କ୍ରମାଦ୍ ଗଗନମଧ୍ଯସ୍ଥାଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଲତାଂ ଯଯୁଃ । ଧୂମା ଗଗନକୋଶସ୍ଥାଶ୍ ଶୀତଲାମ୍ବୁଦତାମ୍ ଇଵ
କ୍ରମେ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳର ଆକାର ଧାରଣ କଲେ; ଆକାଶ ଭିତରେ ଥିବା ଧୂମାମାନେ ଶୀତଳ ମେଘ ପରି ଦେଖାଦେଲେ ।
କଲାକଲାପସମ୍ପୂର୍ଣେ ତେ ତସ୍ମିଂଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଲେ । ପୁଣ୍ଯରାଶାଵ୍ ଇଵାପୂର୍ଣେ ରସାଯନମହାର୍ଣଵେ
ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ରେ କିରଣର ଝୁରି ଭରିଥିବା ସେଠାରେ ସେମାନେ ଏମିତି ଦେଖାଗଲେ, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ରସାୟନ ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ପୁଣ୍ୟର ଧାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଏ ।
ରସାଯନମହାଧାରାସ୍ ସମ୍ପନ୍ନାଃ ପ୍ରାଣଵାଯଵଃ । ମଣିଯଷ୍ଟିସମାକାରା ଜଲେଷ୍ଵ୍ ଇନ୍ଦୋର୍ ଇଵାଂଶଵଃ
ବଡ଼ ରସାୟନର ଧାରାଗୁଡ଼ିକ ସଫଳ ହୋଇ ପ୍ରାଣବାୟୁ ହେଲେ, ମଣିର ଛଡ଼ି ପରି ଆକାର ନେଲେ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ପାଣିରେ ଦେଖାଯାଏ ।
ସା ପପାତାମ୍ବରାଦ୍ ଧାରା ଶେଷେ ଶାରୀରଭସ୍ମନି । ରାସାଯନୀ ହରଶିରଃପତିତେଵ ସୁରାପଗା
ସେଇ ଧାରା ଆକାଶରୁ ଗଡ଼ି ପଡ଼ିଲା ଶରୀରର ଭସ୍ମ ଉପରେ, ଯେପରି ଦେବୀ ନଦୀ ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବହିଯାଏ, ଏହି ରସାୟନ ମଧୁର ଧାରା ଭଳି ପଡ଼ିଲା।
ଉଦଭୂଦ୍ ଇନ୍ଦୁବିମ୍ବାଭଂ ଚତୁର୍ବାହୁଵପୁସ୍ ତଯା । ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ମନ୍ଦରାଦ୍ ଅବ୍ଧେଃ ପାରିଜାତ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ସେଠାରୁ ଚାରିଟି ହାତ ଥିବା ଏକ ଆକୃତି ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ମନ୍ଦାର ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଦିବ୍ୟ ଗଛ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଉଦ୍ଦାଲକଶରୀରଂ ତନ୍ ନାରାଯଣତଯୋଦିତମ୍ । ପ୍ରଫୁଲ୍ତଚୂତଵତ୍ କାନ୍ତମ୍ ଆବଭୌ ଦୀପ୍ତିସୁନ୍ଦରମ୍
ଉଦ୍ଦାଳକଙ୍କ ଶରୀରଟି ନାରାୟଣ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଫୁଲିଥିବା ଆମ୍ବ ଗଛ ଭଳି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ରସାଯନମଯାଃ ପ୍ରାଣାସ୍ ତଚ୍ଛରୀରମ୍ ଅପୂରଯନ୍ । ସରିଦୋଘା ଇଵ ସରୋ ଵୃକ୍ଷଂ ମଧୁରସା ଇଵ
ସେଇ ଶରୀରଟିକୁ ରସାୟନ ମୟ ପ୍ରାଣବାୟୁ ଭରିଦେଲା, ଯେପରି ନଦୀର ଝରଣା ଏକ ହ୍ରଦକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ, କିମ୍ବା ମଧୁର ରସ ଗଛକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ।
ଅନ୍ତଃ କୁଣ୍ଡଲିନୀଂ ପ୍ରାଣାଃ ପୂରଯାମ୍ ଆସୁର୍ ଆଦୃତାଃ । ଵକ୍ରାନୁଵକ୍ରପ୍ରସୃତାସ୍ ସରାଂସୀଵ ସରିତ୍ସ୍ଖଦାମ୍
ସମ୍ମାନ ସହିତ, ପ୍ରାଣଗୁଡ଼ିକ ଭିତରେ ଥିବା କୁଣ୍ଡଳିନୀକୁ ପୂରଣ କଲେ, ସେମାନେ ବାଙ୍କା ଓ ପ୍ରତିବାଙ୍କା ଭାବେ ଚଳିଲେ, ଯେପରି ନଦୀର ଖାତରେ ଝରଣା ଏବଂ ଝିଅଁ ଚଳିଥାଏ।
ପ୍ରକୃତିସ୍ଥଂ ବଭୂଵାସ୍ଯ ତଚ୍ ଛରୀରଂ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନଃ । ପ୍ରାଵୃଟ୍ସଂରମ୍ଭଵିଗମେ ଧୌତଂ ତଲମ୍ ଇଵାଵନେଃ
ସେ ଦ୍ୱିଜନ୍ମାର ଦେହ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲା, ବର୍ଷା ପରେ ଭୂମିର ତଳ ଯେପରି ସଫା ଓ ପରିଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ସେପରି ହେଲା।
ଅଥ ପଦ୍ମାସନଗତଃ କୃତ୍ଵା ଦେହେ ସ୍ଥିତିଂ ଦୃଢାମ୍ । ଆଲାନ ଇଵ ମାତଙ୍ଗଂ ନିବଧ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯପଞ୍ଚକମ୍
ତାପରେ, ସେ ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ଦେହକୁ ଦୃଢ଼ ଓ ସ୍ଥିର କଲେ, ଏବଂ ପାଞ୍ଚଇଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଏମିତି ବାନ୍ଧିଲେ, ଯେପରି ଏକ ହାତୀକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଗଢ଼ାଯାଏ।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧ୍ଯର୍ଥଂ ଵ୍ଯଵସାଯମ୍ ଉପାଦଦେ । ସ୍ଵଭାଵଂ ସ୍ଵଚ୍ଛତାଂ ନେତୁଂ ଶରତ୍କାଲ ଇଵାମଲଃ
ସେ ଅଚିନ୍ତନ ସମାଧି ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଲେ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ପରିଶୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳ ନିର୍ମଳ ହୁଏ।
ସ୍ଵସ୍ଵାନ୍ତଵାତହରିଣମ୍ ଆଶାଦିଗ୍ଗଣଗାମିନମ୍ । ଚିନ୍ତଯା ହୃଦଯଂ ନିନ୍ଯେ ଦୂରାଦ୍ ରଜ୍ଜ୍ଵେଵ କୀଲକମ୍
ଆଶାର ଦିଗ୍ଗୁଡିକୁ ପାଗଳ ହରିଣ ପରି ହୃଦୟରେ ଭାସୁଥିବା ମନକୁ, ଧ୍ୟାନର ଦ୍ୱାରା ଦୂରରୁ ରସିକୁ ଟାଣି ଆଣିବା ପାଇଁ ଗଡ଼ିଏ ଯେମିତି ରଜ୍ଜୁକୁ ଆଣେ, ସେପରି ଆଣିଲେ।
ଧାଵମାନମ୍ ଅଧୋ ମତ୍ତଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଆବିଲମ୍ ଆକୁଲମ୍ । ବଲାତ୍ ସଂରୋଧଯାମ୍ ଆସ ସେତୁର୍ ଜଲମ୍ ଇଵ ଦ୍ରୁତମ୍
ଅସ୍ଥିର, ଅସାନ୍ତ, ତଳକୁ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ମନକୁ, ଜଳ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବହୁଥିବାବେଳେ ବନ୍ଧ ଯେମିତି ରୋକେ, ସେପରି ଶକ୍ତିବାନ୍ ଭାବେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ।
ନ୍ଯମୀମିଲଦ୍ ଦୃଶାଵ୍ ଅର୍ଧଂ ପରିପକ୍ଷ୍ମଲପକ୍ଷ୍ମକେ । ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦତାରାମଧୁପେ ସନ୍ଧ୍ଯାକାଲ ଇଵାମ୍ବୁଜେ
ସେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଅଧା ମୁଦିଲେ, ଲମ୍ବା ପାଖୁଡ଼ି ଥିବା ଆଖିରେ ଶାନ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷିକା ପରି ନିସ୍ପନ୍ଦ ହେଇ ରହିଲେ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଜଳପଦ୍ମ ଯେମିତି ହୁଏ।
ସୋମ୍ଯତାମ୍ ଅନଯନ୍ ମୌନୀ ପ୍ରାଣାପାନଜଵଂ ମୁଖେ । ଶ୍ଵସନଂ ଶ୍ରେଯସେ ଦେଶେ ପ୍ରଶସ୍ତସ୍ ସମଯୋ ଯଥା
ମୌନୀ ଋଷି ନିଜ ମୁଁହରେ ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନର ଗତିକୁ ମୃଦୁ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଉଚିତ ସମୟରେ ଶ୍ୱାସକୁ ଶୁଭ ସ୍ଥାନରେ ରଖାଯାଏ।
ତିଲେଭ୍ଯ ଇଵ ତୈଲାନି ପୃଥକ୍ ଚକ୍ରେ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ । ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣୀନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥେଭ୍ଯଃ କୂର୍ମୋ ଽଙ୍ଗାନୀଵ ଗୋପଯନ୍
ଯେପରି ତିଳରୁ ତେଲକୁ ସାବଧାନରେ ଅଲଗା କରାଯାଏ, ସେଉପରି ସେ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କର ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଠାରୁ ହଟାଇ ନେଲେ, କୁମ୍ଭୀର ଯେପରି ନିଜ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ତରେ ରଖେ।
ବାହ୍ଯାନ୍ ସ୍ପର୍ଶାନ୍ ଅଶେଷେଣ ଜହୌ ଦୂରେ ଶନୈର୍ ଅରୀନ୍ । ସହସା କୁଣ୍ଡକଚ୍ଛନ୍ନୋ ମଣିର୍ ଦୂରଂ ତ୍ଵିଷୋ ଯଥା
ସେ ସମସ୍ତ ବାହ୍ୟ ସଂସ୍ପର୍ଶକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ପରି ଦୂରକୁ ଶାନ୍ତିରେ ହଟାଇଲେ; ଯେପରି ଚିରା ଦ୍ୱାରା ଢାକା ମଣି ହଠାତ୍ ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଦୂରକୁ ଆଣି ନେଇଯାଏ।
ଵିଲୀନାନ୍ ଆନ୍ତରାଂଶ୍ ଚକ୍ରେ ସ୍ପର୍ଶାନ୍ ଉଜ୍ଝିତଦର୍ଶନାନ୍ । ରସାନ୍ ଵିଟପକୋଶସ୍ଥାନ୍ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ସେ ଭିତର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାତ୍ମ କରିଦେଲେ, ବାହ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ; ଯେପରି ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସରେ ଗଛର ରସ ତାର ଛିଲ୍ଲି ଭିତରେ ରହିଯାଏ।
ରୁରୋଧ ଗୁଦସଙ୍କୋଚାନ୍ ନଵଦ୍ଵାରାନିଲାନ୍ ଅଥ । ମୁଖସଂସ୍ଥଗନାତ୍ କୁମ୍ଭରନ୍ଧ୍ରକୋଶାନ୍ ଇଵେତରାନ୍
ତାପରେ, ଗୁଦକୁ ସଂକୋଚିତ କରି, ସେ ନବଦ୍ୱାରର ବାୟୁଗୁଡ଼ିକୁ ରୋକିଦେଲେ; ଯେପରି ମାଟିର ହଣ୍ଡିର ମୁଖ ଅଟକାଇ ଦିଅଲେ, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ରନ୍ଧ୍ର ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ।
ଆତ୍ମରତ୍ନପ୍ରକାଶାଢ୍ଯାଂ ସ୍ପଷ୍ଟାଂ କୁସୁମଲାଞ୍ଛିତାମ୍ । ଦଧାର କନ୍ଧରାଂ ଧୀରାଂ ମେରୁଶ୍ ଶୃଙ୍ଗଶିଖାମ୍ ଇଵ
ସେ ନିଜ ଗଳାକୁ ଏମିତି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆତ୍ମାର ମଣିର ଆଲୋକ ଚମକୁଥିଲା ଏବଂ ସେହି ଗଳା ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଫୁଲରେ ସଜିଥିଲା, ଯେପରି ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ଦୃଢ଼ ଓ ଅଚଳ ଥାଏ।
ଦଧାର ହୃଦଯାକାଶେ ମନସ୍ ସଂଯମମ୍ ଆଗତମ୍ । ଵିନ୍ଧ୍ଯଖାତ ଇଵୋନ୍ମତ୍ତଂ ଗଜଂ ଯୁକ୍ତିଵଶୀକୃତମ୍
ସେ ନିଜ ମନକୁ ହୃଦୟର ଆକାଶରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ରଖିଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ଅବିଧା ହାତୀକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ବଶ କରି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ରଖାଯାଏ।
ଶରନ୍ନଭୋଵଦ୍ ଆସାଦ୍ଯ ନିର୍ମଲାମ୍ ଅତିସୋମ୍ଯତାମ୍ । ଜହାର ପରିପୂର୍ଣାବ୍ଧେର୍ ମେରୋଶ୍ ଚାତରଲାଂ ଶ୍ରିଯମ୍
ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶ ପରି ନିର୍ମଳ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ସେ ମେରୁ ପର୍ବତର ଅସ୍ଥିର ଶୋଭା ଓ ସମୁଦ୍ରର ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଦୁଧାଵାଥ ଵିକଲ୍ପୌଘାନ୍ ପ୍ରତିଭାସମ୍ ଉପେଯୁଷଃ । ପୁରଃପରିସ୍ଫୁରଦ୍ରୂପାନ୍ ମଷକାନ୍ ଇଵ ମାରୁତଃ
ତା’ପରେ, ଯେତେବେଳେ ବିଭିନ୍ନ ଚିନ୍ତାମାନେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ, ସେ ସେହି କଳ୍ପନାମାନଙ୍କୁ ଏମିତି ଦୂରେଇଦେଲେ, ଯେପରି ବାତାସ ଉଡ଼ୁଥିବା ମାଛିମାନେକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦିଏ।
ଆଗଚ୍ଛତୋ ଯଥାକାମଂ ପ୍ରତିଭାସାନ୍ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଅଚ୍ଛିନନ୍ ମନସା ଶୂରଃ ଖଡ୍ଗେନେଵ ରଣେ ଶରାନ୍
ଯେପରି ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ବାରମ୍ବାର ବିଭିନ୍ନ ଦୃଶ୍ୟ ଆସୁଥିଲେ, ସେପରି ଅବିଭକ୍ତ ମନରେ ଶୂରବୀର ଯେମିତି ଯୁଦ୍ଧରେ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ବାଣକୁ କାଟିଦିଏ, ସେଠିପରି ସେ ସମସ୍ତ ଭ୍ରମକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଵିକଲ୍ପୌଘେ ପରାଲୂନେ ସୋ ଽପଶ୍ଯଦ୍ ଧୃଦଯାମ୍ବରେ । ତମଶ୍ ଛନ୍ନଵିଵେକାର୍କଂ ଲୋଲକଜ୍ଜଲମେଚକମ୍
ଯେତେବେଳେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଚିନ୍ତା ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ସେ ହୃଦୟର ଆକାଶରେ ଦେଖିଲେ— ବିବେକର ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଅନ୍ଧକାର ଢାକିଦେଇଛି, ଯେପରି ଦୀପର ଧୂଆଁ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ।
ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉତ୍ସାରଯାମ୍ ଆସ ସମ୍ଯକ୍ ସ୍ଵାନ୍ତଵିଵସ୍ଵତା । ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନୋଦିତେନାଶୁ ପଵନେନେଵ କଜ୍ଜଲମ୍
ସେ ଏହି ଅନ୍ଧକାରକୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ମନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦୂର କରିଦେଲେ, ଯେପରି ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନର ଉଦୟ ହେଲେ ବାତାସ ଧୂଆଁକୁ ତୁରନ୍ତ ହଟାଇଦିଏ।
ତମସ୍ଯ୍ ଉପରତେ କାନ୍ତଂ ତେଜଃପୁଞ୍ଜଂ ଦଦର୍ଶ ସଃ । ଶାର୍ଵରେ ତିମିରେ ଶାନ୍ତେ ପ୍ରାତସ୍ ସାନ୍ଧ୍ଯମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଦମ୍
ଅନ୍ଧକାର ଶାନ୍ତ ହେଲାପରେ, ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଆଲୋକର ଗୁଛ, ଯେପରି ରାତିର ଶାନ୍ତ ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରଭାତ ସମୟର ମେଘ ଦେଖାଯାଏ।
ତଂ ଲୁଲାଵ ସ୍ଥଲାବ୍ଜାନାଂ ଵନଂ ବାଲ ଇଵ ଦ୍ଵିପଃ । ଅପିବଚ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅସୃକ୍ପୂରଂ ଵେତାଲ ଇଵ ଵେଗତଃ
ସେ ତାହା ସହିତ ଏମିତି ଖେଳିଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ହାତୀ ଜମିରେ ଅପରିପକ୍ୱ ପଦ୍ମ ଦଳ ସହିତ ଖେଳେ, ଏବଂ ଏକ ଭୂତ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ରକ୍ତର ଧାରା ପିଇଯାଏ, ସେମିତି ରକ୍ତ ଧାରାକୁ ପିଇଲେ।
ତେଜସ୍ଯ୍ ଉପରତେ ତସ୍ଯ ଘୂର୍ଣମାନଂ ମନୋ ମୁନେଃ । ନିଶାବ୍ଜଵଦ୍ ଅଗାନ୍ ନିଦ୍ରାଂ ଲୋଲଂ କ୍ଷୀଵଵଦ୍ ଏଵ ଵା
ଯେତେବେଳେ ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଶାନ୍ତ ହେଲା, ମୁନିଙ୍କର ମନ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଇ, ରାତିର ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି କିମ୍ବା ମଦରେ ମତାଳ ଲୋକ ପରି ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ନିଦ୍ରାରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ମେଘମାଲାଂ ଇଵ ମରୁଦ୍ ବାଲୋ ନୀଲାବ୍ଜିନୀମ୍ ଇଵ । ଯାମିନୀମ୍ ଇଵ ତୀକ୍ଷ୍ଣାଂଶୁସ୍ ତାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆଶୁ ଲୁଲାଵ ସଃ
ସେ ଏହାକୁ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ପବନ ମେଘମାଳାକୁ ଚିଥରାଇଦିଏ, କିମ୍ବା ଏକ ଶିଶୁ ନୀଳ ଅପରିପକ୍ୱ ପଦ୍ମ ଦଳକୁ ଖେଳେ, କିମ୍ବା ତୀବ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ରାତିକୁ ଦୂର କରିଦିଏ।