କଦାଚିଦ୍ ଅହ୍ନା ମାସେନ କଦାଚିଦ୍ ଵତ୍ସରେଣ ଚ । କଦାଚିଦ୍ ଵତ୍ସରୌଘେନ ଧ୍ଯାନାସକ୍ତୋ ଵ୍ଯବୁଧ୍ଯତ
କେବେ ଏକ ଦିନ ପରେ, କେବେ ଏକ ମାସ ପରେ, କେବେ ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, କିମ୍ବା ବହୁ ବର୍ଷ ପରେ, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସେ ଜାଗିଉଥିଲେ।
ଉଦ୍ଦାଲକସ୍ ତଦ୍ ଆରଭ୍ଯ ଵ୍ଯଵହାରପରୋ ଽପି ସନ୍ । ସୁସମାହିତ ଏଵାସୀଚ୍ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵୈକତ୍ଵମ୍ ଆଗତଃ
ଉଦ୍ଦାଳକ, ସେଇ ସମୟରୁ ସାଧାରଣ କାମକାଜରେ ଲିପ୍ତ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ମନ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଓ ଏକାଗ୍ର ରହିଲା, କାରଣ ସେ ଚେତନାର ସାର ସହିତ ଏକତା ପାଇଥିଲେ।
ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵୈକଘନାଭ୍ଯାସାନ୍ ମହାଚିତ୍ତ୍ଵମ୍ ଉପେତ୍ଯ ସଃ । ଦୃଶ୍ଯେ ଽସ୍ମିଂଶ୍ ଚିତ୍ରରଵିଵନ୍ ନାସ୍ତମ୍ ଆଯାନ୍ ନ ଚୋଦଯମ୍
ଚେତନାର ଏକତାର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ସେ ବଡ଼ ମନର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ଜଗତରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ସେ କେବେ ଅସ୍ତ ହେଲେ ନାହିଁ, କେବେ ଉଦୟ ମଧ୍ୟ ହେଲେ ନାହିଁ।
ସମପରପଦଲାଭପ୍ରାପ୍ତିସଂଶାନ୍ତଚେତା ଦଲିତଜନନପାଶଃ କ୍ଷୀଣସନ୍ଦେହଦୋଲଃ । ଶରଦି ଖମ୍ ଇଵ କାନ୍ତଂ ଵ୍ଯାତତଂ ଚୋର୍ଜିତଂ ଚ ସ୍ଫୁଟମ୍ ଅମଲମ୍ ଅଲେଖଂ ତତ୍ ଵପୁସ୍ ସ୍ଵଂ ବଭାର
ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଅବସ୍ଥାକୁ ସମଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରି, ଜନ୍ମର ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କରି, ସନ୍ଦେହର ଦୋଳାୟମାନତା ଶେଷ କରି, ସେ ନିଜ ଶରୀରକୁ ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସ୍ପଷ୍ଟ, ନିର୍ମଳ ଓ ଦାଗ ହୀନ ଭାବରେ ଧାରଣ କଲେ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନଦିନୈକାର୍କ ମତ୍ସଂଶଯତୃଣାନଲ । ଅଜ୍ଞାନଦାହଶୀତାଂଶୋ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯମ୍ ଈଶ କିମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେଇ ସତ୍ତାର ସାଧାରଣ ସ୍ୱରୂପ କଣ, ଯାହାର ଦିନ ହେଉଛି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯାହାର ଅଗ୍ନି ମୋ ସନ୍ଦେହର ତୃଣକୁ ଦହି ଦେଉଛି, ଏବଂ ଯାହାର ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅଜ୍ଞାନର ଦାହକୁ ଶାନ୍ତ କରେ?
ଯଦା ସଙ୍କ୍ଷୀଯତେ ଚିତ୍ତମ୍ ଅଭାଵାତ୍ଯନ୍ତଭାଵନାତ୍ । ଚିତ୍ସାମାନ୍ଯସ୍ଵରୂପସ୍ଯ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯତା ତଦା
ଯେତେବେଳେ ମନ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱହୀନତାକୁ ଭାବିବା ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଚେତନାର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ସାଧାରଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ।
ନୂନଂ ଚେତ୍ଯାଂଶରହିତା ଚିଦ୍ ଯଦାତ୍ମନି ଲୀଯତେ । ଅସଦ୍ରୂପଵଦ୍ ଅତ୍ଯଚ୍ଛଂ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯତା ତଦା
ନିଶ୍ଚୟ, ଯେତେବେଳେ ଚେତନା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁରୁ ଖାଲି ହୋଇ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଲୟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସାଧାରଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସଫା ଏବଂ ଆକାରହୀନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଯଦା ସର୍ଵାଣି ଦୃଶ୍ଯାନି ସଂଶାନ୍ତାନ୍ଯୋଽନ୍ଯଵେଦନମ୍ । ସ୍ଵରୂପେଣ ସ୍ଵରୂପାଭଂ ଭାଵ୍ଯନ୍ତେ ସମତା ତଦା
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଅନ୍ୟତ୍ୱର ଅନୁଭୂତି ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସେଗୁଡିକ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ସଦୃଶ ଭାବିତ ହୁଏ; ଏହିଠାରେ ସମତା ଅଛି।
କୂର୍ମାଙ୍ଗାନୀଵ ଦୃଶ୍ଯାନି ଲୀଯନ୍ତେ ସ୍ଵାତ୍ମନାତ୍ମନି । ଅଭାଵିତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଯଦା ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯତା ତଦା
ଯେପରିକି କୁମ୍ଭୀର ନିଜ ଅଙ୍ଗଗୁଡିକୁ ନିଜ ଶରୀର ଭିତରକୁ ଟାଣିନେଇଥାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ; ଯେତେବେଳେ ସେଗୁଡିକୁ କୌଣସି ଭାବନା ହୁଏନି, ସେତେବେଳେ ସାଧାରଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଯାଏ।
ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଏଷା ହି ପରମା ସଦେହାଦେହଯୋସ୍ ସଦା । ମୁକ୍ତଯୋସ୍ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ତୁର୍ଯାତୀତପଦୋପମା
ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ସର୍ବଦା ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଶରୀର ସହିତ କିମ୍ବା ଶରୀର ବିନା ଯେପରି ହେଉ, ଏହା ସଦା ଅଛି। ଏହି ଦୃଷ୍ଟି କେବଳ ମୁକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ, ଯାହା ଚତୁର୍ଥାତୀତ ଅବସ୍ଥା ସମାନ।
ଵ୍ଯୁତ୍ଥିତସ୍ଯ ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଷା ସମାଧିସ୍ଥସ୍ଯ ଚାନଘ । ଜ୍ଞସ୍ଯ କେଵଲମ୍ ଅଜ୍ଞସ୍ଯ ନ ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ବୋଧଜା
ହେ ନିର୍ମଳ, ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ସଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଓ ସମାଧିରେ ଅଛିଥିବା ଲୋକଙ୍କରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଏହା କେବଳ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଖରେ ଆସେ, ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଖରେ କେବେ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ଜାଗୃତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଅସ୍ଯାଂ ଦୃଶି ସ୍ଥିତାସ୍ ସର୍ଵେ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ମହାଶଯାଃ । ସିଦ୍ଧା ରସା ଇଵ ଭୁଵି ଵ୍ଯୋମଵୀଥ୍ଯାମ୍ ଇଵାନିଲାଃ
ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁ ଜୀବନମୁକ୍ତ ମହାପୁରୁଷ। ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ରସ ଭଳି, ଆକାଶର ପଥରେ ପବନ ଭଳି ବିହାର କରନ୍ତି।
ଅସ୍ମତ୍ପ୍ରଭୃତଯସ୍ ସର୍ଵେ ନାରଦାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ରାଘଵ । ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣ୍ଵୀଶ୍ଵରାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ଦୃଷ୍ଟାଵ୍ ଅସ୍ଯାଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ମୋତେ ଆଦି କରି, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ହେ ରାଘବ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅବିସ୍ଥିତ।
ଏତାମ୍ ଆଲମ୍ବ୍ଯ ପଦଵୀଂ ସମସ୍ତଭଯନାଶିନୀମ୍ । ଉଦ୍ଦାଲକୋ ଽସାଵ୍ ଅଵସଦ୍ ଯାଵଦିଚ୍ଛଂ ଜଗଦ୍ଗୃହେ
ଏହି ଭୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୂର କରିଦେଇଥିବା ପଥକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଉଦ୍ଦାଳକ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଏହି ସଂସାର ଗୃହରେ ବସିଥିଲେ।
ଅଥ କାଲେନ ମହତା ବୁଦ୍ଧିସ୍ ତସ୍ଯ ବଭୂଵ ହ । ଵିଦେହମୁକ୍ତସ୍ ତିଷ୍ଠାମି ଦେହଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵେତି ନିଶ୍ଚଲା
ଏହା ପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ତାଙ୍କର ମନ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲା— 'ମୁଁ ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି ଦେହରୁ ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବି।'
ଏଵଂ ନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ଅଦ୍ରେର୍ ଗୁହାଯାଂ ପଲ୍ଲଵାସନେ । ବଦ୍ଧପଦ୍ମାସନସ୍ ତସ୍ଥାଵ୍ ଆମୀଲିତଵିଲୋଚନଃ
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଠାରୁ, ସେ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ପତ୍ରର ଆସନରେ, ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି ରହିଲେ।
ସଂଯମ୍ଯ ଗୁଦସଂରୋଧାଦ୍ ଦ୍ଵାରାଣି ନଵ ଚେତସଃ । ମାତ୍ରାସ୍ପର୍ଶାନ୍ ଅଚିନ୍ଵାନୋ ଭାଵିତସ୍ଵାଙ୍ଗଚିଦ୍ଘନଃ
ଗୁଦ ସଂକୋଚନ କରି ମନର ନଉଟି ଦ୍ୱାରକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସଂସ୍ପର୍ଶକୁ ଅନଦେଖା କରି, ନିଜ ଦେହ ଓ ଚେତନାକୁ ଏକାତ୍ମ କରି ଲୀନ ହୋଇ ରହିଲେ।
ସଂରୁଦ୍ଧପ୍ରାଣପଵନସ୍ ସମସଂସ୍ଥାନକନ୍ଧରଃ । ତାଲୁମୂଲତଲାଲଗ୍ନଜିହ୍ଵାମୂଲୋଲ୍ଲସନ୍ମୁଖଃ
ଶ୍ୱାସକୁ ଅଟକାଇ ଗଳାକୁ ସିଧା ଓ ନିଶ୍ଚଳ ରଖି, ଜିଭର ମୂଳକୁ ତାଳୁର ତଳେ ଲଗାଇ ମୁଁହ ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଏ ।
ନ ବହିର୍ ନାନ୍ତରେ ନାଧୋ ନୋର୍ଧ୍ଵେ ନାର୍ଥେ ନ ଶୂନ୍ଯକେ । ସଂଯୋଜିତମନୋଦୃଷ୍ଟିର୍ ଦନ୍ତୈର୍ ଦନ୍ତାନ୍ ଅସଂସ୍ପୃଶନ୍
ନା ବାହାରେ, ନା ଭିତରେ, ନା ତଳେ, ନା ଉପରେ, ନା ଅର୍ଥରେ, ନା ଶୂନ୍ୟରେ; ମନକୁ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଏକତ୍ର କରି, ଦାନ୍ତ ଦାନ୍ତକୁ ଛୁଁଉ ନାହିଁ ।
ପ୍ରାଣପ୍ରଵାହସଂରୋଧସମସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛାନନଚ୍ଛଵିଃ । ଅଙ୍ଗଚିତ୍ସଂଵିଦୁତ୍ତାନରୋମକଣ୍ଟକିତାଙ୍ଗଭୂଃ
ଶ୍ୱାସର ଚଳାଚଳକୁ ସମଭାବରେ ରୋକି, ମୁଁହ ପରିସ୍ଫୁଟ ଓ ଉଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଶରୀର ଚେତନାର ଉତ୍ତାନ ଅନୁଭୂତିରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ଓ କଂପିତ ହୁଏ ।
ଅଙ୍ଗଚିତ୍ସଂଵିଦଭ୍ଯାସାଚ୍ ଚିତ୍ସାମାନ୍ଯମ୍ ଉପାଦଦେ । ତଦଭ୍ଯାସାଦ୍ ଅଵାପାନ୍ତର୍ ଆନନ୍ଦସ୍ଯନ୍ଦମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ଶରୀରରେ ଚେତନାର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଚେତନାର ସାଧାରଣ ସ୍ୱରୂପକୁ ପାଇଁଥାଏ; ସେହି ଅଭ୍ୟାସରୁ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦର ଧାରାକୁ ଅନୁଭବ କରେ ।
ତଦାସ୍ଵାଦନତୋ ଲୀନଚିତ୍ସାମାନ୍ଯଦଶାକ୍ରମଃ । ଵିଶ୍ଵମ୍ଭରମ୍ ଅନନ୍ତାତ୍ମ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯମ୍ ଆଯଯୌ
ସେ ଆନନ୍ଦର ଆସ୍ବାଦ ନେଇ ଯେତେବେଳେ ଚିତ୍ତ ସାଧାରଣ ଏକତାରେ ଲୀନ ହୁଏ, ତାହାରୁ ଏହି ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମା, ଯାହା ସମସ୍ତର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ, ସେହି ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ।
ତତ୍ସ୍ଥସ୍ ସମସମାଭୋଗଃ ପରାଂ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଆଗତଃ । ଅନାନନ୍ଦସମାନନ୍ଦମୁଗ୍ଧମୁଗ୍ଧମୁଖଦ୍ଯୁତିଃ
ସେହି ଦେହରେ ଅବିଚଳ ରହି, ସମଭାବରେ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିକୁ ଅନୁଭବ କରେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ନିରାନନ୍ଦ ଦୁହିଁର ମଧୁର ମୁଗ୍ଧତା ଚମକିଉଠେ।
ସଂଶାନ୍ତାନନ୍ଦପୁଲକଃ ପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅଲଂ ଗତଃ । ଚିରକାଲପରିକ୍ଷୀଣମନନାଦିଭଵଭ୍ରମଃ
ଶାନ୍ତ ଆନନ୍ଦର ରୋମାଞ୍ଚ ଭରି, ସେ ଶେଷ ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମନ, ଶବ୍ଦ ଓ ସଂସାରର ଭ୍ରମ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ବଭୂଵ ସ ମହାସତ୍ତ୍ଵୋ ଲିପିକର୍ମାର୍ପିତୋପମଃ । ସମଃ କଲାଵପୂର୍ଣେନ ଶରଦଚ୍ଛାମ୍ବରେନ୍ଦୁନା
ସେ ମହାନ ଆତ୍ମା ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଲେଖକ ନିଜ କାମରେ ଲୀନ ଥାଏ। ଶରତ୍କାଳର ଆକାଶ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ସମତା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ଶାନ୍ତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଏ।
ଉପଶଶାମ ଶନୈର୍ ଦିଵସୈର୍ ଅସୌ କତିପଯୈସ୍ ସ୍ଵପଦେ ଵିମଲାତ୍ମନି । ତରୁରସଶ୍ ଶରଦନ୍ତ ଇଵାମଲେ ରଵିକରୌଜସି ଜନ୍ମଦଶାତିଗଃ
କିଛି ଦିନ ପରେ, ସେ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ, ନିଜର ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମାରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ, ଯେପରି ଗଛର ରସ ନିଜ ମୂଳକୁ ଫେରିଯାଏ, କିମ୍ବା ଶରତ୍କାଳର ଧଳା ରଙ୍ଗ ନିର୍ମଳ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ, ସେ ଜନ୍ମର ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ।
ଗତସକଲଵିକଲ୍ପୋ ନିର୍ଵିକାରୋ ଽଭିରାମସ୍ ସକଲମଲଵିଲାସୋପାଧିନିର୍ମୁକ୍ତମୂର୍ତିଃ । ଵିଗଲିତସୁଖମ୍ ଆଦ୍ଯଂ ତତ୍ ସୁଖଂ ପ୍ରାପ ଯସ୍ମିଂସ୍ ତୃଣମ୍ ଇଵ ଜଲରାଶାଵ୍ ଉହ୍ଯତେ ଶକ୍ରଲକ୍ଷ୍ମୀଃ
ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହଟିଯିବା ପରେ, ସେ ଆନନ୍ଦମୟ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ସମସ୍ତ ମଳିନତା ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା। ସେ ଏମିତି ମୂଳ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରର ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସମୁଦ୍ରରେ ଘାସ ପରି ଅମୂଲ୍ୟ ଲାଗେ।
ଅପରିମିତନଭୋଽନ୍ତର୍ଵ୍ଯାପିଦିଗ୍ଵ୍ଯାପି ପୂର୍ଣଂ ଭୁଵନଭରଣଶୀଲଂ ଭୂରିଭାଗ୍ଯୋପସେଵ୍ଯମ୍ । କଥନଗୁଣମ୍ ଅତୀତଂ ସତ୍ଯମ୍ ଆନନ୍ଦମ୍ ଆଦ୍ଯଂ ସୁଖମ୍ ଅସୁଖମ୍ ଅନନ୍ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଽସୌ ବଭୂଵ
ସେ ଅପାର ଆକାଶ ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଭରି ରହିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଅନେକ ଭାଗ୍ୟରେ ପୂଜିତ, ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ଗୁଣ ଥିବା, ସତ୍ୟ, ଆନନ୍ଦ, ମୂଳ ସୁଖ, ଦୁଃଖ ଓ ଅନନ୍ତତା ହେଉଥିବା ବ୍ରହ୍ମ ହେଲେ।
ଗତଵତି ପଦମ୍ ଆଦ୍ଯଂ ଚେତସି ସ୍ଵସ୍ଵଭାଵଂ ଦ୍ଵିଜତନୁର୍ ଅଥ ମାସୈସ୍ ସୋପଵିଷ୍ଟା ଚ ଷଡ୍ଭିଃ । ରଵିକରପରିତପ୍ତା ଵାତଝାଙ୍କାରରମ୍ଯା ତନୁତରବହୁତନ୍ତ୍ରୀ ଶୈଲଵୀଣା ବଭୂଵ
ଯେତେବେଳେ ମୂଳ ଅବସ୍ଥା ଓ ନିଜର ସ୍ୱଭାବ ତାଙ୍କର ମନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା, ଦ୍ୱିଜର ଦେହ ଛଅ ମାସ ପରେ ପାହାଡ଼ ଭିଣା ପରି ହେଲା—ପତଳା, ଅନେକ ସୂତା ଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ଶୁଷ୍କ ଓ ପବନର ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ମଧୁର ହେଲା।
ଅଥ ବହୁତରକାଲେନୈନମ୍ ଅଦ୍ରେର୍ ଭୁଵଂ ତାମ୍ ଉପଯଯୁର୍ ଅଗକନ୍ଯାସଂଯୁତା ମାତରଃ ଖାତ୍ । ଅଭିମତଫଲସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ସଂଯୁତା ଏଵ ସର୍ଵା ଅନଲମ୍ ଇଵ ଶିଖାନାଂ ପଙ୍କ୍ତଯଃ ପିଙ୍ଗକେଶ୍ଯଃ
ଏହା ପରେ, ବହୁ ଦିନ ପରେ, ପାହାଡ଼ର ନିର୍ମଳ କନ୍ୟାମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କର ମାଆମାନେ ଆକାଶରୁ ତାହା ସ୍ଥାନକୁ ଆସିଲେ, ସମସ୍ତେ ଏକଠି ଆସି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ, ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁ ଚାରିପାଖରେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଆଗୁନ ଶିଖା ଘେରି ରହେ, ସେପରି ସମସ୍ତେ ପିଙ୍ଗଳ କେଶ ଧାରଣ କରି ଆସିଲେ।