ଵାସନାହୀନମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତଚ୍ ଚକ୍ଷୁରାଦୀନ୍ଦ୍ରିଯଂ ସ୍ଵତଃ । ପ୍ରଵର୍ତତେ ବହିସ୍ ସ୍ଵାର୍ଥେ ଵାସନା ନାତ୍ର କାରଣମ୍
ବାସନା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ନିଜେ ନିଜେ ବାହାର ଦିଗକୁ ନିଜ କାମ କରେ; ଏଠାରେ ବାସନା କୌଣସି କାରଣ ନୁହେଁ।
ଵାସନାରହିତଂ କର୍ମ କ୍ରିଯତେ ନନୁ ଚିତ୍ତ ହେ । କେଵଲଂ ନାନୁଭୂଯନ୍ତେ ସୁଖଦୁଃଖଦୃଶୋ ଽତ୍ର ତାଃ
ମନ, ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆସକ୍ତି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାମ କରାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଅନୁଭୂତି ହୁଏ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାନ୍ ମୂର୍ଖାଣୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଵାସନାଂ ନିଜାମ୍ । କୁରୁଧ୍ଵଂ କର୍ମ ହେ ସର୍ଵଂ ନ ଦୁଃଖଂ ସମଵାପ୍ସ୍ଯଥ
ସେହିପାଇଁ, ମୂର୍ଖ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ନିଜ ମନର ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ କାମ କର; ତେବେ ତୁମେ କେବେ ଦୁଃଖ ପାଇବ ନାହିଁ।
ଭଵଦ୍ଭିର୍ ଏଵ ଦୁଃଖାଯ ଵାସନା ଵାସିତା ମୁଧା । ବାଲୈଃ ପଙ୍କକ୍ରୀଡନକଵିନାଶେନେଵ ଖିନ୍ନତା
ତୁମେ ନିଜେ ଅବିବେକରେ ମନକୁ ଦୁଃଖଦାୟକ ଆସକ୍ତିରେ ରଙ୍ଗାଇଛ; ଯେପରି ଶିଶୁମାନେ କାଦରେ ଖେଳନା ହରାଇ ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଵାସନାଦ୍ଯା ଦୃଶସ୍ ସର୍ଵା ଵ୍ଯତିରିକ୍ତାସ୍ ତୁ ନାତ୍ମନଃ । ଜଲାଦ୍ ଇଵ ତରଙ୍ଗାଲ୍ଯୋ ଜ୍ଞସ୍ଯୈଵାଜ୍ଞସ୍ଯ ନାନଘ
ଆସକ୍ତି ଓ ଏହା ସହିତ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଆତ୍ମାଠାରୁ ଅଲଗା; ଯେପରି ପାଣିଠାରୁ ତରଙ୍ଗ ଭିନ୍ନ, ଏହି କଥା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ନୁହଁ।
ତୃଷ୍ଣଯୈଵ ଵିନଷ୍ଟାସ୍ ସ୍ଥ ଵ୍ଯର୍ଥମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଚାରକାଃ । କୋଶକାରାଃ କୁକ୍ରିମଯସ୍ ତନ୍ତୁନେଵ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵା
ତୁମେ କେବଳ ତୃଷ୍ଣା ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହେଉଛ, ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ପଛରେ ଦୌଡ଼ୁଛ। ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ରେଶମ ପୋକା ନିଜ ତନୁରୁ ତାନିଥିବା ସୂତରେ ନିଜେ ନିଜେ ଚାଉଳି ତିଆରି କରେ।
ତୃଷ୍ଣଯୈଵେହ ଲୁଠଥ ଜରାମରଣସଙ୍କଟେ । ଭ୍ରମଦୃଷ୍ଟ୍ଯେଵ ଶିଖରିପଥିକାଶ୍ ଶ୍ଵଭ୍ରଭୂମିଷୁ
ତୁମେ କେବଳ ତୃଷ୍ଣା ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟଙ୍କର ସମସ୍ୟାରେ ହେଉଛ। ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଗିରିପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ଯାତ୍ରୀମାନେ ଭ୍ରମିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଖାଇଁରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ଵାସନୈଵେହ ଭଵତାଂ ହେତୁର୍ ଏକତ୍ର ବନ୍ଧନେ । ରଜ୍ଜୁଶ୍ ଶୂନ୍ଯାଶଯପ୍ରୋତା ମୁକ୍ତାନାମ୍ ଆତତା ଯଥା
ଏଠାରେ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧି ରଖୁଥିବା କେବଳ ମନର ଆଦତ। ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଖାଲି ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦୋରି ଟାଣି ରଖାଯାଇଛି—ଯେଉଁମାନେ ବାନ୍ଧା, ସେମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଏହା କିଛି ନୁହେଁ।
କଲ୍ପନାମାତ୍ରକଲିତା ନ ସତ୍ଯୈଷା ହି ଵସ୍ତୁତଃ । ଅସଙ୍କଲ୍ପନମାତ୍ରେଣ ଦାତ୍ରେଣେଵ ଵିଲୂଯତେ
ଏହା କେବଳ କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଛି, ପ୍ରକୃତରେ ଏହାର କିଛି ସତ୍ୟତା ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ମନରେ ଏହି ଧାରଣା ନଥାଏ, ଏହା ସ୍ୱତଃ ଅପସାରିଯାଏ, ଯେପରି ଦିଆଯାଇନଥିବା ଉପହାର ଅଛିନଥିବା ପରି।
ଏଷା ହି ଭଵତାମ୍ ଏଵ ଵିମୋହାଯ କ୍ଷଯାଯ ଚ । ଵାତଲେଖେଵ ଦୀପାନାଂ ସ୍ଫୁରତାମ୍ ଅପି ତେଜସା
ଏହି ଅଭିମାନ ଏବଂ ମୂଢ଼ତା ତୁମର ଭ୍ରମ ଓ ଅବନତିର କାରଣ। ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଝଡ଼ ହେଲେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦୀପ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ୱାସ ହୋଇଯାଏ।
ହେ ଚିତ୍ତ ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯକୋଶ ତସ୍ମାତ୍ ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଐକ୍ଯମ୍ ଉପେତ୍ଯ ନୂନମ୍ । ଆଲୋକ୍ଯ ଚାତ୍ମାନମ୍ ଅସତ୍ସ୍ଵରୂପଂ ନିର୍ଵାଣମ୍ ଏକାମଲବୋଧମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ
ହେ ମନ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଆଶ୍ରୟ, ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହିତ ଏକତା ହୋଇ, ନିଜକୁ ଅସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବୋଲି ଜାଣି, ଏକ ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନ ଭିତରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରୁହ।
ଵିଷଯଵିଷଵିଷୂଚିକାମ୍ ଅନନ୍ତାଂ ନିପୁଣମ୍ ଅହଂସ୍ଥିତିଵାସନାମ୍ ଅପାସ୍ଯ । ଅଭିମତପରିହାରକାର୍ଯଯୁକ୍ତ୍ଯା ଭଵ ଵିଭଯୋ ଭଗଵାନ୍ ଭିଯାମ୍ ଅଭୂମିଃ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗର ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସୁସ୍ଥତା ଓ ମନର ଆତ୍ମଭାବର ଦୃଢ଼ ଆଦତକୁ ଛାଡ଼ି, ଯାହା ଚାହିଁ ନାହାଁ, ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉପାୟରେ, ଭୟହୀନ ହୋ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଭୟ ରହିପାରିବ ନାହିଁ।
ଅପାରପର୍ଯନ୍ତଵପୁଃ ପରମାଣ୍ଵଣୁର୍ ଏଵ ଵା । ଚିଦ୍ ଅଚେତ୍ଯା ତଦାକ୍ରାନ୍ତୌ ନ ଶକ୍ତା ଵାସନାଦଯଃ
ଦେହ ଅସୀମ ହେଉ କିମ୍ବା ପରମାଣୁ ପରି ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଯେତେବେଳେ ଚେତନା ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଥାଏ ଏବଂ ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁରେ ଲିପ୍ତ ନୁହେଁ, ସେତେବେଳେ ସଂସ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଦତ ଅସାର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ମନଶ୍ଶେମୁଷ୍ଯହଙ୍କାରପ୍ରତିବିମ୍ବୈଶ୍ ଶଠେନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ । ଵାସନୋତ୍ଥାପିତା ଶୂନ୍ଯଵେତାଲୀ ତ୍ରାସନୋଦ୍ଯତା
ମନ ଏହି ଛଳନାମୟ ଛଅଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଆକୃତି ଏବଂ ଅଭିମାନର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଏହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ଅସାର, ଭୟ ଦେବାକୁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏକ ଭୂତ ଭଳି ଅଛି।
ତତ୍କୃତେଭ୍ଯୋ ଵିକାରେଭ୍ଯୋ ଭୀତିଂ ତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଭୂରିଶଃ । ଭୂଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵନ୍ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅହଂ ହି ଚିଦ୍ ଅଲେପିକା
ଏହି ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ଭୟ ଦେଉ, ତଥାପି ମୁଁ ମନର ଭିତରେ ନିର୍ମଳ ଚେତନା, ଯାହା କିଛି ଦ୍ୱାରା ଛୁଆଯାଏ ନାହିଁ।
ଚିତୋ ନ ଜନ୍ମମରଣେ ସର୍ଵଗାଯାଶ୍ ଚିତଃ କିଲ । କିଂ ନାମ ମ୍ରିଯତେ ବ୍ରୂତ ମାର୍ଯତେ କେନ ଵାପି କିମ୍
ଚେତନାର କେବେ ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ; ଏହା ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ଅଛି। କହ, କିଏ ସତ୍ୟରେ ମରେ, କିଏ ହତ ହୁଏ, କିଏ ତାହାକୁ ମାରେ?
ଚିତୋ ନ ଜୀଵିତେନାର୍ଥସ୍ ସର୍ଵାତ୍ମା ସୈଵ ଜୀଵିତମ୍ । କିଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତି କଦାତ୍ମୈଷ ପ୍ରାଙ୍ମୃତୋ ଯଦି ଜୀଵତି
ଚେତନା ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବାର କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହା ସମସ୍ତର ଜୀବନ। ଏହି ଆତ୍ମା ପୂର୍ବରୁ ମରିଥିଲେ, ପରେ ବଞ୍ଚିଲେ କଣ ଲାଭ ହେବ?
ଜୀଵ୍ଯତେ ମ୍ରିଯତେ ଚେତି କୁଵିକଲ୍ପକଲାପିନାମ୍ । କଲନା ମନସାମ୍ ଏଵ ନାତ୍ମନୋ ଵିତତାତ୍ମନଃ
ଜୀବନ ବା ମୃତ୍ୟୁ ଭାବନା କେବଳ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମନର ଗଣନା ଅଟେ; ଏହା ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପର ନୁହେଁ, କେବଳ ମନର ଭ୍ରାନ୍ତି।
ଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅହମ୍ଭାଵତାଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଭାଵାଭାଵୈସ୍ ସ ଗୃହ୍ଯତେ । ଆତ୍ମନୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ଭାଵୋ ଭାଵାଭାଵାଃ କୁତୋ ଽସ୍ଯ ତେ
ଯେଉଁଠି 'ମୁଁ' ଭାବ ଆସିଯାଏ, ସେଠି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱର ଧାରଣା ଧରିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ସ୍ୱରୂପରେ 'ମୁଁ' ଭାବ ନାହିଁ, ତେଣୁ ତାହା ପାଇଁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ କିମ୍ବା ନାସ୍ତିତ୍ୱ କେମିତି ହେବ?
ଅହମ୍ଭାଵୋ ମୁଧା ମୋହୋ ମନଶ୍ ଚ ମୃଗତୃଷ୍ଣିକା । ଜଡଃ ପଦାର୍ଥସମ୍ଭାରଃ କସ୍ଯାହମ୍ଭାଵଭାଵନା
'ମୁଁ' ଭାବ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭ୍ରମ; ମନ ମୃଗମରୀଚିକା ପରି; ଏହି ଜଡ଼ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କ ଏକଠା ହେଉଥିବା ଦେହ—ଏଠି 'ମୁଁ' ଭାବ କାହାର?
ରକ୍ତମାଂସମଯୋ ଦେହୋ ମନୋ ନଷ୍ଟଂ ଵିଚାରଣାତ୍ । ଜଡାଶ୍ ଚିତ୍ତାଦଯସ୍ ସର୍ଵେ କୁତୋ ଽହମ୍ଭାଵଭାଵନା
ଦେହ ରକ୍ତ ଓ ମାଂସରେ ତିଆରି; ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ ମନ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ସମସ୍ତ ଚିତ୍ତ ଓ ମନସିକ ଶକ୍ତି ଜଡ଼—ତେବେ 'ମୁଁ' ଭାବ କେଉଁଠୁ ଆସିବ?
ଆତ୍ମମ୍ଭରିତଯା ନିତ୍ଯମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ସ୍ଥିତାନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ପଦାର୍ଥାଶ୍ ଚ ପଦାର୍ଥତ୍ଵେ କୁତୋ ଽହମ୍ଭାଵଭାଵନା
ସବୁବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଆତ୍ମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛନ୍ତି । ବସ୍ତୁମାନେ ବସ୍ତୁ ଭାବରେ ରହିଛନ୍ତି । ଏହିପରି ସ୍ଥିତିରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ?
ଗୁଣା ଗୁଣେଷୁ ଵର୍ତନ୍ତେ ପ୍ରକୃତିଃ ପ୍ରକୃତୌ ସ୍ଥିତା । ସଦ୍ ଏଵ ସତି ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ କୁତୋ ଽହମ୍ଭାଵଭାଵନା
ଗୁଣମାନେ ଗୁଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ପ୍ରକୃତି ପ୍ରକୃତିରେ ବସିଛି । ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ସତ୍ୟ ନିଜେ ନିଜରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛି, ସେଠାରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ କିପରି ଆସିପାରିବ?
ସର୍ଵଗଂ ସର୍ଵଦେହସ୍ଥଂ ସର୍ଵକାଲମଯଂ ମହତ୍ । କେଵଲଂ ପରମାଭାନଂ ଚିଦାତ୍ମୈଵ ହି ସଂସ୍ଥିତମ୍
ଯେଉଁଠି ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦେହରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ, ସମସ୍ତ ସମୟରେ ବିସ୍ତୃତ, ମହାନ, କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ପରମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେଇ ଚେତନା ଆତ୍ମା ଏକମାତ୍ର ସ୍ଥିର ଅଛି ।
ଏଵଂ କିମାକୃତିଃ କୋ ଵା କିମାଦେଯଶ୍ ଚ କିଙ୍କୃତଃ । କିଂରୂପଃ କିମ୍ମଯଃ କୋ ଽହଂ କିଂ ଗୃହ୍ଣାମି ତ୍ଯଜାମି କିମ୍
ଏହିପରି, ଆକୃତି କଣ? କିଏ? କଣ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, କଣ କରାଯାଉଛି? ରୂପ କଣ, ମୂଳ କଣ, ମୁଁ କିଏ, କଣ ଧରୁଛି, କଣ ଛାଡ଼ୁଛି?
ତେନାହଂ ନାମ ନେହାସ୍ତି ଭାଵାଭାଵୋପପତ୍ତିମାନ୍ । ଅନହଙ୍କାରରୂପସ୍ଯ ସମ୍ବନ୍ଧଃ କେନ ମେ କଥମ୍
ଏହିଠାରେ 'ମୁଁ' ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ; ଥିବା କିମ୍ବା ନଥିବା ଭାବରେ ଯେଉଁଠି ମୋର କୌଣସି ଅହଂକାର ନାହିଁ, ସେଠି ମୋ ସହ କିଏ, କେମିତି, କେଉଁଠି ସମ୍ପର୍କ ହେବ?
ଅସତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ ଅହଙ୍କାରେ ସମ୍ବନ୍ଧଃ କେନ କସ୍ଯ କଃ । ସମ୍ବନ୍ଧାଭାଵସଂସିଦ୍ଧୌ ଵିଲୀନା ଦ୍ଵିତ୍ଵକଲ୍ପନା
ଯେତେବେଳେ ଅହଂକାର ଅସତ୍ୟ, ସେତେବେଳେ କାହା ସହ କିଏ, କିପରି ସମ୍ପର୍କ ହେବ? ସମ୍ପର୍କ ନଥିବା ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟତାର ଭାବ ଅପେଶାରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ।
ଏଵଂ ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମକମ୍ ଇଦଂ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗତି ସ୍ଥିତମ୍ । ବ୍ରହ୍ମୈଵାସ୍ତି ତଦ୍ ଏଵାସ୍ମି ପରିଶୋଚାମି କିଂ ମୁଧା
ଏଭଳି, ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁ କିଛି ଅଛି, ସେ ସବୁ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ; ବ୍ରହ୍ମ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ମୁଁ ହେଉଛି—ତେବେ ମୁଁ କାହିଁକି ବେଫଳରେ ଦୁଃଖ କରିବି?
ଏକସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ଵିମଲେ ପଦେ ସର୍ଵଗତେ ସ୍ଥିତେ । ଅହଙ୍କାରକଲଙ୍କସ୍ଯ କଥଂ ନାମୋଦଯଃ କୁତଃ
ଏକ ଶୁଦ୍ଧ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ପଦରେ ସମସ୍ତେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଅହଂକାରର କଳଙ୍କ କେଉଁଠୁ, କିପରି ଉଦୟ ହେବ?
ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ହି ପଦାର୍ଥଶ୍ରୀର୍ ଆତ୍ମୈଵାସ୍ତୀହ ସର୍ଵଗଃ । ପଦାର୍ଥଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଂ ସତ୍ଯାଂ ଚ ସମ୍ବନ୍ଧୋ ଽସ୍ତି ନ କସ୍ଯଚିତ୍
ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର କୌଣସି ଶୋଭା ନାହିଁ; ଏଠାରେ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଆତ୍ମା ମାତ୍ର ଅଛି। ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ, ତାହା ସହ କାହାର ସହିତ କୌଣସି ସଂଯୋଗ ନାହିଁ।