ହେ ଚିତ୍ତ ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯକୋଶ ତସ୍ମାତ୍ ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଐକ୍ଯମ୍ ଉପେତ୍ଯ ନୂନମ୍ । ଆଲୋକ୍ଯ ଚାତ୍ମାନମ୍ ଅସତ୍ସ୍ଵରୂପଂ ନିର୍ଵାଣମ୍ ଏକାମଲବୋଧମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ
ହେ ମନ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଆଶ୍ରୟ, ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହିତ ଏକତା ହୋଇ, ନିଜକୁ ଅସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବୋଲି ଜାଣି, ଏକ ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନ ଭିତରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରୁହ।
ଵିଷଯଵିଷଵିଷୂଚିକାମ୍ ଅନନ୍ତାଂ ନିପୁଣମ୍ ଅହଂସ୍ଥିତିଵାସନାମ୍ ଅପାସ୍ଯ । ଅଭିମତପରିହାରକାର୍ଯଯୁକ୍ତ୍ଯା ଭଵ ଵିଭଯୋ ଭଗଵାନ୍ ଭିଯାମ୍ ଅଭୂମିଃ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗର ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସୁସ୍ଥତା ଓ ମନର ଆତ୍ମଭାବର ଦୃଢ଼ ଆଦତକୁ ଛାଡ଼ି, ଯାହା ଚାହିଁ ନାହାଁ, ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉପାୟରେ, ଭୟହୀନ ହୋ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଭୟ ରହିପାରିବ ନାହିଁ।
ଅପାରପର୍ଯନ୍ତଵପୁଃ ପରମାଣ୍ଵଣୁର୍ ଏଵ ଵା । ଚିଦ୍ ଅଚେତ୍ଯା ତଦାକ୍ରାନ୍ତୌ ନ ଶକ୍ତା ଵାସନାଦଯଃ
ଦେହ ଅସୀମ ହେଉ କିମ୍ବା ପରମାଣୁ ପରି ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଯେତେବେଳେ ଚେତନା ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଥାଏ ଏବଂ ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁରେ ଲିପ୍ତ ନୁହେଁ, ସେତେବେଳେ ସଂସ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଦତ ଅସାର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ମନଶ୍ଶେମୁଷ୍ଯହଙ୍କାରପ୍ରତିବିମ୍ବୈଶ୍ ଶଠେନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ । ଵାସନୋତ୍ଥାପିତା ଶୂନ୍ଯଵେତାଲୀ ତ୍ରାସନୋଦ୍ଯତା
ମନ ଏହି ଛଳନାମୟ ଛଅଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଆକୃତି ଏବଂ ଅଭିମାନର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଏହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ଅସାର, ଭୟ ଦେବାକୁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏକ ଭୂତ ଭଳି ଅଛି।
ତତ୍କୃତେଭ୍ଯୋ ଵିକାରେଭ୍ଯୋ ଭୀତିଂ ତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଭୂରିଶଃ । ଭୂଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵନ୍ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅହଂ ହି ଚିଦ୍ ଅଲେପିକା
ଏହି ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ଭୟ ଦେଉ, ତଥାପି ମୁଁ ମନର ଭିତରେ ନିର୍ମଳ ଚେତନା, ଯାହା କିଛି ଦ୍ୱାରା ଛୁଆଯାଏ ନାହିଁ।
ଚିତୋ ନ ଜନ୍ମମରଣେ ସର୍ଵଗାଯାଶ୍ ଚିତଃ କିଲ । କିଂ ନାମ ମ୍ରିଯତେ ବ୍ରୂତ ମାର୍ଯତେ କେନ ଵାପି କିମ୍
ଚେତନାର କେବେ ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ; ଏହା ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ଅଛି। କହ, କିଏ ସତ୍ୟରେ ମରେ, କିଏ ହତ ହୁଏ, କିଏ ତାହାକୁ ମାରେ?
ଚିତୋ ନ ଜୀଵିତେନାର୍ଥସ୍ ସର୍ଵାତ୍ମା ସୈଵ ଜୀଵିତମ୍ । କିଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତି କଦାତ୍ମୈଷ ପ୍ରାଙ୍ମୃତୋ ଯଦି ଜୀଵତି
ଚେତନା ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବାର କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହା ସମସ୍ତର ଜୀବନ। ଏହି ଆତ୍ମା ପୂର୍ବରୁ ମରିଥିଲେ, ପରେ ବଞ୍ଚିଲେ କଣ ଲାଭ ହେବ?
ଜୀଵ୍ଯତେ ମ୍ରିଯତେ ଚେତି କୁଵିକଲ୍ପକଲାପିନାମ୍ । କଲନା ମନସାମ୍ ଏଵ ନାତ୍ମନୋ ଵିତତାତ୍ମନଃ
ଜୀବନ ବା ମୃତ୍ୟୁ ଭାବନା କେବଳ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମନର ଗଣନା ଅଟେ; ଏହା ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପର ନୁହେଁ, କେବଳ ମନର ଭ୍ରାନ୍ତି।
ଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅହମ୍ଭାଵତାଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଭାଵାଭାଵୈସ୍ ସ ଗୃହ୍ଯତେ । ଆତ୍ମନୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ଭାଵୋ ଭାଵାଭାଵାଃ କୁତୋ ଽସ୍ଯ ତେ
ଯେଉଁଠି 'ମୁଁ' ଭାବ ଆସିଯାଏ, ସେଠି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱର ଧାରଣା ଧରିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ସ୍ୱରୂପରେ 'ମୁଁ' ଭାବ ନାହିଁ, ତେଣୁ ତାହା ପାଇଁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ କିମ୍ବା ନାସ୍ତିତ୍ୱ କେମିତି ହେବ?
ଅହମ୍ଭାଵୋ ମୁଧା ମୋହୋ ମନଶ୍ ଚ ମୃଗତୃଷ୍ଣିକା । ଜଡଃ ପଦାର୍ଥସମ୍ଭାରଃ କସ୍ଯାହମ୍ଭାଵଭାଵନା
'ମୁଁ' ଭାବ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭ୍ରମ; ମନ ମୃଗମରୀଚିକା ପରି; ଏହି ଜଡ଼ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କ ଏକଠା ହେଉଥିବା ଦେହ—ଏଠି 'ମୁଁ' ଭାବ କାହାର?
ରକ୍ତମାଂସମଯୋ ଦେହୋ ମନୋ ନଷ୍ଟଂ ଵିଚାରଣାତ୍ । ଜଡାଶ୍ ଚିତ୍ତାଦଯସ୍ ସର୍ଵେ କୁତୋ ଽହମ୍ଭାଵଭାଵନା
ଦେହ ରକ୍ତ ଓ ମାଂସରେ ତିଆରି; ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ ମନ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ସମସ୍ତ ଚିତ୍ତ ଓ ମନସିକ ଶକ୍ତି ଜଡ଼—ତେବେ 'ମୁଁ' ଭାବ କେଉଁଠୁ ଆସିବ?
ଆତ୍ମମ୍ଭରିତଯା ନିତ୍ଯମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ସ୍ଥିତାନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ପଦାର୍ଥାଶ୍ ଚ ପଦାର୍ଥତ୍ଵେ କୁତୋ ଽହମ୍ଭାଵଭାଵନା
ସବୁବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଆତ୍ମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛନ୍ତି । ବସ୍ତୁମାନେ ବସ୍ତୁ ଭାବରେ ରହିଛନ୍ତି । ଏହିପରି ସ୍ଥିତିରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ?
ଗୁଣା ଗୁଣେଷୁ ଵର୍ତନ୍ତେ ପ୍ରକୃତିଃ ପ୍ରକୃତୌ ସ୍ଥିତା । ସଦ୍ ଏଵ ସତି ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ କୁତୋ ଽହମ୍ଭାଵଭାଵନା
ଗୁଣମାନେ ଗୁଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ପ୍ରକୃତି ପ୍ରକୃତିରେ ବସିଛି । ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ସତ୍ୟ ନିଜେ ନିଜରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛି, ସେଠାରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ କିପରି ଆସିପାରିବ?
ସର୍ଵଗଂ ସର୍ଵଦେହସ୍ଥଂ ସର୍ଵକାଲମଯଂ ମହତ୍ । କେଵଲଂ ପରମାଭାନଂ ଚିଦାତ୍ମୈଵ ହି ସଂସ୍ଥିତମ୍
ଯେଉଁଠି ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦେହରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ, ସମସ୍ତ ସମୟରେ ବିସ୍ତୃତ, ମହାନ, କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ପରମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେଇ ଚେତନା ଆତ୍ମା ଏକମାତ୍ର ସ୍ଥିର ଅଛି ।
ଏଵଂ କିମାକୃତିଃ କୋ ଵା କିମାଦେଯଶ୍ ଚ କିଙ୍କୃତଃ । କିଂରୂପଃ କିମ୍ମଯଃ କୋ ଽହଂ କିଂ ଗୃହ୍ଣାମି ତ୍ଯଜାମି କିମ୍
ଏହିପରି, ଆକୃତି କଣ? କିଏ? କଣ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, କଣ କରାଯାଉଛି? ରୂପ କଣ, ମୂଳ କଣ, ମୁଁ କିଏ, କଣ ଧରୁଛି, କଣ ଛାଡ଼ୁଛି?
ତେନାହଂ ନାମ ନେହାସ୍ତି ଭାଵାଭାଵୋପପତ୍ତିମାନ୍ । ଅନହଙ୍କାରରୂପସ୍ଯ ସମ୍ବନ୍ଧଃ କେନ ମେ କଥମ୍
ଏହିଠାରେ 'ମୁଁ' ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ; ଥିବା କିମ୍ବା ନଥିବା ଭାବରେ ଯେଉଁଠି ମୋର କୌଣସି ଅହଂକାର ନାହିଁ, ସେଠି ମୋ ସହ କିଏ, କେମିତି, କେଉଁଠି ସମ୍ପର୍କ ହେବ?
ଅସତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ ଅହଙ୍କାରେ ସମ୍ବନ୍ଧଃ କେନ କସ୍ଯ କଃ । ସମ୍ବନ୍ଧାଭାଵସଂସିଦ୍ଧୌ ଵିଲୀନା ଦ୍ଵିତ୍ଵକଲ୍ପନା
ଯେତେବେଳେ ଅହଂକାର ଅସତ୍ୟ, ସେତେବେଳେ କାହା ସହ କିଏ, କିପରି ସମ୍ପର୍କ ହେବ? ସମ୍ପର୍କ ନଥିବା ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟତାର ଭାବ ଅପେଶାରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ।
ଏଵଂ ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମକମ୍ ଇଦଂ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗତି ସ୍ଥିତମ୍ । ବ୍ରହ୍ମୈଵାସ୍ତି ତଦ୍ ଏଵାସ୍ମି ପରିଶୋଚାମି କିଂ ମୁଧା
ଏଭଳି, ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁ କିଛି ଅଛି, ସେ ସବୁ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ; ବ୍ରହ୍ମ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ମୁଁ ହେଉଛି—ତେବେ ମୁଁ କାହିଁକି ବେଫଳରେ ଦୁଃଖ କରିବି?
ଏକସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ଵିମଲେ ପଦେ ସର୍ଵଗତେ ସ୍ଥିତେ । ଅହଙ୍କାରକଲଙ୍କସ୍ଯ କଥଂ ନାମୋଦଯଃ କୁତଃ
ଏକ ଶୁଦ୍ଧ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ପଦରେ ସମସ୍ତେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଅହଂକାରର କଳଙ୍କ କେଉଁଠୁ, କିପରି ଉଦୟ ହେବ?
ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ହି ପଦାର୍ଥଶ୍ରୀର୍ ଆତ୍ମୈଵାସ୍ତୀହ ସର୍ଵଗଃ । ପଦାର୍ଥଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଂ ସତ୍ଯାଂ ଚ ସମ୍ବନ୍ଧୋ ଽସ୍ତି ନ କସ୍ଯଚିତ୍
ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର କୌଣସି ଶୋଭା ନାହିଁ; ଏଠାରେ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଆତ୍ମା ମାତ୍ର ଅଛି। ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ, ତାହା ସହ କାହାର ସହିତ କୌଣସି ସଂଯୋଗ ନାହିଁ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯେଷ୍ଵ୍ ଅଙ୍ଗୈର୍ ମନୋ ମନସି ଵଲ୍ଗତି । ଚିଦ୍ ଅଲୁପ୍ତଵପୁଃ କେନ ସମ୍ବଦ୍ଧଂ କସ୍ଯ କିଂ କଥମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟରେ ଚଳେ, ଅଙ୍ଗମାନେ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ସହ ଚଳେ, ମନ ମନ ଭିତରେ ହିଁ ଭ୍ରମଣ କରେ; ଯେ ଚେତନା କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ସେଠାରେ କିଏ କାହା ସହ କିପରି ବନ୍ଧିବା? କୌଣସି ବନ୍ଧନ ନାହିଁ।
ଉପଲାଯଶ୍ଶଲାକାନାଂ ସମ୍ବନ୍ଧୋ ନ ଯଥା ମିଥଃ । ତଥୈକତ୍ରାପି ଦୃଷ୍ଟାନାଂ ଦେହେନ୍ଦ୍ରିଯମନଶ୍ଚିତାମ୍
ଯେପରି ଏକ ଗଛିରେ ଲାଠିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ସଂଯୋଗ ନାହିଁ, ସେପରି ଦେହ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ ଓ ଚେତନା ଏକଠି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଏକତା ନାହିଁ।
ଅସଦଭ୍ଯୁତ୍ଥିତେ ଵ୍ଯର୍ଥମ୍ ଅହଙ୍କାରମହାଭ୍ରମେ । ମମେଦମ୍ ଇଦମ୍ ଅସ୍ଯେତି ଵିପର୍ଯସ୍ତମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍
ଅସତ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଏହି ଅହଂକାରର ଭୂଲ୍ଭ୍ରମରେ, 'ଏହା ମୋର', 'ଏହା ତାଙ୍କର' ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାର ବିକୃତ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ଏହା ସବୁ ବ୍ୟର୍ଥ।
ଅତତ୍ତ୍ଵାଲୋକଜାତେଯମ୍ ଅହଙ୍କାରଚମତ୍କୃତିଃ । ତାପେନ ହିମଲେଖେଵ ତତ୍ତ୍ଵାଲୋକେନ ଲୀଯତେ
ଏହି ଅହଂକାରର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ସତ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଏଭଳି ଗଳିଯାଏ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ହିମ ପ୍ରାୟ ଗଳିଯାଏ।
ଆତ୍ମନୋ ଵ୍ଯତିରେକେଣ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଵିଦ୍ଯତେ । ଶବ୍ଦବ୍ରହ୍ମେତି ତତ୍ ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଏତତ୍ ତଦ୍ ଭାଵଯାମ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଆତ୍ମା ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ଅଛିନାହିଁ। ଏହି ହେଉଛି 'ଶବ୍ଦବ୍ରହ୍ମ' ନାମକ ସତ୍ୟ; ଏହିଠାରେ ମୁଁ ମନ ଲଗାଏ, ଏହା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।
ଅହଙ୍କାରଭ୍ରମସ୍ଯାସ୍ଯ ଜାତସ୍ଯାକାଶଵର୍ଣଵତ୍ । ଅପୁନସ୍ସ୍ମରଣଂ ମନ୍ଯେ ନୂନଂ ଵିସ୍ମରଣଂ ଵରମ୍
ଏହି ଅହଂକାର ଭ୍ରମ, ଯାହା ଆକାଶର ରଙ୍ଗ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଏହାକୁ ପୁଣିଥରେ ମନେ ପକାଇବାଠାରୁ ଭୁଲିଯିବା ନିଶ୍ଚିତ ଭଲ।
ସମୂଲଂ ପରିଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ଚିରାଯାହଙ୍କୃତିଭ୍ରମମ୍ । ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ସତ୍ଯାତ୍ମା ଶରତ୍ଖେ ଶରଦୀଵ ଖମ୍
ଅହଂକାରର ଦୀର୍ଘଦିନର ଭ୍ରମକୁ ମୂଳ ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଭୁଲିଯାଇ, ମୁଁ ସତ୍ୟ ଆତ୍ମାରେ ଅବିଚଳ ରହିଛି, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳର ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ଖ ମଧ୍ୟରେ ରହେ।
ଦଦାତ୍ଯ୍ ଅନର୍ଥନିଚଯଂ ଵିକାସଯତି ଦୁଷ୍କୃତମ୍ । ଵିସ୍ତାରଯତି ସନ୍ତାପମ୍ ଅହମ୍ଭାଵୋ ଽନୁସଂହିତଃ
ଯେତେବେଳେ 'ମୁଁ' ଭାବ ରହିଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଆଣେ, ଖରାପ କାମକୁ ବଢ଼ାଏ ଏବଂ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ସାରା ଦେହରେ ପ୍ରସାରିତ କରେ।
ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କାରଘନେ ହୃଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସଲିଲାତ୍ମନି । ଵିକସତ୍ଯ୍ ଅଭିତଃ କାଯକଦମ୍ବେ ଦୋଷମଞ୍ଜରୀ
ଅହଂକାରରେ ଭରିଥିବା ହୃଦୟ ଆକାଶରେ, ପାଣି ପରି ସ୍ୱଭାବ ମଧ୍ୟରେ, ଦେହରେ ଦୋଷର ମାଳା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଫୁଲିଉଠେ।
ମରଣମ୍ ଜୀଵିତୋପାନ୍ତଂ ଜୀଵିତଂ ମରଣାନ୍ତଗମ୍ । ଭାଵୋ ଽଭାଵାଵଧିଚ୍ଛିନ୍ନଃ କଷ୍ଟେଯଂ ଦୁଃଖଵେଦନା
ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଛି ଜୀବନର ଶେଷ, ଏବଂ ଜୀବନ ମୃତ୍ୟୁରେ ଶେଷ ହୁଏ। ଏହି ଅବସ୍ଥା, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅନସ୍ତିତ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ଏକ କଷ୍ଟଦାୟକ ଦୁଃଖର ଅନୁଭୂତି।