ତତ୍ର ପ୍ରାପ ମହାନନ୍ଦଂ ଦୃଶ୍ଯଦର୍ଶନଵର୍ଜିତମ୍ । ଅନନ୍ତମ୍ ଉତ୍ତମାସ୍ଵାଦଂ ରସାଯନମ୍ ଇଵାର୍ଣଵମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଏମିତି ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦକୁ ଅନୁଭବ କଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଦେଖିବା ବା ଦେଖାଯିବା କିଛି ନଥିଲା। ସେ ଆନନ୍ଦ ଅସୀମ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ରସର ସ୍ୱାଦ ପରି, ମଧୁର ଜଳର ସାଗର ସମାନ ଥିଲା।
ଶରୀରାତ୍ ସମତୀତୋ ଽସୌ କାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଵନିମ୍ ଆଗତଃ । ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପାତ୍ମା ବଭୂଵାନନ୍ଦସାଗରଃ
ସେ ଦେହକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଲା ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲା। ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ସମସ୍ତ ଜୀବନର ସାଧାରଣ ରୂପରେ ପରିଣତ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଆନନ୍ଦର ସାଗର ହେଇଗଲା।
ଦ୍ଵିଜଚେତନହଂସୋ ଽସାଵ୍ ଆନନ୍ଦସରସି ସ୍ଥିରେ । ଅତିଷ୍ଠଚ୍ ଛରଦଚ୍ଛେ ଖେ କଲାପୂର୍ଣ ଇଵୋଡୁପଃ
ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଚେତନାର ହଂସ ଆନନ୍ଦର ଶାନ୍ତ ହ୍ରଦରେ ଅଟୁଟ ଭାବେ ରହିଲା, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳର ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକାଶରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହେ।
ବଭୂଵାଵାତଦୀପାଭୋ ଲିପିକର୍ମାର୍ପିତୋପମଃ । ଵୀତଵେଲାମ୍ବୁଧିପ୍ରଖ୍ଯୋ ଵୃଷ୍ଟମୂକାମ୍ବୁଦସ୍ଥିତିଃ
ସେ ବାତାସରେ ଅନ୍ଧାରିତ ହେଉନଥିବା ଦୀପବତ୍, ନିଜ କାମରେ ଲିନ ଲେଖକ ପରି, କୂଳ ନଥିବା ସାଗର ସମାନ ଏବଂ ନିରବ ଆକାଶରେ ଥିବା ମେଘ ପରି ଶାନ୍ତ ହେଇ ରହିଲେ।
ଅଥୈତସ୍ମିନ୍ ମହାଲୋକେ ତିଷ୍ଠନ୍ନ୍ ଉଦ୍ଦାଲକଶ୍ ଚିରମ୍ । ଅପଶ୍ଯଦ୍ ଵ୍ଯୋମଗାନ୍ ସିଦ୍ଧାନ୍ ଅମରାନ୍ ଇଵ ଭୂରିଶଃ
ସେଇ ବିଶାଳ ଜଗତରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି, ଉଦ୍ଦାଳକ ଅନେକ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ଅମରମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଆଗତାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ସିଦ୍ଧଜାଲାନି ଚାଭିତଃ । ଶକ୍ରାର୍କପଦଦାତୄଣି ନୀରନ୍ଧ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅପ୍ସରୋଗଣୈଃ
ସେ ଚାରିପାଖରେ ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଜାଲ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜାଲ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା ଏବଂ କୌଣସି ଖାଲି ସ୍ଥାନ ନଥିଲା।
ତାନି ନାଦରଯାଂ ଚକ୍ରେ ସିଦ୍ଧଵୃନ୍ଦାନି ସ ଦ୍ଵିଜଃ । ଗମ୍ଭୀରମତିର୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧୋ ଵିଲାସାନ୍ ଇଵ ଶୈଶଵାନ୍
ସେ ଦ୍ୱିଜ, ଏହି ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଦଳକୁ କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ଦେଲେନି; ତାଙ୍କର ମନ ଗଭୀର ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଥିଲା, ଯେପରି ଏହି ସବୁ କେବଳ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ଖେଳ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା।
ସିଦ୍ଧସାର୍ଥମ୍ ଅନାଦୃତ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ ସ୍ଵାନନ୍ଦମନ୍ଦିରେ । ଅତିଷ୍ଠଦ୍ ଅଥ ଷଣ୍ମାସାନ୍ ଦିକ୍ତଟେ ଽର୍କ ଇଵୋତ୍ତରେ
ସେ ସିଦ୍ଧମାନେଙ୍କ ସଭାକୁ ଅଗ୍ରହ କରିନଥିଲେ । ସେ ନିଜର ଆନନ୍ଦର ମନ୍ଦିରରେ ଛଅ ମାସ ଧରି ରହିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଅପରିବାର୍ତ୍ତିତ ରହେ ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତପଦଂ ତତ୍ ତଦ୍ ଯତ୍ ସ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ଦ୍ଵିଜଃ । ତତ୍ର ସିଦ୍ଧାସ୍ ସୁରାସ୍ ସାଧ୍ଯାସ୍ ସ୍ଥିତା ବ୍ରହ୍ମହରାଦଯଃ
ସେ ଦ୍ୱିଜ ଜୀବନମୁକ୍ତିର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ । ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧ, ଦେବ, ସାଧ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା, ହରା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ।
ଆନନ୍ଦପରିଣାମିତ୍ଵାଦ୍ ଅନାନନ୍ଦପଦଂ ଗତାଃ । ନାନନ୍ଦେ ନ ନିରାନନ୍ଦେ ତତସ୍ ତତ୍ସଂଵିଦ୍ ଆବଭୌ
ଆନନ୍ଦରେ ପରିଣତି ହେବାରୁ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ସେଠାରେ ନ ଆନନ୍ଦ ରହିଲା, ନ ଅନାନନ୍ଦ, କେବଳ ସେ ଜ୍ଞାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା ।
କ୍ଷଣଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଵା ତତ୍ର ଲବ୍ଧ୍ଵା ସ୍ଥିତିଂ ମନଃ । ରତିମ୍ ଏତି ନ ଭୋଗୌଘେ ଦୃଷ୍ଟସ୍ଵର୍ଗ ଇଵାଵନୌ
ସେଠାରେ ମନ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କିମ୍ବା ହଜାର ବର୍ଷ ଯେପରି ରହିଥାଉ, ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପାଇଲେ ପରେ ଭୋଗର ଢେର ମଧ୍ୟରେ ରୁଚି ମିଳେନାହିଁ, ଯେପରି ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଖିଥିବା ଲୋକ ପୃଥିବୀରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନାହିଁ ।
ତତ୍ ପଦଂ ସା ଗତିଶ୍ ଶାନ୍ତା ତଚ୍ ଛ୍ରେଯଶ୍ ଶାଶ୍ଵତଂ ଶିଵମ୍ । ତତ୍ର ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଆପ୍ତସ୍ଯ ନ ଭୂଯୋ ଜାଯତେ ଶ୍ରମଃ
ସେହି ଅବସ୍ଥା ହେଉଛି ଶାନ୍ତିର ମାର୍ଗ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଏବଂ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଭଲ ଅବସ୍ଥା। ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଶ୍ରାମ ପାଇଯାନ୍ତି, ସେଠାରେ ପୁଣି କେବେ ଥକାନି ଆସେନାହିଁ।
ତତ୍ ପଦଂ ସାଧଵଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଇମାଂ ପୁନଃ । ନ ଯାନ୍ତି ଖଦିରୋଦ୍ଯାନଂ ଲବ୍ଧଚୈତ୍ରରଥା ଇଵ
ସେହି ଦିଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଲୋକମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଦ୍ରଷ୍ଟାର ଅନୁଭୂତିକୁ ପୁଣି ଫେରନ୍ତିନାହିଁ, ଯେପରି ଚୈତ୍ରରଥ ପାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ପୁଣି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା ଉଦ୍ୟାନକୁ ଯାଆନ୍ତିନାହିଁ।
ତାଂ ମହାନନ୍ଦପଦଵୀଂ ଚିତ୍ତାନ୍ଯ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଦେହିନାମ୍ । ଦୃଶ୍ଯଂ ନ ବହୁ ମନ୍ଯନ୍ତେ ରାଜାନୋ ଦୀନତାମ୍ ଇଵ
ଯେତେବେଳେ ଦେହୀମାନେ ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର ପଥକୁ ପାଇଯାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଆଉ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହିଁ, ଯେପରି ରାଜାମାନେ ଦୁଃଖକୁ କିଛି ମାନେନାହିଁ।
ଚେତସ୍ ତତ୍ପଦଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ବୁଦ୍ଧଂ ଦୃଶ୍ଯଦଶାଂ ପ୍ରତି । କଦର୍ଥାଦ୍ ବୋଧମ୍ ଆଯାତି ନ ଯାତ୍ଯ୍ ଏଵାଥ ଵାନଘ
ମନ ଯେତେବେଳେ ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ବିଶ୍ରାମ ଓ ଜ୍ଞାନ ପାଇଯାଏ, ଦୃଶ୍ୟର ଅବସ୍ଥାକୁ ଅନାସକ୍ତ ଭାବେ ଦେଖେ। କେବେ କେବେ ଏହା ଜ୍ଞାନକୁ ପାଏ, କେବେ କେବେ ନାହିଁ, ହେ ନିର୍ମଳ।
ଉଦ୍ଦାଲକୋ ଽଥ ଷଣ୍ମାସାନ୍ ଦୂରୋତ୍ସାରିତସିଦ୍ଧଭୂଃ । ଉଷିତ୍ଵୋନ୍ମିଷତୋ ଽମ୍ଭୋଦକୋଶାଦ୍ ଅର୍କୋ ମଧାଵ୍ ଇଵ
ଉଦ୍ଦାଳକ ଛଅ ମାସ ପରେ, ସିଦ୍ଧମଣ୍ଡଳରୁ ଦୂରେ ରହି, ବସିଥିଲେ । ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ସମୁଦ୍ର ଗର୍ଭରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଉଦୟ ହୁଏ, ସେମିତି ସେ ଉଦ୍ଦାଳକ ଉଦୟ ହେଲେ ।
ଦଦର୍ଶ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧାତ୍ମା ପୁନଃ ପରମତେଜସଃ । ପ୍ରଣାମଲାଲସାନ୍ ସିଦ୍ଧାଂଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବଵପୁର୍ଧରାନ୍
ତାଙ୍କର ଜାଗୃତ ମନରେ, ସେ ପୁଣି ସେଇ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ତ ସିଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ନମସ୍କାର କରୁଥିଲେ ।
ରମଣୀର୍ ଗୌରମନ୍ଦାରରେଣ୍ଵଭ୍ରାମଲଚାମରାଃ । ସ୍ଫୁରତ୍ପତାକାପଟଲା ଦ୍ଯୁଵିମାନପରମ୍ପରାଃ
ସେ ଦେଖିଲେ ଆନନ୍ଦମୟା ନାରୀମାନେ, ଚାନ୍ଦ୍ରିକା ପରି ଧଳା, ମନ୍ଦାର ମାଳିକାର ଧୂଳିର ଚାମରା ହାତରେ ନେଇ, ଫଡ଼ୁଥିବା ପତାକା ଓ ଆକାଶରେ ଏକ ପରେ ଏକ ଦେବ ରଥ ଚାଲିଯାଉଛି ।
ଅସ୍ମଦାଦୀନ୍ ମୁନୀନ୍ ଦର୍ଭପଵିତ୍ରାଙ୍କକରାମ୍ବୁଜାନ୍ । ଵିଦ୍ଯାଧରୀଭିର୍ ଵଲିତାନ୍ ଵିଦ୍ଯାଧରପତୀନ୍ ଅପି
ସେ ଦେଖିଲେ ନିଜ ପରି ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ତାଙ୍କର କମଳ ହସ୍ତରେ ଦର୍ଭା ଧରିଥିଲେ, ଚାରିପାଖରେ ବିଦ୍ୟାଧରୀମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି ।
ତେ ତମ୍ ଊଚୁର୍ ମହାତ୍ମାନମ୍ ଉଦ୍ଦାଲକମୁନିଂ ତଦା । ପ୍ରସାଦେନ ପ୍ରଣାମାନ୍ ନୋ ଭଗଵନ୍ନ୍ ଅଵଲୋକଯ
ସେମାନେ ସେଇ ମହାନ ଉଦ୍ଦାଳକ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭଗବନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ଆମର ଶିରୋନମସ୍କାର ଦୟାକରି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।”
ଆରୁହ୍ଯେମଂ ଵିମାନଂ ତ୍ଵମ୍ ଏହି ତ୍ରୈଵିଷ୍ଟପଂ ପୁରଂ । ସ୍ଵର୍ଗ ଏଵ ହି ସୀମାନ୍ତୋ ଜଗତ୍ସମ୍ଭୋଗସମ୍ପଦାମ୍
ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଆପଣ ତିନି ଲୋକର ନଗରକୁ ଆସନ୍ତୁ; କାରଣ ସ୍ୱର୍ଗ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭୋଗସମ୍ପଦର ସୀମା।
ଆକଲ୍ପମ୍ ଉଚିତାନ୍ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ଭୋଗାନ୍ ଅଭିମତାନ୍ ଵିଭୋ । ସ୍ଵର୍ଗାଦିଫଲଭୋଗାର୍ଥମ୍ ଏଵାଶେଷତପଃକ୍ରିଯାଃ
ହେ ମହାଶୟ, ଆପଣ ଯେତେଦିନ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ନିଜ ପସନ୍ଦର ଭୋଗବିଲାସ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ; କାରଣ ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା କେବଳ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ଭୋଗ ପାଇଁ ହୁଏ।
ହାରଚାମରଧାରିଣ୍ଯୋ ଵିଦ୍ଯାଧରଵରାଙ୍ଗନାଃ । ପଶ୍ଯେମାସ୍ ତ୍ଵାମ୍ ଉପାସୀନାଃ କରିଣ୍ଯଃ କରିଣଂ ଯଥା
ମାଳା ଓ ଚାମର ଧରିଥିବା ଆମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵିଦ୍ୟାଧରୀ ଯୁବତୀମାନେ, ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସିଛୁ; ଯେପରି ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କର ମାଲିକଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେପରି ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖୁଛୁ।
କାମୋ ଧର୍ମାର୍ଥଯୋସ୍ ସାରଃ କାମସାରାଶ୍ ଶୁଚିସ୍ମିତାଃ । ଵସନ୍ତ ଇଵ ମଞ୍ଜର୍ଯସ୍ ସ୍ଵର୍ଗ ଏଵ ଭଵନ୍ତି ତାଃ
ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ଧର୍ମ ଓ ଧନର ମୂଳ। ଶୁଭ୍ର ହସ ଥିବା ମହିଳାମାନେ ଇଚ୍ଛାର ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସେମାନେ ବସନ୍ତର ଫୁଲମାଳିକା ପରି — ଏମାନେ କେବଳ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମିଳନ୍ତି।
ଏଵଂ କଥଯତସ୍ ସିଦ୍ଧାନ୍ ଅତିଥୀନ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସୌ ମୁନିଃ । ପରିପୂଜ୍ଯ ଯଥାନ୍ଯାଯମ୍ ଅତିଷ୍ଠଦ୍ ଗତସମ୍ଭ୍ରମମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ମୁନି ଶିଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ଅତିଥି ଭାବେ ଗଣ୍ୟ କରି କଥା ହେଉଥିଲେ, ଯଥାଯଥି ଆଦର ସହିତ ସେମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ରହିଲେ।
ନାଭ୍ଯନନ୍ଦନ୍ ନ ତତ୍ଯାଜ ତାଂ ଵିଭୂତିଂ ସ ଧୀରଧୀଃ । ଭୋସ୍ ସିଦ୍ଧା ଵ୍ରଜତେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵଵ୍ଯାପାରପରୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ନ ତାହାର ମହିମାକୁ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଇ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ନ ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଦୃଢ଼ ମନେ ସେ କେବଳ କହିଲେ, 'ହେ ଶିଦ୍ଧମାନେ, ତୁମେ ଯାଅ', ଏବଂ ପୁନି ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଗଲେ।
ଅଥ ସ୍ଵକର୍ମନିରତଂ ଭୋଗେଷ୍ଵ୍ ଅରତିମ୍ ଆଗତମ୍ । ତମ୍ ଉପାସ୍ଯ ଯଯୁସ୍ ସିଦ୍ଧା ଦିନୈଃ କତିପଯୈସ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ତାଙ୍କୁ ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଥିବା ଓ ଭୋଗରେ ଅନାସକ୍ତ ଦେଖି, ଶିଦ୍ଧମାନେ କିଛି ଦିନ ପରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଚାଲିଗଲେ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତସ୍ ସ ଚ ମୁନିର୍ ଵିଜହାର ଯଥାସୁଖମ୍ । ଯାଵଦିଚ୍ଛଂ ଵନାନ୍ତେଷୁ ମୁନୀନାମ୍ ଆଶ୍ରମେଷୁ ଚ
ସେ ମହାମୁନି, ଯିଏ ଜୀବନ୍ତାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଅରଣ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁନିମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରମରେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ମେରୁମନ୍ଦରକୈଲାସହିମଵଦ୍ଵିନ୍ଧ୍ଯସାନୁଷୁ । ଦ୍ଵୀପୋପଵନଦିକ୍କୁଞ୍ଜଜଙ୍ଗଲାରଣ୍ଯଭୂମିଷୁ
ସେ ମେରୁ, ମନ୍ଦର, କୈଳାସ, ହିମବତ୍, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଢାଳ, ଦ୍ୱୀପ, ବଣ, ଦିଗ, ଝାଡ଼ି, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଅରଣ୍ୟ ଭୂମିରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତପଦ ଉଦ୍ଦାଲକୋ ଦ୍ଵିଜଃ । ଗୁହାସୁ ଗିରିକୁକ୍ଷୀଣାଂ ନ୍ଯଵସଦ୍ ଧ୍ଯାନଲୀଲଯା
ତାପରେ, ଉଦ୍ଦାଳକ ନାମକ ଦ୍ୱିଜ, ଯିଏ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଓ ଗର୍ଭରେ ଧ୍ୟାନ ମଧ୍ୟରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ।