ଜଗନ୍ମାଯାପ୍ରପଞ୍ଚସ୍ଯ ଵୈଚିତ୍ର୍ଯପ୍ରତିପତ୍ତଯେ । ଇତିହାସମ୍ ଇମଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଶୃଣୁଷ୍ଵାଵହିତୋ ଽନଘ
ଏହି ସଂସାରର ମାୟା ଓ ତାହାର ବିଭିନ୍ନ ରୂପକୁ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ କଥା କହିବି—ହେ ନିର୍ମଳ ମନ, ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ।
ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଵସୁଧାପୀଠେ କୋସଲା ନାମ ମଣ୍ଡଲମ୍ । କଲ୍ପଵୃକ୍ଷଵନଂ ମେରୋର୍ ଇଵ ରତ୍ନଗଣାକରମ୍
ଏହି ପୃଥିବୀରେ କୋଶଳ ନାମକ ଏକ ଦେଶ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ମନୋକାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ ରହିଛନ୍ତି, ଏହା ମେରୁ ପର୍ବତର ରତ୍ନ ଭଣ୍ଡାର ସମାନ।
ତତ୍ରାସୀଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କଶ୍ଚିଦ୍ ଗୁଣୀ ଗାଧିର୍ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ । ପରମଶ୍ରୋତ୍ରିଯୋ ଧୀମାନ୍ ଵେଦୋ ମୂର୍ତିମ୍ ଇଵାଶ୍ରିତଃ
ସେଠାରେ ଗାଧି ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ଗୁଣୀ, ବିଦ୍ୱାନ୍ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମନେ ହୁଏ ଯେ ପାଠ୍ୟ ବେଦ ନିଜେ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛି।
ଆ ବାଲ୍ଯାତ୍ ପ୍ରଵିରକ୍ତେନ ଚେତସା ସ ଵ୍ଯରାଜତ । ନିଷ୍କଲଙ୍କାଵଦାତେନ ଭୁଵନଂ ନଭସା ଯଥା
ବାଳ୍ୟାବସ୍ଥାରୁ ମନ ଅଲଗା କରି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ସେ ଏମିତି ଉଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ଯେପରିକି ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ଦୁନିଆକୁ ଆଲୋକିତ କରେ ।
କିମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଭିମତଂ କାର୍ଯଂ ଵିନିଧାଯ ସ ଚେତସି । ବନ୍ଧୁଵର୍ଗାଦ୍ ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ତପସ୍ ତପ୍ତୁଂ ଵନଂ ଯଯୌ
ମନରେ ଗଭୀର ଇଚ୍ଛା ଧରି, ସେ ନିଜ ପରିବାରକୁ ଛାଡ଼ି ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲକମଲଂ ତତ୍ର ସରଃ ପ୍ରାପ ସ ଵିପ୍ରରାଟ୍ । ଚନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରସନ୍ନଵିମଲଂ ତାରାଶାରମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ସେଠାରେ, ସେ ରାଜଋଷି ଏକ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ହିଲା ଝିଅ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଓ ତାରାମଣ୍ଡଳୀ ଭରିଥିବା ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ପରି ଶାନ୍ତ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା ।
ଆଶୌରିଦର୍ଶନଂ ତସ୍ମିଂସ୍ ତପୋଽର୍ଥଂ ସରସି ଦ୍ଵିଜଃ । ଆକଣ୍ଠମ୍ ଅମ୍ବୁନିର୍ମଗ୍ନଃ ପ୍ରାଵୃଟ୍ପଦ୍ମ ଇଵାଵସତ୍
ସେହି ସରୋବରରେ, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଦ୍ୱିଜ ଜଣେ ଗଳା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଣିରେ ଡୁବି ରହିଲେ, ବର୍ଷାକାଳରେ ପଦ୍ମ ଯେପରି ଜଳରେ ଥାଏ ସେପରି ।
ଯଯୌ ମାସାଷ୍ଟକଂ ତସ୍ଯ ମଗ୍ନସ୍ଯ ସରସୋ ଽମ୍ଭସି । ମାଂସପଙ୍କଜଶଙ୍କୋତ୍କଭୃଙ୍ଗଭଗ୍ନମୁଖଚ୍ଛଵେଃ
ସେ ଜଣେ ଆଠ ମାସ ଧରି ସେଇ ଝିଲିକର ଜଳରେ ଡୁବି ରହିଲେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ମାଂସ ଓ କାଦରେ ମିଶିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ମଧୁମକ୍ଷୀ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା ପଦ୍ମ ପରି ରଙ୍ଗ ଓ ଆକୃତି ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଅଥୈନଂ ତପସା ତପ୍ତମ୍ ଅଜଗମୈକଦା ହରିଃ । ନିଦାଘାର୍ତଂ ଘନଶ୍ ଶ୍ଯାମଃ ପ୍ରାଵୃଷୀଵ ଧରାତଲମ୍
ତାପସ୍ୟାର ତାପରେ ଜଳିଥିବା ସେଠାକୁ ଏକଦିନ ହରି ଆସିଲେ, ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମର ତାପରେ ପୀଡିତ ଭୂମିକୁ ବର୍ଷା ଋତୁରେ ଏକ ଶ୍ୟାମ ମେଘ ଆସି ଶିତଳତା ଦେଇଥାଏ।
ଵିପ୍ରୋତ୍ତିଷ୍ଠ ପଯୋମଧ୍ଯାଦ୍ ଗୃହାଣାଭିମତମ୍ ଵରମ୍ । ଅଭୀପ୍ସିତଫଲୋପେତୋ ଜାତସ୍ ତେ ନିଯମଦ୍ରୁମଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଜଳର ମଧ୍ୟରୁ ବାହାରିଆ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହାଁଥିଲେ ସେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମର ନିୟମର ଗଛ ଏବେ ଚାହିଦା ଫଳ ଦେଇଛି।
ଅସଙ୍ଖ୍ଯେଯଜଗଦ୍ଭୂତହୃତ୍ପଦ୍ମକୁହରାଲିନେ । ଜଗତ୍ତ୍ରଯୈକନଲିନୀସରସେ ଵିଷ୍ଣଵେ ନମଃ
ଅସଂଖ୍ୟ ଜୀବମାନଙ୍କର ହୃଦୟର ପଦ୍ମ ଗୁହାରେ ବସିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀ, ଏହି ତିନି ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ପଦ୍ମ ସରୋବରରେ ବିହାର କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ମାଯାମ୍ ଇମାଂ ତ୍ଵଦୁଦିତାଂ ଭଗଵନ୍ ପାରମାତ୍ମିକୀମ୍ । ଦ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମି ସଂସାରନାମ୍ନୀମ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯକାରିଣୀମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯେଉଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମାୟାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ସଂସାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ଯାହା ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେଇ ମାୟାକୁ ଦେଖିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
ଇମାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ମାଯାଂ ତ୍ଵଂ ତତସ୍ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯସି ଚେତ୍ଯ୍ ଅଜଃ । ଉକ୍ତ୍ଵା ଯଯାଵ୍ ଅଦୃଶ୍ଯତ୍ଵଂ ଗାନ୍ଧର୍ଵମ୍ ଇଵ ପତ୍ତନମ୍
ତୁମେ ଏହି ମାୟାକୁ ଦେଖିବେ, ପରେ ଏହାକୁ ଛାଡିଦେବେ—ଏହିପରି କହି, ଜନ୍ମହୀନ ତାହାଁଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଯେପରି ଗାନ୍ଧର୍ବ ନଗର ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଗତେ ଵିଷ୍ଣୌ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଜଲାତ୍ ସ ବ୍ରାହ୍ମଣେଶ୍ଵରଃ । ଶୀତଲାମଲମୂର୍ତିତ୍ଵାଦ୍ ଇନ୍ଦୁଃ କ୍ଷୀରୋଦକାଦ୍ ଇଵ
ବିଷ୍ଣୁ ଯିବା ପରେ, ସେ ମହାବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଳରୁ ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କର ଶୀତଳ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ର କ୍ଷୀରସାଗରରୁ ଉଦୟ ହୁଏ।
ବଭୂଵ ପରିତୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଦର୍ଶନେନ ଜଗତ୍ପତେଃ । ଦର୍ଶନସ୍ପର୍ଶନୈର୍ ଇନ୍ଦୋର୍ ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲମ୍ ଇଵ କୈରଵମ୍
ସେ ଜଗତ୍ପତିଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ତାଙ୍କର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲା, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଓ ସ୍ପର୍ଶରେ କମଳ ଫୁଲିଉଠେ।
ଅଥାସ୍ଯ କତିଚିତ୍ ତସ୍ମିନ୍ ଦିଵସାନି ଯଯୁର୍ ଵନେ । ହରିସନ୍ଦର୍ଶନାନନ୍ଦଵତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣକର୍ମଣା
ତାପରେ, ସେ କିଛି ଦିନ ତାହାଁରେ ଅରଣ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସହିତ ହରିଙ୍କ ଦର୍ଶନର ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ରହିଲେ।
ଏକଦାରବ୍ଧଵାନ୍ ସ୍ନାନଂ ସରସ୍ଯ୍ ଉଦିତପଙ୍କଜେ । ଚିନ୍ତଯନ୍ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଵାକ୍ଯଂ ମହର୍ଷିର୍ ଇଵ ମାନସେ
ଏକ ଦିନ, ସରୋବରରେ ପଦ୍ମ ଖୋଲିଯିବା ବେଳେ ସେ ସ୍ନାନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ମହାର୍ଷି ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ ଥାଏ।
ଅଥ ସ୍ନାନଵିଧାଵ୍ ଅନ୍ତର୍ଜଲମ୍ ଏଷ ଚକାର ହ । ସକଲାଘଵିଘାତାର୍ଥଂ ପରିଵର୍ତନମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ସ୍ନାନ କ୍ରମରେ, ସେ ପାପ ଦୂର କରିବା ଓ ନିଜକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ପାଇଁ ଜଳ ଭିତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଡୁବିଗଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଜଲଵିଧୌ ତସ୍ମିନ୍ ଵିସ୍ମୃତଧ୍ଯାନମନ୍ତ୍ରଧୀଃ । ପର୍ଯସ୍ତସଂଵିତ୍ପ୍ରସରସ୍ ସୋ ଽପଶ୍ଯଜ୍ ଜଲମଧ୍ଯଗଃ
ସେ ଜଳ ଭିତରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ଓ ମନ୍ତ୍ର ମନରୁ ଭୁଲିଗଲା; ଚେତନା ଚାରିପାଖରେ ଛିଟିଗଲା, ଏବଂ ସେ ନିଜକୁ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ।
ମୃତମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମୀଯେ ସଦନେ ଽସୋମ୍ଯତାଂ ଗତମ୍ । ପତିତଂ ଵାତଵେଗେନ କନ୍ଦରାନ୍ତର୍ ଇଵ ଦ୍ରୁମମ୍
ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜ ଘରେ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ହରାଇ ଶୁଅଁଥିବା ଦେଖିଲେ, ଯେମିତି ବାୟୁର ଝଟକାରେ ଗଛ ଗିରି ପାହାଡ଼ର ଝରଣା ଭିତରକୁ ପଡ଼ିଯାଏ।
ପ୍ରାଣାପାନପ୍ରଵାହେଣ ମୁକ୍ତମ୍ ଅନ୍ତମ୍ ଉପାଗତମ୍ । ସଂଶାନ୍ତାଵଯଵସ୍ପନ୍ଦଂ ନିର୍ଵାତ ଇଵ ଷଣ୍ଡକମ୍
ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ବାୟୁର ଧାରା ଛାଡ଼ି ଶରୀର ଶେଷ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲା, ତାହାର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ଜୀବ, ଯେମିତି ପବନ ନଥିବା ସମୟରେ କଣ୍ଟା ଗଛ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଥାଏ।
ପାଣ୍ଡୁରାନନମ୍ ଆମ୍ଲାନଂ ଵୃକ୍ଷପର୍ଣମ୍ ଇଵାରସମ୍ । ଶଵୀଭୂତମ୍ ଅନାହ୍ଲାଦଂ ଛିନ୍ନନାଲମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଜମ୍
ତାହାର ମୁହଁ ହଳଦିଆ ଓ ମୁର୍ଜାଇଯାଇଥିଲା, ଯେମିତି ଗଛର ପତ୍ର ରସ ହରାଇ ଶୁଅଁଯାଏ, ମୃତ ଓ ଆନନ୍ଦ ହୀନ, ଯେମିତି ଡଣ୍ଡ କଟା ହେବା ପରେ ଅମ୍ବୁଜ ଫୁଲ ନିର୍ଜୀବ ହୋଇଯାଏ।
ଵିପର୍ଯସ୍ତେକ୍ଷଣଂ ପ୍ରାତର୍ ମଜ୍ଜତ୍ତାରମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍ । ସାଵଗ୍ରହମ୍ ଇଵ ଗ୍ରାମଂ ସର୍ଵତଃ ପାଂସୁଧୂସରମ୍
ତାହାର ଚକ୍ଷୁ ଉଲ୍ଟା ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯେମିତି ପ୍ରଭାତବେଳେ ଆକାଶ ଅନ୍ଧାରରେ ବିଲୀନ ହେଉଛି, ସମଗ୍ର ଦେହ ଧୂଳିରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଯେମିତି ଦୁଃଖ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଗାଁ ସବୁଠାରୁ ଧୂସର ହୋଇଯାଏ।
ବାଷ୍ପକ୍ଲିନ୍ନମୁଖୈର୍ ଦୀନୈଃ କରୁଣାକ୍ରନ୍ଦକାରିଭିଃ । ଆଵୃତଂ ବନ୍ଧୁଭିଃ ଖିନ୍ନୈଃ କୁରରୈର୍ ଇଵ ପାଦପମ୍
ଦୁଃଖରେ ଭିଜା ମୁହଁ, ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଯାଇଥିବା, କଷ୍ଟରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ; ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା କୁରର ପକ୍ଷୀମାନେ ଗଛକୁ ଘେରି ରହନ୍ତି।
ସେତୁଭଙ୍ଗଗଲଦ୍ଵାରିମ୍ଲାଯମାନମୁଖାବ୍ଜଯା । ନଲିନ୍ଯା ସମଧର୍ମିଣ୍ଯା ଭାର୍ଯଯା ପାଦଯୋଶ୍ ଶ୍ରିତମ୍
ତାଙ୍କର ପାଦ ନିକଟରେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ପରି ମଲିନ ଓ ମୁଝିଯାଇଥିଲା; ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ପୋକର ପୁଲ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଓ ଜଳ ଶୁଖିଯିବା ପରେ ତାହାର ଫୁଲ ମୁଝିଯାଏ, ସେମିତି ଭାଗ୍ୟରେ ସାଥି ହୋଇ ରହିଥିଲେ।
ତାରାକ୍ରନ୍ଦରଣଦ୍ରୂଢପ୍ରଲାପାଲାପମୁଗ୍ଧଯା । ମାତ୍ରା ଗୃହୀତଂ ଚିବୁକେ ନଵଵ୍ଯଞ୍ଜନଲାଞ୍ଛିତେ
ତାଙ୍କର ମାଆ ଶୋକରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଯୁବାବସ୍ଥାର ଚିହ୍ନ ଥିବା ଠୋଠକୁ ଧରିଥିଲେ, ଦୁଃଖରେ ଭରି ଦୟାଳୁ କଥା କହୁଥିଲେ।
ଅନ୍ଯୈଃ ପାର୍ଶ୍ଵଗତୈର୍ ଦୀନୈସ୍ ସ୍ରଵଦସ୍ରୁମୁଖୈର୍ ଜନୈଃ । ଶ୍ରିତଂ ଗଲଦଵଶ୍ଯାଯୈଶ୍ ଶୁଷ୍କପର୍ଣୈର୍ ଇଵ ଦ୍ରୁମମ୍
ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝରୁଥିଲା, ନିରାଶାରେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ରହିଥିଲେ; ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଶୁଖିଯାଇଥିବା ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଗଛକୁ ଧରି ରହନ୍ତି।
ଵିଯୋଗଭୀତ୍ଯା ସଂଯୋଗପରିହାରପରୈର୍ ଇଵ । ଦୂରଂ ପ୍ରଵିସୃତୈର୍ ଅଙ୍ଗୈର୍ ଅନାତ୍ମୀଯୈର୍ ଇଵାଵୃତମ୍
ବିୟୋଗର ଭୟରେ ଯେପରି, ତାହାର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଦୂରକୁ ଛିଟିଯାଇଥିଲା, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ତାହାର ନୁହେଁ ବୋଲି ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପରସ୍ପରମ୍ ଅଲଗ୍ନାଭ୍ଯାମ୍ ଓଷ୍ଠାଭ୍ଯାଂ ଦଶନୈଶ୍ ଶନୈଃ । ସଵିରାଗମ୍ ଇଵାମ୍ଲାନୈର୍ ହସନ୍ତଂ ସ୍ଵାତ୍ମଜୀଵିତମ୍
ତାହାର ଓଠ ଏକାଠି ହୋଇନଥିଲେ, ଦାନ୍ତ ହଳୁକ ଛୁଇଁଉଥିଲେ, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ନିଜ ପ୍ରତି ମଲିନ ଓ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ସ୍ନେହରେ ହସୁଥିଲା।
ମୌନଂ ଧ୍ଯାନମ୍ ଇଵାପନ୍ନଂ ପଙ୍କାଦ୍ ଇଵ ଵିନିର୍ମିତମ୍ । ଅପ୍ରବୋଧାଯ ସଂସୁପ୍ତଂ ଵିଶ୍ରାମ୍ଯନ୍ତମ୍ ଇଵୋଚ୍ଚକୈଃ
ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେ, ସେ ଧ୍ୟାନର ନିରବତାରେ ବସିଛି, କିମ୍ବା କିଛି କାଦାରୁ ତିଆରି ହୋଇଛି, ଗଭୀର ଶୁଅ ଭିତରେ ବିନା ଜାଗିବା ଶାନ୍ତିରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛି।