ନ ଲୋଚନାହିତାଲୋକାଂ ନାତ୍ଯୁଷ୍ଣାଂ ନାତିଶୀତଲାମ୍ । ଶାରଦସ୍ଯୋଦିତାର୍କସ୍ଯ ହେମଗୌରୀଂ ପ୍ରଭାମ୍ ଇଵ
ଏହା ଚକ୍ଷୁରେ କଷ୍ଟଦାୟକ ନୁହେଁ, ଅତି ତାପ କିମ୍ବା ଅତି ଶୀତ ନୁହେଁ, ଏହା ଶରତ୍କାଳର ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ସୁନା ଆଭା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲା।
ନାଲ୍ପାଲୋକପରିମ୍ଲାନାଂ କୋମଲାଶବ୍ଦମାରୁତାମ୍ । ମଞ୍ଜରୀଜଟିଲୋପାନ୍ତାଂ ବାଲାଂ ମାଲାଵତୀମ୍ ଇଵ
ଅନେକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁଲାଇ ନଯାଇଥିବା, ମୃଦୁ ସମୀରଣର ଶବ୍ଦ ପରି କୋମଳ, ଫୁଲର ଗୁଛ ଶିରା ଗୁଞ୍ଜି ଯାଇଥିବା—ଏକ କୁମାରୀ ମାଳାବତୀ ମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ଉପଶମପଦଵୀମ୍ ଇଵାତ୍ତରୂପାଂ କମଲଜଵିଶ୍ରମଣାଯ ଯୋଗ୍ଯରୂପାମ୍ । କୁସୁମନିକରକୋମଲାଭିରାମାଂ ସରସିଜକୋଟରସୁନ୍ଦରୀଂ ସମନ୍ତାତ୍
ଉପଶମର ପଥ ପରି ଦୃଶ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ପଦ୍ମର ଜନ୍ମଦାତାଙ୍କ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଅନେକ ଫୁଲର କୋମଳତାରେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଦ୍ମର ଗୁହା ପରି ସୁନ୍ଦର ।
ସ ତାଂ ଵିଵେଶ ଧର୍ମାତ୍ମା ଗନ୍ଧମାଦନକନ୍ଦରାମ୍ । ଚିରଭ୍ରମଣସମ୍ପ୍ରାପ୍ତାମ୍ ଅଲିଃ ପଦ୍ମକୁଟୀମ୍ ଇଵ
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜଣେ ସେଇ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାକୁ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଭ୍ରମଣ କରି ପହଞ୍ଚି, ମଧୁମକ୍ଷିକା ଯେପରି ପଦ୍ମର ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେପରି ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ସମାଧାନୋନ୍ମୁଖତଯା ପ୍ରଵିଶନ୍ ସ ଵ୍ଯରାଜତ । ସର୍ଗଵ୍ଯାପାରଵିରତାଵ୍ ଆତ୍ମପୁର୍ଯାମ୍ ଇଵାବ୍ଜଜଃ
ସମାଧି ପାଇଁ ମନ ଲଗାଇ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ସେ, ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବିରତ ହୋଇ, ନିଜ ସ୍ୱନଗରେ ବସିଥିବା ପଦ୍ମର ଜନ୍ମଦାତା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ଚକାରାସନମ୍ ଆନୀଲୈଃ ପତ୍ତ୍ରୈର୍ ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥଗୁଚ୍ଛକମ୍ । ମୃଦୁ ମେଘଵିଧିର୍ ଵୃନ୍ଦମ୍ ଆମ୍ଭୋଦମ୍ ଇଵ ତତ୍ର ସଃ
ସେଠାରେ ସେ ତରୁଣ ପତ୍ର ନେଇ ଏମିତି ଏକ ଆସନ ତିଆରି କଲେ, ଯାହାର ଗୁଛାଗୁଡ଼ିକ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ଆସନ ମୃଦୁ ମେଘମାଳା ପରି ନରମ ଥିଲା।
ତସ୍ଯ ପ୍ରସାରଯାମ୍ ଆସ ପୃଷ୍ଠେ ଚାରୁ ମୃଗାଜିନମ୍ । ନୀଲରତ୍ନତଟେ ମେରୋସ୍ ତାରାଶାରମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ସେ ଆସନ ଉପରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ମୃଗଚର୍ମ ପିଛାଇଲେ, ଯେଉଁଟି ନୀଳ ମଣିର ପାହାଡ଼ ମେରୁର ଢାଳରେ ଆକାଶରେ ତାରାମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତତ୍ରୋପାଵିଶଦ୍ ଆଵେଶଂ ଚୈତସଂ ତନୁତାଂ ନଯନ୍ । ଅନ୍ତଶ୍ଶୁଦ୍ଧଵପୁଶ୍ ଶୃଙ୍ଗେ ଵୃଷ୍ଟମୂକ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ସେଠାରେ ସେ ବସି, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କଲେ, ତାଙ୍କର ଭିତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ପବିତ୍ର ଥିଲା, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ନିରବ ମେଘ ଯେପରି ଅବସ୍ଥାନ କରେ, ସେପରି।
ବୁଦ୍ଧଵତ୍ ସୁଦୃଢାବଦ୍ଧପଦ୍ମାସନ ଉଦଙ୍ମୁଖଃ । ପାର୍ଷ୍ଣିଭ୍ଯାଂ ଵୃଷଣୌ ଧୃତ୍ଵା ଚକାର ବ୍ରାହ୍ମମ୍ ଅଞ୍ଜଲିମ୍
ସେ ଜଣେ ଜାଗୃତ ପୁରୁଷ ପରି ଦୃଢ଼ଭାବେ ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପାଦର ଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଶୁକ୍ରାଣୁକୁ ଧରି, ହାତ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାଞ୍ଜଳି ମୁଦ୍ରା ଗଠନ କଲେ।
ଵାସନାଭ୍ଯସ୍ ସମାହୃତ୍ଯ ମନୋମୃଗପରିପ୍ଲୁତମ୍ । ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧ୍ଯର୍ଥଂ ଚକାରେମାଂ ଵିଚାରଣାମ୍
ମୁଁ ମୋର ଆଦତଗୁଡ଼ିକୁ ଏକଠା କରି, ମନ ହରିଣ ପରି ଭ୍ରମିତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଚିନ୍ତା ଶୂନ୍ୟ ଧ୍ୟାନ ପାଇଁ ଏହି ଚିନ୍ତନ କରିଥିଲି।
ଅଯି ମୂର୍ଖ ମନଃ କୋ ଽର୍ଥସ୍ ତଵ ସଂସାରଵୃତ୍ତିଭିଃ । ଧୀମନ୍ତୋ ନ ନିଷେଵନ୍ତେ ପର୍ଯନ୍ତେ ଦୁଃଖଦାଂ କ୍ରିଯାମ୍
ଅରେ ମୂର୍ଖ ମନ, ତୋ ପାଇଁ ଏହି ସଂସାରର କାମକାଜର କଣ ଉପକାର? ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ କେବେ ମଧ୍ୟ ଶେଷରେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିବା କାମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅନୁଧାଵତି ଯୋ ଭୋଗାଂସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଶମରସାଯନମ୍ । ସ ତ୍ଯକ୍ତମନ୍ଦାରଵନଃ ପ୍ରଯାତି ଵିଷଜଙ୍ଗଲମ୍
ଯିଏ ଶାନ୍ତିର ଅମୃତକୁ ଛାଡ଼ି ଭୋଗର ପଛରେ ଦୌଡ଼େ, ସେ ମନୋହର ମାଳିକା ବନକୁ ଛାଡ଼ି ବିଷାକ୍ତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଲୋକ ଭଳି।
ଯଦି ଯାସି ମହୀରନ୍ଧ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମ୍ ଅଥାପି ଵା । ତନ୍ ନ ନିର୍ଵୃତିମ୍ ଆଯାସି ତ୍ଵଂ ଵିନୋପଶମାମୃତମ୍
ତୁମେ ଯଦି ପୃଥିବୀର ଗଭୀର ତଳକୁ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଲୋକକୁ ଯାଅଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ମନର ଶାନ୍ତିର ଅମୃତ ବିନା ସତ୍ୟ ସନ୍ତୋଷ ପାଇପାରିବ ନାହିଁ।
ଆଶାଶତାଵପୂର୍ଣତ୍ଵଂ ତ୍ଵମ୍ ଇଦଂ ସର୍ଵଦୁଃଖଦମ୍ । ତ୍ଯଜ ଯାହି ପରଂ ଶ୍ରେଯଃ ପଦମ୍ ଏକାନ୍ତସୁନ୍ଦରମ୍
ଏହି ଅନନ୍ତ ଆଶା ଏବଂ ଚାହାଣି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ମୂଳ। ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉ, ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦର ମଙ୍ଗଳମୟ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେ।
ଇମା ଵିଚିତ୍ରାଃ କଲନା ଭାଵାଭାଵମଯାତ୍ମିକାଃ । ଦୁଃଖାଯୈଵ ତଵୋଗ୍ରାଯ ନ ସୁଖାଯ କଦାଚନ
ଏହି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କଳ୍ପନାଗୁଡ଼ିକ, ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ ଅଛିବା ଓ ନଥିବା, ସେଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ତୁମ ପାଇଁ ତୀବ୍ର ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, କେବେ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ଦେଉନାହିଁ।
ଶବ୍ଦାଦିକାଭିର୍ ଏତାଭିଃ କିଂ ମୂଢ ହତଵୃତ୍ତିଭିଃ । ଭ୍ରମସ୍ଯ୍ ଅଵିରତଂ ଵ୍ଯର୍ଥମ୍ ଏଵ ମଣ୍ଡୂକିକା ଯଥା
ହେ ମୂଢ଼, ଏହି ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟବସ୍ତୁ ସହିତ ଅପବୃତ୍ତି ହୋଇ, ତୁମେ କାହିଁକି ମଣ୍ଡୁକ ଭଳି ଅବିରତ ଓ ବ୍ୟର୍ଥରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛ?
ମନୋମଣ୍ଡୂକିକେ ଵ୍ଯର୍ଥମ୍ ଇଯନ୍ତଂ କାଲମ୍ ଅନ୍ଧଯା । ଭ୍ରମନ୍ତ୍ଯା ଭୁଵନଂ ଵିଷ୍ଵକ୍ କିଂ ସମାସାଦିତଂ ତ୍ଵଯା
ହେ ମନ, ଅନ୍ଧା ବେଙ୍ଗ ଭଳି ଏତେ ଦିନ ଧରି ଏହି ସଂସାରରେ ବ୍ୟର୍ଥରେ ଭ୍ରମଣ କରିଲୁ, ତୁମେ ଆଖିରେ କଣ ଲାଭ କଲୁ?
ଯସ୍ମାତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ ତଦ୍ ଆପ୍ନୋଷି ଯସ୍ମିନ୍ ଭଜସି ନିର୍ଵୃତିମ୍ । ତସ୍ମିଂଶ୍ ଚିତ୍ତ ଶମେ ମୂର୍ଖ ନାନୁବଧ୍ନାସି କିଂ ପଦମ୍
ହେ ମନ, ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ପାଉଛ, ଯେଉଁଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛ, ସେଇ ଶାନ୍ତିର ଅବସ୍ଥାକୁ କାହିଁକି ଚେଷ୍ଟା କରୁନାହଁ, ମୂର୍ଖ?
ଆଗତ୍ଯ ଶ୍ରୋତ୍ରତାଂ ମୂର୍ଖ ଵ୍ଯର୍ଥୋତ୍ଥାନୋପବୃଂହିତାମ୍ । ଧିଯା ଶବ୍ଦାନୁସାରିଣ୍ଯା ମୃଗଵନ୍ ମା କ୍ଷଯଂ ଵ୍ରଜ
ହେ ମୂର୍ଖ, ଶୁଣିବା ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଆସି, ଯେଉଁଠାରେ ବେଉଁଠାରେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଶବ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଛି, ତୁମର ଅଶାନ୍ତ ମନରେ ଏହି ଶବ୍ଦକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ମୃଗ ଭଳି ନଷ୍ଟ ହେଉନାହଁ।
ତ୍ଵକ୍ତାମ୍ ଆଗତ୍ଯ ଦୁଃଖାଯ ସ୍ପର୍ଶୋନ୍ମୁଖତଯାନଯା । ମୂର୍ଖ ମା ବଦ୍ଧତାମ୍ ଏହି ଗଜୀଲୁବ୍ଧଗଜେନ୍ଦ୍ରଵତ୍
ସ୍ପର୍ଶ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ପାଇଁ ଆସି, ଯାହା କେବଳ ଦୁଃଖକୁ ନେଇଯାଏ, ମୂର୍ଖ, ମହିଳା ହାତୀ ପାଇଁ ଲୋଭରେ ବନ୍ଧିଯାଇଥିବା ହାତୀରାଜା ପରି ବନ୍ଧି ହେଉନାହଁ।
ରସନାଭାଵମ୍ ଆଗତ୍ଯ ଗର୍ଧେନାନ୍ଧ ଦୁରନ୍ଧସାମ୍ । ମା ନାଶମ୍ ଏହି ବଡିଶପିଣ୍ଡୀଲମ୍ପଟମତ୍ସ୍ଯଵତ୍
ସ୍ବାଦ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ପାଇଁ ଆସି, ଯାହା ତୀବ୍ର ରୁଚିର ଲୋଭରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି, ଆସ୍ୱାଦନରେ ଲାଲସା କରି, ଚାଲ ଲଗାଯାଇଥିବା ମାଛ ପରି ନଷ୍ଟ ହେଉନାହଁ।
ଚାକ୍ଷୁଷୀଂ ଵୃତ୍ତିମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ସ୍ତ୍ର୍ଯାଦିରୂପାମଯୋନ୍ମୁଖୀମ୍ । ମା ଗଚ୍ଛ ଦଗ୍ଧତାଂ ମୁଗ୍ଧ କାନ୍ତିଲୁବ୍ଧପତଙ୍ଗଵତ୍
ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯେଉଁ ଆକର୍ଷଣ ରହିଛି, ଯାହା ନାରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକୃତି ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ, ଏହି ଆକୃତିର ମାୟାରେ ପଡ଼ି, ହେ ସରଳମନ, ତୁମେ ସେଇ ପତଙ୍ଗା ପରି ଆକୃତିର ଆଲୋକକୁ ଚାହିଁ ଜଳିଯିବା ଭଳି ନଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ।
ଘ୍ରାଣମାର୍ଗମ୍ ଉପାଶ୍ରିତ୍ଯ ଶରୀରାମ୍ଭୋଜକୋଟରେ । ଗନ୍ଧୋନ୍ମୁଖତଯା ବନ୍ଧଂ ମା ସମାଶ୍ରଯ ଭୃଙ୍ଗଵତ୍
ନାକ ଦ୍ୱାରା ଶରୀରର ମନୋହର ଗନ୍ଧ ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ହେଇ, ହେ ମନ, ମଧୁମକ୍ଷୀ ପରି ଗନ୍ଧର ଆସକ୍ତିରେ ବନ୍ଧି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନାହିଁ।
କୁରଙ୍ଗାଲିପତଙ୍ଗେଭମୀନାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏକୈକଶୋ ହତାଃ । ସର୍ଵୈର୍ ଏତୈର୍ ଅନର୍ଥୈସ୍ ତୁ ଵ୍ଯାପ୍ତସ୍ଯାଜ୍ଞ କୁତସ୍ ସୁଖମ୍
ହରିଣ, ମଧୁମକ୍ଷୀ, ପତଙ୍ଗା, ହାତୀ ଓ ମାଛ ଏମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଏହି ଏକ ଏକ ଆସକ୍ତିରେ ପଡ଼ି ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ, ହେ ଅଜ୍ଞ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଆପଦରେ ଘେରାଯାଇଛ, ସେଠି କେମିତି ସୁଖ ପାଇପାରିବ?
ହେ ଚିତ୍ତ ଵାସନାଜାଲଂ ବନ୍ଧାଯ ଭଵତୋମ୍ଭିତମ୍ । ସ୍ଵାତ୍ମନସ୍ ସହଜଃ ଫେନସ୍ ତାନ୍ତଵଃ କ୍ରିମିଣା ଯଥା
ହେ ମନ, ଇଚ୍ଛାର ଜାଲ ଯେଉଁଥିରେ ବନ୍ଧନ ବଢ଼ିଯାଉଛି, ସେଠି ଏହି ଜାଲ ତୁମ ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା, ଝାଗର ସ୍ୱାଭାବିକ ସୂତ ପରି, କୀଟ ପାଇଁ ଯେପରି ଅଟୁଟ ବନ୍ଧନ ହୁଏ, ସେପରି।
ଶରଦଭ୍ରଵଦ୍ ଆଗତ୍ଯ ଶୁଦ୍ଧିଂ ତ୍ଯକ୍ତମଲାମଯାମ୍ । ଯଦି ଶାମ୍ଯସି ନିର୍ମୂଲଂ ତଦ୍ ଅନନ୍ତା ଜଯାସ୍ ତଵ
ଶରଦ୍ ମଘ ଭଳି ଯଦି ତୁମେ ଆସି, ମନର ମଳ ଛାଡ଼ି ଶୁଦ୍ଧତାକୁ ଅଂଗୀକାର କର, ଏବଂ ଯଦି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହେଉଛ, ତେବେ ତୁମର ଜୟ ସୀମାହୀନ ହେବ।
କ୍ଷଯୋଦଯଦଶାଦାତ୍ରୀଃ ପର୍ଯନ୍ତପରିତାପିନୀଃ । ଜାନନ୍ନ୍ ଅପି ଜଗଦ୍ଦୃଷ୍ଟୀର୍ ନ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯସି ଵିନଙ୍କ୍ଷ୍ଯସି
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦୃଶ୍ୟ ଉଦୟ ଓ ନାଶ ହୁଏ ବୋଲି ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାର ଶେଷରେ କେବଳ ଦୁଃଖ ମିଳେ ବୋଲି ଜାଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ତୁମେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉନାହାଁତ, ତେବେ ତୁମେ ନଶ୍ଟ ହେଯିବ।
କରୋମ୍ଯ୍ ଅଥ କିମର୍ଥଂ ଵା ତଵୈତଦ୍ ଅନୁଶାସନମ୍ । ଵିଚାରଣଵତଃ ପୁଂସଶ୍ ଚିତ୍ତମ୍ ଅସ୍ତି ହି ନାନଘ
ତେବେ ମୁଁ କାହିଁକି ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଉଛି? ଯେଉଁଠାରେ ବିଚାର ଅଛି, ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ସେଠାରେ ଏକମାତ୍ର ମନ ଅଛି, ବହୁଟି ନୁହେଁ।
ଯାଵଦ୍ ଅଜ୍ଞାନଘନତା ତାଵତ୍ ପ୍ରଘନଚିତ୍ତତା । ଯାଵତ୍ ପ୍ରାଵୃଟ୍ପ୍ରବଲତା ତାଵନ୍ ନୀହାରଭୂରିତା
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଜ୍ଞାନର ଘନତା ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ ଭାରି ରହିଥାଏ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବର୍ଷାର ତୀବ୍ରତା ରହିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁହୁଡ଼ି ଭି ଅଧିକ ରହିଥାଏ।
ଯାଵଦ୍ ଅଜ୍ଞାନତନୁତା ତାଵଚ୍ ଚିତ୍ତସ୍ଯ ତାନଵମ୍ । ପ୍ରାଵୃଟ୍ପରିକ୍ଷଯୋ ଯାଵତ୍ ତାଵନ୍ ନୀହାରସଙ୍କ୍ଷଯଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଜ୍ଞାନ ହଳୁକା ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ ମଧ୍ୟ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅବସ୍ଥାରେ ରହେ। ଯେପରି ଶରଦ୍ ଋତୁ ଆସିବା ସହିତ ବର୍ଷା କମିଯାଏ, ସେପରି ମିଷ୍ଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ହ୍ରାସ ପାଏ।