ତତ୍ରାପଶ୍ଯଦ୍ ଅସୌ ସର୍ଵଂ ଵିଷଣ୍ଣଵଦନଂ ଜନମ୍ । ଜାଲଂ କୁଙ୍କୁମପୁଷ୍ପାଣାଂ ଭୁକ୍ତମୂଲମ୍ ଇଵାଖୁନା
ସେଠାରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁହଁ ହେଲା ମାନ୍ଦ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି କୁଁଜିରେ ଥିବା କୁଙ୍କୁମ ଫୁଲ ତଳ ଉନ୍ମୂଳିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ମନ୍ତ୍ରିଣୋ ନାଗରା ନାର୍ଯସ୍ ତତସ୍ ତେ ତଂ ମହୀପତିମ୍ । ନାସ୍ପ୍ରାକ୍ଷୁର୍ ଅପି ତିଷ୍ଠନ୍ତଂ ଗୃହ ଏଵ ଶଵଂ ଯଥା
ମନ୍ତ୍ରୀ, ନଗରବାସୀ ଓ ନାରୀମାନେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଘରେ ଥିବା ମୃତଦେହକୁ ଯେପରି ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ କଥା ହେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲେ ନାହିଁ।
ଭୃତ୍ଯାଶ୍ ଚାକୃତସତ୍କାରଂ ଦୂର ଏଵ ତମ୍ ଅତ୍ଯଜନ୍ । ଦୁଃଖଯୁକ୍ତା ଘନସ୍ନେହା ଅପି ବାଲଶଵଂ ଯଥା
ତାଙ୍କର ଭୃତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ଦୂରରେ ରହିଲେ, ଯେପରି ଲୋକେ ଛୁଆ ମୃତଦେହକୁ ଦେଖି ଦୁଃଖ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନିକଟକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅନାନନ୍ଦମୁଖଂ ଶ୍ଯାମଶରୀରଂ ଶ୍ରୀଵିଵର୍ଜିତମ୍ । ଦଗ୍ଧଂ ସ୍ଥଲମ୍ ଇଵୈନଂ ତେ ବହ୍ଵ୍ ଅମନ୍ଯନ୍ତ ନାକୁଲାଃ
ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦ ନଥିଲା, ଦେହ କଳା ଓ ତେଜ ହୀନ ଦେଖି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜଳିଯାଇଥିବା ଜମି ପରି ଅଦୃଷ୍ଟ କଲେ, କୌଣସି ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ।
ଧୂମାଯମାନଦେହସ୍ଯ ପରିତାପଦଶାଵତୀ । ନାଢୌକତାସ୍ଯ ଜନତା ପାର୍ଶ୍ଵମ୍ ଅଗ୍ନିଗିରେର୍ ଇଵ
ଧୂଆଁରେ ଢାକିଯାଇଥିବା ତାଙ୍କ ଦେହ ଦେଖି ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଜଳୁଥିବା ପାହାଡ଼ ପାଖରେ ଯିବାକୁ ଭୟ କରିଥିବା ପରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୂରରେ ରଖିଲେ।
ମନ୍ଦୋତ୍ସାହସମୁଦ୍ଭୂତାସ୍ ତନ୍ଵ୍ଯସ୍ ସଙ୍ଘାତଵର୍ଜିତାଃ । ଏତଦାଜ୍ଞାଃ ପରଂ ପ୍ରାପୁର୍ ଭସ୍ମନୀଵାମ୍ବୁଵିପ୍ରୁଷଃ
ଅଳ୍ପ ଉତ୍ସାହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଏହି ଆଦେଶଗୁଡ଼ିକ, କୌଣସି ଭଲ ସହାୟତା ନଥିବାରୁ, ଗରମ ଛାର ଉପରେ ପାଣିର ଛିଟା ଯେମିତି ହରାଯାଏ, ସେମିତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
କ୍ରୂରକର୍ମକରାକାରାତ୍ ସଙ୍ଗତୋ ଽଶୁଭଦାଯିନଃ । ତସ୍ମାଦ୍ ଵିଶେଷେଣ ଜନା ରାକ୍ଷସାଦ୍ ଇଵ ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ତାଙ୍କର କଠୋର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଖରାପ ସଙ୍ଗ ଦେଖି, ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଏଭଳି ଦୂରେଇ ଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଲୋକେ ରାକ୍ଷସ ଦେଖି ଭୟରେ ପଳାଯାନ୍ତି।
ଏକ ଏଵ ବଭୂଵାସୌ ଜନମଧ୍ଯଗତୋ ଽପି ସନ୍ । ଅର୍ଥାଦିଗୁଣନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପରଦେଶ ଇଵାଧ୍ଵଗଃ
ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକା ହେଇଗଲେ, ଧନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ ହରାଇ, ଅଜଣା ଦେଶର ଯାତ୍ରୀ ପରି ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଭୃଶମ୍ ଆରଟତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅସ୍ମୈ ନାଲାପଂ ନାଗରା ଦଦୁଃ । ମୁକ୍ତାଜାଲଯୁତାଯାପି କୀଚକାଯାଧ୍ଵଗା ଇଵ
ସେ ଯେତେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ ମଧ୍ୟ, ସହରବାସୀ ତାଙ୍କ ସହ କିଛି କଥା ହେଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ମୁକ୍ତା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା କୀଚକାକୁ ଯାତ୍ରୀମାନେ ଦୂରେଇ ଯାନ୍ତି।
ଅଥ ସର୍ଵେ ଵଯଂ ଦୀର୍ଘଂ କାଲଂ ଶ୍ଵପଚଦୂଷିତାଃ । ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତୈର୍ ନ ଶୁଦ୍ଧାସ୍ ସ୍ମଃ ପ୍ରଵିଶାମୋ ହୁତାଶନମ୍
ତେବେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ବହୁଦିନ ଧରି ମୃତଦେହ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲୁ, କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲୁନି। ତେଣୁ ଆମେ ଭାବିଲୁ— ଆସ, ଆମେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା।
ଇତି ନିର୍ଣୀଯ ନଗରେ ନାଗରା ମନ୍ତ୍ରିଣସ୍ ତଥା । ଅଭିତୋ ଜ୍ଵଲଯାମ୍ ଆସୁଶ୍ ଚିତାଶ୍ ଶତସହସ୍ରଶଃ
ଏଭଳି ନିଷ୍ପତ୍ତି କରି, ସହରର ଲୋକମାନେ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଶତ-ଶହ ଚିତା ଜଳାଇଲେ।
ଜ୍ଵଲିତାସ୍ଵ୍ ଅଭିତସ୍ ତାସୁ ତାରକାସ୍ଵ୍ ଇଵ ଖେ ତଦା । ବଭୂଵ ନଗରଂ ସର୍ଵମ୍ ଆକ୍ରନ୍ଦପରମାନଵମ୍
ସେଇ ସମୟରେ ଚାରିଦିଗରେ ଚିତାଗୁଡ଼ିକ ଜ୍ୱଳିଉଥିବା ବେଳେ, ସମଗ୍ର ସହର ଅତ୍ୟଧିକ କାନ୍ଦଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା, ଯେପରି ଆକାଶ ତାରାରେ ଭରିଯାଏ।
କରୁଣାରାଵମୁଖରୈଃ କଲତ୍ରୈର୍ ବାଷ୍ପଵର୍ଷିଭିଃ । ଅଵଷ୍ଟବ୍ଧଜ୍ଵଲତ୍କୁଣ୍ଡପାତସଜ୍ଜଜନଵ୍ରଜମ୍
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ କଷ୍ଟରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଲୁହର ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଲୋକମାନେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଚିତାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ପଡ଼ିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇଥିଲେ।
ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡପ୍ରଵିଷ୍ଟାନାଂ ମନ୍ତ୍ରିଣାଂ ଭୃତ୍ଯରୋଦନୈଃ । କ୍ରନ୍ଦଦ୍ରଥ୍ଯଂ ଧ୍ଵନଦ୍ଗର୍ତମ୍ ଅରଣ୍ଯମ୍ ଇଵ ମାରୁତୈଃ
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ଦାସମାନେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ସମସ୍ତ ରାସ୍ତାକୁ ହୁଁକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ବାତାସର ଗୁଞ୍ଜନ ଶୁଣାଯାଏ।
ଚିତିଦୀପିତଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରମାଂସମାଂସଲଗନ୍ଧଯା । ଜାତନୀହାରମ୍ ଉତ୍ପାତଵାତ୍ଯଯାଵକରୈର୍ ଧୁତୈଃ
ଚିତାରେ ପୁରାହିତମାନଙ୍କ ମାଂସ ପୋଡ଼ିବାର ଗନ୍ଧ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଛଡ଼ାଇ ଥିଲା, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ବଡ଼ ବାତ୍ୟା ଏହି ଅସ୍ଥିଭସ୍ମକୁ ଉଡ଼ାଇ ନେଉଥିଲା।
ଵାତଦୀର୍ଘଵସାଗନ୍ଧଧୂତାନୀତଖଗୋମ୍ଭିତୈଃ । ଅନ୍ତ୍ରୈର୍ ଵ୍ଯୋମଗତୈଶ୍ ଛନ୍ନଂ ଭାସ୍କରଂ ଜଲଦୈର୍ ଇଵ
ବାତାସରେ ପୋଡ଼ା ଚର୍ବିର ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଆକାଶରେ ଅନ୍ତ୍ର ଆକର୍ଷିତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭିଡ଼ ଲାଗିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ମେଘ ଢାକିଦେଇଥିବା ପରି ଏହି ପକ୍ଷୀମାନେ ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କରିଥିଲେ।
ଵାତୋଦ୍ଧୂତଚିତାଵହ୍ନିପ୍ରଜ୍ଵଲତ୍ପୁରମଣ୍ଡଲମ୍ । ଉଡ୍ଡୀନାଗ୍ନିକଣଵ୍ରାତତାରାକ୍ରାନ୍ତଦିଗନ୍ତରମ୍
ବାତାସରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଚିତା ଅଗ୍ନିରେ ସମଗ୍ର ସହର ଜ୍ୱଳିଉଠିଥିଲା, ଆଗୁଣର ଚିଙ୍ଗାରି ଗୋଟିଏ ତାରାମାଳା ପରି ଆକାଶର ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଭରିଦେଇଥିଲା।
ପ୍ରମତ୍ତତସ୍କରଂ କ୍ରନ୍ଦଦ୍ବାଲକାନ୍ତକୁମାରକମ୍ । ସନ୍ତ୍ରସ୍ତନାଗରାପାସ୍ତଜୀଵିତାସ୍ଥମ୍ ଅସଂସ୍ଥିତି
ମଦରେ ମତ ଚୋରମାନେ ଇଠୁଏଠି ଘୁରୁଥିଲେ, ଛୁଆ ଓ ଯୁବକମାନେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଭୟଭୀତ ନାଗରିକମାନେ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ଥିରତା ଛାଇଯାଇଥିଲା।
ଅରକ୍ଷିତଗୃହଂ ଚୌରଲୁଣ୍ଠିତାଖିଲସଞ୍ଚଯମ୍ । ତ୍ଯକ୍ତପୁତ୍ରକଲତ୍ରଂ ଚ ମରଣଵ୍ଯଗ୍ରନାଗରମ୍
ଘରଗୁଡ଼ିକ ରକ୍ଷା ବିନା ଥିଲା, ସମସ୍ତ ସଞ୍ଚୟ ଚୋରମାନେ ଲୁଟିନେଇଥିଲେ, ଲୋକମାନେ ନିଜ ପିଲା ଓ ଜଣାନୀମାନେ ଛାଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ସହର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଇଥିଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ ତଥା ଵର୍ତମାନେ କଷ୍ଟେ ଵିଧିଵିପର୍ଯଯେ । ଅଶେଷଜନତାନାଶେ କଲ୍ପାନ୍ତସଦୃଶସ୍ଥିତୌ
ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଓ ଭାଗ୍ୟର ଉଲ୍ଟାଅବସ୍ଥାରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥା ଏକ କଳ୍ପାନ୍ତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ରାଜ୍ଯସଜ୍ଜନସମ୍ପର୍କପଵିତ୍ରୀକୃତଧୀରଧୀଃ । ଗଵଲଶ୍ ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ଶୋକଵ୍ଯାକୁଲଚେତନଃ
ରାଜ୍ୟର ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କ ସହ ମିଶି ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଗବଳ, ଶୋକରେ ଭରିଯାଇଥିବା ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ମଦର୍ଥମ୍ ଅତ୍ଯନର୍ଥୋ ଽଯଂ ଦେଶେ ଽସ୍ମିନ୍ ସ୍ଥିତିମ୍ ଆଗତଃ । ଅକାଲକଲ୍ପାନ୍ତସମସ୍ ସର୍ଵନାଯକନାଶନଃ
ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଏଠାରେ ଆସି ରହିଛି—ଏହା ଏକ ଅସମୟରେ ଆସିଥିବା ଯୁଗାନ୍ତ ଭଳି, ସମସ୍ତ ନେତାମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଉଛି।
କିଂ ମେ ଦୁଃଖିତଜୀଵେନ ମରଣଂ ମେ ମହୋତ୍ସଵଃ । ଲୋକନିନ୍ଦ୍ଯସ୍ଯ ଦୁର୍ଜନ୍ତୋର୍ ଜୀଵିତାନ୍ ମରଣଂ ଵରମ୍
ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ଏହି ଜୀବନ ମୋ ପାଇଁ କଣ କାମର? ମୋ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେବ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ପାଇଁ ଜୀବନ ଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଭଲ।
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଗଵଲୋ ଜ୍ଵଲିତେ ଜ୍ଵଲନେ ପୁରଃ । ପତଙ୍ଗଵଦ୍ ଅନୁଦ୍ଵେଗମ୍ ଅକରୋଦ୍ ଆହୁତିଂ ଵପୁଃ
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଗବଳ ନିଜେ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇନାହିଁ, ଆଗରେ ଜଳୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ନିଜ ଶରୀର ଆହୁତି ଦେଲେ, ପୋକା ଭଳି।
ତସ୍ମିନ୍ ବଲାଦ୍ ଗଵଲନାମ୍ନି ହୁତାଶରାଶୌ ଦେହେ ପତତ୍ଯ୍ ଅଵଯଵାକୁଲତାଂ ପ୍ରଯାତେ । ସ୍ଵାଙ୍ଗାଵଦାହଦହନସ୍ଫୁରଣାନୁରୋଧାଦ୍ ଅନ୍ତର୍ଜଲେ ଝଗିତି ବୋଧମ୍ ଅଵାପ ଗାଧିଃ
ଗବଳ ନାମକ ଏହି ଦେହ ଜବରଦସ୍ତି ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଲା, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ବିକୃତ ହେବାରେ, ନିଜ ଦେହର ତୀବ୍ର ଜଳନ ଅନୁସାରେ, ଗାଧି ତୁରନ୍ତ ପାଣିରେ ସଚେତନତା ପାଇଲେ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏଭଳି ମୁନି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ପରେ, ଦିନ ଧୀରେ ଧୀରେ ସଂଧ୍ୟାବେଳକୁ ଯାଇଲା ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ନଦୀତଟରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହିତ ସେମାନେ ଗଲେ।
ମୁହୂର୍ତଦ୍ଵିତଯେନାଥ ଗାଧେର୍ ଆଧିଭରଭ୍ରମାତ୍ । ପ୍ରଶଶାମାକୁଲୀଭାଵୋ ଵେଲାଵତ୍ତ୍ଵମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଧେଃ
ଏହାପରେ, କେବଳ ଦୁଇଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ଗାଧିଙ୍କ ମନର ଭାର ଓ ଚିନ୍ତା ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା, ଯେପରି ଦୁଧରା ଲହରୀ ସମୁଦ୍ରରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ପଯୋନିର୍ମାଣସମ୍ମୋହାତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ସ ଵିରରାମ ହ । କଲ୍ପାନ୍ତସମଯେ ବ୍ରହ୍ମା ଜଗଦ୍ଵିରଚନାଦ୍ ଇଵ
ପାଣିର ମାୟାରେ ମନ ଭ୍ରମିତ ହେବାରୁ, ସେ ଏହି ଅବସ୍ଥାରୁ ବାହାରିଗଲେ, ଯେପରି ଏକ ଯୁଗର ଶେଷରେ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କାମରୁ ବିରତ ହୁଅନ୍ତି।
ବୋଧମ୍ ଆପ ଶନୈଶ୍ ଶାନ୍ତସ୍ ସ୍ଵମ୍ ଏଵୋନ୍ନିଦ୍ରଧୀରଧୀଃ । କ୍ଷୀଵତାଯାଂ ପ୍ରଶାନ୍ତାଯାଂ ଯଥା ପରିଣତାସଵଃ
ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ସ୍ୱଚେତନାକୁ ପୁନି ପାଇଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ନିଜେ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା, ଯେପରି ପାକା ମଦ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇଦଂ କାର୍ଯମ୍ ଇଦଂ ନେତି ଦଦର୍ଶ ହ । ନିଶାଵ୍ଯପଗମେ ଲୋକୋ ଯଥା କ୍ଷୀଣତମଃପଟେ
ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖିଲେ—‘ଏହି ମୁଁ, ଏହି ମୋର କାମ, ଏହି ମୋର ନୁହେଁ’—ଯେପରି ରାତି ଶେଷରେ ଅନ୍ଧାର ହଟିଗଲାପରେ ସାରା ସଂସାରକୁ ଲୋକେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖନ୍ତି।