ଯାଵଦିଚ୍ଛମ୍ ଅଵସ୍ଥୈଷା ପ୍ରଣଵପ୍ରଥମେ କ୍ରମେ । ବଭୂଵ ନ ହଠାଦ୍ ଏଵ ହଠଯୋଗୋ ହି ଦୁଃଖଦଃ
ଓଁକାରର ପ୍ରଥମ ଅବସ୍ଥାରେ ଏହି ଅବସ୍ଥା ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଯେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଲା; ଏହା କେବେବି ଜବରଦସ୍ତି ହୋଇନଥିଲା, କାରଣ ଜବରଦସ୍ତି କରାଯାଇଥିବା ଯୋଗ ସଦା ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ।
ଅଥେତରାଂଶାଵସରେ ପ୍ରଣଵସ୍ଯ ସମସ୍ଥିତୌ । ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦକୁମ୍ଭକୋ ନାମ ପ୍ରାଣାନାମ୍ ଅଭଵତ୍ କ୍ରମଃ
ତାପରେ, ଓଁକାରର ଅଗ୍ରଗତିର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅବସ୍ଥାରେ, ସମତୁଳନ ଆସିଗଲା। ସେଠାରେ ଶ୍ୱାସଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ଏକ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହାକୁ 'ନିର୍ଜନ୍ତ୍ର କୁମ୍ଭକ' କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଶ୍ୱାସଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ନ ବହିର୍ ନାନ୍ତରେ ନାଧୋ ନୋର୍ଧ୍ଵେ ନାଶାସୁ ତତ୍ର ତେ । ସଙ୍କ୍ଷୋଭମ୍ ଅଗମନ୍ ପ୍ରାଣା ଅର୍ଧସଂସ୍ତମ୍ଭିତା ଇଵ
ସେଠାରେ ଶ୍ୱାସଗୁଡ଼ିକ କେବେ ବାହାରକୁ, କେବେ ଭିତରକୁ, କେବେ ତଳକୁ, କେବେ ଉପରକୁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଦିଗକୁ ଚଳିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଏମିତି ଅଡ଼ିଆ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ, ଯେପରି ଅଧା ରୋକାଯାଇଛନ୍ତି।
ଦଗ୍ଧଦେହପୁରୋ ଵହ୍ନିଶ୍ ଶଶାମାଶନିଵତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ । ଅଦୃଶ୍ଯତ ସିତଂ ଭସ୍ମ ଶାରୀରଂ ହିମପାଣ୍ଡୁରମ୍
ଦହିଯାଇଥିବା ଦେହର ସାମ୍ନାରେ ଅଗ୍ନି ଖାଇସାରିବା ପରେ ଯେପରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେହିପରି କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଶାନ୍ତ ହେଲା। ଯାହା ଅବଶେଷ ରହିଗଲା, ସେହି ଦେହ ହିମର ଦାଗ ପରି ଧଳା ଛାଇଁ ହେଇଯାଇଥିଲା।
ଯତ୍ର କର୍ପୂରଶଯ୍ଯାଯାଂ ସୁପ୍ତାନୀଵ ସୁଖୋଚିତମ୍ । ଶରୀରାସ୍ଥୀନି ଲକ୍ଷ୍ଯନ୍ତେ ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦାନି ସିତାନି ଚ
ଯେଉଁଠି କର୍ପୂର ଶଯ୍ୟାରେ ସୁଏଇଥିବା ମନେ ହୁଏ, ସେଠି ଦେହର ହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଦେଖାଯାଏ—ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଧଳା।
ତଦ୍ ଭସ୍ମ ପଵନାଧୂତଂ ସାସ୍ଥି ଵାଯୁର୍ ଅଯୋଜଯତ୍ । ସ୍ଵଦେହେ ଭୃଶମ୍ ଉଚ୍ଛୂନେ ତ୍ରିନେତ୍ରଵ୍ରତଵାନ୍ ଇଵ
ସେଇ ଛାର ଏବଂ ହାଡ଼, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭଳି ଉଡ଼ି, ଦେହ ଉପରେ ଚିଢ଼ିଗଲା; ଯେପରି ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲୋକେ ଛାର ଲଗାନ୍ତି, ସେହିପରି ହେଲା।
ତଚ୍ ଚଣ୍ଡପଵନୋଦ୍ଧୂତମ୍ ଆଵୃତ୍ଯ ଗଗନଂ କ୍ଷଣାତ୍ । ଶରଦୀଵାଭ୍ରମିହିକା କ୍ଵାପି ଭସ୍ମାସ୍ଥିମଦ୍ ଯଯୌ
ସେଇ ଛାର ଏବଂ ହାଡ଼, ତୀବ୍ର ପବନରେ ଉଡ଼ି, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଲା; ଶରଦ୍ ଋତୁର କୁହୁଡ଼ି କିମ୍ବା ମେଘ ଭଳି, ସେ ଛାର ଏବଂ ହାଡ଼ କେଉଁଠି ଯାଇଗଲା।
ଯାଵଦିଚ୍ଛମ୍ ଅଵସ୍ଥୈଷା ପ୍ରଣଵସ୍ଯାପରେ କ୍ରମେ । ବଭୂଵ ନ ହଠାଦ୍ ଏଵ ହଠଯୋଗୋ ହି ଦୁଃଖଦଃ
ଏହି ଅବସ୍ଥା ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା, ସେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଲା, ପରେ ପ୍ରଣବର ଅନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଇଲା; ଏହା ଜୋରକରି ହେଲା ନାହିଁ, କାରଣ ଜୋରକରି କିଛି କଲେ ଦୁଃଖ ହୁଏ।
ତତସ୍ ତୃତୀଯାଵସରେ ପ୍ରଣଵସ୍ଯୋପଶାନ୍ତିଦେ । ପୂରଣାତ୍ ପୂରକୋ ନାମ ପ୍ରାଣାନାମ୍ ଅଭଵତ୍ କ୍ରମଃ
ତାପରେ ପ୍ରଣବର ତୃତୀୟ ଅବସ୍ଥାରେ, ଯାହା ଶାନ୍ତି ଆଣେ, ଶ୍ୱାସ ଭିତରେ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାକୁ 'ପୂରକ' କୁହାଯାଏ, ସେଠାରେ ଶ୍ୱାସ ପୂରିଗଲା।
ଅସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅଵସରେ ପ୍ରାଣାଶ୍ ଚେତନାମୃତମଧ୍ଯଗାଃ । ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଶୀତଲତାମ୍ ଈଯୁର୍ ହିମସଂସ୍ପର୍ଶସୁନ୍ଦରୀମ୍
ସେ ସମୟରେ ପ୍ରାଣବାୟୁମାନେ ଚେତନାର ଅମୃତକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଆକାଶରେ ହିମର ସ୍ପର୍ଶ ପରି ଶୀତଳ ହୋଇଯାଇଲେ ।
କ୍ରମାଦ୍ ଗଗନମଧ୍ଯସ୍ଥାଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଲତାଂ ଯଯୁଃ । ଧୂମା ଗଗନକୋଶସ୍ଥାଶ୍ ଶୀତଲାମ୍ବୁଦତାମ୍ ଇଵ
କ୍ରମେ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳର ଆକାର ଧାରଣ କଲେ; ଆକାଶ ଭିତରେ ଥିବା ଧୂମାମାନେ ଶୀତଳ ମେଘ ପରି ଦେଖାଦେଲେ ।
କଲାକଲାପସମ୍ପୂର୍ଣେ ତେ ତସ୍ମିଂଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଲେ । ପୁଣ୍ଯରାଶାଵ୍ ଇଵାପୂର୍ଣେ ରସାଯନମହାର୍ଣଵେ
ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ରେ କିରଣର ଝୁରି ଭରିଥିବା ସେଠାରେ ସେମାନେ ଏମିତି ଦେଖାଗଲେ, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ରସାୟନ ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ପୁଣ୍ୟର ଧାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଏ ।
ରସାଯନମହାଧାରାସ୍ ସମ୍ପନ୍ନାଃ ପ୍ରାଣଵାଯଵଃ । ମଣିଯଷ୍ଟିସମାକାରା ଜଲେଷ୍ଵ୍ ଇନ୍ଦୋର୍ ଇଵାଂଶଵଃ
ବଡ଼ ରସାୟନର ଧାରାଗୁଡ଼ିକ ସଫଳ ହୋଇ ପ୍ରାଣବାୟୁ ହେଲେ, ମଣିର ଛଡ଼ି ପରି ଆକାର ନେଲେ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ପାଣିରେ ଦେଖାଯାଏ ।
ସା ପପାତାମ୍ବରାଦ୍ ଧାରା ଶେଷେ ଶାରୀରଭସ୍ମନି । ରାସାଯନୀ ହରଶିରଃପତିତେଵ ସୁରାପଗା
ସେଇ ଧାରା ଆକାଶରୁ ଗଡ଼ି ପଡ଼ିଲା ଶରୀରର ଭସ୍ମ ଉପରେ, ଯେପରି ଦେବୀ ନଦୀ ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବହିଯାଏ, ଏହି ରସାୟନ ମଧୁର ଧାରା ଭଳି ପଡ଼ିଲା।
ଉଦଭୂଦ୍ ଇନ୍ଦୁବିମ୍ବାଭଂ ଚତୁର୍ବାହୁଵପୁସ୍ ତଯା । ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ମନ୍ଦରାଦ୍ ଅବ୍ଧେଃ ପାରିଜାତ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ସେଠାରୁ ଚାରିଟି ହାତ ଥିବା ଏକ ଆକୃତି ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ମନ୍ଦାର ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଦିବ୍ୟ ଗଛ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଉଦ୍ଦାଲକଶରୀରଂ ତନ୍ ନାରାଯଣତଯୋଦିତମ୍ । ପ୍ରଫୁଲ୍ତଚୂତଵତ୍ କାନ୍ତମ୍ ଆବଭୌ ଦୀପ୍ତିସୁନ୍ଦରମ୍
ଉଦ୍ଦାଳକଙ୍କ ଶରୀରଟି ନାରାୟଣ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଫୁଲିଥିବା ଆମ୍ବ ଗଛ ଭଳି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ରସାଯନମଯାଃ ପ୍ରାଣାସ୍ ତଚ୍ଛରୀରମ୍ ଅପୂରଯନ୍ । ସରିଦୋଘା ଇଵ ସରୋ ଵୃକ୍ଷଂ ମଧୁରସା ଇଵ
ସେଇ ଶରୀରଟିକୁ ରସାୟନ ମୟ ପ୍ରାଣବାୟୁ ଭରିଦେଲା, ଯେପରି ନଦୀର ଝରଣା ଏକ ହ୍ରଦକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ, କିମ୍ବା ମଧୁର ରସ ଗଛକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ।
ଅନ୍ତଃ କୁଣ୍ଡଲିନୀଂ ପ୍ରାଣାଃ ପୂରଯାମ୍ ଆସୁର୍ ଆଦୃତାଃ । ଵକ୍ରାନୁଵକ୍ରପ୍ରସୃତାସ୍ ସରାଂସୀଵ ସରିତ୍ସ୍ଖଦାମ୍
ସମ୍ମାନ ସହିତ, ପ୍ରାଣଗୁଡ଼ିକ ଭିତରେ ଥିବା କୁଣ୍ଡଳିନୀକୁ ପୂରଣ କଲେ, ସେମାନେ ବାଙ୍କା ଓ ପ୍ରତିବାଙ୍କା ଭାବେ ଚଳିଲେ, ଯେପରି ନଦୀର ଖାତରେ ଝରଣା ଏବଂ ଝିଅଁ ଚଳିଥାଏ।
ପ୍ରକୃତିସ୍ଥଂ ବଭୂଵାସ୍ଯ ତଚ୍ ଛରୀରଂ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନଃ । ପ୍ରାଵୃଟ୍ସଂରମ୍ଭଵିଗମେ ଧୌତଂ ତଲମ୍ ଇଵାଵନେଃ
ସେ ଦ୍ୱିଜନ୍ମାର ଦେହ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲା, ବର୍ଷା ପରେ ଭୂମିର ତଳ ଯେପରି ସଫା ଓ ପରିଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ସେପରି ହେଲା।
ଅଥ ପଦ୍ମାସନଗତଃ କୃତ୍ଵା ଦେହେ ସ୍ଥିତିଂ ଦୃଢାମ୍ । ଆଲାନ ଇଵ ମାତଙ୍ଗଂ ନିବଧ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯପଞ୍ଚକମ୍
ତାପରେ, ସେ ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ଦେହକୁ ଦୃଢ଼ ଓ ସ୍ଥିର କଲେ, ଏବଂ ପାଞ୍ଚଇଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଏମିତି ବାନ୍ଧିଲେ, ଯେପରି ଏକ ହାତୀକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଗଢ଼ାଯାଏ।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧ୍ଯର୍ଥଂ ଵ୍ଯଵସାଯମ୍ ଉପାଦଦେ । ସ୍ଵଭାଵଂ ସ୍ଵଚ୍ଛତାଂ ନେତୁଂ ଶରତ୍କାଲ ଇଵାମଲଃ
ସେ ଅଚିନ୍ତନ ସମାଧି ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଲେ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ପରିଶୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳ ନିର୍ମଳ ହୁଏ।
ସ୍ଵସ୍ଵାନ୍ତଵାତହରିଣମ୍ ଆଶାଦିଗ୍ଗଣଗାମିନମ୍ । ଚିନ୍ତଯା ହୃଦଯଂ ନିନ୍ଯେ ଦୂରାଦ୍ ରଜ୍ଜ୍ଵେଵ କୀଲକମ୍
ଆଶାର ଦିଗ୍ଗୁଡିକୁ ପାଗଳ ହରିଣ ପରି ହୃଦୟରେ ଭାସୁଥିବା ମନକୁ, ଧ୍ୟାନର ଦ୍ୱାରା ଦୂରରୁ ରସିକୁ ଟାଣି ଆଣିବା ପାଇଁ ଗଡ଼ିଏ ଯେମିତି ରଜ୍ଜୁକୁ ଆଣେ, ସେପରି ଆଣିଲେ।
ଧାଵମାନମ୍ ଅଧୋ ମତ୍ତଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଆବିଲମ୍ ଆକୁଲମ୍ । ବଲାତ୍ ସଂରୋଧଯାମ୍ ଆସ ସେତୁର୍ ଜଲମ୍ ଇଵ ଦ୍ରୁତମ୍
ଅସ୍ଥିର, ଅସାନ୍ତ, ତଳକୁ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ମନକୁ, ଜଳ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବହୁଥିବାବେଳେ ବନ୍ଧ ଯେମିତି ରୋକେ, ସେପରି ଶକ୍ତିବାନ୍ ଭାବେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ।
ନ୍ଯମୀମିଲଦ୍ ଦୃଶାଵ୍ ଅର୍ଧଂ ପରିପକ୍ଷ୍ମଲପକ୍ଷ୍ମକେ । ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦତାରାମଧୁପେ ସନ୍ଧ୍ଯାକାଲ ଇଵାମ୍ବୁଜେ
ସେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଅଧା ମୁଦିଲେ, ଲମ୍ବା ପାଖୁଡ଼ି ଥିବା ଆଖିରେ ଶାନ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷିକା ପରି ନିସ୍ପନ୍ଦ ହେଇ ରହିଲେ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଜଳପଦ୍ମ ଯେମିତି ହୁଏ।
ସୋମ୍ଯତାମ୍ ଅନଯନ୍ ମୌନୀ ପ୍ରାଣାପାନଜଵଂ ମୁଖେ । ଶ୍ଵସନଂ ଶ୍ରେଯସେ ଦେଶେ ପ୍ରଶସ୍ତସ୍ ସମଯୋ ଯଥା
ମୌନୀ ଋଷି ନିଜ ମୁଁହରେ ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନର ଗତିକୁ ମୃଦୁ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଉଚିତ ସମୟରେ ଶ୍ୱାସକୁ ଶୁଭ ସ୍ଥାନରେ ରଖାଯାଏ।
ତିଲେଭ୍ଯ ଇଵ ତୈଲାନି ପୃଥକ୍ ଚକ୍ରେ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ । ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣୀନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥେଭ୍ଯଃ କୂର୍ମୋ ଽଙ୍ଗାନୀଵ ଗୋପଯନ୍
ଯେପରି ତିଳରୁ ତେଲକୁ ସାବଧାନରେ ଅଲଗା କରାଯାଏ, ସେଉପରି ସେ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କର ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଠାରୁ ହଟାଇ ନେଲେ, କୁମ୍ଭୀର ଯେପରି ନିଜ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ତରେ ରଖେ।
ବାହ୍ଯାନ୍ ସ୍ପର୍ଶାନ୍ ଅଶେଷେଣ ଜହୌ ଦୂରେ ଶନୈର୍ ଅରୀନ୍ । ସହସା କୁଣ୍ଡକଚ୍ଛନ୍ନୋ ମଣିର୍ ଦୂରଂ ତ୍ଵିଷୋ ଯଥା
ସେ ସମସ୍ତ ବାହ୍ୟ ସଂସ୍ପର୍ଶକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ପରି ଦୂରକୁ ଶାନ୍ତିରେ ହଟାଇଲେ; ଯେପରି ଚିରା ଦ୍ୱାରା ଢାକା ମଣି ହଠାତ୍ ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଦୂରକୁ ଆଣି ନେଇଯାଏ।
ଵିଲୀନାନ୍ ଆନ୍ତରାଂଶ୍ ଚକ୍ରେ ସ୍ପର୍ଶାନ୍ ଉଜ୍ଝିତଦର୍ଶନାନ୍ । ରସାନ୍ ଵିଟପକୋଶସ୍ଥାନ୍ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ସେ ଭିତର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାତ୍ମ କରିଦେଲେ, ବାହ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ; ଯେପରି ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସରେ ଗଛର ରସ ତାର ଛିଲ୍ଲି ଭିତରେ ରହିଯାଏ।
ରୁରୋଧ ଗୁଦସଙ୍କୋଚାନ୍ ନଵଦ୍ଵାରାନିଲାନ୍ ଅଥ । ମୁଖସଂସ୍ଥଗନାତ୍ କୁମ୍ଭରନ୍ଧ୍ରକୋଶାନ୍ ଇଵେତରାନ୍
ତାପରେ, ଗୁଦକୁ ସଂକୋଚିତ କରି, ସେ ନବଦ୍ୱାରର ବାୟୁଗୁଡ଼ିକୁ ରୋକିଦେଲେ; ଯେପରି ମାଟିର ହଣ୍ଡିର ମୁଖ ଅଟକାଇ ଦିଅଲେ, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ରନ୍ଧ୍ର ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ।
ଆତ୍ମରତ୍ନପ୍ରକାଶାଢ୍ଯାଂ ସ୍ପଷ୍ଟାଂ କୁସୁମଲାଞ୍ଛିତାମ୍ । ଦଧାର କନ୍ଧରାଂ ଧୀରାଂ ମେରୁଶ୍ ଶୃଙ୍ଗଶିଖାମ୍ ଇଵ
ସେ ନିଜ ଗଳାକୁ ଏମିତି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆତ୍ମାର ମଣିର ଆଲୋକ ଚମକୁଥିଲା ଏବଂ ସେହି ଗଳା ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଫୁଲରେ ସଜିଥିଲା, ଯେପରି ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ଦୃଢ଼ ଓ ଅଚଳ ଥାଏ।