ପ୍ରଲପତ୍ଯ୍ ଏକ ଏଵାସାଵ୍ ଅଟଵ୍ଯାଂ ଦୁଃଖକର୍ଷିତଃ । ଵିଯୂଥ ଇଵ ସାରଙ୍ଗୋ ଵିଗତାସ୍ଥୋ ଽସ୍ରୁଲୋଚନଃ
ସେ ଏକାକି ଜଙ୍ଗଲରେ ଦୁଃଖରେ ଭାରି ହୋଇ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଉଥିଲେ, ଝୁଡ଼ିରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିବା ହରିଣ ପରି କନ୍ଦୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଲୁହାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଦିନାନି କତିଚିତ୍ ତତ୍ର ନୀତ୍ଵା ଶୋକପରୀତଧୀଃ । ଜହୌ ସ୍ଵଦେଶଂ ସଂଶୁଷ୍କପଦ୍ମଂ ସର ଇଵାଣ୍ଡଜଃ
ସେଠାରେ କିଛି ଦିନ ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ରହିଲେ, ପରେ ତାଙ୍କର ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତାଙ୍କ ଦେଶକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପରି ମାଛପାକି ଶୁଖିଯାଇଥିବା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ଥିବା ପୋଖରୀକୁ ପକ୍ଷୀ ଛାଡ଼ିଯାଏ।
ଵିଜହାର ବହୂନ୍ ଦେଶାନ୍ ଅନାସ୍ଥଶ୍ ଚିନ୍ତଯାନ୍ଵିତଃ । ପ୍ରେର୍ଯମାଣ ଇଵାନ୍ଯେନ ଵାତନୁନ୍ନ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ସେ ଅନେକ ଦେଶ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, କିଛି ଆସକ୍ତି ନଥିଲା, ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କାହାରୋ ଚାପରେ ଚାଲୁଥିବା ପରି, ବାତାସରେ ହେଉଥିବା ମେଘପରି।
ଏକଦା ପ୍ରାପ କୀରାଣାଂ ମଣ୍ଡଲେ ଶ୍ରୀମତୀଂ ପୁରୀମ୍ । ଖେ ଽନୂରୁର୍ ଵିହରଞ୍ ଶୂନ୍ଯେ ସଦ୍ଵିମାନମ୍ ଇଵାମରଃ
ଏକ ଦିନ, ଆକାଶରେ ପକ୍ଷୀ ଭଳି ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ତୋତାପକ୍ଷୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ଏକ ଶୋଭାମୟ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା ଏମିତି ଶୂନ୍ୟ ଥିଲା ଯେପରି ଦେବତା ଜଣେ ଖାଲି ସ୍ୱର୍ଗର ମହଳ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ନୃତ୍ଯଦ୍ରତ୍ନାଂଶୁକଚ୍ଛନ୍ନମାର୍ଗଵୃକ୍ଷଲତାଙ୍ଗନାମ୍ । ଆଗୁଲ୍ଫଂ କୀର୍ଣକୁସୁମାଂ ନନ୍ଦନାନ୍ତରସୁନ୍ଦରୀମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ନୃତ୍ୟକାରୀ ମହିଳାମାନେ, ମଣିମାଳା ଓ ରତ୍ନର ପଟାଶାରେ ଢାକା, ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ଗୁଂଗୁର ଚାରିପାଖରେ ଫୁଲ ଛିଟାଇଥିଲା, ସେସବୁ ନନ୍ଦନବନର ଅନ୍ତର୍ଗୁଡ଼ିକୁ ମଧୁର ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା।
ସାମନ୍ତୈର୍ ଲଲନାଭିଶ୍ ଚ ନାଗରୈଶ୍ ଚ ନିରନ୍ତରମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗମାର୍ଗୋପମଂ ରାଜମାର୍ଗମ୍ ଅସ୍ଯାମ୍ ଅଵାପ ସଃ
ସେଠାରେ ସେ ଏକ ରାଜପଥକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ସଦା ରାଜାଙ୍କର ସାଥୀ, ନାଗରିକ ଓ ଜନାନୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, ସେହିପଥ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପଥ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ମଣିରତ୍ନକୃତାଗାରଂ ତତ୍ର ମଙ୍ଗଲହସ୍ତିନମ୍ । ଦଦର୍ଶାମଲଶୈଲେନ୍ଦ୍ରମ୍ ଇଵ ସଞ୍ଚାରଚଞ୍ଚଲମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଏକ ମଣି ଓ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଘର ଭିତରେ ଥିବା ମଙ୍ଗଳକର ହାତୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଏକ ଅନ୍ଧାର ପାହାଡ଼ ପରି ଚଞ୍ଚଳ ଭାବେ ଚଳିଥିଲା।
ମୃତେ ରାଜନି ରାଜାର୍ଥଂ ଵିହରନ୍ତମ୍ ଇତସ୍ ତତଃ । ରତ୍ନଜ୍ଞମ୍ ଇଵ ରତ୍ନୋର୍ଵ୍ଯାଂ ଚିନ୍ତାମଣିଦିଦୃକ୍ଷଯା
ରାଜାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଏଠୁ ସେଠି ଘୁରୁଥିଲେ, ଯେପରି ରତ୍ନର ଜଣେ ଜଣାଶି ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଭୂମିକୁ ତଲାଶ କରେ।
ତମ୍ ଅସୌ ଶ୍ଵପଚୋ ନାଗଂ କୌତୁକୋଦାରଯା ଦୃଶା । ଚିରମ୍ ଆଲୋକଯାମ୍ ଆସ ସ୍ପନ୍ଦଯୁକ୍ତାଚଲୋପମମ୍
ଏକ ଶ୍ୱପଚ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଆଖି ବଡ଼ କରି, ସେହି ହାତୀକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଜୀବନ୍ତ ଥିବା ଏକ ଅଚଳ ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖୁଥିବା ପରି।
ଆଲୋକଯନ୍ତମ୍ ଆଦାଯ ତଂ କରେଣ ସ ଵାରଣଃ । ସ୍ଵକଟେ ଽଯୋଜଯନ୍ ମେରୁସ୍ ତଟେ ଽର୍କମ୍ ଇଵ ସାଦରମ୍
ସେ ହାତୀ, ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖୁଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ଶୁଣ୍ଡରେ ଧରି ସାଧାରଣ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନିଜ ପିଠି ଉପରେ ବସାଇଲେ, ଯେପରି ମେରୁ ପାହାଡ଼ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ତା'ର ଶିଖର ଉପରେ ବସାଇଥାଏ।
ତସ୍ମିନ୍ କଟଗତେ ନେଦୁର୍ ଜଯଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ଽଭିତଃ । କଲ୍ପାମ୍ବୁଦ ଇଵାକାଶମ୍ ଅଧିରୂଢେ ମହାର୍ଣଵାଃ
ସେ ହାତୀର ପିଠି ଉପରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଚାରିପାଖରେ ବିଜୟ ଢୋଳ ବଜିଲା, ଯେପରି ମହାସାଗରମାନେ ଆକାଶରେ ବୃଷ୍ଟିମେଘ ଚଢ଼ିଲେ ବେଳେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି।
ପୂରିତାଶୋ ବଭୌ ରାଜା ଜଯତୀତି ଜନସ୍ଵନଃ । ଉଦ୍ଯାନେ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧାନାଂ ଵିହଗାନାମ୍ ଇଵାରଵଃ
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଥିବା ରାଜା ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଲୋକମାନେ 'ଜୟ ହେଉ' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଉଦ୍ୟାନରେ ଜାଗ୍ରତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିଁଚିଆନ୍ତି।
ଉଦଭୂଦ୍ ଵନ୍ଦିଵୃନ୍ଦାନାଂ ଘନକୋଲାହଲସ୍ ତତଃ । ଵେଲାଵିଲୁଲିତାମ୍ବୂନାମ୍ ଅମ୍ବୁଧୀନାମ୍ ଇଵ ଧ୍ଵନିଃ
ତାପରେ ବନ୍ଦିମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଇ ଉଲ୍ଲାସ ରଚିଥିଲେ, ସେଠାରେ ତଟରେ ପବନରେ ଉତ୍ତେଜିତ ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ତଂ ତତ୍ରାଵାରଯାମ୍ ଆସୁର୍ ମଣ୍ଡନାର୍ଥଂ ଵରାଙ୍ଗନାଃ । କ୍ଷୀରୋଦଗତମ୍ ଉଦ୍ରତ୍ନା ଲହର୍ଯ ଇଵ ମନ୍ଦରମ୍
ସେଠାରେ ଅନେକ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗ ମଣିମୁକୁତା ଆଣି ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ଶୋଭା ଦେଇଥାଏ।
ମାନିନ୍ଯସ୍ ତଂ ଗୁଣପ୍ରୋତୈର୍ ନାନାରତ୍ନୈର୍ ଅପୂରଯନ୍ । ନାନାପ୍ରଭାପ୍ରଭାଵାଢ୍ଯୈର୍ ଵେଲା ଇଵ ତଟାଚଲମ୍
ମାନମତିକ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଗୁଣରେ ଗଠିତ ରତ୍ନମାଳାରେ ଭରିଦେଲେ, ଯେପରି ନାନାପ୍ରକାର ଆଲୋକରେ ଭରିଥିବା ପାହାଡ଼ମାନେ ସମୁଦ୍ରତଟକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତୁଷାରଶିଶିରସ୍ପର୍ଶୈସ୍ ତାସ୍ ତଂ ହାରୈର୍ ଅଭୂଷଯନ୍ । ଶ୍ଯାମା ନଵନଦୀପୂରୈର୍ ଵର୍ଷାଶ୍ ଶୃଙ୍ଗମ୍ ଇଵୋନ୍ନତମ୍
ତାହାଙ୍କୁ ତୁଷାରର ସିତଳ ସ୍ପର୍ଶ ଥିବା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରାଯାଇଲା, ଏବଂ ଶ୍ୟାମା ନାରୀମାନେ ନୂତନ ନଦୀର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ସହ ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଆଲଙ୍କୃତ କଲେ, ଯେପରି ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ବର୍ଷା ଆବୃତ କରେ।
ଵିଚିତ୍ରଵର୍ଣସୌଗନ୍ଧ୍ଯୈଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ ଆଵଲଯନ୍ ସ୍ତ୍ରିଯଃ । ଵନଂ ମଧୁଶ୍ରିଯ ଇଵ ତଂ ଲୋଲକରପଲ୍ଲଵାଃ
ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଥିବା ଫୁଲରେ ସେହି ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ, ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳ ହାତ ମାନେ ମୃଦୁ ଗଛପତ୍ର ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ମଧୁ ଭରା ଉଦ୍ୟାନକୁ ମଉମାଛି ଘେରି ରହେ।
ନାନାଵର୍ଣରସାମୋଦୈସ୍ ତାସ୍ ତମ୍ ଆଶୁ ଵିଲେପନୈଃ । ଅଲେପଯନ୍ ପ୍ରଭାଜାଲୈସ୍ ତଟ୍ଯୋ ଽଭ୍ରମ୍ ଇଵ ଧାତୁଜୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ, ରସ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଥିବା ଦ୍ରୁତ ଲେପ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାଲିଶ କଲେ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଛୁଆଁ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ନଦୀପାର ଉପରେ ଧାତୁ ଦ୍ୱାରା ରଙ୍ଗିତ ମେଘ ଦେଖାଯାଏ।
ରତ୍ନକାଞ୍ଚନକାନ୍ତୋ ଽସାଵ୍ ଆଦଦେ ଛତ୍ତ୍ରମ୍ ଆତତମ୍ । ସନ୍ଧ୍ଯାଭ୍ରତାରେନ୍ଦୁନଦୀଵ୍ଯାପ୍ତଂ ମେରୁର୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ମଣି ଓ ସୁନାର ଚମକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ସେ ଏକ ବିସ୍ତୃତ ଛତା ଧରିଲେ, ଯେପରି ସନ୍ଧ୍ୟାର ମେଘ, ତାରା ଓ ନଦୀ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇ ମେରୁ ପର୍ବତ ଆକାଶକୁ ଭରି ଦେଉଛି।
ଭୂଷିତସ୍ ସଵିଲାସାଭିର୍ ବାଲଵଲ୍ଲୀଭିର୍ ଆଵୃତଃ । ରତ୍ନପୁଷ୍ପାଂଶୁକାକୀର୍ଣଃ କଲ୍ପଵୃକ୍ଷ ଇଵାବଭୌ
ସେ ଖେଳୁଥିବା କିଶୋର ଲତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ । ରତ୍ନ, ଫୁଲ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଛିଟାଇ ରଖାଯାଇଥିବା ତାଙ୍କ ଦେହ ଏକ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଲାଗୁଥିଲା ।
ତାଦୃଶଂ ତମ୍ ଉପାଜଗ୍ମୁଃ ପରିଵାରସମନ୍ଵିତାଃ । ସର୍ଵାଃ ପ୍ରକୃତଯଃ ଫୁଲ୍ଲଂ ମାର୍ଗଦ୍ରୁମମ୍ ଇଵାଧ୍ଵଗାଃ
ସେଉଠି ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ସମସ୍ତ ସେବକମାନେ ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ, ଯେପରି ରାସ୍ତାଧାରୀ ମାନେ ଫୁଲିଥିବା ଗଛକୁ ଘେରି ଯାଆନ୍ତି ।
ତା ଏନମ୍ ଆସନେ ସୈଂହେ ପ୍ରାପ୍ଯାଭିଷିଷିଚୁଃ କ୍ରମାତ୍ । ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ଗଜେ ଶକ୍ରମ୍ ଐରାଵଣ ଇଵାମରାଃ
ସେମାନେ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚି, ପର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଅଭିଷେକ କଲେ; ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଏଇରାବତ ଉପରେ ବସିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରନ୍ତି ।
ଏଵଂ ସ ଶ୍ଵପଚୋ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ କୀରପୁରାନ୍ତରେ । ଅରଣ୍ଯେ ହରିଣଂ ପୁଷ୍ଟମ୍ ଅପ୍ରାଣମ୍ ଇଵ ଵାଯସଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ଚଣ୍ଡାଳ କିରାପୁର ମଧ୍ୟରେ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ କାଉଁ ମୃତ ଓ ପୁଷ୍ଟ ହରିଣ ପାଇଁଥାଏ ।
କୀରୀକରତଲାମ୍ଭୋଜପ୍ରମୃଷ୍ଟଚରଣାମ୍ବୁଜଃ । ସର୍ଵାଙ୍ଗକୁଙ୍କୁମାଲେପୈସ୍ ସନ୍ଧ୍ଯାମ୍ବୁଧରଶୋଭନଃ
ମୁକୁଟଧାରୀଙ୍କର ହସ୍ତପଦ୍ମ ଛୁଇଁ ଶୁଧା ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କର ପାଦ, ସମଗ୍ର ଦେହ କୁଙ୍କୁମ ଲେପରେ ଶୋଭିତ, ସାନ୍ଧ୍ୟା ବେଳର ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଜଜ୍ଵାଲ କୀରନଗରେ ନାଗରୀଜନଵାନ୍ ଅସୌ । ସିଂହୀଗଣଯୁତସ୍ ସିଂହୋ ଯଥା କୁସୁମିତେ ଵନେ
କୀରା ନଗରରେ ସେ, ସେଠାର ନାଗରିକମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା, ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଜଙ୍ଗଲରେ ସିଂହମାନଙ୍କ ସହିତ ରହୁଥିବା ଏକ ସିଂହ ଭଳି ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ହରିହତମଦନାଗୋତ୍ତାରମୁକ୍ତାକଲାପପ୍ରଵିଚରିତଶରୀରଶ୍ ଶାନ୍ତଚିନ୍ତାଵିଷାଦଃ । ଅରମତ ସ ମହଦ୍ଭିସ୍ ତତ୍ର ଭୋଗୈସ୍ ସରସ୍ଯାଂ ରଵିକରମଦତପ୍ତୋ ଵାରିପୂରୈର୍ ଇଵେଭଃ
ଦେବତାମାନେ ମାରିଦେଇଥିବା ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀଙ୍କ ମୁକୁତରୁ ନିଆଯାଇଥିବା ମୋତିର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ମନେ, ସେଠାରେ ସେ ବଡ଼ ବଡ଼ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ; ଯେପରି ତପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ହାରାନ୍ତି ହାତୀ ଜଳରେ ଶିତଳତା ଅନୁଭବ କରେ।
ପରିଵିସୃତନୃପୌଜାସ୍ ସର୍ଵଦିକ୍ସଂସ୍ଥିତାଜ୍ଞଃ କତିପଯଦିଵସେହାସିଦ୍ଧଦେଶଵ୍ଯଵସ୍ଥଃ । ପ୍ରକୃତିଭିର୍ ଅଲମ୍ ଊଢାଶେଷରାଜତ୍ଵଭାରସ୍ ସ ଗଵଲ ଇତି ନାମ୍ନା ତତ୍ର ରାଜା ବଭୂଵ
ସେ ତାଙ୍କର ରାଜଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ କରି, କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଦେଶକୁ ଶାନ୍ତି ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ରଖି, ସ୍ୱଭାବତଃ ସମସ୍ତ ରାଜତ୍ୱ ଭାର ବହନ କରି, ସେଠାରେ 'ଗବଳ' ନାମରେ ରାଜା ହେଲେ।
ଵିଲାସିନୀଭିର୍ ଵଲିତୋ ମନ୍ତ୍ରିମଣ୍ଡଲପୂଜିତଃ । ଵନ୍ଦିତସ୍ ସର୍ଵସାମନ୍ତୈଶ୍ ଛତ୍ତ୍ରଚାମରମାଲିତଃ
ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳାମାନେ ଚାରିପଟେ ରହିଥିଲେ, ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳର ମାନ୍ୟତା ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇଥିଲେ, ପଡ଼ୋସି ରାଜାମାନେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ଛତା, ବିଶିଖି ଓ ମାଳା ସହିତ ସେ ପାଳିତ ହେଉଥିଲେ।
ସିଦ୍ଧାନୁଶାସନଃ କାନ୍ତୋ ଜ୍ଞାତରାଜ୍ଯଗୁଣକ୍ରମଃ । ଵୀତଶୋକଭଯାଯାସସ୍ ତତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତମହାପଦଃ
ସିଦ୍ଧମାନେ ଯେମିତି ଶିଖ୍ୟା ଦେଇଥିଲେ, ସେ ସେହିପରି ରାଜ୍ୟ ଚାଳାଉଥିଲେ, ଦେଖିବାକୁ ଆକର୍ଷକ ଥିଲେ, ରାଜଧର୍ମର ଗୁଣ ଓ କ୍ରମ ଭଲଭାବେ ଜାଣିଥିଲେ, ଦୁଃଖ, ଭୟ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦବୀ ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ଵିସ୍ମୃତାତ୍ମପ୍ରଭାଵୋ ଽଭୂଦ୍ ଅନିଶଂ ସ୍ତଵମଙ୍ଗଲୈଃ । ଆନନ୍ଦାପୂର୍ଣଯା ଵୃତ୍ତ୍ଯା ଭୃଶଂ କ୍ଷୀଵ ଇଵାସଵୈଃ
ସେ ନିଜର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ, ସବୁବେଳେ ସ୍ତୁତି ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ରହିଥିଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମଦିରା ପିଇଥିବା ପରି ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।