ଆରୁହ୍ଯେମଂ ଵିମାନଂ ତ୍ଵମ୍ ଏହି ତ୍ରୈଵିଷ୍ଟପଂ ପୁରଂ । ସ୍ଵର୍ଗ ଏଵ ହି ସୀମାନ୍ତୋ ଜଗତ୍ସମ୍ଭୋଗସମ୍ପଦାମ୍
ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଆପଣ ତିନି ଲୋକର ନଗରକୁ ଆସନ୍ତୁ; କାରଣ ସ୍ୱର୍ଗ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭୋଗସମ୍ପଦର ସୀମା।
ଆକଲ୍ପମ୍ ଉଚିତାନ୍ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ଭୋଗାନ୍ ଅଭିମତାନ୍ ଵିଭୋ । ସ୍ଵର୍ଗାଦିଫଲଭୋଗାର୍ଥମ୍ ଏଵାଶେଷତପଃକ୍ରିଯାଃ
ହେ ମହାଶୟ, ଆପଣ ଯେତେଦିନ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ନିଜ ପସନ୍ଦର ଭୋଗବିଲାସ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ; କାରଣ ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା କେବଳ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ଭୋଗ ପାଇଁ ହୁଏ।
ହାରଚାମରଧାରିଣ୍ଯୋ ଵିଦ୍ଯାଧରଵରାଙ୍ଗନାଃ । ପଶ୍ଯେମାସ୍ ତ୍ଵାମ୍ ଉପାସୀନାଃ କରିଣ୍ଯଃ କରିଣଂ ଯଥା
ମାଳା ଓ ଚାମର ଧରିଥିବା ଆମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵିଦ୍ୟାଧରୀ ଯୁବତୀମାନେ, ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସିଛୁ; ଯେପରି ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କର ମାଲିକଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେପରି ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖୁଛୁ।
କାମୋ ଧର୍ମାର୍ଥଯୋସ୍ ସାରଃ କାମସାରାଶ୍ ଶୁଚିସ୍ମିତାଃ । ଵସନ୍ତ ଇଵ ମଞ୍ଜର୍ଯସ୍ ସ୍ଵର୍ଗ ଏଵ ଭଵନ୍ତି ତାଃ
ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ଧର୍ମ ଓ ଧନର ମୂଳ। ଶୁଭ୍ର ହସ ଥିବା ମହିଳାମାନେ ଇଚ୍ଛାର ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସେମାନେ ବସନ୍ତର ଫୁଲମାଳିକା ପରି — ଏମାନେ କେବଳ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମିଳନ୍ତି।
ଏଵଂ କଥଯତସ୍ ସିଦ୍ଧାନ୍ ଅତିଥୀନ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସୌ ମୁନିଃ । ପରିପୂଜ୍ଯ ଯଥାନ୍ଯାଯମ୍ ଅତିଷ୍ଠଦ୍ ଗତସମ୍ଭ୍ରମମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ମୁନି ଶିଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ଅତିଥି ଭାବେ ଗଣ୍ୟ କରି କଥା ହେଉଥିଲେ, ଯଥାଯଥି ଆଦର ସହିତ ସେମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ରହିଲେ।
ନାଭ୍ଯନନ୍ଦନ୍ ନ ତତ୍ଯାଜ ତାଂ ଵିଭୂତିଂ ସ ଧୀରଧୀଃ । ଭୋସ୍ ସିଦ୍ଧା ଵ୍ରଜତେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵଵ୍ଯାପାରପରୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ନ ତାହାର ମହିମାକୁ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଇ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ନ ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଦୃଢ଼ ମନେ ସେ କେବଳ କହିଲେ, 'ହେ ଶିଦ୍ଧମାନେ, ତୁମେ ଯାଅ', ଏବଂ ପୁନି ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଗଲେ।
ଅଥ ସ୍ଵକର୍ମନିରତଂ ଭୋଗେଷ୍ଵ୍ ଅରତିମ୍ ଆଗତମ୍ । ତମ୍ ଉପାସ୍ଯ ଯଯୁସ୍ ସିଦ୍ଧା ଦିନୈଃ କତିପଯୈସ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ତାଙ୍କୁ ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଥିବା ଓ ଭୋଗରେ ଅନାସକ୍ତ ଦେଖି, ଶିଦ୍ଧମାନେ କିଛି ଦିନ ପରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଚାଲିଗଲେ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତସ୍ ସ ଚ ମୁନିର୍ ଵିଜହାର ଯଥାସୁଖମ୍ । ଯାଵଦିଚ୍ଛଂ ଵନାନ୍ତେଷୁ ମୁନୀନାମ୍ ଆଶ୍ରମେଷୁ ଚ
ସେ ମହାମୁନି, ଯିଏ ଜୀବନ୍ତାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଅରଣ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁନିମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରମରେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ମେରୁମନ୍ଦରକୈଲାସହିମଵଦ୍ଵିନ୍ଧ୍ଯସାନୁଷୁ । ଦ୍ଵୀପୋପଵନଦିକ୍କୁଞ୍ଜଜଙ୍ଗଲାରଣ୍ଯଭୂମିଷୁ
ସେ ମେରୁ, ମନ୍ଦର, କୈଳାସ, ହିମବତ୍, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଢାଳ, ଦ୍ୱୀପ, ବଣ, ଦିଗ, ଝାଡ଼ି, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଅରଣ୍ୟ ଭୂମିରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତପଦ ଉଦ୍ଦାଲକୋ ଦ୍ଵିଜଃ । ଗୁହାସୁ ଗିରିକୁକ୍ଷୀଣାଂ ନ୍ଯଵସଦ୍ ଧ୍ଯାନଲୀଲଯା
ତାପରେ, ଉଦ୍ଦାଳକ ନାମକ ଦ୍ୱିଜ, ଯିଏ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଓ ଗର୍ଭରେ ଧ୍ୟାନ ମଧ୍ୟରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କଦାଚିଦ୍ ଅହ୍ନା ମାସେନ କଦାଚିଦ୍ ଵତ୍ସରେଣ ଚ । କଦାଚିଦ୍ ଵତ୍ସରୌଘେନ ଧ୍ଯାନାସକ୍ତୋ ଵ୍ଯବୁଧ୍ଯତ
କେବେ ଏକ ଦିନ ପରେ, କେବେ ଏକ ମାସ ପରେ, କେବେ ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, କିମ୍ବା ବହୁ ବର୍ଷ ପରେ, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସେ ଜାଗିଉଥିଲେ।
ଉଦ୍ଦାଲକସ୍ ତଦ୍ ଆରଭ୍ଯ ଵ୍ଯଵହାରପରୋ ଽପି ସନ୍ । ସୁସମାହିତ ଏଵାସୀଚ୍ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵୈକତ୍ଵମ୍ ଆଗତଃ
ଉଦ୍ଦାଳକ, ସେଇ ସମୟରୁ ସାଧାରଣ କାମକାଜରେ ଲିପ୍ତ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ମନ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଓ ଏକାଗ୍ର ରହିଲା, କାରଣ ସେ ଚେତନାର ସାର ସହିତ ଏକତା ପାଇଥିଲେ।
ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵୈକଘନାଭ୍ଯାସାନ୍ ମହାଚିତ୍ତ୍ଵମ୍ ଉପେତ୍ଯ ସଃ । ଦୃଶ୍ଯେ ଽସ୍ମିଂଶ୍ ଚିତ୍ରରଵିଵନ୍ ନାସ୍ତମ୍ ଆଯାନ୍ ନ ଚୋଦଯମ୍
ଚେତନାର ଏକତାର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ସେ ବଡ଼ ମନର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ଜଗତରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ସେ କେବେ ଅସ୍ତ ହେଲେ ନାହିଁ, କେବେ ଉଦୟ ମଧ୍ୟ ହେଲେ ନାହିଁ।
ସମପରପଦଲାଭପ୍ରାପ୍ତିସଂଶାନ୍ତଚେତା ଦଲିତଜନନପାଶଃ କ୍ଷୀଣସନ୍ଦେହଦୋଲଃ । ଶରଦି ଖମ୍ ଇଵ କାନ୍ତଂ ଵ୍ଯାତତଂ ଚୋର୍ଜିତଂ ଚ ସ୍ଫୁଟମ୍ ଅମଲମ୍ ଅଲେଖଂ ତତ୍ ଵପୁସ୍ ସ୍ଵଂ ବଭାର
ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଅବସ୍ଥାକୁ ସମଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରି, ଜନ୍ମର ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କରି, ସନ୍ଦେହର ଦୋଳାୟମାନତା ଶେଷ କରି, ସେ ନିଜ ଶରୀରକୁ ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସ୍ପଷ୍ଟ, ନିର୍ମଳ ଓ ଦାଗ ହୀନ ଭାବରେ ଧାରଣ କଲେ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନଦିନୈକାର୍କ ମତ୍ସଂଶଯତୃଣାନଲ । ଅଜ୍ଞାନଦାହଶୀତାଂଶୋ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯମ୍ ଈଶ କିମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେଇ ସତ୍ତାର ସାଧାରଣ ସ୍ୱରୂପ କଣ, ଯାହାର ଦିନ ହେଉଛି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯାହାର ଅଗ୍ନି ମୋ ସନ୍ଦେହର ତୃଣକୁ ଦହି ଦେଉଛି, ଏବଂ ଯାହାର ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅଜ୍ଞାନର ଦାହକୁ ଶାନ୍ତ କରେ?
ଯଦା ସଙ୍କ୍ଷୀଯତେ ଚିତ୍ତମ୍ ଅଭାଵାତ୍ଯନ୍ତଭାଵନାତ୍ । ଚିତ୍ସାମାନ୍ଯସ୍ଵରୂପସ୍ଯ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯତା ତଦା
ଯେତେବେଳେ ମନ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱହୀନତାକୁ ଭାବିବା ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଚେତନାର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ସାଧାରଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ।
ନୂନଂ ଚେତ୍ଯାଂଶରହିତା ଚିଦ୍ ଯଦାତ୍ମନି ଲୀଯତେ । ଅସଦ୍ରୂପଵଦ୍ ଅତ୍ଯଚ୍ଛଂ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯତା ତଦା
ନିଶ୍ଚୟ, ଯେତେବେଳେ ଚେତନା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁରୁ ଖାଲି ହୋଇ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଲୟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସାଧାରଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସଫା ଏବଂ ଆକାରହୀନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଯଦା ସର୍ଵାଣି ଦୃଶ୍ଯାନି ସଂଶାନ୍ତାନ୍ଯୋଽନ୍ଯଵେଦନମ୍ । ସ୍ଵରୂପେଣ ସ୍ଵରୂପାଭଂ ଭାଵ୍ଯନ୍ତେ ସମତା ତଦା
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଅନ୍ୟତ୍ୱର ଅନୁଭୂତି ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସେଗୁଡିକ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ସଦୃଶ ଭାବିତ ହୁଏ; ଏହିଠାରେ ସମତା ଅଛି।
କୂର୍ମାଙ୍ଗାନୀଵ ଦୃଶ୍ଯାନି ଲୀଯନ୍ତେ ସ୍ଵାତ୍ମନାତ୍ମନି । ଅଭାଵିତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଯଦା ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯତା ତଦା
ଯେପରିକି କୁମ୍ଭୀର ନିଜ ଅଙ୍ଗଗୁଡିକୁ ନିଜ ଶରୀର ଭିତରକୁ ଟାଣିନେଇଥାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ; ଯେତେବେଳେ ସେଗୁଡିକୁ କୌଣସି ଭାବନା ହୁଏନି, ସେତେବେଳେ ସାଧାରଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଯାଏ।
ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଏଷା ହି ପରମା ସଦେହାଦେହଯୋସ୍ ସଦା । ମୁକ୍ତଯୋସ୍ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ତୁର୍ଯାତୀତପଦୋପମା
ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ସର୍ବଦା ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଶରୀର ସହିତ କିମ୍ବା ଶରୀର ବିନା ଯେପରି ହେଉ, ଏହା ସଦା ଅଛି। ଏହି ଦୃଷ୍ଟି କେବଳ ମୁକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ, ଯାହା ଚତୁର୍ଥାତୀତ ଅବସ୍ଥା ସମାନ।
ଵ୍ଯୁତ୍ଥିତସ୍ଯ ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଷା ସମାଧିସ୍ଥସ୍ଯ ଚାନଘ । ଜ୍ଞସ୍ଯ କେଵଲମ୍ ଅଜ୍ଞସ୍ଯ ନ ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ବୋଧଜା
ହେ ନିର୍ମଳ, ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ସଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଓ ସମାଧିରେ ଅଛିଥିବା ଲୋକଙ୍କରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଏହା କେବଳ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଖରେ ଆସେ, ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଖରେ କେବେ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ଜାଗୃତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଅସ୍ଯାଂ ଦୃଶି ସ୍ଥିତାସ୍ ସର୍ଵେ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ମହାଶଯାଃ । ସିଦ୍ଧା ରସା ଇଵ ଭୁଵି ଵ୍ଯୋମଵୀଥ୍ଯାମ୍ ଇଵାନିଲାଃ
ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁ ଜୀବନମୁକ୍ତ ମହାପୁରୁଷ। ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ରସ ଭଳି, ଆକାଶର ପଥରେ ପବନ ଭଳି ବିହାର କରନ୍ତି।
ଅସ୍ମତ୍ପ୍ରଭୃତଯସ୍ ସର୍ଵେ ନାରଦାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ରାଘଵ । ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣ୍ଵୀଶ୍ଵରାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ଦୃଷ୍ଟାଵ୍ ଅସ୍ଯାଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ମୋତେ ଆଦି କରି, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ହେ ରାଘବ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅବିସ୍ଥିତ।
ଏତାମ୍ ଆଲମ୍ବ୍ଯ ପଦଵୀଂ ସମସ୍ତଭଯନାଶିନୀମ୍ । ଉଦ୍ଦାଲକୋ ଽସାଵ୍ ଅଵସଦ୍ ଯାଵଦିଚ୍ଛଂ ଜଗଦ୍ଗୃହେ
ଏହି ଭୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୂର କରିଦେଇଥିବା ପଥକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଉଦ୍ଦାଳକ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଏହି ସଂସାର ଗୃହରେ ବସିଥିଲେ।
ଅଥ କାଲେନ ମହତା ବୁଦ୍ଧିସ୍ ତସ୍ଯ ବଭୂଵ ହ । ଵିଦେହମୁକ୍ତସ୍ ତିଷ୍ଠାମି ଦେହଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵେତି ନିଶ୍ଚଲା
ଏହା ପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ତାଙ୍କର ମନ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲା— 'ମୁଁ ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି ଦେହରୁ ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବି।'
ଏଵଂ ନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ଅଦ୍ରେର୍ ଗୁହାଯାଂ ପଲ୍ଲଵାସନେ । ବଦ୍ଧପଦ୍ମାସନସ୍ ତସ୍ଥାଵ୍ ଆମୀଲିତଵିଲୋଚନଃ
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଠାରୁ, ସେ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ପତ୍ରର ଆସନରେ, ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି ରହିଲେ।
ସଂଯମ୍ଯ ଗୁଦସଂରୋଧାଦ୍ ଦ୍ଵାରାଣି ନଵ ଚେତସଃ । ମାତ୍ରାସ୍ପର୍ଶାନ୍ ଅଚିନ୍ଵାନୋ ଭାଵିତସ୍ଵାଙ୍ଗଚିଦ୍ଘନଃ
ଗୁଦ ସଂକୋଚନ କରି ମନର ନଉଟି ଦ୍ୱାରକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସଂସ୍ପର୍ଶକୁ ଅନଦେଖା କରି, ନିଜ ଦେହ ଓ ଚେତନାକୁ ଏକାତ୍ମ କରି ଲୀନ ହୋଇ ରହିଲେ।
ସଂରୁଦ୍ଧପ୍ରାଣପଵନସ୍ ସମସଂସ୍ଥାନକନ୍ଧରଃ । ତାଲୁମୂଲତଲାଲଗ୍ନଜିହ୍ଵାମୂଲୋଲ୍ଲସନ୍ମୁଖଃ
ଶ୍ୱାସକୁ ଅଟକାଇ ଗଳାକୁ ସିଧା ଓ ନିଶ୍ଚଳ ରଖି, ଜିଭର ମୂଳକୁ ତାଳୁର ତଳେ ଲଗାଇ ମୁଁହ ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଏ ।
ନ ବହିର୍ ନାନ୍ତରେ ନାଧୋ ନୋର୍ଧ୍ଵେ ନାର୍ଥେ ନ ଶୂନ୍ଯକେ । ସଂଯୋଜିତମନୋଦୃଷ୍ଟିର୍ ଦନ୍ତୈର୍ ଦନ୍ତାନ୍ ଅସଂସ୍ପୃଶନ୍
ନା ବାହାରେ, ନା ଭିତରେ, ନା ତଳେ, ନା ଉପରେ, ନା ଅର୍ଥରେ, ନା ଶୂନ୍ୟରେ; ମନକୁ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଏକତ୍ର କରି, ଦାନ୍ତ ଦାନ୍ତକୁ ଛୁଁଉ ନାହିଁ ।
ପ୍ରାଣପ୍ରଵାହସଂରୋଧସମସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛାନନଚ୍ଛଵିଃ । ଅଙ୍ଗଚିତ୍ସଂଵିଦୁତ୍ତାନରୋମକଣ୍ଟକିତାଙ୍ଗଭୂଃ
ଶ୍ୱାସର ଚଳାଚଳକୁ ସମଭାବରେ ରୋକି, ମୁଁହ ପରିସ୍ଫୁଟ ଓ ଉଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଶରୀର ଚେତନାର ଉତ୍ତାନ ଅନୁଭୂତିରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ଓ କଂପିତ ହୁଏ ।