସେପରି ଅହଂକାର ଭାବ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ସମତା ଆସେ।
ଯତ୍ କରୋତି ଯଦ୍ ଅଶ୍ନାତି ଯଦ୍ ଦଦାତି ଜୁହୋତି ଵା । ନ ତଜ୍ ଜ୍ଞସ୍ଯ ନ ତତ୍ର ଜ୍ଞୋ ମା କରୋତୁ କରୋତୁ ଵା
ସେ ଯାହା କରେ, ଯାହା ଖାଏ, ଯାହା ଦେଉଛି କିମ୍ବା ଅର୍ପଣ କରେ—ଏହା କିଛି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ନୁହେଁ, ଜ୍ଞାନୀ ଏହାରେ ଅବସ୍ଥିତ ନୁହେଁ; ସେ କରିବେ କିମ୍ବା ନ କରିବେ, ଏହା ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା।
କର୍ମଣାସ୍ତି ନ ତସ୍ଯାର୍ଥୋ ନାର୍ଥସ୍ ତସ୍ଯାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅକର୍ମଣା । ଯଥାସ୍ଵଭାଵଂ ଭଗଵାନ୍ ସ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ସଂସ୍ଥିତଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ, ଏବଂ ଅକାର୍ଯ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ । ଭଗବାନ୍ ନିଜ ସ୍ଵଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହି, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଏକାଗ୍ର ଅଛନ୍ତି ।
ଇଚ୍ଛାସ୍ ତତସ୍ ସମୁଦ୍ଯନ୍ତି ନ ମଞ୍ଜର୍ଯ ଇଵୋପଲାତ୍ । ଯାଶ୍ ଚୋଦ୍ଯନ୍ତି ଚ ତାସ୍ ସର୍ଵାସ୍ ସ ଏଵାମ୍ବ୍ଵ୍ ଇଵ ଵୀଚଯଃ
ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଇଚ୍ଛାଗୁଡିକ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯେପରି ଏକ ପାଥରରୁ ଅଙ୍କୁର ଉଠିଥାଏ । ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛାଗୁଡିକ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ସେଗୁଡିକ ସମସ୍ତେ ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ତାଙ୍କ ନିଜ ଅଂଶ ।
ସକଲମ୍ ଇଦମ୍ ଅସାଵ୍ ଅସୌ ଚ ସର୍ଵଂ ଜଗଦ୍ ଅଖିଲଂ ନ ଵିଭାଗିତାତ୍ର କାଚିତ୍ । ପରମପୁରୁଷପାଵନୈକରୂପୀ ସ ସଦ୍ ଇତି ତତ୍ ସଦ୍ ଅକିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ଵାସୌ
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ଵ, ସେ ନିଜେ, ଏବଂ ଯାହା କିଛି ଅଛି—ଏଠାରେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ନାହିଁ । ସେଇ ପରମ ପବିତ୍ର ଏକ ଆତ୍ମା ଅଛି, ଏହି ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ ।
ଯଦ୍ ଆତ୍ମମରିଚସ୍ଯାନ୍ତଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାତ୍ ତୀକ୍ଷ୍ଣତ୍ଵଵେଦନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵାଦି ଭେଦାଦି ଦେଶକାଲାଦି ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅଦଃ
ଆତ୍ମାର ମୃଗମରୀଚିକା ଭିତରେ ମନର ତୀବ୍ର ଜାଗୃତି ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସେଇ ଏହି ଅହଂତା, ପ୍ରଭେଦ, ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟ ଭିନ୍ନତାକୁ ଜାଣିପାରେ ।
ଯଦ୍ ଆତ୍ମଲଵଣସ୍ଯାନ୍ତଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଲ୍ ଲାଵଣ୍ଯଵେଦନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵାଦିଭେଦାଦିଦେଶକାଲାଦିମତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଯେପରି ନିଜକୁ ଲୁଣ ବୋଲି ଭାବିଲେ ମନରେ ଲୁଣ ରସ ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସେଇ ଅନୁଭବ 'ମୁଁ', 'ତୁମେ', ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟ ଭିନ୍ନତା ସହିତ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ସ୍ଵତୋ ଯଦ୍ ଅନ୍ତର୍ ଆତ୍ମେକ୍ଷୋଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାନ୍ ମାଧୁର୍ଯଵେଦନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵାଦି ଭେଦାଦି ଜଗତ୍ତାଦୀତି ଜୃମ୍ଭିତମ୍
ନିଜକୁ ଚିନି ଚିନି ମନରେ ଜେଉଁ ମିଠାସ ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସେଇ ମିଠାସ 'ମୁଁ', 'ତୁମେ' ଭିନ୍ନତା ଭାବରେ ଏହି ସଂସାର ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ସ୍ଵତୋ ଯଦ୍ ଆତ୍ମଦୃଷଦଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାତ୍ କାଠିନ୍ଯଵେଦନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵାଦିଭେଦାଦିଦେଶକାଲାଦିତାଂ ଗତମ୍
ନିଜକୁ ପାଥର ବୋଲି ଭାବିଲେ ମନରେ ଯେଉଁ କଠିନତା ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସେଇ ଅନୁଭବ 'ମୁଁ', 'ତୁମେ', ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟ ଭିନ୍ନତା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ସ୍ଵତୋ ଯଦ୍ ଆତ୍ମଶୈଲାଦିଜ୍ଞତଯା ଜାଡ୍ଯଵେଦନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵାଦି ଭେଦାଦି ଭୁଵନାଦୀତି ସଂସ୍ଥିତମ୍
ନିଜକୁ ପାହାଡ଼ ବୋଲି ଜାଣିଲେ ମନରେ ଯେଉଁ ଜଡତା ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସେଇ ଅନୁଭବ 'ମୁଁ', 'ତୁମେ' ଭିନ୍ନତା ଭାବରେ ଏହି ଜଗତ୍ରେ ଅଟୁଟ ରହିଯାଏ।
ସ୍ଵତୋ ଯଦ୍ ଆତ୍ମତୋଯସ୍ଯ ଚିଦ୍ଦ୍ରଵତ୍ଵାଦ୍ ଵିଵର୍ତନମ୍ । ତଦ୍ ଆଵର୍ତାଦ୍ଯ୍ ଅହନ୍ତାଦି ଭେଦାଦ୍ଯ୍ ଆକାରିତାଦି ଚ
ନିଜର ଚେତନା ଯେପରି ଜଳର ଭଳି ନିଜ ମନରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପ ଧରେ, ସେଠାରେ ଝରଣା, ମୁଁ ଭାବ, ଭିନ୍ନତା ଓ ଅନେକ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ।
ସ୍ଵତୋ ଯ ଆତ୍ମଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଶାଖାଦିସ୍ ତସ୍ଯ ଵେଦନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତାଦି ଭେଦାଦି ଭୁଵନାଦୀଵ ସଂସ୍ଫୁଟମ୍
ନିଜ ଆତ୍ମା ଗଛ ଭଳି ଯେଉଁ ଶାଖା-ପତ୍ର ଭିତରୁ ଅନୁଭବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠି ମୁଁ ଭାବ, ଭିନ୍ନତା ଓ ଏହି ପ୍ରକାର ଭେଦ ସହିତ ସଂସାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ।
ଯଦ୍ ଆତ୍ମଗଗନସ୍ଯାନ୍ତଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଚ୍ ଛୂନ୍ଯତ୍ଵଵେଦନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତାଦି ଭେଦାଦି ଭାଵନାଦୀତି ଭାଵିତମ୍
ନିଜ ଆତ୍ମା ଆକାଶ ଭଳି ଥିଲେ, ତାହାର ମନର ଶୂନ୍ୟତା ଅନୁଭବ, ମୁଁ ଭାବ ଓ ଭିନ୍ନତା ଭଳି ଭେଦ ସହିତ ସଂସାର ଭାବନା ହେଉଛି।
ଯଦ୍ ଆତ୍ମଗଗନସ୍ଯାନ୍ତଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାତ୍ ସୌଷିର୍ଯଵେଦନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତାଦି ଚିତ୍ତାଦି ଶରୀରାଦୀଵ ଦୀପିତମ୍
ନିଜ ଆତ୍ମା ଆକାଶ ଭଳି ଥିଲେ, ତାହାର ମନର ଖାଲିପଣି ଅନୁଭବ, ମୁଁ ଭାବ, ମନ ଓ ଶରୀର ଭଳି ଅନେକ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ ହୁଏ।
ସ୍ଵତୋ ଯଦ୍ ଆତ୍ମକୁଡ୍ଯସ୍ଯ ନୈରନ୍ତର୍ଯଂ ନିରନ୍ତରମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତାଦିଭେଦେନ ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ବହିର୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ନିଜ ଗୁଣରେ ଆତ୍ମାର ଦେଉଳ ଯେଉଁଠି ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଛି, ସେହି ଆତ୍ମା, 'ମୁଁ' ଭଳି ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା, ଚେତନାର ଆକାରରେ ବାହାରେ ଅଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ।
ସ୍ଵତୋ ଯଦ୍ ଆତ୍ମସତ୍ତାଯା ଵିତ୍ତ୍ଵାତ୍ ସତ୍ତ୍ଵୈକଵେଦନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵାଦି ଭେଦାଦି ଚେତନାଦୀତି ଵା ସ୍ଥିତମ୍
ନିଜ ଗୁଣରେ ଯେଉଁ ଆତ୍ମାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଜଣାଯାଏ, ସେହି ଆତ୍ମା, 'ମୁଁ' ଭଳି ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା, ଚେତନା କିମ୍ବା ଜୀବନ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ।
ଅନ୍ତର୍ ଆତ୍ମପ୍ରକାଶସ୍ଯ ସ୍ଵତୋ ଯଦ୍ ଅଵଭାସନମ୍ । ତଦ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵାଦି ଵିତ୍ତ୍ଵାଦି ଜୀଵ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅସୌ
ନିଜ ଗୁଣରେ ଯେଉଁ ଆତ୍ମାର ଆଭା ଭିତରେ ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ସେହି ଆତ୍ମା, 'ମୁଁ' ଓ ଜଣାବା ଭଳି ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା, ଜୀବ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ।
ଅନ୍ତର୍ ଅସ୍ତି ଯଦ୍ ଆତ୍ମେନ୍ଦୋଶ୍ ଚିଦ୍ରୂପଂ ଚିଦ୍ରସାଯନମ୍ । ସ୍ଵତ ଆସ୍ଵାଦ୍ଯତେ ତେନ ତଦ୍ ଅହନ୍ତାଦିନୋଦିତମ୍
ଭିତରେ ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଅଛି, ଚେତନାର ରସ ଓ ସାର ଭାବେ ନିଜେ ଉପଭୋଗ କରେ, ସେହି ଆତ୍ମା 'ମୁଁ' ଭଳି ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତ ହୁଏ।
ପରମାତ୍ମଗୁଡସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଯଚ୍ ଚିତ୍ସ୍ଵାଦୂଦଯାତ୍ମକମ୍ । ତଦ୍ ଏଵାସ୍ଵାଦ୍ଯତେ ତେନ ସ୍ଵତୋ ଽହନ୍ତାଦିନାନ୍ତରେ
ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ମଧୁର ଗୁଡ଼ିକ ଭିତରେ ଯେ ଚେତନାର ସ୍ୱାଦ ଉଦୟ ହୁଏ, ସେହି ସ୍ୱାଦକୁ ନିଜେ ନିଜ ଭିତରର 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭିତର ଅନୁଭୂତି ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରେ।
ପରମାତ୍ମମଣେଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଯଦ୍ ଅନ୍ତଃ କଚନଂ ସ୍ଵଯମ୍ । ଚେତନାତ୍ମ ତଦ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯାଦି ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅସୌ
ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ମଣିର ଭିତରେ ଯେ ଚେତନାର ଆଭା ଅଛି, ସେହି ନିଜର ସ୍ୱଭାବରୁ ଚେତନା ହୋଇ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଚେତନା ଆତ୍ମା 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଏହା ଭଳି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭିତର ଅନୁଭୂତି ଭାବରେ ଜାଣିଥାଏ।
ନ ଚ କିଞ୍ଚନ ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଵେଦ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଇହ । ନ ଚାସ୍ଵାଦଯତି ସ୍ଵାଦୁ ସ୍ଵାଦ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଅଲମ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଅନ୍ତରେ ଜଣାଯାଏ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି କୌଣସି ଜଣାଯିବା ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏବଂ କୌଣସି ମଧୁର ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି କୌଣସି ଭୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ନ ଚ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଚିନୋତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚେତ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵେ ସତି । ଵେଦ୍ଯତେ ନ ଚ ଵା କିଞ୍ଚିଦ୍ ଵେଦ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଅସୌ
ଏଠି ଅନ୍ତରେ କୌଣସି ଜିନିଷ ଅନୁଭବ ହୁଏ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି କୌଣସି ଅନୁଭବ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏବଂ କୌଣସି ଜିନିଷ ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି ଅନୁଭୂତି ହେବା ଯୋଗ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଅସଦାଭାସ ଏଵାତ୍ମା ଅନନ୍ତୋ ଭରିତାକୃତିଃ । ସ୍ଥିତସ୍ ସଦୈଵୈକଘନୋ ମହାଶୈଲ ଇଵାତ୍ମନି
ଆତ୍ମା କେବଳ ଅସତ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏକ ଆକାର, ଅସୀମ ଓ ଅନେକ ରୂପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ସଦା ଏକା ଏକ ଦୃଢ଼ ଦଳରେ ଅବସ୍ଥିତ, ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି।
ଅନଯା ତୁ ଵଚୋଭଙ୍ଗ୍ଯା ମଯା ଵୋ ରଘୁନନ୍ଦନ । ନାହନ୍ତାଦିଜଗତ୍ତାଦିଭେଦୋ ଽସ୍ତୀତି ନିଦର୍ଶିତମ୍
ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ଏହି ଭାଷାର ଭିତରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖାଇଛି ଯେ 'ମୁଁ' ଓ ଜଗତ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଆରମ୍ଭ ଭିନ୍ନତା କିଛି ନାହିଁ।
ନ ଚିତ୍ତମ୍ ଅସ୍ତି ନୋ ଚେତ୍ତା ନ ଜଗତ୍ତାଦିଵିଭ୍ରମଃ । ଦୃଷଦୀଵାମ୍ବରମ୍ ଅତଶ୍ ଶାନ୍ତଂ ଶାମ୍ଯତି କେଵଲମ୍
ନା ଚିତ୍ତ ଅଛି, ନା ଚିନ୍ତାକାରୀ, ନା ଜଗତ ଓ ତାର ଆରମ୍ଭର ଗୋଲାପାଇଁ। ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶ ପରି, ସବୁ ଶାନ୍ତ ଓ ନିଜେ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇଁ।
ଯଥାଵର୍ତାଦିତାମ୍ ଏତି ଦ୍ରଵତ୍ଵାଦ୍ ଵାରି ଵାରିଣି । ତଥାହନ୍ତାଦିତାମ୍ ଏତି ଜ୍ଞତ୍ଵାଜ୍ ଜ୍ଞପ୍ତୌ ଜ୍ଞ ଆତ୍ମନି
ଯେପରି ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଜଳ ତାର ଗୁଣରେ ପ୍ରବାହ ହୁଏ, ସେପରି 'ମୁଁ' ଓ ତାର ଆରମ୍ଭ ଜ୍ଞାନରୁ ଜ୍ଞାତା ମଧ୍ୟରେ, ଆତ୍ମାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯଥା ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ପଯସି ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ସଦାଗତୌ । ଅହନ୍ତାଦେଶକାଲାଦି ତଥା ଜ୍ଞେ ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରକେ
ଯେପରି ପାଣିରେ ପ୍ରବାହ ରହିଥାଏ, ଏବଂ ଗତିରେ ସଦା ଚଳନ ଅଛି, ସେପରି 'ମୁଁ', ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାରଣା ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଜ୍ଞୋ ଜ୍ଞତାଯାଂ ହି ଯଜ୍ ଜ୍ଞାନଂ ଜାନାତି ଜ୍ଞାନବୃଂହଯା । ଜ୍ଞାଯତେ ତଦ୍ ଅହନ୍ତାଦି ଜୀଵାଦ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଭିଜୀଵନୈଃ
ଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ଞାନ ଅନୁଭବ କରିବା ସମୟରେ ଜ୍ଞାନର ବିସ୍ତାର ମାଧ୍ୟମରେ ଜ୍ଞାନକୁ ଅନୁଭବ କରେ; ଏହିପରି ଭାବରେ 'ମୁଁ' ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭେଦ, ଏବଂ ଜୀବର ଅନୁଭବ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ଯଥୋଦେତି ଯଦା ଜ୍ଞସ୍ଯ ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଜ୍ଞାନେନ ଯାଦୃଶୀ । ଅନନ୍ଯୈଵାନ୍ଯତାଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ସା ତଦା ଜୃମ୍ଭତେ ତଥା
ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଉଦୟ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହା ଅନ୍ୟତ୍ୱ ସହିତ ଏକତାକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଏହିପରି ଭାବରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।