ଦଲଯିଷ୍ଯତି ବାଷ୍ପଶ୍ରୀର୍ ନାସୁରୀକର୍ଣମଞ୍ଜରୀମ୍ । ଵନରାଜୀମ୍ ଇଵୌଘୋତ୍ଥା ସରିତ୍ ତାରତରଙ୍ଗିଣୀ
ସମୃଦ୍ଧିର ଅଶ୍ରୁ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ମାନଙ୍କର କାନର ଗୁଛକୁ ଧୋଇ ଦେବ, ଯେପରି ତରଙ୍ଗିତ ନଦୀ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ବହି ଯାଏ।
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ସଂଶାନ୍ତଦାନଵାମରସଙ୍ଗରମ୍ । ନିର୍ମନ୍ଦରାମ୍ଭୋନିଧିଵଜ୍ ଜଗତ୍ ସ୍ଵସ୍ଥମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍
ଆଜିଠାରୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏମିତି ଶାନ୍ତ ଓ ସ୍ଥିର ଅଛି, ଯେପରି ମନ୍ଦରା ପାହାଡ଼ ନଥିବା ସମୁଦ୍ର ଶାନ୍ତ ରହେ ।
ଦେଵାସୁରକୁଟୁମ୍ବିନ୍ଯୋ ଭର୍ତୃଷ୍ଵ୍ ଅନ୍ତଃପୁରେଷୁ ଚ । ସ୍ଵେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ଯାନ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵାସମ୍ ଅପରସ୍ପରମ୍ ଆହୃତାଃ
ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କ ଘରର ଜଣେ ଜଣେ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀମାନେ, ନିଜ ଘର ଭିତରେ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନ୍ତୁ, ଏକାପର ଉପରେ ନୁହେଁ ।
ଭଵ ବହୁଲନିଶାନିତାନ୍ତନିଦ୍ରାତିମିରମ୍ ଅପାସ୍ଯ ସଦୋଦିତାଶଯଶ୍ରୀଃ । ଦନୁସୁତ ଵନିତାଵିଲାସରମ୍ଯାଂ ଚିରମ୍ ଅଜିତାମ୍ ଉପଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ରାଜ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀମ୍
ଏହି ସଂସାରର ଦୀର୍ଘ ରାତିର ଗଭୀର ନିଦ୍ରାର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ, ସଦା ଜାଗୃତ ମନସ୍କୁ ଧରି, ଦାନବ କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଭରା ସାଙ୍ଗ ଦେଇ, ଅଜୟ ରାଜ୍ୟସ୍ରୀକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପଭୋଗ କର ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷସ୍ ସନରାମରକିନ୍ନରଃ । ଦ୍ଵିତୀଯ ଇଵ ସଂସାରଶ୍ ଚଚାଲାସୁରମନ୍ଦିରାତ୍
ଏଭଳି କହି, ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନ୍ ଦେବତା, ଋଷି ଓ କିନ୍ନରମାନେ ସହିତ ଦାନବଙ୍କ ମହଳରୁ ବାହାରିଗଲେ, ଯେପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଗତ ଚଳିଯାଏ ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦାଦିଵିନିର୍ମୁକ୍ତୈଃ ପଶ୍ଚାତ୍ ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଲିଵ୍ରଜୈଃ । ପୂର୍ଯମାଣଵିହଙ୍ଗେଶପାଶ୍ଚାତ୍ଯାଙ୍ଗରୁହୋତ୍କରଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ପଛରେ ଫୁଲ ଧରି ଚାଲିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଫୁଲର ମୁଠି ଦ୍ୱାରା ପଶ୍ଚିମ ଆକାଶ ପକ୍ଷୀ ଓ ଗଛର ଝୁଣ୍ଡରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା।
କ୍ରମାତ୍ କ୍ଷୀରୋଦମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଵିସୃଜ୍ଯ ସୁରଵାହିନୀମ୍ । ଭୋଗିଭୋଗାସନେ ତସ୍ଥୌ ଶ୍ଵେତାବ୍ଜ ଇଵ ଷଟ୍ପଦଃ
ସେ କ୍ରମେ କ୍ଷୀରସାଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦେବୀନଦୀକୁ ଛାଡ଼ି, ନାଗର ଶେଷ ଉପରେ ବସିଲେ; ଯେପରି ଧଳା ପଦ୍ମରେ ମଧୁମକ୍ଷି ବସିଥାଏ।
ଭୋଗିଭୋଗାସନେ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ ଶକ୍ରସ୍ ସ୍ଵର୍ଗେ ସହାମରୈଃ । ପାତାଲେ ଦାନଵାଧୀଶ ଇତି ତସ୍ଥୁର୍ ଗତଜ୍ଵରାଃ
ବିଷ୍ଣୁ ନାଗର ଶେଷ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିଲେ, ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ପାତାଳରେ ଥିଲେ; ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।
ଏଷା ତେ କଥିତା ରାମ ନିଶ୍ଶେଷମଲନାଶିନୀ । ପ୍ରାହ୍ଲାଦୀ ବୋଧସମ୍ପ୍ରାପ୍ତିର୍ ଐନ୍ଦଵଦ୍ରଵଶୀତଲା
ହେ ରାମ, ଏହି କଥା ତୁମକୁ କହାଗଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ମଳକୁ ଦୂର କରେ; ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଉପାଖ୍ୟାନ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ଶିତଳ, ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଯ ଏତାଂ ମାନଵା ଲୋକେ ବହୁଦୁଷ୍କୃତିନୋ ଽପି ହି । ଧିଯା ଵିଚାରଯିଷ୍ଯନ୍ତି ତେ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଚିରାତ୍ ପଦମ୍
ଏହି ଉପଦେଶକୁ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବହୁ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବେ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଉଚ୍ଚତମ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଯିବେ।
ସାମାନ୍ଯେନ ଵିଚାରେଣ କ୍ଷଯମ୍ ଆଯାତି ଦୁଷ୍କୃତମ୍ । ଯୋଗଵାକ୍ଯଵିଚାରେଣ କୋ ନ ଯାତି ପରଂ ପଦମ୍
ସାଧାରଣ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କଲେ ମନୁଷ୍ୟର ଦୁଷ୍କର୍ମ ଶେଷ ହୁଏ; ଯୋଗର ଉପଦେଶ ଉପରେ ଭଲଭାବେ ଭାବନା କଲେ କିଏ ଉଚ୍ଚତମ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବ ନାହିଁ?
ଅଜ୍ଞାନମ୍ ଉଚ୍ଯତେ ପାପଂ ତଦ୍ ଵିଚାରେଣ ନଶ୍ଯତି । ପାପମୂଲଚ୍ଛିଦଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଵିଚାରଂ ନ ପରିତ୍ଯଜେତ୍
ଅଜ୍ଞାନକୁ ପାପ ବୋଲାଯାଏ, ଏହା ଚିନ୍ତା କଲେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଏହିପରି ପାପର ମୂଳକୁ କାଟିଦେଇଥିବା ଚିନ୍ତାକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଇମାଂ ପ୍ରହ୍ଲାଦସଂସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରଵିଚାରଯତାଂ ନୃଣାମ୍ । ସପ୍ତଜନ୍ମକୃତଂ ପାପଂ କ୍ଷଯମ୍ ଆପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଅସଂଶଯମ୍
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ଏହି ସିଦ୍ଧିକୁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସାତ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ପରେ ପଦେ ପରିଣତଂ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯସ୍ଵନୈର୍ ମନଃ । କଥଂ ପ୍ରବୁଦ୍ଧଂ ଭଗଵନ୍ ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ପରମ ପଦରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ଏବଂ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଙ୍ଖର ଧ୍ୱନିରେ ମନ ଯେଉଁପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇଥିଲା, ସେଇ ମହାତ୍ମା ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ମନ କିପରି ସଚେତନ ହେଲା?
ଦ୍ଵିଵିଧା ମୁକ୍ତତା ଲୋକେ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଅନଘାକୃତେ । ସଦେହୈକା ଵିଦେହାନ୍ଯା ଵିଭାଗୋ ଽଯଂ ତଯୋଶ୍ ଶୃଣୁ
ହେ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ଥିବା ଲୋକମାନେ, ଏହି ସଂସାରରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ମୁକ୍ତି ମିଳେ: ଗଦା ଥିବାବେଳେ ଏକ, ଶରୀର ଛାଡ଼ିଲେ ଅନ୍ୟଟି; ଏହି ଦୁଇଟିର ତଫାତ୍ ଶୁଣ।
ଅସଂସକ୍ତମତେର୍ ଯସ୍ଯ ତ୍ଯାଗାଦାନେଷୁ କର୍ମଣାମ୍ । ନୈଷଣା ତତ୍ସ୍ଥିତିଂ ଵିଦ୍ଧି ତ୍ଵଂ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତତାମ୍ ଇହ
ଯାହାଙ୍କର ମନ ଦେବା-ନେବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅସକ୍ତ ରହେ, ଏଠାରେ ସେଉଁଠି ଥିବା ସ୍ଥିତିକୁ ଜୀବନମୁକ୍ତି ବୋଲି ଜାଣ।
ସୈଵ ଦେହକ୍ଷଯେ ରାମ ପୁନର୍ଜନନଵର୍ଜିତା । ଵିଦେହମୁକ୍ତତା ପ୍ରୋକ୍ତା ତତ୍ସ୍ଥା ନାଯାନ୍ତି ଦୃଶ୍ଯତାମ୍
ହେ ରାମ, ଶରୀର ନାଷ୍ଟ ହେଲାପରେ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନଥାଏ, ସେଉଁଠିକୁ ଶରୀର ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତି ବୋଲାଯାଏ; ଏହି ସ୍ଥିତିରେ ଥିବାମାନେ ପୁଣି ଦେଖାଯାନ୍ତି ନାହିଁ।
ଭୃଷ୍ଟବୀଜୋପମା ଭୂଯୋଜନ୍ମାଙ୍କୁରଵିଵର୍ଜିତା । ହୃଦି ଜୀଵଦ୍ଵିମୁକ୍ତାନାଂ ଶୁଦ୍ଧା ଭଵତି ଵାସନା
ଭୁନା ହୋଇଥିବା ବୀଜ ଯେପରି ଆଉ କେବେ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେପରି ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତମାନଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଥିବା ପୂର୍ବସଂସ୍କାର ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ପୁନଃଜନ୍ମର ଅଙ୍କୁର ରହିନଥାଏ।
ପାଵନୀ ପରମୋଦାରା ସତ୍ତ୍ଵମାତ୍ରାନୁପାତିନୀ । ଆତ୍ମଧ୍ଯାନମଯୀ ନିତ୍ଯଂ ସୁଷୁପ୍ତସ୍ଥେଵ ତିଷ୍ଠତି
ଏହି ସଂସ୍କାରଗୁଡ଼ିକ ପବିତ୍ର, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଦାର ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱଭାବକୁ ଅନୁସରଣ କରେ; ସେମାନେ ସଦା ଆତ୍ମଚିନ୍ତନରେ ଲୀନ ରହନ୍ତି ଏବଂ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାଭଳି ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି।
ଅପି ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ତେ ତଯୈଵାନ୍ତରସ୍ଥଯା । ସତି ଦେହେ ପ୍ରବୁଧ୍ଯନ୍ତେ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ରଘୂଦ୍ଵହ
ହେ ରଘୁବଂଶୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେହ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଶୁଦ୍ଧତା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତମାନେ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅନ୍ତି।
ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଽନ୍ତସ୍ସ୍ଥଯା ଶୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵଵାସନଯା ସ୍ଵଯା । ବୋଧମ୍ ଆପ ମହାବାହୋ ଶଙ୍ଖଶବ୍ଦାଵବୁଦ୍ଧଯା
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନିଜର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା, ହେ ମହାବାହୁ, ଶଂଖଧ୍ୱନି ଶୁଣି ଜାଗିଉଠିବା ପରି, ଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ହରିର୍ ଆତ୍ମା ହି ଭୂତାନାଂ ତସ୍ଯ ଯତ୍ ପ୍ରତିଭାସତେ । ତତ୍ ତଥୈଵ ଭଵତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ସର୍ଵତ୍ରାତ୍ମୈଵ କାରଣମ୍
ହରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆତ୍ମା ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେହି କଥା ଶୀଘ୍ର ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚରେ ଘଟିଯାଏ, କାରଣ ସମସ୍ତଠାରେ ଆତ୍ମା ହିଁ ମୂଳ କାରଣ।
ପ୍ରବୋଧମ୍ ଏତୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଯଦୈଵେତି ଵିଚିନ୍ତିତମ୍ । ନିମେଷାଦ୍ ଵାସୁଦେଵେନ ତଦୈଵ ତଦ୍ ଉପସ୍ଥିତମ୍
ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ ହେବା ଉପରେ ଯେତେବେଳେ ଚିନ୍ତା ହେଲା, ହେ ବାସୁଦେବ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହା ସଫଳ ହେଇଗଲା।
ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅକାରଣେନୈଵ ଭୂତାନାଂ କାରଣେନ ଚ । ସୃଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥଂ ଵପୁର୍ ଆତ୍ତଂ ତଦ୍ ଵାସୁଦେଵୀଯମ୍ ଆତ୍ମନା
ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ, ନିଜରେ କୌଣସି କାରଣ ନଥିବା ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର କାରଣ, ସେଇ ଆତ୍ମା ବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରୀର ଧାରଣ କଲେ।
ଆତ୍ମାଵଲୋକନେନାଶୁ ମାଧଵଃ ପରିଦୃଶ୍ଯତେ । ମାଧଵାରାଧନେନାଶୁ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମାଵଲୋକ୍ଯତେ
ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିଲେ ଶୀଘ୍ର ମାଧବଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ; ମାଧବଙ୍କୁ ଭଜିଲେ ଆତ୍ମାକୁ ଦ୍ରୁତ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଏତାଂ ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ରାଘଵାତ୍ମାଵଲୋକନେ । ଵିହରାଶୁ ଵିରାଡାତ୍ମା ପଦଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ଶାଶ୍ଵତମ୍
ହେ ରାଘବ, ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଧରି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖ, ତେବେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଆତ୍ମାଙ୍କର ଶାଶ୍ୱତ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ।
ସୁଖାସାରଵତୀ ରାମ ସଂସାରପ୍ରାଵୃଡ୍ ଆତତା । ଜାଡ୍ଯଂ ଦଦାତି ପରମଂ ଵିଚାରାର୍କମ୍ ଅପଶ୍ଯତଃ
ହେ ରାମ, ଏହି ସଂସାରର ଜୀବନ ଯେଉଁଥିରେ ଅସ୍ଥାୟୀ ସୁଖର ଆସ୍ୱାଦ ରହିଛି, ସେଥିରେ ଯେଉଁମାନେ ବିଚାରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜଡତା ଆଣିଦିଏ।
ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଆତ୍ମନୋ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ମାଯେଯମ୍ ଅତିଭାସୁରା । ପ୍ରବାଧତେ ନ ଧୀରାଂସ୍ ତୁ ଯକ୍ଷୀ ମନ୍ତ୍ରଵତୋ ଯଥା
ନିଜ ଆତ୍ମାଙ୍କର କୃପାରେ, ଏହି ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମାୟା ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକଙ୍କୁ ବିପରୀତ କରିପାରେ ନାହିଁ, ଯେପରିକି ଯେଉଁଠାରେ ମନ୍ତ୍ର ଜାଣିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଯକ୍ଷିଣୀ କିଛି କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଆତ୍ମେଚ୍ଛଯୈଵ ଘନତାଂ ସମୁପାଗତାନ୍ତର୍ ଆତ୍ମେଚ୍ଛଯୈଵ ତନୁତାମ୍ ଉପଯାତି କାଲେ । ସଂସାରଜାଲରଚନେଯମ୍ ଅନନ୍ତମାଯା ଜ୍ଵାଲେଵ ଵାତକଲଯାନଘ ପାଵକସ୍ଯ
ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ମାୟା କେବେ ଘନ ହୁଏ, ଆଉ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ହୁଏ; ଏହି ଅନନ୍ତ ସଂସାରର ଜାଲ ହେଉଛି, ହେ ନିର୍ମଳ, ଯେପରିକି ଅଗ୍ନିର ଶିଖାକୁ ପବନ ଖେଳେ।
ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞ ଶୁଦ୍ଧୈସ୍ ତ୍ଵଦ୍ଵଚନାଂଶୁଭିଃ । ନିର୍ଵୃତାସ୍ ସ୍ମଶ୍ ଶଶାଙ୍କସ୍ଯ କରୈର୍ ଓଷଧଯୋ ଯଥା
ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ଉପଦେଶର ଆଲୋକରେ ଏମିତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛୁ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର କିରଣରେ ଔଷଧିଗୁଡ଼ିକ ଖୁସି ହୁଏ।