ସହାତ୍ମନା ସଦୈଵେଦଂ ଜଗତ୍ ପଶ୍ଯତି ନୋ ମନଃ । ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ତଥୈଵାସ୍ମିଞ୍ ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଅପି ଜନେଶ୍ଵର
ଯିଏ ସବୁବେଳେ ଏହି ଜଗତକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ସହିତ ଦେଖେ, ସେ ମନ ଦ୍ୱାରା ଦେଖୁନାହିଁ; ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେପରି, ସେପରି ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ରହିଥାଏ, ହେ ଜନେଶ୍ୱର।
ଯଥା ଵିପିନଗା ଲୋକା ଵିହରନ୍ତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ସମାଃ । ଅସମ୍ବନ୍ଧାତ୍ ତଥା ଜ୍ଞସ୍ଯ ଗ୍ରାମୋ ଽପି ଵିପିନୋପମଃ
ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଏକାଠି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ସଂଯୋଗ ନଥାଏ, ସେପରି ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ପାଇଁ ଗ୍ରାମ ମଧ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଲାଗେ, କାରଣ ସେଠାରେ ଆସକ୍ତି ନାହିଁ।
ଅନ୍ତର୍ମୁଖମନା ନିତ୍ଯଂ ସୁପ୍ତୋ ବୁଦ୍ଧୋ ଵ୍ରଜନ୍ ପଠନ୍ । ପୁରଂ ଜନପଦଂ ଗ୍ରାମମ୍ ଅରଣ୍ଯମ୍ ଇଵ ପଶ୍ଯତି
ଯାହାର ମନ ସଦା ଭିତରକୁ ଲାଗିଥାଏ, ସେ ଶୁଏ, ଜାଗେ, ଚାଲେ କିମ୍ବା ପଢ଼େ—ସେ ସହର, ଦେଶ କିମ୍ବା ଗ୍ରାମକୁ ମଧ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଦେଖେ।
ସର୍ଵମ୍ ଆକାଶତାମ୍ ଏତି ନିତ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତର୍ମୁଖସ୍ଥିତେଃ । ସର୍ଵଥାନୁପଯୋଗିତ୍ଵାଦ୍ ଭୂତାକୁଲମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍
ଯେଉଁଠି ମନ ସଦା ଭିତରେ ଅଟୁଟ ରହେ, ସେଠି ସମସ୍ତ କିଛି ଆକାଶ ଭଳି ହୋଇଯାଏ; କାରଣ, କିଛି ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ କାମରେ ଆସେନି, ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଭରିଥିବା ଜଗତ ମଧ୍ୟ ଖାଲି ଭଳି ଲାଗେ।
ଅନ୍ତଶ୍ଶୀତଲତାଯାଂ ତୁ ଲବ୍ଧାଯାଂ ଶୀତଲଂ ଜଗତ୍ । ଵିଜ୍ଵରାଣାମ୍ ଇଵ ନୃଣାଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଆ ଜୀଵିତସ୍ଥିତେଃ
ମନର ଭିତରେ ଶିତଳତା ଆସିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ମଧ୍ୟ ଶିତଳ ଲାଗେ; ଯେପରି ଜନମାନେ ଜ୍ୱର ନଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଶିତଳତା ଜୀବନ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ।
ଅନ୍ତସ୍ତୃଷ୍ଣୋପତପ୍ତାନାଂ ଦାଵଦାହମଯଂ ଜଗତ୍ । ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଖିଲଜନ୍ତୂନାଂ ଯଦ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତଦ୍ ବହିସ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଭିତରର ତୃଷ୍ଣାରେ ଦହିଯାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମଗ୍ର ସଂସାର ଏକ ଜଙ୍ଗଲର ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଏ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭିତରେ ଯାହା ଅଛି, ସେହି ଜିନିଷ ବାହାରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।
ଦ୍ଯୌଃ କ୍ଷମା ଵାଯୁର୍ ଆକାଶଂ ପର୍ଵତାସ୍ ସରିତୋ ଦିଶଃ । ଅନ୍ତଃକରଣତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ଭାଗା ବହିର୍ ଅଵସ୍ଥିତାଃ
ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ପବନ, ଶୂନ୍ୟ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ମନର ଗଭୀର ତତ୍ତ୍ୱର ବାହ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ଅଟେ।
ଵଟଧାନାଵଟ ଇଵ ଅନ୍ତର୍ ଅସ୍ଯ ଯଦ୍ ଆତ୍ମନଃ । ତଦ୍ ବହିର୍ ଭାସତେ ଭାସ୍ଵଦ୍ ଵିକସତ୍ପୁଷ୍ପଗନ୍ଧଵତ୍
ଯେପରି ଡୁମୁର ଫଳ ଭିତରେ ଫୁଲ ଖିଳିଲେ ତାହାର ସୁଗନ୍ଧ ବାହାରକୁ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ସେପରି ନିଜ ଭିତରର ଯାହା ଅଛି, ସେହି ଆଲୋକରେ ବାହାରକୁ ଚମକିଉଠେ।
ନ ବହିଷ୍ଟ୍ଵଂ ନ ଚାନ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ କ୍ଵଚିତ୍ କିଞ୍ଚନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଯଦ୍ ଯଥା କଚିତଂ ଚିତ୍ତ୍ଵାତ୍ ତତ୍ ତଥା ତଥ୍ଯମ୍ ଉତ୍ଥିତମ୍
କେଉଁଠିଓ କୌଣସି ବାହାର କିମ୍ବା ଭିତର ନାହିଁ। ମନରେ ଯେପରି ଯାହା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେହିପରି ସେ ଏହି ସଂସାରରେ ସତ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵୋଦରଂ ଭାତି ବହିଷ୍ଟ୍ଵେନ ଜଗତ୍ତଯା । କର୍ପୂରମ୍ ଇଵ ଗନ୍ଧେନ ସଙ୍କୋଚି ପ୍ରଵିକାସି ଚ
ଆତ୍ମାର ଗଭୀର ତତ୍ତ୍ୱଟିଏ ବାହାରେ ଜଗତ୍ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା କର୍ପୂର ଚିହ୍ନଟି ହୁଏ—କେବେ ସଂକୁଚିତ, କେବେ ବିସ୍ତୃତ ହୁଏ।
ଆତ୍ମେଦଂ ସ୍ଫୁରତି ସ୍ଫାରଂ ଜଗତ୍ତ୍ଵେନାପ୍ଯ୍ ଅହନ୍ତଯା । ବାହ୍ଯତ୍ଵେନାନ୍ତରତ୍ଵେନ ସ ଚ ନାସନ୍ ନ ସଦ୍ଵିଭୁଃ
ଏହି ଆତ୍ମା ଆପଣେ ଆପଣେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଜଗତ୍ ଭାବେ, 'ମୁଁ' ଭାବେ, ବାହାର ଭାବେ ଓ ଭିତର ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଏହା ନ ଅସତ୍, ନ ସତ୍, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଛି।
ବହିଷ୍ଟ୍ଵେନାଶ୍ରିତଂ ବାହ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତସ୍ତ୍ଵେନାନ୍ତରଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ଯଥାଵିଦିତମ୍ ଆତ୍ମାଯଂ ସ୍ଵଚିତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅନୁପଶ୍ଯତି
ଯାହାକୁ ବାହାର ବୋଲାଯାଏ, ସେଠି ବାହାରେ ଭିତି ମିଳେ; ଯାହାକୁ ଭିତର ବୋଲାଯାଏ, ସେଠି ଭିତରେ ରହିଛି; ଏଭଳି ଭାବରେ ଆତ୍ମା ନିଜ ଚିତ୍ତକୁ ଦେଖେ।
ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଆତ୍ମନୋ ଽଭେଦନଂ ଜଗତ୍ । ଅହନ୍ତାଦୌ ସ୍ଥିତେ ଦେହେ ଭୂରିଭଙ୍ଗଂ ଭଯଂ ତୁ ସତ୍
ବାହାର ଓ ଭିତର ସହିତ ଏହି ଜଗତ୍ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଆତ୍ମାର ଅଭେଦ ଅଟୁଟ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ଦେହରେ ଅହଂକାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବ ଥିଲେ ବହୁ ଭାଙ୍ଗା ଓ ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଦ୍ଯୌଃ କ୍ଷମା ଵାଯୁର୍ ଆକାଶଂ ପର୍ଵତାସ୍ ସରିତୋ ଦିଶଃ । କଲ୍ପାଗ୍ନିନେଵ ଜ୍ଵଲିତଂ ସର୍ଵମ୍ ଆଧିହତାତ୍ମନଃ
ଯେଉଁଠି ମନ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇଥାଏ, ସେଠି ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ବାତାସ, ଶୂନ୍ୟ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗ ମାନେ ବିନାଶର ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ି ଜଳୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଆତ୍ମରତିର୍ ଏଵାନ୍ତଃ କୁର୍ଵନ୍ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ କ୍ରିଯାଃ । ନ ଵଶୋ ହର୍ଷଶୋକାଭ୍ଯାଂ ସ ସମାହିତ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ନିଜ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କାମ କରେ, କିନ୍ତୁ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖରେ ଆସକ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେଠିକି ନିଶ୍ଚଳ ମନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯସ୍ ସର୍ଵଗତମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ପଶ୍ଯନ୍ ସମୁପଶାନ୍ତଧୀଃ । ନ ଶୋଚତି ଧ୍ଯାଯତି ଵା ସ ସମାହିତ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଠାରେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖି, ମନକୁ ସ୍ଥିର ଓ ଶାନ୍ତ କରିଥାଏ, ସେ କେବେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଚିନ୍ତା କରେ ନାହିଁ—ସେଠିକି ନିଶ୍ଚଳ ମନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସପୂର୍ଵାପରପର୍ଯନ୍ତା ଯଃ ପଶ୍ଯଞ୍ ଜାଗତୀର୍ ଗତୀଃ । ଦୃଷ୍ଟିଷ୍ଵ୍ ଏତାସୁ ହସତି ସ ସମାହିତ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ଏହି ସଂସାରର ଗତିକୁ ତାହାର ଆରମ୍ଭ, ଶେଷ ଓ ମଧ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଉପରେ ହସେ, ସେଠିକି ନିଶ୍ଚଳ ମନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସମେ ପରେ ଽସ୍ତି ନାହନ୍ତା ନ ଜଗଜ୍ଜନ୍ମନୀ ମଯି । ଵୀଚିଵୃନ୍ଦେଷ୍ଵ୍ ଇଵାନପ୍ତ୍ଵଂ ନ ନାଶେ ଫେନଧାତଵଃ
ମୋ ପାଇଁ, ସମ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ କିମ୍ବା ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି କିଛି ନାହିଁ; ଯେପରି ତରଙ୍ଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଲାଭ କିମ୍ବା ହାନି ନାହିଁ, ଫେନରେ କୌଣସି ନାଶ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଅସ୍ତି ନାହନ୍ତ୍ଵଂ ନ ଵିଭାଗାଦି ନୋ ମମ । ନ ଚେତନାଚେତନତେ ସୋ ଽସ୍ତି ନାସ୍ତୀତରୋ ଜନଃ
ଯାହାଙ୍କ ମନରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ, ବିଭାଜନ, 'ମୋର' ବୋଧ କିମ୍ବା ଜଡ ଓ ଚେତନାର ଭେଦ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ଅସ୍ତି କିମ୍ବା ନାସ୍ତି ନୁହଁନ୍ତି।
ଵ୍ଯୋମସ୍ଵଚ୍ଛୋ ଭଵନ୍ ସ୍ଵେହାଂ ସମ୍ଯଗ୍ ଆଚରତୀହ ଯଃ । ହର୍ଷାମର୍ଷଵିକାରେଷୁ କାଷ୍ଠଲୋଷ୍ଟସମସ୍ ସ ସନ୍
ଯିଏ ଆକାଶ ପରି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିଜ ଘରେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସଠିକ୍ ଭାବେ କରେ, ସେ ଆନନ୍ଦ, କ୍ରୋଧ କିମ୍ବା ଉତ୍ସାହର ପରିବର୍ତ୍ତନରେ କାଠ କିମ୍ବା ମାଟିର ଚାକଟି ପରି ସମ ରହେ—ସେଠାରେ ଅଟଳ।
ଆତ୍ମଵତ୍ ସର୍ଵଭୂତାନି ପରଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ଲୋଷ୍ଟଵତ୍ । ସ୍ଵଭାଵାଦ୍ ଏଵ ନ ଭଯାଦ୍ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ସ ପଶ୍ଯତି
ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଦେଖେ, ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ମାଟିର ଚାକଟି ପରି ଦେଖେ—ଭୟରୁ ନୁହେଁ, ନିଜର ସ୍ୱଭାବରୁ—ସେଠିକି ଠିକ୍ ଦେଖେ।
ଅର୍ଥୋ ଽତନୁସ୍ ତନୁର୍ ଵାପି ନାସଦ୍ରୂପେଣ ଚେତ୍ଯତେ । ନ ସଦ୍ରୂପେଣାନୁଭୂତୋ ଜ୍ଞେନାଜ୍ଞେନେଵ ତତ୍ତଯା
ଯେଉଁ ତତ୍ତ୍ୱ ଦେହ ସହିତ କିମ୍ବା ଦେହ ବିନା ଥାଏ, ସେଠାରେ ଅସତ୍ୟ ଭାବେ କେବେ ଧରାଯାଏ ନାହିଁ; ଏହା ସତ୍ୟ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ ହୁଏ ନାହିଁ, ଯେପରି ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପରେ ଧରିପାରିବା ଯାଏ ନାହିଁ।
ଈଦୃଶାଶଯସମ୍ପନ୍ନୋ ମହାସତ୍ତ୍ଵପଦଂ ଗତଃ । ତିଷ୍ଠତୂଦେତୁ ଵା ଯାତୁ ମୃତିମ୍ ଏତୁ ନିହନ୍ତୁ ଵା
ଏପରି ଭାବନା ଥିବା ଏବଂ ମହାତ୍ମା ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକ ଚାହେଁ ରୁହୁନ୍ତୁ, ଉଠନ୍ତୁ, ଚାଲିଯାଆନ୍ତୁ, ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତୁ କିମ୍ବା କାହାକୁ ମାରିଦିଅନ୍ତୁ।
ଵସତୂତ୍ତମଭୋଗାଢ୍ଯେ ସ୍ଵଗୃହେ ଵା ଜନାକୁଲେ । ସର୍ଵଭୋଗୋଜ୍ଝିତାଭୋଗେ ସୁମହତ୍ଯ୍ ଅଥ ଵା ଵନେ
ସେ ଚାହେଁ ନିଜ ଘରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁଖ ଭୋଗ କରିବା ସହିତ ବାସ କରନ୍ତୁ, କିମ୍ବା ଲୋକମାନେ ଭିତରେ ରୁହନ୍ତୁ, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଛାଡ଼ି ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ରୁହନ୍ତୁ।
ଉଦ୍ଦାମମର୍ଦଲଂ ପାନତତ୍ପରୋ ଵାପି ନୃତ୍ଯତୁ । ସର୍ଵସଙ୍ଗପରିତ୍ଯାଗୀ ଶମମ୍ ଆଯାତୁ ଵା ଗିରୌ
ସେ ଚାହେଁ ଅତି ଉତ୍ସାହରେ ମଦପାନ କରି ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତୁ, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ସଂସାରିକ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରନ୍ତୁ।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକର୍ପୂରୈର୍ ଵପୁର୍ ଵା ପରିଲିମ୍ପତୁ । ଜ୍ଵାଲାଜଟିଲଵିସ୍ତାରେ ନିପତତ୍ଵ୍ ଅଥ ଵାନଲେ
ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ ଓ କର୍ପୂର ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ ଲେପ କରୁ, କିମ୍ବା ତିବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଯାଉ—ଯେଉଁଠାରେ ଶିଖା ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି।
ପାପଂ କରୋତୁ ସୁମହଦ୍ ବହଲଂ ପୁଣ୍ଯମ୍ ଏଵ ଵା । ଅଦ୍ଯୈଵ ମୃତିମ୍ ଆଯାତୁ କଲ୍ପାନ୍ତନିଚଯେନ ଵା
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପ କରୁ, କିମ୍ବା ବେଶି ପୁଣ୍ୟ କରୁ; ଆଜି ମୃତ୍ୟୁ ଆସୁ, କିମ୍ବା ଅସଂଖ୍ୟ କଳ୍ପ ପରେ ଆସୁ।
ନାସୌ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ତତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ କୃତଂ ତେନ ମହାତ୍ମନା । ନାସୌ କଲଙ୍କମ୍ ଆପ୍ନୋତି ହେମ ପଙ୍କଗତଂ ଯଥା
ସେ କିଛି କରୁନାହିଁ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କିଛି କରାଯାଏନାହିଁ; ସେ ମହାତ୍ମା କୌଣସି ଦାଗ ଲାଗୁନାହିଁ, ଯେପରି ହେମ ମାଟିରେ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ମେଳା ହୁଏନାହିଁ।
ସଂଵିତ୍ପୁରୁଷଶବ୍ଦାର୍ଥୈସ୍ ସକଲଙ୍କୈଃ କଲଙ୍କ୍ଯତେ । ଅହନ୍ତ୍ଵଵାସନାରୂପୈଶ୍ ଶୁକ୍ତିକାରଜତୋପମୈଃ
ଚେତନା 'ପୁରୁଷ' ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ଦାଗିତ ହୁଏ, ଯେପରି 'ମୁଁ' ଓ 'ମୋର' ଭାବ ମାଣିକି, ଶୁକ୍ତିରେ ଚାନ୍ଦି ଦେଖାଯିବା ପରି ଭ୍ରମ ଉପଜାଏ।
ସମସ୍ତଵସ୍ତୁପ୍ରଶମସ୍ ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନାଦ୍ ଯଥାସ୍ଥିତେଃ । ସ ଏଵାସ୍ଯୋପଶାନ୍ତୋ ଽନ୍ତଃ କଲଙ୍କୋ ଽସତ୍ତଯା ଯତଃ
ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ଶାନ୍ତି ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବକୁ ବୁଝିଲେ ଆସେ; ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶାନ୍ତି ତାଙ୍କର ନିଜର, କାରଣ ଅସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୂଷଣ ଦୂର ହୋଇଯାଏ।