ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ଵନକୁଞ୍ଜେଷୁ ସୁପ୍ତଂ ଗିରିଦରୀଷୁ ଚ । ନିଲୀନଂ ପତ୍ତ୍ରକୁଞ୍ଜେଷୁ ଗୁଲ୍ମକେଷୁ କୃତାଲଯମ୍
ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଗଛମାନଙ୍କ ଛାୟାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଶୁଏଥିଲେ, ପତ୍ରର ଝୁପଡ଼ିରେ ଲୁଚିଥିଲେ, ଝାଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଆଶ୍ରୟ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
କିଙ୍କିରାତାଵତଂସାଢ୍ଯଂ ଯୂଥିକାସ୍ରଗ୍ଵିଭୂଷିତମ୍ । କେତକୋତ୍ତଂସସୁଭଗଂ ସହକାରସ୍ରଗାକୁଲମ୍
କିଙ୍କିରାଟ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଯୂଥିକା ଫୁଲର ହାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, କେତକୀ ଫୁଲ ଚୁଲରେ ଲଗାଇ ରହିଥିବା ଏବଂ ସହକାର ଫୁଲର ମାଳାରେ ଘିରିଥିବା ଏହି ଶରୀର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଏ।
ଲୁଲିତଂ ପୁଷ୍ପଶଯ୍ଯାସୁ ଭ୍ରାନ୍ତମ୍ ଅବ୍ଧିତଟେଷୁ ଚ । ତଜ୍ଜ୍ଞଂ କାନନକୋଶେଷୁ ବହୁଜ୍ଞଂ ମୃଗମାରଣେ
ଫୁଲର ଶଯ୍ୟାରେ ଗଡ଼ାଯାଉଥିବା, ନଦୀତଟରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା, ଅରଣ୍ୟର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ପଶୁ ଶିକାରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲା।
ପ୍ରାସୂତ ସୋ ଽଥ ଶୈଲେଷୁ ପୁତ୍ରାନ୍ ନିଜକୁଲାଙ୍କୁରାନ୍ । ଅତ୍ଯନ୍ତଵିଷମୋଦର୍କାନ୍ ଖଦିରଃ କଣ୍ଟକାନ୍ ଇଵ
ପରେ, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ସେ ନିଜ ବଂଶର ଅଙ୍କୁର ସମାନ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ଦେଲା, ଯେଉଁମାନେ ଖଦିର ଗଛର କାଁଟା ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଫଳ ଦେଇଥିଲେ।
କଲତ୍ରଵନ୍ତଂ ସମ୍ପନ୍ନଂ ସ୍ଥିତଂ ପ୍ରକ୍ଷୀଣଯୌଵନମ୍ । ଶନୈର୍ ଜର୍ଜରତାଂ ଯାତଂ ଵୃଷ୍ଟିହୀନମ୍ ଇଵ ସ୍ଥଲମ୍
ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଥିବା, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ସ୍ଥିରତା ପାଇଥିବା, ଯୁବାବସ୍ଥା ଶେଷ ହୋଇଯିବା ପରେ ସେ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଦୁର୍ବଳତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା, ଯେପରି ଅଵର୍ଷା ହୋଇଥିବା ଜମି।
ତତୋ ହୂନହତଗ୍ରାମଂ ଜନ୍ମଦେଶମ୍ ଉପେତ୍ଯ ତମ୍ । ସଂସ୍ଥିତଂ ମଠିକାଂ ପର୍ଣୈଃ କୃତ୍ଵା ଦୂରେ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଵତ୍
ତାପରେ, ନିଜ ଜନ୍ମସ୍ଥଳ ଯାହା ଲୁଟି ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା, ସେଠାକୁ ପୁଣି ଫେରି, ସେ ଦୂରେ ଏକ ପତ୍ରର ଝୋପଡ଼ି ତିଆରି କଲେ, ଯେପରି ଏକ ମହା ଋଷି ରହନ୍ତି।
ଜରାଜରଢତାଂ ଯାତଂ ସ୍ଵଦେହସମପୁତ୍ରକମ୍ । ଜୀର୍ଣପ୍ରାଯରସଶ୍ଵଭ୍ରତମାଲତରୁସନ୍ନିଭମ୍
ବୟସ ଓ ଜରାରେ ଦେହ ଏବଂ ପୁଅମାନେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏକ ପୁରୁଣା ଗଡ଼ିଆ ଅଥବା ଶୁଷ୍କ ମାଳ ଗଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପ୍ରୌଢଂ ଶ୍ଵପଚଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯଂ କୁର୍ଵାଣଂ ବହୁବାନ୍ଧଵମ୍ । କରଞ୍ଜକୁଞ୍ଜଵନଵତ୍ ପରାଂ ଵୃଦ୍ଧିମ୍ ଉପାଗତଂ
ଅନେକ ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଅପବିତ୍ର ପରିବାରରେ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଉଢ଼ତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, କରଞ୍ଜ ଗଛର ଝାଡି ପରି ଅତି ବୃଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଅଥାପଶ୍ଯଦ୍ ଅସୌ ଗାଧିର୍ ଯାଵତ୍ ତସ୍ଯ କଲତ୍ରିଣଃ । ଜରଢଶ୍ଵପଚେଶସ୍ଯ ସ୍ଵାତ୍ମନୋ ଭ୍ରମକାରିଣଃ
ତାପରେ, ଗାଧି ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଯେଉଁଖଣ୍ଡ ସେ ବୃଦ୍ଧ ଅପବିତ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କର ଜୀବନସାଥୀ ଥିଲେ, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଓ ଅସ୍ଥିର କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ କଲତ୍ରମ୍ ଅଶେଷେଣ ନୀତମ୍ ଆଦୃତମନ୍ଯୁନା । ଆସାରପଵନେନାଶୁ ଵନପର୍ଣଗଣୋ ଯଥା
ସେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୁଃଖର ପବନରେ ଉଡ଼ିଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲର ପତ୍ରମାନେ ଅମୂଲ୍ୟ ବାତାସରେ ତୁରନ୍ତ ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ପ୍ରଲପତ୍ଯ୍ ଏକ ଏଵାସାଵ୍ ଅଟଵ୍ଯାଂ ଦୁଃଖକର୍ଷିତଃ । ଵିଯୂଥ ଇଵ ସାରଙ୍ଗୋ ଵିଗତାସ୍ଥୋ ଽସ୍ରୁଲୋଚନଃ
ସେ ଏକାକି ଜଙ୍ଗଲରେ ଦୁଃଖରେ ଭାରି ହୋଇ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଉଥିଲେ, ଝୁଡ଼ିରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିବା ହରିଣ ପରି କନ୍ଦୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଲୁହାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଦିନାନି କତିଚିତ୍ ତତ୍ର ନୀତ୍ଵା ଶୋକପରୀତଧୀଃ । ଜହୌ ସ୍ଵଦେଶଂ ସଂଶୁଷ୍କପଦ୍ମଂ ସର ଇଵାଣ୍ଡଜଃ
ସେଠାରେ କିଛି ଦିନ ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ରହିଲେ, ପରେ ତାଙ୍କର ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତାଙ୍କ ଦେଶକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପରି ମାଛପାକି ଶୁଖିଯାଇଥିବା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ଥିବା ପୋଖରୀକୁ ପକ୍ଷୀ ଛାଡ଼ିଯାଏ।
ଵିଜହାର ବହୂନ୍ ଦେଶାନ୍ ଅନାସ୍ଥଶ୍ ଚିନ୍ତଯାନ୍ଵିତଃ । ପ୍ରେର୍ଯମାଣ ଇଵାନ୍ଯେନ ଵାତନୁନ୍ନ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ସେ ଅନେକ ଦେଶ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, କିଛି ଆସକ୍ତି ନଥିଲା, ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କାହାରୋ ଚାପରେ ଚାଲୁଥିବା ପରି, ବାତାସରେ ହେଉଥିବା ମେଘପରି।
ଏକଦା ପ୍ରାପ କୀରାଣାଂ ମଣ୍ଡଲେ ଶ୍ରୀମତୀଂ ପୁରୀମ୍ । ଖେ ଽନୂରୁର୍ ଵିହରଞ୍ ଶୂନ୍ଯେ ସଦ୍ଵିମାନମ୍ ଇଵାମରଃ
ଏକ ଦିନ, ଆକାଶରେ ପକ୍ଷୀ ଭଳି ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ତୋତାପକ୍ଷୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ଏକ ଶୋଭାମୟ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା ଏମିତି ଶୂନ୍ୟ ଥିଲା ଯେପରି ଦେବତା ଜଣେ ଖାଲି ସ୍ୱର୍ଗର ମହଳ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ନୃତ୍ଯଦ୍ରତ୍ନାଂଶୁକଚ୍ଛନ୍ନମାର୍ଗଵୃକ୍ଷଲତାଙ୍ଗନାମ୍ । ଆଗୁଲ୍ଫଂ କୀର୍ଣକୁସୁମାଂ ନନ୍ଦନାନ୍ତରସୁନ୍ଦରୀମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ନୃତ୍ୟକାରୀ ମହିଳାମାନେ, ମଣିମାଳା ଓ ରତ୍ନର ପଟାଶାରେ ଢାକା, ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ଗୁଂଗୁର ଚାରିପାଖରେ ଫୁଲ ଛିଟାଇଥିଲା, ସେସବୁ ନନ୍ଦନବନର ଅନ୍ତର୍ଗୁଡ଼ିକୁ ମଧୁର ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା।
ସାମନ୍ତୈର୍ ଲଲନାଭିଶ୍ ଚ ନାଗରୈଶ୍ ଚ ନିରନ୍ତରମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗମାର୍ଗୋପମଂ ରାଜମାର୍ଗମ୍ ଅସ୍ଯାମ୍ ଅଵାପ ସଃ
ସେଠାରେ ସେ ଏକ ରାଜପଥକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ସଦା ରାଜାଙ୍କର ସାଥୀ, ନାଗରିକ ଓ ଜନାନୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, ସେହିପଥ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପଥ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ମଣିରତ୍ନକୃତାଗାରଂ ତତ୍ର ମଙ୍ଗଲହସ୍ତିନମ୍ । ଦଦର୍ଶାମଲଶୈଲେନ୍ଦ୍ରମ୍ ଇଵ ସଞ୍ଚାରଚଞ୍ଚଲମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଏକ ମଣି ଓ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଘର ଭିତରେ ଥିବା ମଙ୍ଗଳକର ହାତୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଏକ ଅନ୍ଧାର ପାହାଡ଼ ପରି ଚଞ୍ଚଳ ଭାବେ ଚଳିଥିଲା।
ମୃତେ ରାଜନି ରାଜାର୍ଥଂ ଵିହରନ୍ତମ୍ ଇତସ୍ ତତଃ । ରତ୍ନଜ୍ଞମ୍ ଇଵ ରତ୍ନୋର୍ଵ୍ଯାଂ ଚିନ୍ତାମଣିଦିଦୃକ୍ଷଯା
ରାଜାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଏଠୁ ସେଠି ଘୁରୁଥିଲେ, ଯେପରି ରତ୍ନର ଜଣେ ଜଣାଶି ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଭୂମିକୁ ତଲାଶ କରେ।
ତମ୍ ଅସୌ ଶ୍ଵପଚୋ ନାଗଂ କୌତୁକୋଦାରଯା ଦୃଶା । ଚିରମ୍ ଆଲୋକଯାମ୍ ଆସ ସ୍ପନ୍ଦଯୁକ୍ତାଚଲୋପମମ୍
ଏକ ଶ୍ୱପଚ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଆଖି ବଡ଼ କରି, ସେହି ହାତୀକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଜୀବନ୍ତ ଥିବା ଏକ ଅଚଳ ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖୁଥିବା ପରି।
ଆଲୋକଯନ୍ତମ୍ ଆଦାଯ ତଂ କରେଣ ସ ଵାରଣଃ । ସ୍ଵକଟେ ଽଯୋଜଯନ୍ ମେରୁସ୍ ତଟେ ଽର୍କମ୍ ଇଵ ସାଦରମ୍
ସେ ହାତୀ, ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖୁଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ଶୁଣ୍ଡରେ ଧରି ସାଧାରଣ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନିଜ ପିଠି ଉପରେ ବସାଇଲେ, ଯେପରି ମେରୁ ପାହାଡ଼ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ତା'ର ଶିଖର ଉପରେ ବସାଇଥାଏ।
ତସ୍ମିନ୍ କଟଗତେ ନେଦୁର୍ ଜଯଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ଽଭିତଃ । କଲ୍ପାମ୍ବୁଦ ଇଵାକାଶମ୍ ଅଧିରୂଢେ ମହାର୍ଣଵାଃ
ସେ ହାତୀର ପିଠି ଉପରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଚାରିପାଖରେ ବିଜୟ ଢୋଳ ବଜିଲା, ଯେପରି ମହାସାଗରମାନେ ଆକାଶରେ ବୃଷ୍ଟିମେଘ ଚଢ଼ିଲେ ବେଳେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି।
ପୂରିତାଶୋ ବଭୌ ରାଜା ଜଯତୀତି ଜନସ୍ଵନଃ । ଉଦ୍ଯାନେ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧାନାଂ ଵିହଗାନାମ୍ ଇଵାରଵଃ
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଥିବା ରାଜା ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଲୋକମାନେ 'ଜୟ ହେଉ' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଉଦ୍ୟାନରେ ଜାଗ୍ରତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିଁଚିଆନ୍ତି।
ଉଦଭୂଦ୍ ଵନ୍ଦିଵୃନ୍ଦାନାଂ ଘନକୋଲାହଲସ୍ ତତଃ । ଵେଲାଵିଲୁଲିତାମ୍ବୂନାମ୍ ଅମ୍ବୁଧୀନାମ୍ ଇଵ ଧ୍ଵନିଃ
ତାପରେ ବନ୍ଦିମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଇ ଉଲ୍ଲାସ ରଚିଥିଲେ, ସେଠାରେ ତଟରେ ପବନରେ ଉତ୍ତେଜିତ ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ତଂ ତତ୍ରାଵାରଯାମ୍ ଆସୁର୍ ମଣ୍ଡନାର୍ଥଂ ଵରାଙ୍ଗନାଃ । କ୍ଷୀରୋଦଗତମ୍ ଉଦ୍ରତ୍ନା ଲହର୍ଯ ଇଵ ମନ୍ଦରମ୍
ସେଠାରେ ଅନେକ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗ ମଣିମୁକୁତା ଆଣି ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ଶୋଭା ଦେଇଥାଏ।
ମାନିନ୍ଯସ୍ ତଂ ଗୁଣପ୍ରୋତୈର୍ ନାନାରତ୍ନୈର୍ ଅପୂରଯନ୍ । ନାନାପ୍ରଭାପ୍ରଭାଵାଢ୍ଯୈର୍ ଵେଲା ଇଵ ତଟାଚଲମ୍
ମାନମତିକ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଗୁଣରେ ଗଠିତ ରତ୍ନମାଳାରେ ଭରିଦେଲେ, ଯେପରି ନାନାପ୍ରକାର ଆଲୋକରେ ଭରିଥିବା ପାହାଡ଼ମାନେ ସମୁଦ୍ରତଟକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତୁଷାରଶିଶିରସ୍ପର୍ଶୈସ୍ ତାସ୍ ତଂ ହାରୈର୍ ଅଭୂଷଯନ୍ । ଶ୍ଯାମା ନଵନଦୀପୂରୈର୍ ଵର୍ଷାଶ୍ ଶୃଙ୍ଗମ୍ ଇଵୋନ୍ନତମ୍
ତାହାଙ୍କୁ ତୁଷାରର ସିତଳ ସ୍ପର୍ଶ ଥିବା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରାଯାଇଲା, ଏବଂ ଶ୍ୟାମା ନାରୀମାନେ ନୂତନ ନଦୀର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ସହ ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଆଲଙ୍କୃତ କଲେ, ଯେପରି ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ବର୍ଷା ଆବୃତ କରେ।
ଵିଚିତ୍ରଵର୍ଣସୌଗନ୍ଧ୍ଯୈଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ ଆଵଲଯନ୍ ସ୍ତ୍ରିଯଃ । ଵନଂ ମଧୁଶ୍ରିଯ ଇଵ ତଂ ଲୋଲକରପଲ୍ଲଵାଃ
ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଥିବା ଫୁଲରେ ସେହି ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ, ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳ ହାତ ମାନେ ମୃଦୁ ଗଛପତ୍ର ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ମଧୁ ଭରା ଉଦ୍ୟାନକୁ ମଉମାଛି ଘେରି ରହେ।
ନାନାଵର୍ଣରସାମୋଦୈସ୍ ତାସ୍ ତମ୍ ଆଶୁ ଵିଲେପନୈଃ । ଅଲେପଯନ୍ ପ୍ରଭାଜାଲୈସ୍ ତଟ୍ଯୋ ଽଭ୍ରମ୍ ଇଵ ଧାତୁଜୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ, ରସ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଥିବା ଦ୍ରୁତ ଲେପ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାଲିଶ କଲେ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଛୁଆଁ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ନଦୀପାର ଉପରେ ଧାତୁ ଦ୍ୱାରା ରଙ୍ଗିତ ମେଘ ଦେଖାଯାଏ।
ରତ୍ନକାଞ୍ଚନକାନ୍ତୋ ଽସାଵ୍ ଆଦଦେ ଛତ୍ତ୍ରମ୍ ଆତତମ୍ । ସନ୍ଧ୍ଯାଭ୍ରତାରେନ୍ଦୁନଦୀଵ୍ଯାପ୍ତଂ ମେରୁର୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ମଣି ଓ ସୁନାର ଚମକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ସେ ଏକ ବିସ୍ତୃତ ଛତା ଧରିଲେ, ଯେପରି ସନ୍ଧ୍ୟାର ମେଘ, ତାରା ଓ ନଦୀ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇ ମେରୁ ପର୍ବତ ଆକାଶକୁ ଭରି ଦେଉଛି।
ଭୂଷିତସ୍ ସଵିଲାସାଭିର୍ ବାଲଵଲ୍ଲୀଭିର୍ ଆଵୃତଃ । ରତ୍ନପୁଷ୍ପାଂଶୁକାକୀର୍ଣଃ କଲ୍ପଵୃକ୍ଷ ଇଵାବଭୌ
ସେ ଖେଳୁଥିବା କିଶୋର ଲତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ । ରତ୍ନ, ଫୁଲ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଛିଟାଇ ରଖାଯାଇଥିବା ତାଙ୍କ ଦେହ ଏକ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଲାଗୁଥିଲା ।