ହୂନମଣ୍ଡଲପର୍ଯନ୍ତଗ୍ରାମୋପାନ୍ତନିଵାସିନାମ୍ । ଶ୍ଵପଚାନାଂ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଗର୍ଭେ ସ୍ଥିତମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆକୁଲମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ଶ୍ମଶାନ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଗ୍ରାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବସୁଥିବା ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ମହିଳାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଅଶାନ୍ତ ଏବଂ ଚିନ୍ତିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି।
ଗର୍ଭଵାସଭଯାକ୍ରାନ୍ତଂ ପୀଡିତଂ ପେଲଵାଙ୍ଗକମ୍ । ଶ୍ଵପଚୀହୃଦଯେ ସୁପ୍ତଂ ଶ୍ଵଵିଷ୍ଠାଯାମ୍ ଇଵାଙ୍କୁରମ୍
ଗର୍ଭବାସର ଭୟରେ ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ଦେହରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରୁଥିବା, ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ମହିଳାର ହୃଦୟରେ ଶୁଏଇଥିବା, ଏକ ଅଙ୍କୁର ଯେପରି କୁକୁରର ମଳ ଭିତରେ ରହିଥାଏ, ସେପରି ନିଜକୁ ଦେଖିଲେ।
ଶନୈଃ ପକ୍ଵତଯା କାଲେ ପ୍ରସୂତଂ ମେଚକଚ୍ଛଵିମ୍ । ଶ୍ଵପଚ୍ଯା ପ୍ରାଵୃଷେଵାବ୍ଦଂ ଶ୍ଯାଵମ୍ ଆଵଲିତଂ ମଲୈଃ
କ୍ରମେ ସମୟ ଆସିଲା, ତାହାପରେ ସେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ମହିଳାର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ମାଟି ଓ ମଳରେ ଲପେଟାଯାଇଥିବା, ମଳିନ ଚାମଡ଼ି ସହିତ, ଶରଦ୍ରୁତ ମେଘ ପରି କଳା ଏବଂ ମେଳା ଅବସ୍ଥାରେ।
ସମ୍ପନ୍ନଂ ଶ୍ଵପଚାଗାରେ ଶିଶୁଂ ଶ୍ଵପଚଵଲ୍ଲଭମ୍ । ଇତଶ୍ ଚେତଶ୍ ଚ ଗଚ୍ଛନ୍ତମ୍ ଉତ୍ପୀଡମ୍ ଇଵ ଯାମୁନମ୍
ଏକ ଅଛୁତ ଘରରେ, ଅଛୁତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଶିଶୁଟିଏ, ଏଠୁ ସେଠୁ ଘୁରୁଥିଲା, ତରଙ୍ଗରେ ବିକଳ ଯମୁନା ନଦୀ ପରି।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଦଶାଂ ଯାତଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ଷୋଡଶାବ୍ଦିକମ୍ । ପୀଵରାଂସମ୍ ଉଦାରାଙ୍ଗଂ ପଯୋଦମ୍ ଇଵ ମେଦୁରମ୍
ବାରଷ ବୟସକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶୋଳଷ ବର୍ଷରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଚଉଡ଼ ଶୋଉଳ ଓ ଉଦାର ଦେହ ଥିଲା, ଘନ ମେଘ ପରି ଦୃଢ଼ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସାରମେଯପରୀଵାରଂ ଵିହରନ୍ତଂ ଵନାଦ୍ ଵନମ୍ । ନିଘ୍ନନ୍ତଂ ମୃଗଲକ୍ଷାଣି ପୌଲିନ୍ଦୀଂ ସ୍ଥିତିମ୍ ଆସ୍ଥିତମ୍
କୁକୁରମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ଏକ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଘୁରୁଥିଲା, ହରିଣ ଦଳକୁ ମାରୁଥିଲା, ଅଦିବାସୀ ଜୀବନରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥିଲା।
ତମାଲଂ ଲତଯେଵାଥ ଶ୍ରିତଂ ଶ୍ଵପଚକାନ୍ତଯା । ସ୍ତନସ୍ତବକଶାଲିନ୍ଯା ନଵପଲ୍ଲଵହସ୍ତଯା
ତାଳ ଗଛକୁ ଲତା ଯେପରି ଜଡ଼ିଥାଏ, ସେପରି ଅଛୁତଙ୍କର କନ୍ୟା, ତରୁଣ ପତ୍ର ପରି ହାତ ଓ ମାଳା ପରି ସ୍ତନ ସହିତ, ସେଠାରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲା।
ଶ୍ଯାମଯା କଲିକାଜାଲଦଶନାମଲମାଲଯା । ନଵଵଲ୍ଲଭଯା ଭୂରିଵିଲାସଵଲିତାଙ୍ଗଯା
ଗାଢ଼ କଳାବର୍ଣ୍ଣ ଜୁବତୀ, ମୁକୁର୍ଚ୍ଛିତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ତାଜା ପ୍ରେମିକ ସହିତ, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଚଞ୍ଚଳ ଭାବରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଵିଲସନ୍ତଂ ଵନାନ୍ତେଷୁ ତଯା ସହ ନଵେଷ୍ଟଯା । ଶ୍ଯାମଲଂ ଶ୍ଯାମଯା ଭୃଙ୍ଗଂ ଭୃଙ୍ଗ୍ଯେଵ କୁସୁମର୍ଦ୍ଧିଷୁ
ସେ ନୂତନ ସାଥି ସହିତ ଜଙ୍ଗଲ ଧାରରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ଗାଢ଼ କଳା ଯୁବକ ଏବଂ କଳା ଯୁବତୀ, ଫୁଲ ରେ ଭୃଙ୍ଗ ଓ ଭୃଙ୍ଗୀ ଯେପରି ମିଶିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧୁର ମିଳନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ।
ନଵପର୍ଣଲତାପତ୍ତ୍ରଵସନଂ ଵ୍ଯସନାନ୍ତରମ୍ । ଵିନ୍ଧ୍ଯକାନ୍ତାରମ୍ ଆକାରମ୍ ଅଭ୍ଯାଗତମ୍ ଇଵୋଦ୍ଭଟମ୍
ତାଜା ପତ୍ର ଓ ଲତାର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଅନ୍ୟ ଧରଣର କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଥିବା, ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଯେ, ସେ ଏକ ଅଜଣା ଅତିଥି ଭଳି ଭିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ନୂଆ ଆସିଥିବା ଅପରିଚିତ ମଣିଷ।
ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ଵନକୁଞ୍ଜେଷୁ ସୁପ୍ତଂ ଗିରିଦରୀଷୁ ଚ । ନିଲୀନଂ ପତ୍ତ୍ରକୁଞ୍ଜେଷୁ ଗୁଲ୍ମକେଷୁ କୃତାଲଯମ୍
ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଗଛମାନଙ୍କ ଛାୟାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଶୁଏଥିଲେ, ପତ୍ରର ଝୁପଡ଼ିରେ ଲୁଚିଥିଲେ, ଝାଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଆଶ୍ରୟ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
କିଙ୍କିରାତାଵତଂସାଢ୍ଯଂ ଯୂଥିକାସ୍ରଗ୍ଵିଭୂଷିତମ୍ । କେତକୋତ୍ତଂସସୁଭଗଂ ସହକାରସ୍ରଗାକୁଲମ୍
କିଙ୍କିରାଟ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଯୂଥିକା ଫୁଲର ହାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, କେତକୀ ଫୁଲ ଚୁଲରେ ଲଗାଇ ରହିଥିବା ଏବଂ ସହକାର ଫୁଲର ମାଳାରେ ଘିରିଥିବା ଏହି ଶରୀର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଏ।
ଲୁଲିତଂ ପୁଷ୍ପଶଯ୍ଯାସୁ ଭ୍ରାନ୍ତମ୍ ଅବ୍ଧିତଟେଷୁ ଚ । ତଜ୍ଜ୍ଞଂ କାନନକୋଶେଷୁ ବହୁଜ୍ଞଂ ମୃଗମାରଣେ
ଫୁଲର ଶଯ୍ୟାରେ ଗଡ଼ାଯାଉଥିବା, ନଦୀତଟରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା, ଅରଣ୍ୟର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ପଶୁ ଶିକାରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲା।
ପ୍ରାସୂତ ସୋ ଽଥ ଶୈଲେଷୁ ପୁତ୍ରାନ୍ ନିଜକୁଲାଙ୍କୁରାନ୍ । ଅତ୍ଯନ୍ତଵିଷମୋଦର୍କାନ୍ ଖଦିରଃ କଣ୍ଟକାନ୍ ଇଵ
ପରେ, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ସେ ନିଜ ବଂଶର ଅଙ୍କୁର ସମାନ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ଦେଲା, ଯେଉଁମାନେ ଖଦିର ଗଛର କାଁଟା ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଫଳ ଦେଇଥିଲେ।
କଲତ୍ରଵନ୍ତଂ ସମ୍ପନ୍ନଂ ସ୍ଥିତଂ ପ୍ରକ୍ଷୀଣଯୌଵନମ୍ । ଶନୈର୍ ଜର୍ଜରତାଂ ଯାତଂ ଵୃଷ୍ଟିହୀନମ୍ ଇଵ ସ୍ଥଲମ୍
ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଥିବା, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ସ୍ଥିରତା ପାଇଥିବା, ଯୁବାବସ୍ଥା ଶେଷ ହୋଇଯିବା ପରେ ସେ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଦୁର୍ବଳତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା, ଯେପରି ଅଵର୍ଷା ହୋଇଥିବା ଜମି।
ତତୋ ହୂନହତଗ୍ରାମଂ ଜନ୍ମଦେଶମ୍ ଉପେତ୍ଯ ତମ୍ । ସଂସ୍ଥିତଂ ମଠିକାଂ ପର୍ଣୈଃ କୃତ୍ଵା ଦୂରେ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଵତ୍
ତାପରେ, ନିଜ ଜନ୍ମସ୍ଥଳ ଯାହା ଲୁଟି ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା, ସେଠାକୁ ପୁଣି ଫେରି, ସେ ଦୂରେ ଏକ ପତ୍ରର ଝୋପଡ଼ି ତିଆରି କଲେ, ଯେପରି ଏକ ମହା ଋଷି ରହନ୍ତି।
ଜରାଜରଢତାଂ ଯାତଂ ସ୍ଵଦେହସମପୁତ୍ରକମ୍ । ଜୀର୍ଣପ୍ରାଯରସଶ୍ଵଭ୍ରତମାଲତରୁସନ୍ନିଭମ୍
ବୟସ ଓ ଜରାରେ ଦେହ ଏବଂ ପୁଅମାନେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏକ ପୁରୁଣା ଗଡ଼ିଆ ଅଥବା ଶୁଷ୍କ ମାଳ ଗଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପ୍ରୌଢଂ ଶ୍ଵପଚଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯଂ କୁର୍ଵାଣଂ ବହୁବାନ୍ଧଵମ୍ । କରଞ୍ଜକୁଞ୍ଜଵନଵତ୍ ପରାଂ ଵୃଦ୍ଧିମ୍ ଉପାଗତଂ
ଅନେକ ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଅପବିତ୍ର ପରିବାରରେ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଉଢ଼ତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, କରଞ୍ଜ ଗଛର ଝାଡି ପରି ଅତି ବୃଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଅଥାପଶ୍ଯଦ୍ ଅସୌ ଗାଧିର୍ ଯାଵତ୍ ତସ୍ଯ କଲତ୍ରିଣଃ । ଜରଢଶ୍ଵପଚେଶସ୍ଯ ସ୍ଵାତ୍ମନୋ ଭ୍ରମକାରିଣଃ
ତାପରେ, ଗାଧି ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଯେଉଁଖଣ୍ଡ ସେ ବୃଦ୍ଧ ଅପବିତ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କର ଜୀବନସାଥୀ ଥିଲେ, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଓ ଅସ୍ଥିର କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ କଲତ୍ରମ୍ ଅଶେଷେଣ ନୀତମ୍ ଆଦୃତମନ୍ଯୁନା । ଆସାରପଵନେନାଶୁ ଵନପର୍ଣଗଣୋ ଯଥା
ସେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୁଃଖର ପବନରେ ଉଡ଼ିଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲର ପତ୍ରମାନେ ଅମୂଲ୍ୟ ବାତାସରେ ତୁରନ୍ତ ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ପ୍ରଲପତ୍ଯ୍ ଏକ ଏଵାସାଵ୍ ଅଟଵ୍ଯାଂ ଦୁଃଖକର୍ଷିତଃ । ଵିଯୂଥ ଇଵ ସାରଙ୍ଗୋ ଵିଗତାସ୍ଥୋ ଽସ୍ରୁଲୋଚନଃ
ସେ ଏକାକି ଜଙ୍ଗଲରେ ଦୁଃଖରେ ଭାରି ହୋଇ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଉଥିଲେ, ଝୁଡ଼ିରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିବା ହରିଣ ପରି କନ୍ଦୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଲୁହାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଦିନାନି କତିଚିତ୍ ତତ୍ର ନୀତ୍ଵା ଶୋକପରୀତଧୀଃ । ଜହୌ ସ୍ଵଦେଶଂ ସଂଶୁଷ୍କପଦ୍ମଂ ସର ଇଵାଣ୍ଡଜଃ
ସେଠାରେ କିଛି ଦିନ ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ରହିଲେ, ପରେ ତାଙ୍କର ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତାଙ୍କ ଦେଶକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପରି ମାଛପାକି ଶୁଖିଯାଇଥିବା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ଥିବା ପୋଖରୀକୁ ପକ୍ଷୀ ଛାଡ଼ିଯାଏ।
ଵିଜହାର ବହୂନ୍ ଦେଶାନ୍ ଅନାସ୍ଥଶ୍ ଚିନ୍ତଯାନ୍ଵିତଃ । ପ୍ରେର୍ଯମାଣ ଇଵାନ୍ଯେନ ଵାତନୁନ୍ନ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ସେ ଅନେକ ଦେଶ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, କିଛି ଆସକ୍ତି ନଥିଲା, ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କାହାରୋ ଚାପରେ ଚାଲୁଥିବା ପରି, ବାତାସରେ ହେଉଥିବା ମେଘପରି।
ଏକଦା ପ୍ରାପ କୀରାଣାଂ ମଣ୍ଡଲେ ଶ୍ରୀମତୀଂ ପୁରୀମ୍ । ଖେ ଽନୂରୁର୍ ଵିହରଞ୍ ଶୂନ୍ଯେ ସଦ୍ଵିମାନମ୍ ଇଵାମରଃ
ଏକ ଦିନ, ଆକାଶରେ ପକ୍ଷୀ ଭଳି ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ତୋତାପକ୍ଷୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ଏକ ଶୋଭାମୟ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା ଏମିତି ଶୂନ୍ୟ ଥିଲା ଯେପରି ଦେବତା ଜଣେ ଖାଲି ସ୍ୱର୍ଗର ମହଳ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ନୃତ୍ଯଦ୍ରତ୍ନାଂଶୁକଚ୍ଛନ୍ନମାର୍ଗଵୃକ୍ଷଲତାଙ୍ଗନାମ୍ । ଆଗୁଲ୍ଫଂ କୀର୍ଣକୁସୁମାଂ ନନ୍ଦନାନ୍ତରସୁନ୍ଦରୀମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ନୃତ୍ୟକାରୀ ମହିଳାମାନେ, ମଣିମାଳା ଓ ରତ୍ନର ପଟାଶାରେ ଢାକା, ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ଗୁଂଗୁର ଚାରିପାଖରେ ଫୁଲ ଛିଟାଇଥିଲା, ସେସବୁ ନନ୍ଦନବନର ଅନ୍ତର୍ଗୁଡ଼ିକୁ ମଧୁର ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା।
ସାମନ୍ତୈର୍ ଲଲନାଭିଶ୍ ଚ ନାଗରୈଶ୍ ଚ ନିରନ୍ତରମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗମାର୍ଗୋପମଂ ରାଜମାର୍ଗମ୍ ଅସ୍ଯାମ୍ ଅଵାପ ସଃ
ସେଠାରେ ସେ ଏକ ରାଜପଥକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ସଦା ରାଜାଙ୍କର ସାଥୀ, ନାଗରିକ ଓ ଜନାନୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, ସେହିପଥ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପଥ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ମଣିରତ୍ନକୃତାଗାରଂ ତତ୍ର ମଙ୍ଗଲହସ୍ତିନମ୍ । ଦଦର୍ଶାମଲଶୈଲେନ୍ଦ୍ରମ୍ ଇଵ ସଞ୍ଚାରଚଞ୍ଚଲମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଏକ ମଣି ଓ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଘର ଭିତରେ ଥିବା ମଙ୍ଗଳକର ହାତୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଏକ ଅନ୍ଧାର ପାହାଡ଼ ପରି ଚଞ୍ଚଳ ଭାବେ ଚଳିଥିଲା।
ମୃତେ ରାଜନି ରାଜାର୍ଥଂ ଵିହରନ୍ତମ୍ ଇତସ୍ ତତଃ । ରତ୍ନଜ୍ଞମ୍ ଇଵ ରତ୍ନୋର୍ଵ୍ଯାଂ ଚିନ୍ତାମଣିଦିଦୃକ୍ଷଯା
ରାଜାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଏଠୁ ସେଠି ଘୁରୁଥିଲେ, ଯେପରି ରତ୍ନର ଜଣେ ଜଣାଶି ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଭୂମିକୁ ତଲାଶ କରେ।
ତମ୍ ଅସୌ ଶ୍ଵପଚୋ ନାଗଂ କୌତୁକୋଦାରଯା ଦୃଶା । ଚିରମ୍ ଆଲୋକଯାମ୍ ଆସ ସ୍ପନ୍ଦଯୁକ୍ତାଚଲୋପମମ୍
ଏକ ଶ୍ୱପଚ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଆଖି ବଡ଼ କରି, ସେହି ହାତୀକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଜୀବନ୍ତ ଥିବା ଏକ ଅଚଳ ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖୁଥିବା ପରି।
ଆଲୋକଯନ୍ତମ୍ ଆଦାଯ ତଂ କରେଣ ସ ଵାରଣଃ । ସ୍ଵକଟେ ଽଯୋଜଯନ୍ ମେରୁସ୍ ତଟେ ଽର୍କମ୍ ଇଵ ସାଦରମ୍
ସେ ହାତୀ, ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖୁଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ଶୁଣ୍ଡରେ ଧରି ସାଧାରଣ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନିଜ ପିଠି ଉପରେ ବସାଇଲେ, ଯେପରି ମେରୁ ପାହାଡ଼ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ତା'ର ଶିଖର ଉପରେ ବସାଇଥାଏ।