ରସନାଭାଵମ୍ ଆଗତ୍ଯ ଗର୍ଧେନାନ୍ଧ ଦୁରନ୍ଧସାମ୍ । ମା ନାଶମ୍ ଏହି ବଡିଶପିଣ୍ଡୀଲମ୍ପଟମତ୍ସ୍ଯଵତ୍
ସ୍ବାଦ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ପାଇଁ ଆସି, ଯାହା ତୀବ୍ର ରୁଚିର ଲୋଭରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି, ଆସ୍ୱାଦନରେ ଲାଲସା କରି, ଚାଲ ଲଗାଯାଇଥିବା ମାଛ ପରି ନଷ୍ଟ ହେଉନାହଁ।
ଚାକ୍ଷୁଷୀଂ ଵୃତ୍ତିମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ସ୍ତ୍ର୍ଯାଦିରୂପାମଯୋନ୍ମୁଖୀମ୍ । ମା ଗଚ୍ଛ ଦଗ୍ଧତାଂ ମୁଗ୍ଧ କାନ୍ତିଲୁବ୍ଧପତଙ୍ଗଵତ୍
ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯେଉଁ ଆକର୍ଷଣ ରହିଛି, ଯାହା ନାରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକୃତି ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ, ଏହି ଆକୃତିର ମାୟାରେ ପଡ଼ି, ହେ ସରଳମନ, ତୁମେ ସେଇ ପତଙ୍ଗା ପରି ଆକୃତିର ଆଲୋକକୁ ଚାହିଁ ଜଳିଯିବା ଭଳି ନଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ।
ଘ୍ରାଣମାର୍ଗମ୍ ଉପାଶ୍ରିତ୍ଯ ଶରୀରାମ୍ଭୋଜକୋଟରେ । ଗନ୍ଧୋନ୍ମୁଖତଯା ବନ୍ଧଂ ମା ସମାଶ୍ରଯ ଭୃଙ୍ଗଵତ୍
ନାକ ଦ୍ୱାରା ଶରୀରର ମନୋହର ଗନ୍ଧ ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ହେଇ, ହେ ମନ, ମଧୁମକ୍ଷୀ ପରି ଗନ୍ଧର ଆସକ୍ତିରେ ବନ୍ଧି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନାହିଁ।
କୁରଙ୍ଗାଲିପତଙ୍ଗେଭମୀନାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏକୈକଶୋ ହତାଃ । ସର୍ଵୈର୍ ଏତୈର୍ ଅନର୍ଥୈସ୍ ତୁ ଵ୍ଯାପ୍ତସ୍ଯାଜ୍ଞ କୁତସ୍ ସୁଖମ୍
ହରିଣ, ମଧୁମକ୍ଷୀ, ପତଙ୍ଗା, ହାତୀ ଓ ମାଛ ଏମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଏହି ଏକ ଏକ ଆସକ୍ତିରେ ପଡ଼ି ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ, ହେ ଅଜ୍ଞ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଆପଦରେ ଘେରାଯାଇଛ, ସେଠି କେମିତି ସୁଖ ପାଇପାରିବ?
ହେ ଚିତ୍ତ ଵାସନାଜାଲଂ ବନ୍ଧାଯ ଭଵତୋମ୍ଭିତମ୍ । ସ୍ଵାତ୍ମନସ୍ ସହଜଃ ଫେନସ୍ ତାନ୍ତଵଃ କ୍ରିମିଣା ଯଥା
ହେ ମନ, ଇଚ୍ଛାର ଜାଲ ଯେଉଁଥିରେ ବନ୍ଧନ ବଢ଼ିଯାଉଛି, ସେଠି ଏହି ଜାଲ ତୁମ ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା, ଝାଗର ସ୍ୱାଭାବିକ ସୂତ ପରି, କୀଟ ପାଇଁ ଯେପରି ଅଟୁଟ ବନ୍ଧନ ହୁଏ, ସେପରି।
ଶରଦଭ୍ରଵଦ୍ ଆଗତ୍ଯ ଶୁଦ୍ଧିଂ ତ୍ଯକ୍ତମଲାମଯାମ୍ । ଯଦି ଶାମ୍ଯସି ନିର୍ମୂଲଂ ତଦ୍ ଅନନ୍ତା ଜଯାସ୍ ତଵ
ଶରଦ୍ ମଘ ଭଳି ଯଦି ତୁମେ ଆସି, ମନର ମଳ ଛାଡ଼ି ଶୁଦ୍ଧତାକୁ ଅଂଗୀକାର କର, ଏବଂ ଯଦି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହେଉଛ, ତେବେ ତୁମର ଜୟ ସୀମାହୀନ ହେବ।
କ୍ଷଯୋଦଯଦଶାଦାତ୍ରୀଃ ପର୍ଯନ୍ତପରିତାପିନୀଃ । ଜାନନ୍ନ୍ ଅପି ଜଗଦ୍ଦୃଷ୍ଟୀର୍ ନ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯସି ଵିନଙ୍କ୍ଷ୍ଯସି
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦୃଶ୍ୟ ଉଦୟ ଓ ନାଶ ହୁଏ ବୋଲି ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାର ଶେଷରେ କେବଳ ଦୁଃଖ ମିଳେ ବୋଲି ଜାଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ତୁମେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉନାହାଁତ, ତେବେ ତୁମେ ନଶ୍ଟ ହେଯିବ।
କରୋମ୍ଯ୍ ଅଥ କିମର୍ଥଂ ଵା ତଵୈତଦ୍ ଅନୁଶାସନମ୍ । ଵିଚାରଣଵତଃ ପୁଂସଶ୍ ଚିତ୍ତମ୍ ଅସ୍ତି ହି ନାନଘ
ତେବେ ମୁଁ କାହିଁକି ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଉଛି? ଯେଉଁଠାରେ ବିଚାର ଅଛି, ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ସେଠାରେ ଏକମାତ୍ର ମନ ଅଛି, ବହୁଟି ନୁହେଁ।
ଯାଵଦ୍ ଅଜ୍ଞାନଘନତା ତାଵତ୍ ପ୍ରଘନଚିତ୍ତତା । ଯାଵତ୍ ପ୍ରାଵୃଟ୍ପ୍ରବଲତା ତାଵନ୍ ନୀହାରଭୂରିତା
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଜ୍ଞାନର ଘନତା ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ ଭାରି ରହିଥାଏ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବର୍ଷାର ତୀବ୍ରତା ରହିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁହୁଡ଼ି ଭି ଅଧିକ ରହିଥାଏ।
ଯାଵଦ୍ ଅଜ୍ଞାନତନୁତା ତାଵଚ୍ ଚିତ୍ତସ୍ଯ ତାନଵମ୍ । ପ୍ରାଵୃଟ୍ପରିକ୍ଷଯୋ ଯାଵତ୍ ତାଵନ୍ ନୀହାରସଙ୍କ୍ଷଯଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଜ୍ଞାନ ହଳୁକା ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ ମଧ୍ୟ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅବସ୍ଥାରେ ରହେ। ଯେପରି ଶରଦ୍ ଋତୁ ଆସିବା ସହିତ ବର୍ଷା କମିଯାଏ, ସେପରି ମିଷ୍ଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ହ୍ରାସ ପାଏ।
ଯାଵତ୍ ତାନଵମ୍ ଆଯାତଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ଚିତ୍ତଂ ଵିଚାରଵତ୍ । ତାଵତ୍ ତତ୍ କ୍ଷୀଣମ୍ ଏଵାହଂ ମନ୍ଯେ ଶାରଦମେଘଵତ୍
ଯେତେବେଳେ ଚିନ୍ତନଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ପବିତ୍ର ମନ ଉଦିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଭାବେ ଅଜ୍ଞାନ ସତ୍ୟସତ୍ ଶୁନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ଶରଦ୍ ମେଘ ହ୍ରାସ ପାଏ।
ଅନୁଶାସନମ୍ ଏତଦ୍ ଯଦ୍ ଅସତୋ ନଶ୍ଯତୋ ଽଥ ଵା । କ୍ରିଯତେ ତନ୍ ନଭୋଵାରିପଵନାହନନୈସ୍ ସମମ୍
ଏହି ଉପଦେଶ ଯଦି ଅସତ୍ୟ ଏବଂ ନଶ୍ୱର ବସ୍ତୁକୁ ଦିଆଯାଏ କିମ୍ବା ନୁହେଁ, ତାହା ଆକାଶରେ ପବନ, ପାଣି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚେଷ୍ଟା ପରି ଅର୍ଥହୀନ।
ତସ୍ମାତ୍ ସଙ୍କ୍ଷୀଯମାଣଂ ତ୍ଵାଂ ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଅସନ୍ମଯମ୍ । ମୌର୍ଖ୍ଯଂ ପରମମ୍ ଏଵାହୁଃ ପରିତ୍ଯାଜ୍ଯାନୁଶାସନମ୍
ସେହିପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ, ଯିଏ ଧୀରେ ଧୀରେ କମିଯାଉଛ, ଏବଂ ଅସତ୍ୟର ତିଆରି, ଛାଡ଼ିଦେଉଛି। ଯାହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ, ସେଠାରେ ଉପଦେଶ ଦେବାକୁ ଅଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୂର୍ଖତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପୋ ଽସ୍ମି ଚିଦ୍ଦୀପୋ ନିରହଙ୍କାରଵାସନଃ । ତ୍ଵଯାହଙ୍କାରବୀଜେନ ନ ସମ୍ବଦ୍ଧୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଅସନ୍ମଯ
ମୁଁ ଅବିକଳ୍ପ, ଚେତନାର ଆଲୋକ, ଆତ୍ମତାର ଅଭିମାନ ନାହିଁ। ତୁମେ ଯେଉଁ ଅଭିମାନର ମୂଳ, ସେଥିରେ ମୋର କିଛି ବନ୍ଧନ ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ଅସତ୍ତାର ସ୍ୱରୂପ।
ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇତି ଵ୍ଯର୍ଥଂ ଦୁର୍ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଅଵଲମ୍ବିତା । ତ୍ଵଯା ମୂଢ ଵିନାଶାଯ ଶଙ୍କାଵିଷଵିଷୂଚିକା
‘ମୁଁ ଏହି’ ବୋଲି ଭାବିବା ଭୁଲ ଧାରଣା, ଯାହା ତୁମେ ନିଜ ନାଶ ପାଇଁ ଧରିଛ, ଏହା ସନ୍ଦେହ ଓ ବିଷର ଜ୍ୱର ପରି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ।
ଅନନ୍ତସ୍ଯାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ତନ୍ଵୀ ମତିମତୀ ସ୍ଥିତିଃ । ନ ସମ୍ଭଵତି ବିଲ୍ଵାନ୍ତର୍ ଵାସିତା ଦନ୍ତିନୋ ଯଥା
ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ କୌଣସି ସୂକ୍ଷ୍ମ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଅବସ୍ଥା ରହିପାରେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଗଜ ପାଇଁ ବିଲ୍ୱ ଫଳ ଭିତରେ ସୁଗନ୍ଧ ରହିପାରେ ନାହିଁ।
ମହାସ୍ଖଦେଵ ଗମ୍ଭୀରା ଦୁଃଖଦା ଵାସନାଶ୍ରିତା । ତ୍ଵଯୈଷା ତଦ୍ ଅସତ୍ପାତିର୍ ନୈନାମ୍ ଅନୁସରାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଏହି ଗଭୀର ଓ ବିଶାଳ ପ୍ରବୃତ୍ତି, ଯାହା ଦୁଃଖରେ ଆଧାରିତ, ସେ ତୁମେ ଧାରଣ କରୁଛ। ଏହା ଅସତ୍ତାର ପତନ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହାକୁ ଅନୁସରଣ କରେନି।
କଃ କିଲାଯଂ ମୁଧା ମୋହୋ ବାଲସ୍ଯେଵାଵିଚାରିଣଃ । ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇତି ଭ୍ରାନ୍ତିସନ୍ଦର୍ଭପରିକଲ୍ପିତଃ
ଏହି ଅବିବେକୀ ମନେ ଅନ୍ୟଥା ଭାବନା, ଯେପରିକି ଏକ ଅବିଚାରୀ ଶିଶୁର ଭ୍ରମ; 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଲି ଯେଉଁ ଭ୍ରାନ୍ତି ଉପସ୍ଥାପିତ ହୁଏ, ଏହା ନିର୍ଥକ ଭ୍ରମ ଅଟେ।
ପାଦାଙ୍ଗୁଷ୍ଠାଚ୍ ଛିରୋ ଯାଵତ୍ କଣଶଃ ପ୍ରଵିଚାରିତମ୍ । ନ ଲବ୍ଧୋ ଽସାଵ୍ ଅହଂ ନାମ କସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଅହଂ ଇତି ସ୍ଥିତଃ
ପାଦର ଆଙ୍ଗୁଠିଠାରୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯଦି ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାଗରେ ଖୋଜାଯାଏ, ତେବେ 'ମୁଁ' ବୋଲି କେଉଁଠି ମିଳେ ନାହିଁ; ତେବେ କିଏ ଏହି 'ମୁଁ' ବୋଲି ଅଟୁଟ ରହିଛି?
ଭରିତାଶେଷଦିକ୍କୁଞ୍ଜଂ ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଏକଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ । ସଂଵେଦନମ୍ ଅସଂଵେଦ୍ଯଂ ସର୍ଵତ୍ର ଵିତତାତ୍ମକମ୍
ମୁଁ ଦେଖୁଛି ଏହି ତିନୋଟି ଜଗତ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପୂରି ଏକାଟି ଅପାର ବିସ୍ତାର ଭଳି; ଏଠାରେ ଜାଣିବାର ଯାଉଁଠି ନୁହେଁ, କେବଳ ଜ୍ଞାନ ସବୁଠି ନିଜ ରୂପରେ ବ୍ୟାପିଛି।
ଦୃଶ୍ଯତେ ତସ୍ଯ ନେଯତ୍ତା ନ ନାମ ପରିକଲ୍ପନା । ନୈକତା ନାନ୍ଯତା ଚୈଵ ନ ମହତ୍ତା ନ ଚାଣୁତା
ସେଠି କୌଣସି ଦିଗ, ନାଁ, କିମ୍ବା ଧାରଣା ନାହିଁ; ଏକତା କିମ୍ବା ଭିନ୍ନତା, ବଡ଼ କିମ୍ବା ଛୋଟ ଭାବ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଵେଦନଂ ତ୍ଵମ୍ ଅସଂଵେଦ୍ଯଂ ମଯି ଚେଦ୍ ଦୁଃଖକାରଣମ୍ । ଵିଵେକଜେନ ଭେଦେନ ତଦ୍ ଇଦଂ ହନ୍ଯସେ ମଯା
ଏ ବେଦନା, ତୁମେ ଯଦି ମୋ ଭିତରେ ଅଚେତନ ଅଛ, ତେବେ ଦୁଃଖର କାରଣ ହେଉଛ। ବିବେକ ଓ ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଭଳି ନଷ୍ଟ କରେ।
ଇଦଂ ମାଂସଂ ଇଦଂ ରକ୍ତମ୍ ଇମାନ୍ଯ୍ ଅସ୍ଥୀନି ଦେହକେ । ଇମେ ତେ ଶ୍ଵାସମରୁତଃ କୋ ଽସାଵ୍ ଅହମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତଃ
ଏହା ମାଂସ, ଏହା ରକ୍ତ, ଏହିଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ଦେହର ହାଡ଼। ଏହିଗୁଡ଼ିକ ତୁମର ଶ୍ୱାସ ଓ ବାୟୁ। ତେବେ, ଏହି 'ମୁଁ' କିଏ ଯିଏ ରହିଯାଏ?
ମାଂସମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଅସୃକ୍ ଚାନ୍ଯଦ୍ ଅସ୍ଥୀନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାନି ଚିତ୍ତ ହେ । ବୋଧୋ ଽନ୍ଯସ୍ ସ୍ପନ୍ଦନଂ ଚାନ୍ଯତ୍ କୋ ଽସାଵ୍ ଅହମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତଃ
ମାଂସ ଏକ ଜିନିଷ, ରକ୍ତ ଅନ୍ୟ, ହାଡ଼ ଆଉ ଅନ୍ୟ, ଓ ମନ। ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୟ, ଚଳନ ଅନ୍ୟ। ତେବେ, ଏହି 'ମୁଁ' କିଏ ଯିଏ ରହିଯାଏ?
ଇଦଂ ଘ୍ରାଣମ୍ ଇଯଂ ଜିହ୍ଵା ତ୍ଵଗ୍ ଇଯଂ ଶ୍ରଵଣେ ଇମେ । ଇଦଂ ଚକ୍ଷୁର୍ ଅଯଂ ସ୍ପନ୍ଦଃ କୋ ଽସାଵ୍ ଅହମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତଃ
ଏହା ନାକ, ଏହି ଜିହ୍ୱା, ଏହି ଚର୍ମ, ଏହିଗୁଡ଼ିକ କାନ। ଏହା ଚକ୍ଷୁ, ଏହା ଚଳନ। ତେବେ, ଏହି 'ମୁଁ' କିଏ ଯିଏ ରହିଯାଏ?
ଯଥାଭୂତତଯା ନାହମ୍ ଅସ୍ମି ନ ତ୍ଵଂ ନ ଵାସନା । ଆତ୍ମା ଶୁଦ୍ଧଶ୍ ଚିଦାଭାସଃ କେଵଲୋ ଽଯଂ ଵିଜୃମ୍ଭତେ
ଯଥାର୍ଥରେ, ମୁଁ ନାହିଁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁ, ଆସକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ନୁହଁ; ଏଠି କେବଳ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା, ଜ୍ଞାନର ଆଭା ରୂପେ, ଏକାକି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି।
ଅହମ୍ ଏଵେହ ସର୍ଵତ୍ର ନାହଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପୀହ ଵା । ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ସନ୍ମଯୀ ଦୃଷ୍ଟିର୍ ନେତରୋ ଵିଦ୍ଯତେ କ୍ରମଃ
ଏଠି ସମସ୍ତଠାରେ କେବଳ ମୁଁ ଅଛି; ଏଠି ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି କିଛି ନୁହଁ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରକୃତ ସତ୍ତାରେ ଗଠିତ, ଏଠି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଚିରମ୍ ଅଜ୍ଞାନଧୂର୍ତେନ ପୋଥିତୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଅତ୍ଯ୍ ଅହନ୍ତଯା । ଵୃକେଣ ଦୃପ୍ତେନାଟଵ୍ଯାଂ ଲବ୍ଧ୍ଵେଵ ପଶୁପୋତକଃ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅଜ୍ଞାନ ନାମକ ଠକିବାରେ, ଅତି ଅହଂକାର ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥିଲି; ଏହା ଜଙ୍ଗଲରେ ଗର୍ବିତ ବଘ ଦ୍ୱାରା ଧରା ପଡ଼ିଥିବା ଛୋଟ ପଶୁଛୁଆ ପରି।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯେଦାନୀଂ ପରିଜ୍ଞାତୋ ମଯୈଷୋ ଽଜ୍ଞାନତସ୍କରଃ । ପୁନର୍ ନ ସଂଶ୍ରଯାମ୍ଯ୍ ଏନଂ ସ୍ଵରୂପାର୍ଥାପହାରିଣମ୍
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଏବେ ମୁଁ ଏହି ଅଜ୍ଞାନ ନାମକ ଚୋରକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଛି; ଏହା ମୋର ସ୍ୱରୂପର ଅର୍ଥକୁ ଚୋରି କରେ, ଏହାକୁ ମୁଁ ପୁଣି ଆଶ୍ରୟ କରିବି ନାହିଁ।
ନିର୍ଦୁଃଖୋ ଦୁଃଖଯୋଗ୍ଯସ୍ଯ ନାହମ୍ ଅସ୍ଯ ନ ଚୈଷ ମେ । କଶ୍ଚିଦ୍ ଭଵତି ଶୈଲସ୍ଯ ତତ୍ସ୍ଥ ଏଵ ଯଥାମ୍ବୁଦଃ
ମୁଁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ; ଯିଏ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ମୋ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ନାହିଁ। ଯେପରି ଏକ ମେଘ ପାହାଡ଼ରୁ ଅଲଗା ରହିଥାଏ, ସେପରି ମୁଁ ଅନ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଅଲଗା।