ଅସଙ୍ଖ୍ଯେଯଜଗଦ୍ଭୂତହୃତ୍ପଦ୍ମକୁହରାଲିନେ । ଜଗତ୍ତ୍ରଯୈକନଲିନୀସରସେ ଵିଷ୍ଣଵେ ନମଃ
ଅସଂଖ୍ୟ ଜୀବମାନଙ୍କର ହୃଦୟର ପଦ୍ମ ଗୁହାରେ ବସିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀ, ଏହି ତିନି ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ପଦ୍ମ ସରୋବରରେ ବିହାର କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ମାଯାମ୍ ଇମାଂ ତ୍ଵଦୁଦିତାଂ ଭଗଵନ୍ ପାରମାତ୍ମିକୀମ୍ । ଦ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମି ସଂସାରନାମ୍ନୀମ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯକାରିଣୀମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯେଉଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମାୟାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ସଂସାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ଯାହା ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେଇ ମାୟାକୁ ଦେଖିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
ଇମାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ମାଯାଂ ତ୍ଵଂ ତତସ୍ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯସି ଚେତ୍ଯ୍ ଅଜଃ । ଉକ୍ତ୍ଵା ଯଯାଵ୍ ଅଦୃଶ୍ଯତ୍ଵଂ ଗାନ୍ଧର୍ଵମ୍ ଇଵ ପତ୍ତନମ୍
ତୁମେ ଏହି ମାୟାକୁ ଦେଖିବେ, ପରେ ଏହାକୁ ଛାଡିଦେବେ—ଏହିପରି କହି, ଜନ୍ମହୀନ ତାହାଁଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଯେପରି ଗାନ୍ଧର୍ବ ନଗର ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଗତେ ଵିଷ୍ଣୌ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଜଲାତ୍ ସ ବ୍ରାହ୍ମଣେଶ୍ଵରଃ । ଶୀତଲାମଲମୂର୍ତିତ୍ଵାଦ୍ ଇନ୍ଦୁଃ କ୍ଷୀରୋଦକାଦ୍ ଇଵ
ବିଷ୍ଣୁ ଯିବା ପରେ, ସେ ମହାବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଳରୁ ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କର ଶୀତଳ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ର କ୍ଷୀରସାଗରରୁ ଉଦୟ ହୁଏ।
ବଭୂଵ ପରିତୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଦର୍ଶନେନ ଜଗତ୍ପତେଃ । ଦର୍ଶନସ୍ପର୍ଶନୈର୍ ଇନ୍ଦୋର୍ ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲମ୍ ଇଵ କୈରଵମ୍
ସେ ଜଗତ୍ପତିଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ତାଙ୍କର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲା, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଓ ସ୍ପର୍ଶରେ କମଳ ଫୁଲିଉଠେ।
ଅଥାସ୍ଯ କତିଚିତ୍ ତସ୍ମିନ୍ ଦିଵସାନି ଯଯୁର୍ ଵନେ । ହରିସନ୍ଦର୍ଶନାନନ୍ଦଵତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣକର୍ମଣା
ତାପରେ, ସେ କିଛି ଦିନ ତାହାଁରେ ଅରଣ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସହିତ ହରିଙ୍କ ଦର୍ଶନର ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ରହିଲେ।
ଏକଦାରବ୍ଧଵାନ୍ ସ୍ନାନଂ ସରସ୍ଯ୍ ଉଦିତପଙ୍କଜେ । ଚିନ୍ତଯନ୍ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଵାକ୍ଯଂ ମହର୍ଷିର୍ ଇଵ ମାନସେ
ଏକ ଦିନ, ସରୋବରରେ ପଦ୍ମ ଖୋଲିଯିବା ବେଳେ ସେ ସ୍ନାନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ମହାର୍ଷି ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ ଥାଏ।
ଅଥ ସ୍ନାନଵିଧାଵ୍ ଅନ୍ତର୍ଜଲମ୍ ଏଷ ଚକାର ହ । ସକଲାଘଵିଘାତାର୍ଥଂ ପରିଵର୍ତନମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ସ୍ନାନ କ୍ରମରେ, ସେ ପାପ ଦୂର କରିବା ଓ ନିଜକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ପାଇଁ ଜଳ ଭିତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଡୁବିଗଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଜଲଵିଧୌ ତସ୍ମିନ୍ ଵିସ୍ମୃତଧ୍ଯାନମନ୍ତ୍ରଧୀଃ । ପର୍ଯସ୍ତସଂଵିତ୍ପ୍ରସରସ୍ ସୋ ଽପଶ୍ଯଜ୍ ଜଲମଧ୍ଯଗଃ
ସେ ଜଳ ଭିତରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ଓ ମନ୍ତ୍ର ମନରୁ ଭୁଲିଗଲା; ଚେତନା ଚାରିପାଖରେ ଛିଟିଗଲା, ଏବଂ ସେ ନିଜକୁ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ।
ମୃତମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମୀଯେ ସଦନେ ଽସୋମ୍ଯତାଂ ଗତମ୍ । ପତିତଂ ଵାତଵେଗେନ କନ୍ଦରାନ୍ତର୍ ଇଵ ଦ୍ରୁମମ୍
ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜ ଘରେ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ହରାଇ ଶୁଅଁଥିବା ଦେଖିଲେ, ଯେମିତି ବାୟୁର ଝଟକାରେ ଗଛ ଗିରି ପାହାଡ଼ର ଝରଣା ଭିତରକୁ ପଡ଼ିଯାଏ।
ପ୍ରାଣାପାନପ୍ରଵାହେଣ ମୁକ୍ତମ୍ ଅନ୍ତମ୍ ଉପାଗତମ୍ । ସଂଶାନ୍ତାଵଯଵସ୍ପନ୍ଦଂ ନିର୍ଵାତ ଇଵ ଷଣ୍ଡକମ୍
ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ବାୟୁର ଧାରା ଛାଡ଼ି ଶରୀର ଶେଷ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲା, ତାହାର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ଜୀବ, ଯେମିତି ପବନ ନଥିବା ସମୟରେ କଣ୍ଟା ଗଛ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଥାଏ।
ପାଣ୍ଡୁରାନନମ୍ ଆମ୍ଲାନଂ ଵୃକ୍ଷପର୍ଣମ୍ ଇଵାରସମ୍ । ଶଵୀଭୂତମ୍ ଅନାହ୍ଲାଦଂ ଛିନ୍ନନାଲମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଜମ୍
ତାହାର ମୁହଁ ହଳଦିଆ ଓ ମୁର୍ଜାଇଯାଇଥିଲା, ଯେମିତି ଗଛର ପତ୍ର ରସ ହରାଇ ଶୁଅଁଯାଏ, ମୃତ ଓ ଆନନ୍ଦ ହୀନ, ଯେମିତି ଡଣ୍ଡ କଟା ହେବା ପରେ ଅମ୍ବୁଜ ଫୁଲ ନିର୍ଜୀବ ହୋଇଯାଏ।
ଵିପର୍ଯସ୍ତେକ୍ଷଣଂ ପ୍ରାତର୍ ମଜ୍ଜତ୍ତାରମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍ । ସାଵଗ୍ରହମ୍ ଇଵ ଗ୍ରାମଂ ସର୍ଵତଃ ପାଂସୁଧୂସରମ୍
ତାହାର ଚକ୍ଷୁ ଉଲ୍ଟା ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯେମିତି ପ୍ରଭାତବେଳେ ଆକାଶ ଅନ୍ଧାରରେ ବିଲୀନ ହେଉଛି, ସମଗ୍ର ଦେହ ଧୂଳିରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଯେମିତି ଦୁଃଖ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଗାଁ ସବୁଠାରୁ ଧୂସର ହୋଇଯାଏ।
ବାଷ୍ପକ୍ଲିନ୍ନମୁଖୈର୍ ଦୀନୈଃ କରୁଣାକ୍ରନ୍ଦକାରିଭିଃ । ଆଵୃତଂ ବନ୍ଧୁଭିଃ ଖିନ୍ନୈଃ କୁରରୈର୍ ଇଵ ପାଦପମ୍
ଦୁଃଖରେ ଭିଜା ମୁହଁ, ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଯାଇଥିବା, କଷ୍ଟରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ; ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା କୁରର ପକ୍ଷୀମାନେ ଗଛକୁ ଘେରି ରହନ୍ତି।
ସେତୁଭଙ୍ଗଗଲଦ୍ଵାରିମ୍ଲାଯମାନମୁଖାବ୍ଜଯା । ନଲିନ୍ଯା ସମଧର୍ମିଣ୍ଯା ଭାର୍ଯଯା ପାଦଯୋଶ୍ ଶ୍ରିତମ୍
ତାଙ୍କର ପାଦ ନିକଟରେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ପରି ମଲିନ ଓ ମୁଝିଯାଇଥିଲା; ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ପୋକର ପୁଲ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଓ ଜଳ ଶୁଖିଯିବା ପରେ ତାହାର ଫୁଲ ମୁଝିଯାଏ, ସେମିତି ଭାଗ୍ୟରେ ସାଥି ହୋଇ ରହିଥିଲେ।
ତାରାକ୍ରନ୍ଦରଣଦ୍ରୂଢପ୍ରଲାପାଲାପମୁଗ୍ଧଯା । ମାତ୍ରା ଗୃହୀତଂ ଚିବୁକେ ନଵଵ୍ଯଞ୍ଜନଲାଞ୍ଛିତେ
ତାଙ୍କର ମାଆ ଶୋକରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଯୁବାବସ୍ଥାର ଚିହ୍ନ ଥିବା ଠୋଠକୁ ଧରିଥିଲେ, ଦୁଃଖରେ ଭରି ଦୟାଳୁ କଥା କହୁଥିଲେ।
ଅନ୍ଯୈଃ ପାର୍ଶ୍ଵଗତୈର୍ ଦୀନୈସ୍ ସ୍ରଵଦସ୍ରୁମୁଖୈର୍ ଜନୈଃ । ଶ୍ରିତଂ ଗଲଦଵଶ୍ଯାଯୈଶ୍ ଶୁଷ୍କପର୍ଣୈର୍ ଇଵ ଦ୍ରୁମମ୍
ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝରୁଥିଲା, ନିରାଶାରେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ରହିଥିଲେ; ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଶୁଖିଯାଇଥିବା ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଗଛକୁ ଧରି ରହନ୍ତି।
ଵିଯୋଗଭୀତ୍ଯା ସଂଯୋଗପରିହାରପରୈର୍ ଇଵ । ଦୂରଂ ପ୍ରଵିସୃତୈର୍ ଅଙ୍ଗୈର୍ ଅନାତ୍ମୀଯୈର୍ ଇଵାଵୃତମ୍
ବିୟୋଗର ଭୟରେ ଯେପରି, ତାହାର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଦୂରକୁ ଛିଟିଯାଇଥିଲା, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ତାହାର ନୁହେଁ ବୋଲି ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପରସ୍ପରମ୍ ଅଲଗ୍ନାଭ୍ଯାମ୍ ଓଷ୍ଠାଭ୍ଯାଂ ଦଶନୈଶ୍ ଶନୈଃ । ସଵିରାଗମ୍ ଇଵାମ୍ଲାନୈର୍ ହସନ୍ତଂ ସ୍ଵାତ୍ମଜୀଵିତମ୍
ତାହାର ଓଠ ଏକାଠି ହୋଇନଥିଲେ, ଦାନ୍ତ ହଳୁକ ଛୁଇଁଉଥିଲେ, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ନିଜ ପ୍ରତି ମଲିନ ଓ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ସ୍ନେହରେ ହସୁଥିଲା।
ମୌନଂ ଧ୍ଯାନମ୍ ଇଵାପନ୍ନଂ ପଙ୍କାଦ୍ ଇଵ ଵିନିର୍ମିତମ୍ । ଅପ୍ରବୋଧାଯ ସଂସୁପ୍ତଂ ଵିଶ୍ରାମ୍ଯନ୍ତମ୍ ଇଵୋଚ୍ଚକୈଃ
ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେ, ସେ ଧ୍ୟାନର ନିରବତାରେ ବସିଛି, କିମ୍ବା କିଛି କାଦାରୁ ତିଆରି ହୋଇଛି, ଗଭୀର ଶୁଅ ଭିତରେ ବିନା ଜାଗିବା ଶାନ୍ତିରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛି।
ବାନ୍ଧଵାକ୍ରନ୍ଦସଂରମ୍ଭକୋଲାହଲଗତା ଗିରଃ । ସ୍ନେହଭାଵଵିଚାରାର୍ଥଂ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତମ୍ ଇଵ ଯତ୍ନତଃ
ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବଙ୍କର କାନ୍ଦଣ ଓ ହାହାକାର ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ସ୍ନେହର ଅର୍ଥ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣୁଥିଲା।
ଅଥ ତତ୍କାଲକଲ୍ଲୋଲପ୍ରଲାପାକୁଲଚେଷ୍ଟିତୈଃ । ସୋରସ୍ତାଡନମ୍ ଉଚ୍ଛୂନନେତ୍ରଵାରିଭିର୍ ଆପ୍ଲୁତୈଃ
ତାହା ପରେ, ସେ ସମୟର ଅସ୍ଥିର ଚଳନ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥାବାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟରେ, ଦୁଃଖର ଆଘାତରେ ଫୁଲିଯାଇଥିବା ଆଖିରୁ ବହୁଥିବା ଲୁହରେ ସେ ଶରୀର ପୁରାପୁରି ଭିଜିଯାଇଥିଲା।
କ୍ରମେଣ ସ୍ଵଜନୈଃ କ୍ଷୁବ୍ଧୈସ୍ ତାରାକ୍ରନ୍ଦିତଘର୍ଘରୈଃ । ନିଷ୍କାଲିତମ୍ ଅମଙ୍ଗଲ୍ଯମ୍ ଅପୁନର୍ଦର୍ଶନାଯ ତୈଃ
କ୍ରମେ, ତାହାର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଦୁଃଖରେ ଭାବୁକ ହୋଇ, ତାରାର ଚିତ୍କାର ଓ ଦମ୍ଭଳା ଦେଇ, ଅଶୁଭ୍ର ଭାବରେ ଏହାକୁ ଉଠାଇ ନେଲେ—ଏହାକୁ ପୁଣି କେବେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ ନାହିଁ।
ନୀତଂ ଶ୍ମଶାନମ୍ ଆଶ୍ଯାନଵସାପଙ୍କକଲଙ୍କିତମ୍ । ଶୁଷ୍କାଶୁଷ୍କଜରତ୍କ୍ଲିନ୍ନକଙ୍କାଲଶତସଙ୍କୁଲମ୍
ଏହାକୁ ଶ୍ମଶାନକୁ ନେଇଯାଇଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଚର୍ମ ଓ କାଦର ଦାଗ ଲାଗିଥିଲା, ଏବଂ ଶୁଖିଗଲା, ଅଧପକା ଓ ଭିଜା ହାଡ଼ର ଶତଶଃ ଅଂଶରେ ଭରିଥିଲା।
ଗୃଧ୍ରାଭ୍ରଚ୍ଛନ୍ନସୂର୍ଯାଂଶୁ ଚିତାଜ୍ଵଲନନିସ୍ତମଃ । ଶିଵାଶତମୁଖଜ୍ଵାଲାଜାଲପଲ୍ଲଵିତାଵନି
ଗୃଧ୍ରର ମେଘ ଭଳି ଭିଡ଼ରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଢାକିଯାଇଥିଲା; ଚିତାର ଅଗ୍ନିର ଆଲୋକ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଭେଦିଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଅନେକ ଶିବାର ମୁହଁରୁ ନିସ୍କାସିତ ଅଗ୍ନିର ଶିଖାରେ ଭୂମି ଫୁଲିଉଠିଥିଲା।
ଵହଦ୍ରକ୍ତସରିତ୍ସ୍ନାତମଦ୍ଗୁକଙ୍କୋଗ୍ରଵାଯସମ୍ । ରକ୍ତାର୍ଦ୍ରତନ୍ତ୍ରୀପ୍ରସରଜାଲବଦ୍ଧଜରତ୍ଖଗମ୍
ବଡ଼ ରକ୍ତ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା, ରକ୍ତରେ ଭିଜା ତନ୍ତୁର ଜାଲରେ ଆଟକିଥିବା, ଏହି ବୃଦ୍ଧ ପକ୍ଷୀକୁ କୀଟ, ଗିଧ, କାଉଁ ଓ ଶିଆଳ ଚୁଞ୍ଚି ଖାଉଛନ୍ତି।
ତତ୍ର ତେ ଜ୍ଵଲନେ ଦୀପ୍ତେ ଚକ୍ରୁସ୍ ତଂ ଭସ୍ମସାଚ୍ ଛଵମ୍ । ବାନ୍ଧଵାସ୍ ସଲିଲାପୂରଂ ସମୁଦ୍ରା ଇଵ ଵାଡଵେ
ସେଠାରେ, ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ, ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବମାନେ ସେ ମୃତଦେହକୁ ତାଣ୍ଡାରେ ପରିଣତ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ମେଘରେ ପାଣି ପଡ଼ିଲେ ସମୁଦ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।
ଚିତିଶ୍ ଚଟଚଟାସ୍ଫୋଟୈଶ୍ ଶଵମ୍ ଆଶୁ ଦଦାହ ତମ୍ । ଶୁଷ୍କେନ୍ଧନଵଦ୍ ଉଚ୍ଛୂନଜ୍ଵାଲାଜାଲଜଟାଵତୀ
ଚିତା ଚିତ୍କାର ଶବ୍ଦରେ ତୁରନ୍ତ ସେ ମୃତଦେହକୁ ଜଳାଇଦେଲା, ତାହାର ଅଗ୍ନିଶିଖା ଶୁଖିଲା କାଠ ଭଳି ଉପରକୁ ଲହରି ହେଲା।
ଅତ୍ଯୁଲ୍ଲସଚ୍ଚଟଚଟାରଵମୁକ୍ତଗନ୍ଧଵ୍ଯାପ୍ତାମ୍ବୁଵାହପଟଲୋ ଽସ୍ଥିଚଯଂ ହୁତାଶଃ । ଦନ୍ତୀ ଵିରନ୍ଧ୍ରମ୍ ଇଵ ଵେଣୁଵନଂ ସମନ୍ତାଦ୍ ଉଦ୍ଵାନ୍ତମେଦୁରରସଂ ଦଲଯାଂ ଚକାର
ତୀବ୍ର ଚିତା ଚିତ୍କାର ଶବ୍ଦ ଓ ଗନ୍ଧ ଛାଡ଼ି, ଧୂଆଁର ଚାଦରେ ଅସ୍ଥିର ଗଛକୁ ଢାକିଦେଲା, ଏବଂ ହାତୀ ଯେପରି ବାଁସ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚେରିଦିଏ, ସେପରି ମଜ୍ଜା ଓ ରସକୁ ଚାରିପାଖରେ ଛିଟିଇଦେଲା।
ଅଥାପଶ୍ଯଦ୍ ଅସୌ ଗାଧିସ୍ ସ୍ଵାଧିପୀଵରଯା ଧିଯା । ଅନ୍ତର୍ଜଲସ୍ଥ ଏଵାନ୍ତର୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅନିର୍ମଲେ
ତାପରେ ଗାଧି, ନିଜର ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ, ନିଜକୁ ନିଜ ମନ ଭିତରେ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଜଳ ଭିତରେ ବିଲିନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅଶୁଦ୍ଧତାରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନୁଭବ କରିଲେ।