ଦ୍ରୁମେ ଽକ୍ଷିନାସାକୁସୁମେ ଭୁଜାଦିଶାଖେ ଵିଲୋଲାଙ୍ଗୁଲିଜାଲପତ୍ତ୍ରେ । ସମୁଲ୍ଲସନ୍ତଂ ପରିମାରଯୈନଂ ମନୋମହାମର୍କଟମ୍ ଅଙ୍ଗ ସିଦ୍ଧ୍ଯୈ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ହେଉଛି ଏହି ଗଛର ଫୁଲ, ହାତ ପାଉଁ ହେଉଛି ଏହାର ଶାଖା, ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ ଆଂଠି ହେଉଛି ପତ୍ର; ଏହି ଦେହ ଗଛରେ ମନର ବଡ଼ ବାନର ଲୁଚିଁ ଖେଳୁଛି— ଏହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, ମିତ୍ର, ସଫଳତା ପାଇଁ।
ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥିତଂ ସତ୍ଫଲସଙ୍କ୍ଷଯାଯ ଲସତ୍ସୁଖାସଙ୍ଗତଡିତ୍ପ୍ରକାଶମ୍ । ଵର୍ଷନ୍ତମ୍ ଆସାରମ୍ ଅନର୍ଥସାର୍ଥମ୍ ଆନ୍ଦୋଲିତଂ ଵାସନଵାତ୍ଯଯାନ୍ତଃ
ସତ୍ୟ ଫଳକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଉଠିଥିବା, ଆନନ୍ଦରେ ଆସକ୍ତିର ଇଲିଚ୍ଚିକିରି ଚମକୁଥିବା, ଅର୍ଥହୀନ ଦୁଃଖର ବର୍ଷା କରୁଥିବା, ମନର ମେଘଟି ଭିତରରୁ ଆସିଥିବା ଆକାଂକ୍ଷାର ବାତାସରେ ଦୋଳିତ ହେଉଛି।
ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯସଙ୍କଲ୍ପନଵର୍ଜନୋଗ୍ରମନ୍ତ୍ରପ୍ରଭାଵାଦ୍ ଧୃଦଯାମ୍ବରାତ୍ ତ୍ଵମ୍ । ସୋତ୍ସାହମ୍ ଉତ୍ସାଦଯ ଚିତ୍ତମେଘଂ ମହତ୍ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଭଵାଲମ୍ ଆଢ୍ଯଃ
ଚିନ୍ତା କରିବା ଓ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ିବାର ଦୃଢ଼ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ, ହୃଦୟର ଆକାଶରୁ, ଉତ୍ସାହ ସହିତ ମନର ମେଘକୁ ଦୂର କର; ବଡ଼ ଫଳ ପାଇଁ, ଏହି ଜୀବନର ଧନରେ ସଂପନ୍ନ ହେ।
ଗ୍ରନ୍ଥୀକୃତଂ କର୍ମଭିର୍ ଆତ୍ମସୃଷ୍ଟୈଶ୍ ଶସ୍ତ୍ରୈର୍ ଅଭେଦ୍ଯଂ ଜ୍ଵଲନୈର୍ ଅଦଗ୍ଧମ୍ । ପୀଡାଂ ପରାମ୍ ଆତ୍ମନି କଲ୍ପଯନ୍ତଂ ସମସ୍ତଜାତ୍ଯନ୍ତରଦୀର୍ଘଦାମ
ନିଜେ କରିଥିବା କର୍ମରେ ଗଠିତ, ଶସ୍ତ୍ରରେ ଅକଟ, ଅଗ୍ନିରେ ଅଦଗ୍ଧ, ଏହି ଦୁଃଖର ଶୃଙ୍ଖଳ ଆତ୍ମାରେ ତିଆରି ହୋଇଛି, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଓ ଅନେକ ଜନ୍ମ ଦେଖି ଲମ୍ବା ହୋଇଛି।
ସମ୍ପ୍ରୋତନିସ୍ସଙ୍ଖ୍ଯଶରୀରମାଲଂ ବଲାଦ୍ ଅସଙ୍କଲ୍ପନମାତ୍ରଶସ୍ତ୍ରୈଃ । ଛିତ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ରାଘଵ ଚିତ୍ତପାଶଂ ଯଥାସୁଖଂ ତ୍ଵଂ ଵିହରାସ୍ତଶଙ୍କଃ
ଶୁଦ୍ଧ ଅସଙ୍କଳ୍ପର ଅସ୍ତ୍ରରେ, ଅନେକ ଦେହର ଜଞ୍ଚାଳ ବନ୍ଧନକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେ; ନିଜେ ମନର ପାଶକୁ କାଟି, ରାଘବ, ଭୟ ଛାଡ଼ି, ଇଚ୍ଛାମତେ ସୁଖରେ ବାସ କର।
ଫୂତ୍କାରଦଗ୍ଧାଖିଲମାର୍ଗଲୋକମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଦୁଷ୍ପ୍ରାପପରପ୍ରବୋଧମ୍ । ଆଶାଵିଷାଶୋଷିତଲୋକଷଣ୍ଡଂ ଵାତାମିଷୋଚ୍ଛୂନଶରୀରଦଣ୍ଡମ୍
ତୁମର ଶ୍ୱାସର ଆଗୁନିରେ ସମସ୍ତ ପଥ ଓ ଲୋକକୁ ଜଳାଇଦେଇଛ, ଏହିପରି ଉଚ୍ଚତମ ଜାଗ୍ରତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ବହୁତ କଠିନ କରିଦେଲ, ଆଶାର ବିଷରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଲ, ଓ ବାୟୁର ମାଂସରେ ଦେହର ଦଣ୍ଡକୁ ଫୁଲାଇଦେଲ—
ଆମନ୍ଥରଂ ଦେହଗୁହାପ୍ରସୁପ୍ତଂ ସଙ୍କଲ୍ପଘୋରାଜଗରଂ ଜଵେନ । ଅକାମନାନାମମହାନଲେନ ବଲେନ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଵିଭଯୋ ଭଵ ତ୍ଵମ୍
ଦେହର ଗୁହାରେ ଶୁଏଇଥିବା ଭୟଙ୍କର କଳ୍ପନାର ସାପକୁ, ଅକାମନାଙ୍କର ବଡ଼ ଅଗ୍ନିରେ ତୁରନ୍ତ ଦହିଦେଉ, ଓ ଭୟହୀନ ହେଇଯା।
ଚିତ୍ତେନ ଚେତଶ୍ ଶମମ୍ ଆଶୁ ନୀତ୍ଵା ଶୁଦ୍ଧେନ ଘୋରାସ୍ତ୍ରମ୍ ଇଵାସ୍ତ୍ରଯୁକ୍ତ୍ଯା । ଚିରାଯ ସାଧୋ ତ୍ଯଜ ଚଞ୍ଚଲତ୍ଵଂ ଵିମର୍କଟୋ ଵୃକ୍ଷ ଇଵାକ୍ଷତଶ୍ରୀଃ
ପବିତ୍ର ମନରେ ତୁମ ଚିତ୍ତକୁ ଶାନ୍ତ କର, ଯେପରି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ନିବାରଣ କରାଯାଏ; ହେ ସାଧୁ, ଚିରକାଳ ପାଇଁ ଚଞ୍ଚଳତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉ, ଯେପରି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବାନର ଗଛରେ ଅକ୍ଷତ ରହେ।
ଅଲମ୍ ଅଲମ୍ ଇତି କୃତ୍ଵା ଚେତସା ଵୀତଶଙ୍କଂ ଵ୍ଯୁପଶମିତମଲୋ ଽନ୍ତସ୍ ସର୍ଵମ୍ ଆଦେହମ୍ ଏଵ । ତୃଣଲଵଲଘୁ ପଶ୍ଯଂଲ୍ ଲୀଲଯାହେଯଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ପିବ ଵିହର ରମସ୍ଵ ପ୍ରାପ୍ତସଂସାରପାରଃ
ମନରେ 'ବସ, ବସ' ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଭିତରର ସମସ୍ତ ଅଶୁଚି ଓ ସନ୍ଦେହ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ, ସମଗ୍ର ଦେହକୁ ତୁଳି, ତୃଣ ବା ତିଳ ଦାଣା ପରି ହଲୁକ ଦେଖ; ଛାଡ଼ିଦେବାର ସହଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆନନ୍ଦ କର, ଖେଳ, ରମଣ କର, କାରଣ ତୁମେ ସଂସାରର ସୀମା ପାର କରିଛ।
ପରିଦୀର୍ଘାସୁ ତନ୍ଵୀଷୁ କଚନ୍ତୀଷ୍ଵ୍ ଅସିତାସୁ ଚ । କ୍ଷୁରଧାରୋପମାନାସୁ ଚିତ୍ତଵୃତ୍ତିଷୁ ତିଷ୍ଠ ମା
ମନର ଯେଉଁ ସଂସ୍କାରଗୁଡିକ ଦୀର୍ଘ ଓ ପତଳା, କଳା ଏବଂ ରେଜର ଧାର ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ — ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୁହିବା ନାହିଁ।
କାଲେନ ଚ ମହାକ୍ଷେତ୍ରେ ଜାତେଯଂ ବୁଦ୍ଧିଵଲ୍ଲରୀ । ଵୃଦ୍ଧିଂ ଵିଵେକସେକେନ ନଯୈନାଂ ନଯକୋଵିଦ
ସମୟ ପରେ, ଏହି ବଡ଼ ମାଟିରେ ବୁଦ୍ଧିର ଲତା ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି; ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ବିବେକର ଜଳ ଦେଇ ଏହାକୁ ପୋଷଣ କର।
ଯାଵନ୍ ମ୍ଲାଯତି ନୋ କାଯକଲିକା କଲିଭସ୍ମନା । ଭୂତଲେ ପତିତାଂ ତାଵଦ୍ ଏନାମ୍ ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଧାରଯ
ଦେହର କୁଳି ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଳର ଭସ୍ମରେ ମୁଝିଯାଏନି, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯିବା ପୂର୍ବରୁ ଏହି ବୁଦ୍ଧିର ଲତାକୁ ଉଠାଇ ଧରିଥିବା।
ମଦ୍ଵାକ୍ଯାର୍ଥୈକତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞ ମଦ୍ଵାକ୍ଯାର୍ଥୈକଭାଵନାତ୍ । ସୁଖମ୍ ଆପ୍ନୋଷି ସର୍ପାରିର୍ ଯଥାଭ୍ରରଵଭାଵନାତ୍
ମୋ କଥାର ଅର୍ଥର ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟକୁ ଜାଣି, ସେଇ ଅର୍ଥରେ ମନ ଲଗାଇଲେ, ସର୍ପଶତ୍ରୁ ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ମେଘକୁ ଭାବି ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚେ, ସେପରି ତୁମେ ସୁଖ ପାଇବ।
ଉଦ୍ଦାଲକଵଦ୍ ଆଲୂନଵିଶୀର୍ଣଂ ଭୂତପଞ୍ଚକମ୍ । କୃତ୍ଵା କୃତ୍ଵା ଧିଯା ଧୀର ଧୀରଯାନ୍ତର୍ ଵିଚାରଯ
ଉଦ୍ଦାଳକଙ୍କ ପରି, ପାଞ୍ଚଭୂତକୁ ବାରମ୍ବାର ତୁମ ମନରେ ଭାଙ୍ଗି ଭାଙ୍ଗି ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ବିଚାର କର, ଓ ଧୈର୍ୟଶୀଳ।
କେନ କ୍ରମେଣ ଭଗଵନ୍ ମୁନିନୋଦ୍ଦାଲକେନ ତତ୍ । ଭୂତପଞ୍ଚକମ୍ ଆଲୂନଂ କୃତ୍ଵାନ୍ତଃ ପ୍ରଵିଚାରିତମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁନି ଉଦ୍ଦାଳକ କିଏଉଁ ପ୍ରକାରେ ପାଞ୍ଚଭୂତକୁ ଭିତରେ ଭାଙ୍ଗି ବିଚାର କରିଥିଲେ?
ଶୃଣୁ ରାମ ଯଥା ପୂର୍ଵଂ ଭୂତଵୃନ୍ଦଵିଚାରଣାତ୍ । ଉଦ୍ଦାଲକେନ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ପରମା ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଅକ୍ଷତା
ହେ ରାମ, ଶୁଣ, ପୂର୍ବରୁ କିପରି ଉଦ୍ଦାଳକ ଭୂତମାନଙ୍କର ବିଚାର କରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଭିନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ତାହା କୁହେଁ।
ଜଗଜ୍ଜୀର୍ଣଗୃହସ୍ଯାସ୍ଯ କୋଣେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଆତତେ । ଭୂମେର୍ ଅନିଲଦିଙ୍ନାମ୍ନି ଭୂଭୃଦ୍ଭାଣ୍ଡଭରାକୁଲେ
ଏହି ସଂସାରଟି ଏକ ପୁରୁଣା ଭାଙ୍ଗା ଘର ପରି, ତାହାର କିଛି ଏକ କୋଣାରେ, ଭୂମିରେ 'ଅନିଳ' ନାମକ ଏକ ସ୍ଥାନରେ, ପାହାଡ଼ ଓ ପାଥର ଢେରରେ ଭରିଥିବା ଏକ ଅଞ୍ଚଳରେ—
ଗନ୍ଧମାଦନଶୈଲେନ୍ଦ୍ରନାମ୍ନୀ କାଚିତ୍ କିଲ ସ୍ଥଲୀ । ଵିଦ୍ଯତେ କୀର୍ଣକୁସୁମା କର୍ପୂରଦ୍ରୁମଧୂସରା
ଗନ୍ଧମାଦନ ନାମକ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଚାରିପାଖରେ ଫୁଲ ଛିଟିଯାଇଛି ଏବଂ କର୍ପୂର ଗଛରେ ସେଠା ଧଳା ହୋଇଯାଇଛି।
ଵିଚିତ୍ରଵର୍ଣଵିହଗା ନାନାଵନଵିଲାସିନୀ । ଵନେଚରଵ୍ଯାପ୍ତତଟୀ ପୁଷ୍ପକେସରହାସିନୀ
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ପକ୍ଷୀ ରହିଛନ୍ତି, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ତଟରେ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଭରିଛି, ଏବଂ ଫୁଲର ରେସା ହସୁଛି।
କ୍ଵଚିତ୍ ସ୍ଥିତମହାରତ୍ନା କ୍ଵଚିନ୍ ନୀଲାମ୍ବୁଦୋତ୍ପଲା । କ୍ଵଚିନ୍ ନୀହାରକଵରୀ ସରସୀଦର୍ପଣା କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ରହିଛି, କେଉଁଠି ନୀଳ ମେଘ ପରି ନୀଳ କମଳ ଖିଳିଛି, କେଉଁଠି କୁହୁଡ଼ି ଢାକିଥିବା ଝିଲି ଅଛି, ଆଉ କେଉଁଠି ଝିଲିର ପାଣି ଆଇନା ପରି ଚମକୁଛି।
ତତ୍ର କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଉଦିତେ ସାନୌ ସଫଲପାଦପେ । ଆଗୁଲ୍ଫକୀର୍ଣକୁସୁମେ ସ୍ନିଗ୍ଧଚ୍ଛାଯାମହାଦ୍ରୁମେ
ସେଠାରେ ଏକ ଉଚ୍ଚ ଢାଳରେ ଏକ ଫଳଦାୟକ ଗଛ ଥିଲା, ତାହାର ତଳେ ଗୁଡ଼ିକ ଗୋଡ଼ଘୁଡ଼ିକୁ ଢାକିଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫୁଲ ପଡ଼ିଥିଲା, ଏହା ଏକ ଘନ ଛାୟା ଦେଇଥିବା ବଡ଼ ଗଛ।
ଉଦ୍ଦାଲକୋ ନାମ ମୁନିର୍ ମୌନୀ ମାନୀ ମହାମତିଃ । ଅପ୍ରାପ୍ତଯୌଵନଃ ପୂର୍ଵମ୍ ଉଵାସୋଦ୍ଦାମତାପସଃ
ଉଦ୍ଦାଳକ ନାମରେ ଜଣେ ମୁନି ଥିଲେ, ଯିଏ ଶାନ୍ତ, ଅହଂକାରୀ ଏବଂ ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଥିଲେ। ସେ ଯୁବାବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ।
ପ୍ରଥମଂ ତୁ ବଭୂଵାସାଵ୍ ଅଲ୍ପପ୍ରଜ୍ଞାଵିଚାରଵାନ୍ । ଅପ୍ରାପ୍ତପଦଵିଶ୍ରାନ୍ତିର୍ ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧଶୁଭାଶଯଃ
ଆରମ୍ଭରେ ସେ ଅଳ୍ପ ବିବେକ ଓ ଅଳ୍ପ ଚିନ୍ତାଧାରା ଥିଲେ, ଏବେଳେ ସେ ଶାନ୍ତିର ସ୍ଥିତିକୁ ଆସିପାରିନଥିଲେ, ନ ମଧୁର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଜାଗୃତ ହୋଇଥିଲେ।
ତତଃ କ୍ରମେଣ ତପସା ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥନିଯମୈର୍ ଯମୈଃ । ଵିଵେକ ଆଜଗାମୈନଂ ନଵର୍ତୁର୍ ଇଵ ଭୂତଲମ୍
ପରେ ଦୀରେ-ଦୀରେ ତପସ୍ୟା, ଶାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଥ ଅନୁସରଣ ଓ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା, ସେଠାରେ ବିବେକ ଉଦୟ ହେଲା, ଯେପରି ନବବସନ୍ତ ଭୂମିରେ ଆସେ।
ଅଥେଦଂ ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ସଂସାରଭଯଭୀତଧୀଃ । ଏକାନ୍ତ ଏଵ ନିଵସନ୍ କଦାଚିତ୍ କ୍ଲାନ୍ତମାନସଃ
ତାପରେ, ସଂସାରର ଭୟରେ ଭୀତ ମନ ନେଇ, ସେ ଏକାନ୍ତରେ ବସିଥିବାବେଳେ କେବେ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତ ମନେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କିଂ ତତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯଂ ପ୍ରଧାନଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଯଦ୍ ଵିଶ୍ରାନ୍ତୌ ନ ଶୋଚ୍ଯତେ । ଯତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜନ୍ମନା ଭୂଯସ୍ ସମ୍ବନ୍ଧୋ ନୋପଜାଯତେ
କେଉଁଠି ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରାପ୍ତି, ଯାହାକୁ ପାଇଲେ ଅନ୍ତରେ କେବେ ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯାହା ପାଇଁଲେ ପୁଣି ଜନ୍ମର ବନ୍ଧନ ହୁଏ ନାହିଁ?
କଦାହଂ ତ୍ଯକ୍ତମନନଃ ପଦେ ପରମପାଵନେ । ଵିଶ୍ରାନ୍ତିଂ ଚିରମ୍ ଏଷ୍ଯାମି ମେରୁଶୃଙ୍ଗ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ମୁଁ କେବେ ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି, ସେ ପବିତ୍ରତମ ସ୍ଥିତିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ଶାନ୍ତିରେ ବସିପାରିବି, ଯେପରି ଏକ ମେଘ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ?
କଦା ଶମମ୍ ଉପେଷ୍ଯନ୍ତି ମମାନ୍ତର୍ ଭୋଗଵାସନାଃ । ଆଲୋଲକଲ୍ଲୋଲରଵା ଊର୍ମଯୋ ଽମ୍ବୁନିଧାଵ୍ ଇଵ
ମୋ ମନରେ ଭୋଗର ଆକାଂକ୍ଷାର ତରଙ୍ଗ କେବେ ଶାନ୍ତ ହେବ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ରରେ ଉତ୍କଳିତ ତରଙ୍ଗ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ?
ଇଦଂ କୃତ୍ଵେଦମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତ୍ କର୍ତଵ୍ଯମ୍ ଇତି କଲ୍ପନାମ୍ । କଦାନ୍ତର୍ ଵିହସିଷ୍ଯାମି ପଦଵିଶ୍ରାନ୍ତଯା ଧିଯା
ଏହା କରିଛି, ଏବେ ଆଉ କିଛି କରିବାକୁ ଅଛି—ଏହି ଭାବନା ଛାଡ଼ି, କେବେ ମୁଁ ମନରେ ଶାନ୍ତି ନେଇ ଅନ୍ତରରେ ଖୁସି ଅନୁଭବ କରିପାରିବି?
କଦା ଵିକଲ୍ପଜାଲଂ ମେ ନ ଲଗିଷ୍ଯତି ଚେତସି । ସ୍ଥିତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉଜ୍ଝିତାସଙ୍ଗଂ ପଯଃ ପଦ୍ମଦଲେ ଯଥା
ମୋ ମନରେ ଚିନ୍ତାର ଜାଲ କେବେ ଆଉ ଲଗି ରହିବ ନାହିଁ? ଯଦିଓ ଏହା ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେପରି ଜଳ ପଦ୍ମପତ୍ର ଉପରେ ଅଲଗା ରହେ, ସେପରି ମୋ ମନ ଅଲଗା ଓ ଅନାସକ୍ତ ରହିବ କେବେ?