ଅନର୍ଥଃ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଯତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରିତାଦ୍ ଅପି ପୌରୁଷାତ୍ । ଅନର୍ଥକର୍ତୁର୍ ବଲଵତ୍ ତତ୍ର ଜ୍ଞେଯଂ ସ୍ଵପୌରୁଷମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରୟାସରୁ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠି ବୁଝିବା ଉଚିତ୍ ଯେ ଦୁଃଖ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ନିଜ ପ୍ରୟାସ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ପରଂ ପୌରୁଷମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ଦନ୍ତୈର୍ ଦନ୍ତାନ୍ ଵିଚୂର୍ଣଯନ୍ । ଶୁଭେନାଶୁଭମ୍ ଉଦ୍ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରାକ୍ତନଂ ପୌରୁଷଂ ଜଯେତ୍
ଉତ୍ତମ ପ୍ରୟାସରେ ଭରସା କରି, ଦାନ୍ତକୁ ଦାନ୍ତ ସହିତ ଘସିବା ପରି, ଜଣେ ନିଜର ଭଲ ପ୍ରୟାସକୁ ମନ୍ଦ ପ୍ରୟାସ ବିପକ୍ଷରେ ଲଗାଇ, ପୂର୍ବରୁ ହୋଇଥିବା ପ୍ରୟାସକୁ ବର୍ତ୍ତମାନର ଶକ୍ତିରେ ଜିତିପାରେ।
ପ୍ରାକ୍ତନଃ ପୁରୁଷାର୍ଥୋ ଽସୌ ମାଂ ନିଯୋଜଯତୀତି ଧୀଃ । ବଲାଦ୍ ଅଧସ୍ପଦୀକାର୍ଯା ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷାଦ୍ ଅଧିକା ନ ସା
ମୋର ପୂର୍ବ ଚେଷ୍ଟା ମୋତେ ବାଧ୍ୟ କରୁଛି ବୋଲି ଯେ ଭାବନା ଆସେ, ସେଠାରେ ଜୋର କରି ମନକୁ ଅନ୍ୟପଟେ ନେବା ଉଚିତ୍। ଏହି ପୂର୍ବ ଚେଷ୍ଟାର ଚିନ୍ତା ବର୍ତ୍ତମାନର ସ୍ପଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ବଡ଼ ନୁହେଁ।
ତାଵତ୍ ତାଵତ୍ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଯତିତଵ୍ଯଂ ସ୍ଵପୌରୁଷମ୍ । ପ୍ରାକ୍ତନଂ ପୌରୁଷଂ ଯାଵଦ୍ ଅଶୁଭଂ ଶାମ୍ଯତି ସ୍ଵଯମ୍
ନିଜେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଲଗାତାର ପ୍ରୟାସ କରିବା ଦରକାର, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂର୍ବର ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଦୋଷଶ୍ ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅସନ୍ଦେହଂ ପ୍ରାକ୍ତନୋ ଽଦ୍ଯତନୈର୍ ଗୁଣୈଃ । ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତୋ ଽତ୍ର ହ୍ଯସ୍ତନସ୍ଯ ଦୋଷସ୍ଯାଦ୍ଯଗୁଣୈଃ କ୍ଷଯଃ
ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ, ପୂର୍ବର ଦୋଷ ବର୍ତ୍ତମାନର ଭଲ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ଯେପରି, କାଲିର ଦୋଷ ଆଜିର ଭଲ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ଅସଦ୍ଦୈଵମ୍ ଅଧଃ କୃତ୍ଵା ନିତ୍ଯମ୍ ଉଦ୍ଯୁକ୍ତଯା ଧିଯା । ସଂସାରୋତ୍ତରଣଂ ଭୂତ୍ଯୈ ଯତେତାଧାତୁମ୍ ଆତ୍ମନି
ମିଥ୍ୟା ଭାଗ୍ୟକୁ ଦୂରେ ରଖି, ସଦା ଦୃଢ଼ ମନରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍, ଯେଉଁଥିରେ ସଂସାର ଦୁଃଖରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ଓ ଭଲ ଅବସ୍ଥା ପାଇବା ପାଇଁ ନିଜ ମନରେ ଉପାୟ ଗଢ଼ିବା ଯାଏ।
ନ ଗନ୍ତଵ୍ଯମ୍ ଅନୁଦ୍ଯୋଗୈସ୍ ସାମ୍ଯଂ ପୁରୁଷଗର୍ଦଭୈଃ । ଉଦ୍ଯୋଗସ୍ ତୁ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଲୋକଦ୍ଵିତଯସିଦ୍ଧଯେ
ଅକ୍ରିୟା ରହି ମଣିଷ ଓ ଗଧାଙ୍କ ସମାନତା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ବରଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଉଭୟ ଲୋକର ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ସଂସାରକୁହରାଦ୍ ଅସ୍ମାନ୍ ନିର୍ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ସ୍ଵଯଂ ବଲାତ୍ । ପୌରୁଷଂ ଯତ୍ନମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ହରିଣେଵାରିପଞ୍ଜରାତ୍
ଏହି ସଂସାରର ଅନ୍ଧକୁପରୁ ଆମେ ନିଜେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବାହାରିବାକୁ ପଡ଼ିବ; ଏହିଥିରେ ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ଉପରେ ଭରସା କରି, ଜଳପିଞ୍ଜରରୁ ମୃଗ ଯେପରି ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ସେପରି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଦରକାର ।
ପ୍ରତ୍ଯହଂ ପ୍ରତ୍ଯଵେକ୍ଷେତ ନରଶ୍ ଚରିତମ୍ ଆତ୍ମନଃ । ସନ୍ତ୍ଯଜେତ୍ ପଶୁଭିସ୍ ତୁଲ୍ଯଂ ଶ୍ରଯେତ୍ ସତ୍ପୁରୁଷୋଚିତମ୍
ପ୍ରତିଦିନ ମଣିଷ ନିଜ ଆଚରଣକୁ ଖୁଦେ ଖତିଆନ କରିବା ଉଚିତ୍; ପଶୁମାନଙ୍କ ସମାନ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ତାହାକୁ ଛାଡ଼ି, ମହାନ ଲୋକଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ଆଚରଣକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
କିଞ୍ଚିତ୍ କାନ୍ତାନ୍ନପାନାଦିକଲିଲଂ କୋମଲଂ ଗୃହେ । ଵ୍ରଣେ କୀଟ ଇଵାସ୍ଵାଦ୍ଯ ଵଯଃ କାର୍ଯଂ ନ ଭସ୍ମସାତ୍
ଘରେ କିଛି ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନର ଭୋଗ ମୃଦୁ ଲାଗିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ଘାଉରେ କୀଟ ଯେପରି ରସ ଉଠାଏ, ସେପରି ଯୁବାବସ୍ଥାକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ଶୁଭେନ ପୌରୁଷେଣାଶୁ ଶୁଭମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ଫଲମ୍ । ଅଶୁଭେନାଶୁଭଂ ନିତ୍ଯଂ ଦୈଵଂ ନାମ ନ କିଞ୍ଚନ
ଭଲ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଶୀଘ୍ର ଭଲ ଫଳ ମିଳେ; ଖରାପ କାମ କଲେ ସବୁବେଳେ ଖରାପ ଫଳ ମିଳେ। 'ଭାଗ୍ୟ' ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଦୃଷ୍ଟମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଯୋ ଽନୁମାନମନାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସୌ । ସ୍ଵଭୁଜାଭ୍ଯାମ୍ ଇମୌ ସର୍ପାଵ୍ ଇତି ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପଲାଯତାମ୍
ଯେଉଁଠି ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିପାରିବାକୁ ମିଳୁଛି, ସେଠି ତାହାକୁ ଛାଡ଼ି ଅନୁମାନ କରିଥିବା ଲୋକ, ନିଜ ହାତ ଦୁଇଟି ବ୍ୟବହାର କରିନଥିଲେ, ଏହି ଦୁଇଟି ସାପ ଦେଖି ଭୟରେ ପଳାଇଯାଏ।
ଦୈଵଂ ସମ୍ପ୍ରେରଯତି ମାମ୍ ଇତି ମୁଗ୍ଧଧିଯାଂ ମୁଖମ୍ । ଅଦୃଷ୍ଟଶ୍ରେଷ୍ଠଦୃଷ୍ଟୀନାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ନିଵର୍ତତେ
'ଭାଗ୍ୟ ମୋତେ ଚଳାଇଁଛି' ବୋଲି କହିବା ମୂର୍ଖ ଲୋକଙ୍କ ଚିହ୍ନ। ଯେତେବେଳେ ଅଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାରଣକୁ ଦେଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଚାଲିଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ ପୁରୁଷଯତ୍ନେନ ଵିଵେକଂ ପୂର୍ଣମ୍ ଆଶ୍ରଯେତ୍ । ଆତ୍ମଜ୍ଞାନମଯାର୍ଥାନି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ପ୍ରଵିଚାରଯେତ୍
ସେଥିପାଇଁ, ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବେକ ଉପରେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ। ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଭିତ୍ତିକ ଅର୍ଥ ଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଚିତ୍ତେ ଚିନ୍ତଯତାମ୍ ଅର୍ଥଂ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ନିଜେହିତୈଃ । ଅସଂସାଧଯତାମ୍ ଏଵ ମୂଢାନାଂ ଧିଗ୍ ଦୁରୀପ୍ସିତମ୍
ମନରେ ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଏବଂ ନିଜ ଉଦ୍ୟମରେ କୌଣସି ଲକ୍ଷ୍ୟ ବିଚାର କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେଥିରେ ସଫଳ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭ୍ରାନ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଧରିଥିବା ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଲୋକ ଭାବେ ନିନ୍ଦାର ଯୋଗ୍ୟ।
ପୌରୁଷଂ ଚ ନ ଚାନନ୍ତଂ ନ ଯନ୍ ନାମାଭିଵାଞ୍ଛ୍ଯତେ । ନ ଯତ୍ନେନାପି ମହତା ତୈଲମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ଽଶ୍ମନଃ
ମଣିଷର ଚେଷ୍ଟା ସୀମିତ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଯେପରି ଦୁର୍ଢ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ପାଥରୁ ତେଲ ମିଳିପାରେ ନାହିଁ।
ଯଥା ଘଟଃ ପରିମିତୋ ଯଥା ପରିମିତଃ ପଟଃ । ନିଯତଃ ପରିମାଣସ୍ଥଃ ପୁରୁଷାର୍ଥସ୍ ତଥୈଵ ଵଃ
ଯେପରି ଘଡ଼ିର ଆକାର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଯେପରି ଚିତ୍ରାର ମାପ ମଧ୍ୟ ସୀମିତ, ସେପରି ମଣିଷର ଉଦ୍ୟମର ସୀମା ସବୁବେଳେ ନିଶ୍ଚିତ ରହିଥାଏ।
ସ ଚ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥସତ୍ସଙ୍ଗସମାଚାରୈର୍ ନିଜଂ ଫଲମ୍ । ଦଦାତୀତି ସ୍ଵଭାଵୋ ଽଯମ୍ ଅନ୍ଯଥାନର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ
ଏହି ଉଦ୍ୟମର ଫଳ ଠିକ୍ ବ୍ୟବହାର, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଥ ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ମିଳେ; ଏହା ତାହାର ସ୍ୱଭାବ, ନହେଲେ ଏହା ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ଵରୂପଂ ପୌରୁଷସ୍ଯୈତଦ୍ ଏଵଂ ଵ୍ଯଵହରନ୍ ନରଃ । ଯାତି ନିଷ୍ଫଲଯତ୍ନତ୍ଵଂ ନ କଦାଚନ କଶ୍ଚନ
ଏଭଳି ମନୁଷ୍ୟ ଯଦି ନିଜ ପ୍ରୟାସର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଅନୁସାରେ କାମ କରେ, ତେବେ କେହି ମଧ୍ୟ କେବେ ନିର୍ଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଦୈନ୍ଯଦାରିଦ୍ର୍ଯଦୁଃଖାର୍ତା ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଃ । ପୌରୁଷେଣୈଵ ଯତ୍ନେନ ଯାତା ଦେଵେନ୍ଦ୍ରତୁଲ୍ଯତାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଦୟନୀୟତାରେ ପୀଡ଼ିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କେବଳ ନିଜ ପ୍ରୟାସ ଓ ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ପଦବୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଆ ବାଲ୍ଯାଚ୍ ଚୈଵମ୍ ଅଭ୍ଯସ୍ତୈଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରସତ୍ସଙ୍ଗମାଦିଭିଃ । ଗୁଣୈଃ ପୁରୁଷଯତ୍ନେନ ସ୍ଵୋ ଽର୍ଥସ୍ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯତେ ହି ତୈଃ
ଶିଶୁବୟସରୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଅଭ୍ୟାସ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ।
ଇତି ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତୋ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଅନୁଭୂତଂ ଶ୍ରୁତଂ କୃତମ୍ । ଦୈଵୋତ୍ଥମ୍ ଇତି ମନ୍ଯନ୍ତେ ଯେ ହତାସ୍ ତେ କୁବୁଦ୍ଧଯଃ
ଏହିପରି ଯାହା ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିବାକୁ, ଅନୁଭବ କରିବାକୁ, ଶୁଣିବାକୁ ଓ କରିବାକୁ ମିଳେ, ସେସବୁ ଏହି କଥାକୁ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଉଛି; ଯେଉଁମାନେ ସବୁ କିଛି କେବଳ ଭାଗ୍ୟରୁ ହୁଏ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ଓ ମୂଢ଼ ମନ୍ତି।
ଆଲସ୍ଯଂ ଯଦି ନ ଭଵେଜ୍ ଜଗତ୍ଯ୍ ଅନର୍ଥଃ କୋ ନ ସ୍ଯାଦ୍ ବହୁଧନିକୋ ବହୁଶ୍ରୁତୋ ଵା । ଆଲସ୍ଯାଦ୍ ଇଯମ୍ ଅଵନିସ୍ ସସାଗରାନ୍ତା ସମ୍ପୂର୍ଣା ନରପଶୁଭିଶ୍ ଚ ନିର୍ଧନୈଶ୍ ଚ
ଯଦି ଏହି ସଂସାରରେ ଆଳସ୍ୟ ନଥାନ୍ତା, ତେବେ କେଉଁ ଦୁଃଖ ରହିଥାନ୍ତା? କିଏ ଧନୀ ନହେବେ କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷିତ ନହେବେ? ଏହି ସମୁଦ୍ରସୀମାବଦ୍ଧ ପୃଥିବୀ ଆଳସ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ମଣିଷ ପଶୁ ଓ ଗରିବ ଲୋକମାନେ ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।
ବାଲ୍ଯେ ଗତେ ଽଵିରତକଲ୍ପିତକେଲିଲୋଲେ ପୌଗଣ୍ଡମଣ୍ଡନଵଯଃପ୍ରଭୃତି ପ୍ରଯତ୍ନାତ୍ । ସତ୍ସଙ୍ଗମୈଃ ପଦପଦାର୍ଥଵିବୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧିଃ କୁର୍ଯାନ୍ ନରସ୍ ସ୍ଵଗୁଣଦୋଷଵିଚାରଣାନି
ଶୈଶବ କାଳ ଶେଷ ହେଲେ ଓ ମନ ଖେଳରେ ଲଗି ନ ରହିଲେ, ଯୁବକାଳ ଆରମ୍ଭରୁ ଉତ୍ସାହ ଓ ସତ୍ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା, ମଣିଷ ନିଜ ବୁଦ୍ଧିକୁ ବିକାଶ କରିବା ଓ ନିଜ ଗୁଣ ଦୋଷ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏପରି ମୁନି କହିବା ପରେ, ଦିନ ଧୀରେ ଧୀରେ ସାନ୍ଧ୍ୟାକୁ ଆସିଲା; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ମେଳି ଯିବା ସହିତ ସାନ୍ଧ୍ୟା ଆସିଗଲା।
ତସ୍ମାତ୍ ପ୍ରାକ୍ପୌରୁଷଂ ଦୈଵଂ ନାନ୍ଯତ୍ ତତ୍ ପ୍ରୋଜ୍ଝ୍ଯ ଦୂରତଃ । ସାଧୁସଙ୍ଗମସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରୈର୍ ଜୀଵମ୍ ଉତ୍ତାରଯେଦ୍ ବଲାତ୍
ସେହିପାଇଁ, ଭାଗ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ କେବଳ ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ଅଛି; ଅନ୍ୟ ସବୁକୁ ଦୂରେ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ସତ୍ସଙ୍ଗ ଓ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜୀବନକୁ ଶକ୍ତିରେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ।
ଯଥା ଯଥା ପ୍ରଯତ୍ନସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଭଵେଦ୍ ଆଶୁ ଫଲଂ ତଥା । ଇତି ପୌରୁଷମ୍ ଏଵାସ୍ତି ଦୈଵମ୍ ଅସ୍ତୁ ତଦ୍ ଏଵ ଵଃ
ଯେତେ ଅଧିକ ପ୍ରୟାସ କରାଯିବ, ସେତେ ଶୀଘ୍ର ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଏହିପରି, କେବଳ ମାନବ ପ୍ରୟାସ ଅଛି; ଭାଗ୍ୟ କୁ ତୁମେ ଏହିପରି ଭାବିବା।
ଦୁଃଖାଦ୍ ଯଥା ଦୁଃଖକାଲେ ହା କଷ୍ଟମ୍ ଇତି କଥ୍ଯତେ । ହାକଷ୍ଟଶବ୍ଦପର୍ଯାଯସ୍ ତଥା ହା ଦୈଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି
ଯେପରି ଦୁଃଖରେ ଲୋକେ 'ହା, କେତେ କଷ୍ଟ!' ବୋଲି କହେ, ସେପରି 'ଭାଗ୍ୟ' ବୋଲି କହିବା ମଧ୍ୟ 'ହା, କଷ୍ଟ!' ବୋଲି କହିବାର ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ମାତ୍ର।
ପ୍ରାକ୍ସ୍ଵକର୍ମେତରାକାରଂ ଦୈଵଂ ନାମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ବାଲଃ ପ୍ରବଲପୁଂସେଵ ତଜ୍ ଜେତୁମ୍ ଇହ ଶକ୍ଯତେ
ନିଜର ପୂର୍ବ କର୍ମ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାଗ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହାକୁ ଏଠାରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଶିଶୁ ପରି ଜିତିପାରିବ।
ହ୍ଯସ୍ତନୋ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚାର ଆଚାରେଣାଦ୍ଯ ଚାରୁଣା । ଯଥାଶୁ ଶୁଭତାଂ ଯାତି ପ୍ରାକ୍ତନଂ କୁକୃତଂ ତଥା
ଯେପରି ଗତକାଲିର ଖରାପ ଆଚରଣ ଆଜି ଭଲ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ଶୁଭ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ପୂର୍ବ ଦୁଷ୍କର୍ମ ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାଏ।