ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ ଗନ୍ତୁଂ ମଣ୍ଡଲାନ୍ତରମ୍ ଆଦରାତ୍ । ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ଭାସ୍କରଃ ପାର୍ଶ୍ଵଂ ମେରୋର୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଇଵୋଦ୍ଯତଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ଆନ୍ୟ ଏକ ମଣ୍ଡଳକୁ ଯିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ, ଯେପରି ଭାସ୍କର୍ୟ ପାହାଡ଼ ମେରୁର ପାର୍ଶ୍ୱ ଦେଖିବାକୁ ଉଦୟମାନ ହୁଏ।
ଵିନିର୍ଗତ୍ଯାଵହନ୍ ମାର୍ଗେ ପ୍ରାଵୃଡୋଘଜଵେନ ସଃ । ଦେଶାନ୍ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘଯାମ୍ ଆସ ବହୂନ୍ ଵାତତରଙ୍ଗଵତ୍
ସେ ବର୍ଷାର ଝରଣା ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲି, ବହୁ ଦେଶକୁ ପବନ ତରଙ୍ଗ ପରି ଅତିକ୍ରମ କଲା।
ତୁଚ୍ଛଦେଶଜନାଚାରଂ ହୂନମଣ୍ଡଲମ୍ ଆସଦତ୍ । କରଭଃ କଣ୍ଟକୌଘାର୍ଥୀ କାରଞ୍ଜମ୍ ଇଵ କାନନମ୍
ସେ ଲୋକମାନେ ଓ ଚଳାଚଳ ବିହୀନ, ଶୂନ୍ୟ ଏକ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ତରୁଣ ହାତୀ କାଁଟା ଝାଡି ଖୋଜିବା ପରି କିମ୍ବା କରଞ୍ଜ ଗଛର ଅରଣ୍ୟ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ତତ୍ର ସଂଵିତ୍ସ୍ଥିତେନୈଵ ସନ୍ନିଵେଶେନ ଵୈ ପୁରଃ । ଅପଶ୍ଯଦ୍ ଗ୍ରାମକଂ କଞ୍ଚିଦ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵ ଇଵ ପତ୍ତନମ୍
ସେଠାରେ ସଚେତନ ଓ ଶାନ୍ତ ରହି, ସେ ଆଗରେ ଏକ ଛୋଟ ଗାଁ ଦେଖିଲା, ଯାହା ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ସହର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦଦର୍ଶ ତସ୍ଯ ପର୍ଯନ୍ତେ ତମ୍ ଏଵ ଶ୍ଵପଚାଲଯମ୍ । ଅଧସ୍ ତ୍ରିଭୁଵନସ୍ଯେଵ ପାତାଲେ ନରକଵ୍ରଜମ୍
ସେ ଗାଁର ସୀମାନ୍ତରେ ସେଇ ଅଛୁତଙ୍କର ଘରକୁ ଦେଖିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ତିନି ଲୋକର ତଳେ ପାତାଳରେ ନରକବାସୀମାନେ ଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଚିତ୍ରଚିନ୍ତିତଵିସ୍ତାରିସନ୍ନିଵେଶମଯଂ ପୁରମ୍ । ଗନ୍ଧର୍ଵଵଦ୍ ଅସାଵ୍ ଆତ୍ମଶ୍ଵପଚେଶସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍
ସେ ଏକ ନଗରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ଆକୃତି ଓ ବିସ୍ତାର ତାହାର ମାଲିକଙ୍କର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଚିନ୍ତା ଓ କଳ୍ପନାରେ ଗଢ଼ାଯାଇଥିଲା, ଏହା ଗାନ୍ଧର୍ବ ନଗର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହା ସେଇ ଅନ୍ତ୍ୟଜ ରାଜାଙ୍କର ଥିଲା।
ତେନୈଵ ସନ୍ନିଵେଶେନ ପ୍ରାଗ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ ଶ୍ଵପଚାସ୍ପଦମ୍ । ତସ୍ଯ କାମ୍ ଅପି ଵୈରାଗ୍ଯପଦଵୀମ୍ ଅନଯନ୍ ମନଃ
ସେଇ ଆକୃତି ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହିତ, ଯେପରି ଆଗରୁ ଦେଖିଥିଲେ, ସେ ଅନ୍ତ୍ୟଜଙ୍କର ଘରକୁ ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କର ମନ କିଛି ଅଲଗା ଉଦାସୀନତାର ଦିଗକୁ ଯାଇଲା।
ପ୍ରାଵୃଡାସାରଲୁଠିତଂ ଭିତ୍ତିଜାତଯଵାଙ୍କୁରମ୍ । ପର୍ଯସ୍ତଚ୍ଛାଦନାର୍ଧାଙ୍କଂ କିଞ୍ଚିଦାଦୃଷ୍ଟକନ୍ଦରମ୍
ଏହା ବର୍ଷାର ଝରି ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଦେଵାଳର ଫାଟରୁ ଅଂକୁର ଉଠିଯାଇଥିଲା, ଆଧା ଛାଦ ଖସିଯାଇଥିଲା, କିଛି ଗୁହା ମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁସ୍କିଲରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ତଂ ଦୃଢମ୍ ଇଵ ଦୌର୍ଭାଗ୍ଯମ୍ ଇଵ କୁଟ୍ଟିତମ୍ । ଭ୍ରଷ୍ଟାଙ୍ଗମ୍ ଇଵ ଦୌରାତ୍ମ୍ଯଂ ଦୌସ୍ସ୍ଥିତ୍ଯମ୍ ଇଵ ଖଣ୍ଡିତମ୍
ସେଠାରେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଗଢ଼ିଯାଇଥିବା ପରି ଦୃଢ଼ ଲାଗୁଥିଲା, ଦୁଃଖ ଏମିତି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା ଯେପରି ଅଙ୍ଗ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯାଏ, ଅବସ୍ଥା ଏମିତି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା ଯେପରି ସ୍ଥିରତା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ।
ଗାଧିଦନ୍ତାଵଦଲିତୈର୍ ଗଵାଶ୍ଵମହିଷାସ୍ଥିଭିଃ । ଧଵଲୈର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତପର୍ଯନ୍ତଂ ସାକ୍ଷ୍ଯଂ କର୍ତୁମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତୈଃ
ଗାଧିଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଭାଙ୍ଗା ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା ଓ ମହିଷ ମାନଙ୍କର ସ୍ୱେତ ଅସ୍ଥିମାନେ ସମଗ୍ର ସ୍ଥଳକୁ ଢାକି ରହିଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଏହା ସବୁ ଦୃଶ୍ୟକୁ ସାକ୍ଷୀ ଦେଉଛି।
ଭୁକ୍ତଂ ପୀତଂ ପୁରା ତେନ ଯେଷୁ କର୍ପରକେଷୁ ଚ । ତୈର୍ ଅସନ୍ମାତ୍ରମଲିନୈଃ ପରିପୂର୍ଣୈର୍ ଇଵାଵୃତମ୍
ସେଠାରେ କେବେ ଖାଇଥିଲେ ଓ ପିଇଥିଲେ; ଏହି ସବୁ ଭାଙ୍ଗା ମାଟି ଓ ଟୁକୁଡ଼ା ମାନେ, ଅସତ୍ୟର ଦାଗ ଲାଗିଥିବା ପରି, ସମଗ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ରହିଥିଲେ।
ତାଭିର୍ ଏଵାନ୍ତ୍ରତନ୍ତ୍ରୀଭିସ୍ ସଂଶୁଷ୍କାଭିର୍ ଋତାଵ୍ ଋତୌ । ତୃଷ୍ଣାଭିର୍ ଇଵ ଦୀର୍ଘାଭିଃ ପରିତଃ ପରିଵେଷ୍ଟିତମ୍
ସେହି ଶୁଖିଗଲା ଆନ୍ତ୍ର ଦଣ୍ଡିମାନେ ଦ୍ୱାରା, ଋତୁ ପରେ ଋତୁ, ସମଗ୍ର ସ୍ଥାନଟି ଦୀର୍ଘ ତୃଷ୍ଣା ପରି ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲା।
ଚିରମ୍ ଆଲୋକଯାମ୍ ଆସ ସ ତଦ୍ ଆତ୍ମଗୃହଂ ସ୍ମଯାତ୍ । ପ୍ରାକ୍ତନଂ ଶୁଷ୍କଶଵତାଂ ଯାତଂ ଦେହମ୍ ଇଵାତ୍ମଵାନ୍
ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ହସିହସି ନିଜ ଘରକୁ ଦେଖିଲେ; ଏହା ପୂର୍ବବତ୍ ଶୁଖିଯାଇଥିବା ଦେହ ପରି ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଅଥ ଵିସ୍ମଯଵାନ୍ ଏଷ ଗ୍ରାମକଂ ସମୁପାଯଯୌ । ଉଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ମ୍ଲେଚ୍ଛନଗରମ୍ ଆର୍ଯଦେଶମ୍ ଇଵାଧ୍ଵଗଃ
ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସେ ଗ୍ରାମକୁ ନିକଟରେ ଗଲା, ବିଦେଶୀମାନେ ଥିବା ସହରକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘି, ଯେପରିକି ଏକ ଯାତ୍ରୀ ଉତ୍ତମ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ତତ୍ରାପୃଚ୍ଛଜ୍ ଜନଂ ସାଧୋ କଚ୍ଚିତ୍ ସ୍ମରତି ଭୋ ଭଵାନ୍ । ପ୍ରାଗ୍ ଵୃତ୍ତମ୍ ଅସ୍ଯ ଗ୍ରାମସ୍ଯ ପର୍ଯନ୍ତେ ଶ୍ଵପଚକ୍ରମମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଲୋକମାନେଠାରେ ପଚାରିଲା, 'ଭଲ ମଣିଷ, ଆପଣ ଏହି ଗ୍ରାମର ପୁରୁଣା ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ, ବିଶେଷକରି ଗ୍ରାମର ସୀମାନ୍ତରେ ଯେଉଁଠାରେ କୁକୁର ଖାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ବସୁଥିଲେ, ମନେ ପକାନ୍ତି କି?'
ସର୍ଵ ଏଵ ହି ଧୀମନ୍ତଶ୍ ଚିରଵୃତ୍ତମ୍ ଅପି ସ୍ଫୁଟମ୍ । କରସ୍ଥମ୍ ଇଵ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମଯେତି ସୁଜନାଚ୍ ଛ୍ରୁତମ୍
ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଦୀର୍ଘ ସମୟର ପୁରୁଣା ଘଟଣାକୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ଯେପରିକି ହାତରେ ଧରିଥିବା ଜିନିଷ; ଏହି କଥା ମୁଁ ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିଛି।
ଅତ୍ର ଶ୍ଵପଚମ୍ ଏକାନ୍ତଵାସିନଂ ଵୃଦ୍ଧମ୍ ଉନ୍ନତମ୍ । ସ୍ମରସ୍ଯ୍ ଏକଂ କିଲ ତମୋଦୁଃଖାନାମ୍ ଇଵ ଦେହକମ୍
ଏଠାରେ, ଆପଣ ଏକ ପ୍ରବଳ, ବୟସ୍କ, ଏକାକୀ ରହୁଥିବା କୁକୁର ଖାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମନେ ପକାନ୍ତି କି? ସେ ମନେ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦେହ ଭଳି ଥିଲେ।
ଯଦି ଜାନାସି ଭୋସ୍ ସାଧୋ ତନ୍ ମେ କଥଯ ତଂ ଜନମ୍ । ପାନ୍ଥସଂଶଯଵିଚ୍ଛେଦେ ମହତ୍ ପୁଣ୍ଯଫଲଂ ସ୍ମୃତମ୍
ହେ ସାଧୁ, ଯଦି ତୁମେ ଜାଣ, ମୋତେ ସେ ଲୋକଙ୍କ ବିଷୟରେ କୁହ। ପଥିକଙ୍କ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବାକୁ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଭୂଯୋ ଭୂଯ ଇତି ଗ୍ରାମ୍ଯାଃ ପୃଷ୍ଟା ଗାଧିଦ୍ଵିଜନ୍ମନା । ଅନଲ୍ପସ୍ମଯସଂରମ୍ଭା ଆର୍ତେନେଵ ଚିକିତ୍ସକାଃ
ଗାଧିଙ୍କ ପୁଅ ପୁଣିପୁଣି ଗ୍ରାମବାସୀମାନେଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ; ସେମାନେ ଅହଂକାର ଓ ଉତ୍ସାହରେ, ଯେପରି ଦୁଃଖୀଙ୍କୁ ଚିକିତ୍ସକ ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି, ସେଭଳି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଯଥା କଥଯସି ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ ତତ୍ ତଥା ନ ତଦ୍ ଅନ୍ଯଥା । କଟଞ୍ଜନାମା ଶ୍ଵପଚ ଇହାଭୂଦ୍ ଦାରୁଣାକୃତିଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, ସେଇପରି ଠିକ୍; ଏଠାରେ କଟଞ୍ଜନ ନାମକ ଏକ ଶ୍ୱପଚ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେଖା ଭୟଙ୍କର ଥିଲା।
ପୁତ୍ରପୌତ୍ରସୁହୃଦ୍ଭୃତ୍ଯବନ୍ଧୁସ୍ଵଜନପେଟକମ୍ । ଯସ୍ଯାତିଵିସ୍ତୀର୍ଣମ୍ ଅଭୂତ୍ ପତ୍ତ୍ରଵୃନ୍ଦଂ ତରୋର୍ ଇଵ
ତାଙ୍କର ପୁଅ, ନାତି, ବନ୍ଧୁ, ଚାକର, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ପରିଜନମାନେ ଏତେ ଅଧିକ ଥିଲେ, ଯେପରି ଗଛରେ ଅନେକ ପତ୍ର ଥାଏ।
ତସ୍ଯ ଵୃଦ୍ଧସ୍ଯ ତତ୍ ସର୍ଵଂ କଲତ୍ରଂ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଆଚ୍ଛିନତ୍ । ଅଦ୍ରେଃ ପୁଷ୍ପଫଲୋପେତଂ ମହାଵନମ୍ ଇଵାନିଲଃ
ସେ ବୃଦ୍ଧ ପୁରୁଷଙ୍କର ସମସ୍ତ ପରିବାରକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଏଭଳି ଛିନିନେଲା, ଯେପରି ଗିରିପର୍ବତର ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପବନ ତାହାର ସମସ୍ତ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଉଡାଇ ଦେଇଥାଏ।
ଯସ୍ ତତୋ ଦେଶମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଯଯୌ କୀରପୁରାନ୍ତରମ୍ । ଵର୍ଷାଣ୍ଯ୍ ଅଷ୍ଟାଵ୍ ଅନୁଦ୍ଵେଗଂ ତତ୍ର ରାଜା ବଭୂଵ ଯଃ
ତାପରେ ସେ ସେଠାରୁ ଚାଲିଯାଇ କୀରପୁରର ଅନ୍ୟ ଏକ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଆଠ ବର୍ଷ ଧରି ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ରାଜା ହେଲେ।
ଯସ୍ ତତ୍ରାଥ ପରିଜ୍ଞାଯ ଜନୈର୍ ଦୂରେ ତିରସ୍କୃତଃ । ଯଥା ରାଶିର୍ ଅମେଧ୍ଯସ୍ଯ ଯଥା ଗ୍ରାମେ ଵିଷଦ୍ରୁମଃ
ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପରେ ଦୂରରୁ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେପରି ଗ୍ରାମରେ ଅପବିତ୍ର ଝାମୁ ଅଥବା ବିଷାକ୍ତ ଗଛକୁ ଲୋକେ ଦୂରେଇ ରଖନ୍ତି।
ତତୋ ଜନେ ଽଗ୍ନିଂ ପ୍ରଵିଶତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନା ଯୋ ହୁତାଶନମ୍ । ଆର୍ଯତାମ୍ ଆର୍ଯସଂସର୍ଗାଦ୍ ଆର୍ଯତଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ହ
ତାପରେ ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କ ସଂଗରେ ଥିବାରୁ ସେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
କିଂ ତ୍ଵମ୍ ଏକଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଶ୍ଵପଚଂ ପୃଚ୍ଛସି ପ୍ରଭୋ । କିଂ ତେ ବନ୍ଧୁର୍ ଅସୌ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅଭଵତ୍ ସଂସ୍ତୁତୋ ଽଥ ଵା
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏହି ଚଣ୍ଡାଳକୁ ଏତେ ଚେଷ୍ଟା କରି କାହିଁକି ପଛରୁଛନ୍ତି? ସେ କି ଆପଣଙ୍କର କିଛି ଆତ୍ମୀୟ, କିମ୍ବା ଆପଣ କେବେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି କି?
ଏଵଂ କଥଯତୋ ଗ୍ରାମ୍ଯାନ୍ ଗାଧିଃ ପୃଚ୍ଛନ୍ ପୁନଃ ପୁନଃ । ସର୍ଵେଷୁ ତତ୍ର ଗ୍ରାମେଷୁ ମାସମ୍ ଏକମ୍ ଉଵାସ ସଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ ଗାଧି ଗ୍ରାମବାସୀମାନେଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପଚାରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଗ୍ରାମରେ ଏକ ମାସ ରହିଲେ।
ଯଥା ତେନାନୁଭୂତଂ ତଚ୍ ଛ୍ଵପଚତ୍ଵଂ ତଥୈଵ ତୈଃ । ଗ୍ରାମୀଣୈସ୍ ତସ୍ଯ କଥିତଂ ସର୍ଵୈର୍ ଏଵାଵିଖଣ୍ଡିତମ୍
ଯେପରି ଗାଧି ନିଜେ ଚଣ୍ଡାଳ ଜୀବନ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ସମସ୍ତ ଗ୍ରାମବାସୀ ତାଙ୍କୁ ସେହି କଥା ଏକଥିରେ କହିଲେ।
ଅଵ୍ଯାହତଂ ସକଲହୂନମୁଖାଦ୍ ଅଥୈତଦ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ସମ୍ଯଗ୍ ଅଵଲୋକ୍ଯ ଯଥାନୁଭୂତମ୍ । ଗାଧିଶ୍ ଶଶାଙ୍କମଲଵଦ୍ ଧୃଦଯେ ଵିରୂଢଂ ଗୂଢାକୃତିଃ ପରମଵିସ୍ମଯମ୍ ଆଜଗାମ
ଏହି କଥା ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁଁହରୁ ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ଶୁଣି, ନିଜ ଅନୁଭୂତିକୁ ଭଲରେ ବିଚାର କରି, ଗାଧିଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରର ଚିହ୍ନ ପରି ଲୁଚିଥିବା ଭାବରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗଭୀର ଭାବେ ଦଳିଗଲା।
ଲୁଠିତଂ ଶ୍ଵପଚାଗାରଂ ପୁନର୍ ଵିସ୍ମଯଵାନ୍ ଯଯୌ । ଗାଧିର୍ ମନୋ ହି ନାଯାତି ତୃପ୍ତିମ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯଦର୍ଶନେ
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିପୁରି, ଗାଧି ପୁଣିଥରେ ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ଘରକୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ; କାରଣ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ କେବେ ତୃପ୍ତି ମାନେନାହିଁ।