ବାନ୍ଧଵାକ୍ରନ୍ଦସଂରମ୍ଭକୋଲାହଲଗତା ଗିରଃ । ସ୍ନେହଭାଵଵିଚାରାର୍ଥଂ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତମ୍ ଇଵ ଯତ୍ନତଃ
ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବଙ୍କର କାନ୍ଦଣ ଓ ହାହାକାର ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ସ୍ନେହର ଅର୍ଥ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣୁଥିଲା।
ଅଥ ତତ୍କାଲକଲ୍ଲୋଲପ୍ରଲାପାକୁଲଚେଷ୍ଟିତୈଃ । ସୋରସ୍ତାଡନମ୍ ଉଚ୍ଛୂନନେତ୍ରଵାରିଭିର୍ ଆପ୍ଲୁତୈଃ
ତାହା ପରେ, ସେ ସମୟର ଅସ୍ଥିର ଚଳନ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥାବାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟରେ, ଦୁଃଖର ଆଘାତରେ ଫୁଲିଯାଇଥିବା ଆଖିରୁ ବହୁଥିବା ଲୁହରେ ସେ ଶରୀର ପୁରାପୁରି ଭିଜିଯାଇଥିଲା।
କ୍ରମେଣ ସ୍ଵଜନୈଃ କ୍ଷୁବ୍ଧୈସ୍ ତାରାକ୍ରନ୍ଦିତଘର୍ଘରୈଃ । ନିଷ୍କାଲିତମ୍ ଅମଙ୍ଗଲ୍ଯମ୍ ଅପୁନର୍ଦର୍ଶନାଯ ତୈଃ
କ୍ରମେ, ତାହାର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଦୁଃଖରେ ଭାବୁକ ହୋଇ, ତାରାର ଚିତ୍କାର ଓ ଦମ୍ଭଳା ଦେଇ, ଅଶୁଭ୍ର ଭାବରେ ଏହାକୁ ଉଠାଇ ନେଲେ—ଏହାକୁ ପୁଣି କେବେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ ନାହିଁ।
ନୀତଂ ଶ୍ମଶାନମ୍ ଆଶ୍ଯାନଵସାପଙ୍କକଲଙ୍କିତମ୍ । ଶୁଷ୍କାଶୁଷ୍କଜରତ୍କ୍ଲିନ୍ନକଙ୍କାଲଶତସଙ୍କୁଲମ୍
ଏହାକୁ ଶ୍ମଶାନକୁ ନେଇଯାଇଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଚର୍ମ ଓ କାଦର ଦାଗ ଲାଗିଥିଲା, ଏବଂ ଶୁଖିଗଲା, ଅଧପକା ଓ ଭିଜା ହାଡ଼ର ଶତଶଃ ଅଂଶରେ ଭରିଥିଲା।
ଗୃଧ୍ରାଭ୍ରଚ୍ଛନ୍ନସୂର୍ଯାଂଶୁ ଚିତାଜ୍ଵଲନନିସ୍ତମଃ । ଶିଵାଶତମୁଖଜ୍ଵାଲାଜାଲପଲ୍ଲଵିତାଵନି
ଗୃଧ୍ରର ମେଘ ଭଳି ଭିଡ଼ରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଢାକିଯାଇଥିଲା; ଚିତାର ଅଗ୍ନିର ଆଲୋକ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଭେଦିଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଅନେକ ଶିବାର ମୁହଁରୁ ନିସ୍କାସିତ ଅଗ୍ନିର ଶିଖାରେ ଭୂମି ଫୁଲିଉଠିଥିଲା।
ଵହଦ୍ରକ୍ତସରିତ୍ସ୍ନାତମଦ୍ଗୁକଙ୍କୋଗ୍ରଵାଯସମ୍ । ରକ୍ତାର୍ଦ୍ରତନ୍ତ୍ରୀପ୍ରସରଜାଲବଦ୍ଧଜରତ୍ଖଗମ୍
ବଡ଼ ରକ୍ତ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା, ରକ୍ତରେ ଭିଜା ତନ୍ତୁର ଜାଲରେ ଆଟକିଥିବା, ଏହି ବୃଦ୍ଧ ପକ୍ଷୀକୁ କୀଟ, ଗିଧ, କାଉଁ ଓ ଶିଆଳ ଚୁଞ୍ଚି ଖାଉଛନ୍ତି।
ତତ୍ର ତେ ଜ୍ଵଲନେ ଦୀପ୍ତେ ଚକ୍ରୁସ୍ ତଂ ଭସ୍ମସାଚ୍ ଛଵମ୍ । ବାନ୍ଧଵାସ୍ ସଲିଲାପୂରଂ ସମୁଦ୍ରା ଇଵ ଵାଡଵେ
ସେଠାରେ, ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ, ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବମାନେ ସେ ମୃତଦେହକୁ ତାଣ୍ଡାରେ ପରିଣତ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ମେଘରେ ପାଣି ପଡ଼ିଲେ ସମୁଦ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।
ଚିତିଶ୍ ଚଟଚଟାସ୍ଫୋଟୈଶ୍ ଶଵମ୍ ଆଶୁ ଦଦାହ ତମ୍ । ଶୁଷ୍କେନ୍ଧନଵଦ୍ ଉଚ୍ଛୂନଜ୍ଵାଲାଜାଲଜଟାଵତୀ
ଚିତା ଚିତ୍କାର ଶବ୍ଦରେ ତୁରନ୍ତ ସେ ମୃତଦେହକୁ ଜଳାଇଦେଲା, ତାହାର ଅଗ୍ନିଶିଖା ଶୁଖିଲା କାଠ ଭଳି ଉପରକୁ ଲହରି ହେଲା।
ଅତ୍ଯୁଲ୍ଲସଚ୍ଚଟଚଟାରଵମୁକ୍ତଗନ୍ଧଵ୍ଯାପ୍ତାମ୍ବୁଵାହପଟଲୋ ଽସ୍ଥିଚଯଂ ହୁତାଶଃ । ଦନ୍ତୀ ଵିରନ୍ଧ୍ରମ୍ ଇଵ ଵେଣୁଵନଂ ସମନ୍ତାଦ୍ ଉଦ୍ଵାନ୍ତମେଦୁରରସଂ ଦଲଯାଂ ଚକାର
ତୀବ୍ର ଚିତା ଚିତ୍କାର ଶବ୍ଦ ଓ ଗନ୍ଧ ଛାଡ଼ି, ଧୂଆଁର ଚାଦରେ ଅସ୍ଥିର ଗଛକୁ ଢାକିଦେଲା, ଏବଂ ହାତୀ ଯେପରି ବାଁସ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚେରିଦିଏ, ସେପରି ମଜ୍ଜା ଓ ରସକୁ ଚାରିପାଖରେ ଛିଟିଇଦେଲା।
ଅଥାପଶ୍ଯଦ୍ ଅସୌ ଗାଧିସ୍ ସ୍ଵାଧିପୀଵରଯା ଧିଯା । ଅନ୍ତର୍ଜଲସ୍ଥ ଏଵାନ୍ତର୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅନିର୍ମଲେ
ତାପରେ ଗାଧି, ନିଜର ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ, ନିଜକୁ ନିଜ ମନ ଭିତରେ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଜଳ ଭିତରେ ବିଲିନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅଶୁଦ୍ଧତାରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନୁଭବ କରିଲେ।
ହୂନମଣ୍ଡଲପର୍ଯନ୍ତଗ୍ରାମୋପାନ୍ତନିଵାସିନାମ୍ । ଶ୍ଵପଚାନାଂ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଗର୍ଭେ ସ୍ଥିତମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆକୁଲମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ଶ୍ମଶାନ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଗ୍ରାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବସୁଥିବା ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ମହିଳାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଅଶାନ୍ତ ଏବଂ ଚିନ୍ତିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି।
ଗର୍ଭଵାସଭଯାକ୍ରାନ୍ତଂ ପୀଡିତଂ ପେଲଵାଙ୍ଗକମ୍ । ଶ୍ଵପଚୀହୃଦଯେ ସୁପ୍ତଂ ଶ୍ଵଵିଷ୍ଠାଯାମ୍ ଇଵାଙ୍କୁରମ୍
ଗର୍ଭବାସର ଭୟରେ ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ଦେହରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରୁଥିବା, ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ମହିଳାର ହୃଦୟରେ ଶୁଏଇଥିବା, ଏକ ଅଙ୍କୁର ଯେପରି କୁକୁରର ମଳ ଭିତରେ ରହିଥାଏ, ସେପରି ନିଜକୁ ଦେଖିଲେ।
ଶନୈଃ ପକ୍ଵତଯା କାଲେ ପ୍ରସୂତଂ ମେଚକଚ୍ଛଵିମ୍ । ଶ୍ଵପଚ୍ଯା ପ୍ରାଵୃଷେଵାବ୍ଦଂ ଶ୍ଯାଵମ୍ ଆଵଲିତଂ ମଲୈଃ
କ୍ରମେ ସମୟ ଆସିଲା, ତାହାପରେ ସେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ମହିଳାର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ମାଟି ଓ ମଳରେ ଲପେଟାଯାଇଥିବା, ମଳିନ ଚାମଡ଼ି ସହିତ, ଶରଦ୍ରୁତ ମେଘ ପରି କଳା ଏବଂ ମେଳା ଅବସ୍ଥାରେ।
ସମ୍ପନ୍ନଂ ଶ୍ଵପଚାଗାରେ ଶିଶୁଂ ଶ୍ଵପଚଵଲ୍ଲଭମ୍ । ଇତଶ୍ ଚେତଶ୍ ଚ ଗଚ୍ଛନ୍ତମ୍ ଉତ୍ପୀଡମ୍ ଇଵ ଯାମୁନମ୍
ଏକ ଅଛୁତ ଘରରେ, ଅଛୁତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଶିଶୁଟିଏ, ଏଠୁ ସେଠୁ ଘୁରୁଥିଲା, ତରଙ୍ଗରେ ବିକଳ ଯମୁନା ନଦୀ ପରି।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଦଶାଂ ଯାତଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ଷୋଡଶାବ୍ଦିକମ୍ । ପୀଵରାଂସମ୍ ଉଦାରାଙ୍ଗଂ ପଯୋଦମ୍ ଇଵ ମେଦୁରମ୍
ବାରଷ ବୟସକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶୋଳଷ ବର୍ଷରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଚଉଡ଼ ଶୋଉଳ ଓ ଉଦାର ଦେହ ଥିଲା, ଘନ ମେଘ ପରି ଦୃଢ଼ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସାରମେଯପରୀଵାରଂ ଵିହରନ୍ତଂ ଵନାଦ୍ ଵନମ୍ । ନିଘ୍ନନ୍ତଂ ମୃଗଲକ୍ଷାଣି ପୌଲିନ୍ଦୀଂ ସ୍ଥିତିମ୍ ଆସ୍ଥିତମ୍
କୁକୁରମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ଏକ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଘୁରୁଥିଲା, ହରିଣ ଦଳକୁ ମାରୁଥିଲା, ଅଦିବାସୀ ଜୀବନରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥିଲା।
ତମାଲଂ ଲତଯେଵାଥ ଶ୍ରିତଂ ଶ୍ଵପଚକାନ୍ତଯା । ସ୍ତନସ୍ତବକଶାଲିନ୍ଯା ନଵପଲ୍ଲଵହସ୍ତଯା
ତାଳ ଗଛକୁ ଲତା ଯେପରି ଜଡ଼ିଥାଏ, ସେପରି ଅଛୁତଙ୍କର କନ୍ୟା, ତରୁଣ ପତ୍ର ପରି ହାତ ଓ ମାଳା ପରି ସ୍ତନ ସହିତ, ସେଠାରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲା।
ଶ୍ଯାମଯା କଲିକାଜାଲଦଶନାମଲମାଲଯା । ନଵଵଲ୍ଲଭଯା ଭୂରିଵିଲାସଵଲିତାଙ୍ଗଯା
ଗାଢ଼ କଳାବର୍ଣ୍ଣ ଜୁବତୀ, ମୁକୁର୍ଚ୍ଛିତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ତାଜା ପ୍ରେମିକ ସହିତ, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଚଞ୍ଚଳ ଭାବରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଵିଲସନ୍ତଂ ଵନାନ୍ତେଷୁ ତଯା ସହ ନଵେଷ୍ଟଯା । ଶ୍ଯାମଲଂ ଶ୍ଯାମଯା ଭୃଙ୍ଗଂ ଭୃଙ୍ଗ୍ଯେଵ କୁସୁମର୍ଦ୍ଧିଷୁ
ସେ ନୂତନ ସାଥି ସହିତ ଜଙ୍ଗଲ ଧାରରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ଗାଢ଼ କଳା ଯୁବକ ଏବଂ କଳା ଯୁବତୀ, ଫୁଲ ରେ ଭୃଙ୍ଗ ଓ ଭୃଙ୍ଗୀ ଯେପରି ମିଶିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧୁର ମିଳନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ।
ନଵପର୍ଣଲତାପତ୍ତ୍ରଵସନଂ ଵ୍ଯସନାନ୍ତରମ୍ । ଵିନ୍ଧ୍ଯକାନ୍ତାରମ୍ ଆକାରମ୍ ଅଭ୍ଯାଗତମ୍ ଇଵୋଦ୍ଭଟମ୍
ତାଜା ପତ୍ର ଓ ଲତାର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଅନ୍ୟ ଧରଣର କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଥିବା, ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଯେ, ସେ ଏକ ଅଜଣା ଅତିଥି ଭଳି ଭିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ନୂଆ ଆସିଥିବା ଅପରିଚିତ ମଣିଷ।
ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ଵନକୁଞ୍ଜେଷୁ ସୁପ୍ତଂ ଗିରିଦରୀଷୁ ଚ । ନିଲୀନଂ ପତ୍ତ୍ରକୁଞ୍ଜେଷୁ ଗୁଲ୍ମକେଷୁ କୃତାଲଯମ୍
ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଗଛମାନଙ୍କ ଛାୟାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଶୁଏଥିଲେ, ପତ୍ରର ଝୁପଡ଼ିରେ ଲୁଚିଥିଲେ, ଝାଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଆଶ୍ରୟ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
କିଙ୍କିରାତାଵତଂସାଢ୍ଯଂ ଯୂଥିକାସ୍ରଗ୍ଵିଭୂଷିତମ୍ । କେତକୋତ୍ତଂସସୁଭଗଂ ସହକାରସ୍ରଗାକୁଲମ୍
କିଙ୍କିରାଟ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଯୂଥିକା ଫୁଲର ହାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, କେତକୀ ଫୁଲ ଚୁଲରେ ଲଗାଇ ରହିଥିବା ଏବଂ ସହକାର ଫୁଲର ମାଳାରେ ଘିରିଥିବା ଏହି ଶରୀର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଏ।
ଲୁଲିତଂ ପୁଷ୍ପଶଯ୍ଯାସୁ ଭ୍ରାନ୍ତମ୍ ଅବ୍ଧିତଟେଷୁ ଚ । ତଜ୍ଜ୍ଞଂ କାନନକୋଶେଷୁ ବହୁଜ୍ଞଂ ମୃଗମାରଣେ
ଫୁଲର ଶଯ୍ୟାରେ ଗଡ଼ାଯାଉଥିବା, ନଦୀତଟରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା, ଅରଣ୍ୟର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ପଶୁ ଶିକାରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲା।
ପ୍ରାସୂତ ସୋ ଽଥ ଶୈଲେଷୁ ପୁତ୍ରାନ୍ ନିଜକୁଲାଙ୍କୁରାନ୍ । ଅତ୍ଯନ୍ତଵିଷମୋଦର୍କାନ୍ ଖଦିରଃ କଣ୍ଟକାନ୍ ଇଵ
ପରେ, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ସେ ନିଜ ବଂଶର ଅଙ୍କୁର ସମାନ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ଦେଲା, ଯେଉଁମାନେ ଖଦିର ଗଛର କାଁଟା ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଫଳ ଦେଇଥିଲେ।
କଲତ୍ରଵନ୍ତଂ ସମ୍ପନ୍ନଂ ସ୍ଥିତଂ ପ୍ରକ୍ଷୀଣଯୌଵନମ୍ । ଶନୈର୍ ଜର୍ଜରତାଂ ଯାତଂ ଵୃଷ୍ଟିହୀନମ୍ ଇଵ ସ୍ଥଲମ୍
ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଥିବା, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ସ୍ଥିରତା ପାଇଥିବା, ଯୁବାବସ୍ଥା ଶେଷ ହୋଇଯିବା ପରେ ସେ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଦୁର୍ବଳତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା, ଯେପରି ଅଵର୍ଷା ହୋଇଥିବା ଜମି।
ତତୋ ହୂନହତଗ୍ରାମଂ ଜନ୍ମଦେଶମ୍ ଉପେତ୍ଯ ତମ୍ । ସଂସ୍ଥିତଂ ମଠିକାଂ ପର୍ଣୈଃ କୃତ୍ଵା ଦୂରେ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଵତ୍
ତାପରେ, ନିଜ ଜନ୍ମସ୍ଥଳ ଯାହା ଲୁଟି ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା, ସେଠାକୁ ପୁଣି ଫେରି, ସେ ଦୂରେ ଏକ ପତ୍ରର ଝୋପଡ଼ି ତିଆରି କଲେ, ଯେପରି ଏକ ମହା ଋଷି ରହନ୍ତି।
ଜରାଜରଢତାଂ ଯାତଂ ସ୍ଵଦେହସମପୁତ୍ରକମ୍ । ଜୀର୍ଣପ୍ରାଯରସଶ୍ଵଭ୍ରତମାଲତରୁସନ୍ନିଭମ୍
ବୟସ ଓ ଜରାରେ ଦେହ ଏବଂ ପୁଅମାନେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏକ ପୁରୁଣା ଗଡ଼ିଆ ଅଥବା ଶୁଷ୍କ ମାଳ ଗଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପ୍ରୌଢଂ ଶ୍ଵପଚଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯଂ କୁର୍ଵାଣଂ ବହୁବାନ୍ଧଵମ୍ । କରଞ୍ଜକୁଞ୍ଜଵନଵତ୍ ପରାଂ ଵୃଦ୍ଧିମ୍ ଉପାଗତଂ
ଅନେକ ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଅପବିତ୍ର ପରିବାରରେ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଉଢ଼ତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, କରଞ୍ଜ ଗଛର ଝାଡି ପରି ଅତି ବୃଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଅଥାପଶ୍ଯଦ୍ ଅସୌ ଗାଧିର୍ ଯାଵତ୍ ତସ୍ଯ କଲତ୍ରିଣଃ । ଜରଢଶ୍ଵପଚେଶସ୍ଯ ସ୍ଵାତ୍ମନୋ ଭ୍ରମକାରିଣଃ
ତାପରେ, ଗାଧି ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଯେଉଁଖଣ୍ଡ ସେ ବୃଦ୍ଧ ଅପବିତ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କର ଜୀବନସାଥୀ ଥିଲେ, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଓ ଅସ୍ଥିର କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ କଲତ୍ରମ୍ ଅଶେଷେଣ ନୀତମ୍ ଆଦୃତମନ୍ଯୁନା । ଆସାରପଵନେନାଶୁ ଵନପର୍ଣଗଣୋ ଯଥା
ସେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୁଃଖର ପବନରେ ଉଡ଼ିଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲର ପତ୍ରମାନେ ଅମୂଲ୍ୟ ବାତାସରେ ତୁରନ୍ତ ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି।