ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତେନ ଭଵତା ରାଜ୍ଯ ଏଵେହ ତିଷ୍ଠତା । କ୍ଷପଣୀଯା ଗତୋଦ୍ଵେଗମ୍ ଆକଲ୍ପାନ୍ତମ୍ ଇଯଂ ତନୁଃ
ଏଠାରେ ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହି, ତୁମେ ରାଜ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥାନ କର; ଏହି ଦେହ, ଯାହା ଏବେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, କଳ୍ପ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରଖିବା ଉଚିତ।
ତନୌ କଲ୍ପାନ୍ତଶୀର୍ଣାଯାଂ ସ୍ଵେ ମହିମ୍ନି ତ୍ଵଯାନଘ । ଵସ୍ତଵ୍ଯଂ ସ୍ଫୁଟିତେ କୁମ୍ଭେ କୁମ୍ଭାକାଶେନ ଖେ ଯଥା
କଳ୍ପ ଶେଷରେ ଏହି ଦେହ ଖସିଯିବାବେଳେ, ହେ ପାପହୀନ, ତୁମେ ନିଜ ମହିମାରେ ବସିବ; ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଘଡ଼ରେ ଯେପରି ଆକାଶ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି।
କଲ୍ପାନ୍ତସ୍ଥାଯିନୀ ଶୁଦ୍ଧା ଦୃଷ୍ଟଲୋକପରାଵରା । ଇଯଂ ତଵ ତନୁର୍ ଜାତା ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତିଵିଲାସିନୀ
ତୁମର ଏହି ଦେହ ପବିତ୍ର ଏବଂ କଳ୍ପ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖିପାରୁଛି, ଏହା ଏବେ ମୁକ୍ତ ଜୀବନର ଲୀଳା ହୋଇଯାଇଛି।
ନୋଦିତା ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯା ନ ଵିଲୀନାସ୍ ଶିଲୋଚ୍ଚଯାଃ । ନ ଜଗଜ୍ ଜ୍ଵଲିତଂ ସାଧୋ ତନୁଂ ତ୍ଯଜସି କିଂ ମୁଧା
ବାରଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୋଇନାହାନ୍ତି, ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଗଳିଯାଇନାହାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଉଠିନାହିଁ — ହେ ଉତ୍ତମ, ତେବେ ଆପଣ କାହିଁକି ନିର୍ଥକରେ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ୁଛନ୍ତି?
ଵାଯୁର୍ ଵହତି ନୋନ୍ମତ୍ତସ୍ ତ୍ରିଲୋକୀଭସ୍ମଧୂସରଃ । ଲୋଲାମରକପାଲାଙ୍କସ୍ ତନୁଂ ତ୍ଯଜସି କିଂ ମୁଧା
ବାତାସ ଉନ୍ମାଦ ହୋଇ ତିନି ଲୋକକୁ ଭସ୍ମ ଓ ଧୂଳି କରି ଉଡ଼ାଉନାହିଁ, ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ ଖୋପାଳ ଚିହ୍ନ ଲାଗି ଅସ୍ଥିର ହୋଇନାହିଁ — ଏହେଁ ଆପଣ କାହିଁକି ନିର୍ଥକରେ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ୁଛନ୍ତି?
ଅଶୋକ ଇଵ ମଞ୍ଜର୍ଯଃ ପୁଷ୍କରାଵର୍ତଵିଦ୍ଯୁତଃ । ନ ସ୍ଫୁରନ୍ତି ଜଗତ୍କୋଶେ ତନୁଂ ତ୍ଯଜସି କିଂ ମୁଧା
ଅଶୋକ ଗଛର ନୂତନ ମଞ୍ଜରୀ ଭଳି, କିମ୍ବା ପଦ୍ମର ଗଭୀର ଭିତରେ ବିଜୁଳି ଭଳି, ବିଶ୍ୱର ଗୋଲକରେ କିଛି ହିଲୁଚି ନାହିଁ — ତେବେ ଆପଣ କାହିଁକି ନିର୍ଥକରେ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ୁଛନ୍ତି?
ଧାରାସାରରଣଚ୍ଛୈଲାଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵଲନୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଃ । କକୁଭୋ ନ ଵିଶୀର୍ଯନ୍ତେ ତନୁଂ ତ୍ଯଜସି କିଂ ମୁଧା
ଅଗ୍ନିର ଝରଣାରେ ଜଳିଉଠୁଥିବା ପାହାଡ଼ ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ କୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉନାହିଁ — ତେବେ ଆପଣ କାହିଁକି ନିର୍ଥକରେ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ୁଛନ୍ତି?
ନ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁରୁଦ୍ରାଖ୍ଯତ୍ରଯଶେଷମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ସ୍ଥିତଂ ଜରଢଜୀମୂତଂ ତନୁଂ ତ୍ଯଜସି କିଂ ମୁଧା
ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ରୁଦ୍ର ନାମକ ସହିତ ସାରା ସୃଷ୍ଟି ଏଭଳି ପୁରୁଣା ଓ ଧୂସର ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି—ତୁମେ କାହିଁକି ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରୁଛ?
ସ୍ଫୁଟଦଦ୍ରୀନ୍ଦ୍ରଟାଙ୍କାରକରାଲାରାଵଵନ୍ତି ଖେ । କଲ୍ପାଭ୍ରାଣି ନ ଗର୍ଜନ୍ତି ତନୁଂ ତ୍ଯଜସି କିଂ ମୁଧା
ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିବାର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ସହିତ କଳ୍ପର ମେଘମାନେ ଆକାଶରେ ଗର୍ଜନ କରୁନାହାନ୍ତି—ତୁମେ କାହିଁକି ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରୁଛ?
ଅହଂ ଭୂତାଵକୀର୍ଣାସୁ ସାଲୋକାସୁ ଖଗଧ୍ଵଜଃ । ଵିହରାମି ଦଶାଶାସୁ ମା ଦେହମ୍ ଅଵଧୀରଯ
ମୁଁ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଝଣ୍ଡା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଛି—ଦେହକୁ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଇମେ ଵଯମ୍ ଇମେ ଶୈଲା ଭୂତାନୀମାନ୍ଯ୍ ଅଯଂ ଭଵାନ୍ । ଇଦଂ ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ଵ୍ଯୋମ ମା ଦେହମ୍ ଅଵଧୀରଯ
ଏମାନେ ଆମେ, ଏମାନେ ପାହାଡ଼, ଏମାନେ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଏହି ତୁମେ, ଏହି ସୃଷ୍ଟି, ଏହି ଆକାଶ—ଦେହକୁ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପୀଵରାଜ୍ଞାନଯୋଗେନ ଯସ୍ଯ ପର୍ଯାକୁଲଂ ମନଃ । ଦୁଃଖାନି ଵିନିକୃନ୍ତନ୍ତି ମରଣଂ ତସ୍ଯ ରାଜତେ
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ମନ ଅଜ୍ଞାନର ଭାରରେ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ବିନ୍ଦିଯାନ୍ତି ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଶାସନ କରେ।
କୃଶୋ ଽତିଦୁଃଖୀ ମୂଢୋ ଽହମ୍ ଏତାଶ୍ ଚାନ୍ଯାଶ୍ ଚ ଭାଵନାଃ । ମତିଂ ଯସ୍ଯାଵଲୁମ୍ପନ୍ତି ମରଣଂ ତସ୍ଯ ରାଜତେ
ଯେଉଁମାନେ 'ମୁଁ ଦୁର୍ବଳ, ଅତି ଦୁଃଖିତ, ମୁଁ ଭ୍ରାନ୍ତ' ଏବଂ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବନାରେ ମନକୁ ଆବୃତ କରି ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ମୃତ୍ୟୁ ଶାସନ କରେ।
ଆଶାପାଶନିବଦ୍ଧୋ ଽନ୍ତର୍ ଇତଶ୍ ଚେତଶ୍ ଚ ନୀଯତେ । ଯୋ ଵିଲୋଲମନୋଵୃତ୍ତ୍ଯା ମରଣଂ ତସ୍ଯ ରାଜତେ
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ମନ ଆଶାର ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ, ଏଠୁ ସେଠୁ ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ଟଣାଯାଏ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ମୃତ୍ୟୁ ଶାସନ କରେ।
ଯସ୍ଯ ତୃଷ୍ଣାଃ ପ୍ରଭଞ୍ଜନ୍ତି ହୃଦଯଂ ହୃତଭାଵନାଃ । କୁଗେହମ୍ ଇଵ ଗର୍ଗଟ୍ଯୋ ମରଣଂ ତସ୍ଯ ରାଜତେ
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ହୃଦୟ ତୃଷ୍ଣାରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ଭାବନା ଚୋରାଯାଏ, ଦୁଃଖିତ ଘରକୁ ଉନ୍ମାଦ ମୂଷା ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା ପରି, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ମୃତ୍ୟୁ ଶାସନ କରେ।
ଚିତ୍ତଵୃତ୍ତିଲତା ଯସ୍ଯ ତାଲୋତ୍ତାଲମନୋଵନେ । ଫଲିତା ସୁଖଦୁଃଖାଭ୍ଯାଂ ମରଣଂ ତସ୍ଯ ରାଜତେ
ଯେଉଁଠାରେ ମନର ଅଭିନିବେଶର ଲତା ମନର ଅଟାଳିରେ ତାଳଗଛ ପରି ଡାହାଡ଼ି ଖୁସି ଓ ଦୁଃଖର ଫଳ ଦେଇଛି, ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ରାଜ କରେ।
ରୋମରାଜିଲତାଜାଲଂ ଯସ୍ଯେମଂ ଦେହଦୁର୍ଦ୍ରୁମମ୍ । ଅନର୍ଥୌଘୋ ହରତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ମରଣଂ ତସ୍ଯ ରାଜତେ
ଯାହାର ଦେହ, ଏହି ଦୁଃଖର ଗଛ, ରୋମର ରେଖାର ଜାଲିରେ ଢାକାଯାଇଛି ଏବଂ ଅନର୍ଥର ବନ୍ୟା ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ ତାକୁ ବହିନେଉଛି, ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ରାଜ କରେ।
ଯସ୍ଯ ସ୍ଵଦେହଵିପିନମ୍ ଆଧିଵ୍ଯାଧିଦଵାଗ୍ନଯଃ । ଦହନ୍ତି ଲୋଲାଙ୍ଗଲତଂ ମରଣଂ ତସ୍ଯ ରାଜତେ
ଯେଉଁଠାରେ ନିଜ ଦେହର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗର ଦାହାନଳ ଜଳାଇଦେଉଛି ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଦାହିଯାଉଛି, ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ରାଜ କରେ।
କାମକୋପାତ୍ମକୋ ଯସ୍ଯ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅଜଗରସ୍ ତନୌ । ଅନ୍ତଶ୍ ଶୁଷ୍କଦ୍ରୁମସ୍ଯେଵ ମରଣଂ ତସ୍ଯ ରାଜତେ
ଯାହାର ଦେହରେ ଆସା ଓ କ୍ରୋଧର ସର୍ପ ଶୁଷ୍କ ଗଛ ଭିତରେ ଥିବା ପରି ଡାହାଡ଼ି ଉଠେ, ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ରାଜ କରେ।
ଯୋ ଽଯଂ ଦେହପରିତ୍ଯାଗସ୍ ତଲ୍ ଲୋକେ ମରଣଂ ସ୍ମୃତମ୍ । ନ ସତା ନାସତା ତେନ କାରଣଂ ଵେଦ୍ଯଵେଦିନାମ୍
ଏଠାରେ ଯାହାକୁ ମୃତ୍ୟୁ ବୋଲାଯାଏ, ସେଟା ମାନେ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ମାତ୍ର। ଜଣେ ଜାଣୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ହେଉନ୍, କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନୀ ହେଉନ୍, ଏହା ସତ୍ୟ ବି ନୁହେଁ, ମିଥ୍ୟା ବି ନୁହେଁ।
ଯସ୍ଯ ନୋତ୍କ୍ରାମତି ମତିସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵାଵଲୋକନାତ୍ । ଯଥାର୍ଥଦର୍ଶିନୋ ଜ୍ଞସ୍ଯ ଜୀଵିତଂ ତସ୍ଯ ଶୋଭତେ
ଯେଉଁଠାରେ ମନ ନିଜ ସ୍ୱରୂପର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖିବାରୁ କେବେ ଦୂରେଇ ଯାଏ ନାହିଁ, ଯିଏ ସତ୍ୟକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ଦେଖିପାରେ, ସେଠି ଜୀବନ ଏକଦମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥାଏ।
ଯସ୍ଯ ନାହଙ୍କୃତୋ ଭାଵୋ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଯସ୍ଯ ନ ଲିପ୍ଯତେ । ଯସ୍ ସମସ୍ ସର୍ଵଭାଵେଷୁ ଜୀଵିତଂ ତସ୍ଯ ଶୋଭତେ
ଯାହାର ମନରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ନାହିଁ, ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟିରେ ଲିପ୍ତ ନୁହେଁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ସମଭାବ ରଖେ, ସେଠି ଜୀବନ ଏକଦମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥାଏ।
ଯୋ ଽନ୍ତଶ୍ଶୀତଲଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ରାଗଦ୍ଵେଷଵିମୁକ୍ତଯା । ସାକ୍ଷିଵତ୍ ପଶ୍ଯତୀଦଂ ହି ଜୀଵିତଂ ତସ୍ଯ ଶୋଭତେ
ଯିଏ ମନକୁ ଭିତରେ ଶାନ୍ତ ଓ ଶୀତଳ କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ମୁକ୍ତ, ଏବଂ ସାକ୍ଷୀଭାବରେ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେଠି ଜୀବନ ଏକଦମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥାଏ।
ଯେନ ସମ୍ଯକ୍ ପରିଜ୍ଞାଯ ହେଯୋପାଦେଯମ୍ ଉଜ୍ଝତା । ଚିତ୍ତସ୍ଯାନ୍ତେ ଽର୍ପିତଂ ଚିତ୍ତଂ ଜୀଵିତଂ ତସ୍ଯ ଶୋଭତେ
ଯିଏ ସଠିକ୍ ଭାବେ କଣ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଓ କଣ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ତାହା ବୁଝି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ମନକୁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ରଖିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଅଵସ୍ତୁସଦୃଶେ ଵସ୍ତୁନ୍ଯ୍ ଅସ୍ତସଙ୍କଲ୍ପନାମଲେ । ଯେନାଲୀନଂ କୃତଂ ଚେତୋ ଜୀଵିତଂ ତସ୍ଯ ଶୋଭତେ
ଯିଏ ମନକୁ ସମସ୍ତ ଧାରଣା ଓ ଭାବନା ରହିତ, ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଅବସ୍ତୁ ସଦୃଶ ସତ୍ୟରେ ଏକାତ୍ମ କରିଦେଇଛନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ସତ୍ଯାଂ ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ଲୀଲଯେଯଂ ଜଗତ୍କ୍ରିଯା । କ୍ରିଯତେ ଽଵାସନଂ ଯେନ ଜୀଵିତଂ ତସ୍ଯ ଶୋଭତେ
ଯିଏ ସତ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଧରି, ସହଜରେ ଏହି ସଂସାରର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ଓ ମନରେ କୌଣସି ପୂର୍ବ ଆସକ୍ତି ରହିନାହିଁ, ସେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ନାନ୍ତସ୍ ତୁଷ୍ଯତି ନୋଦ୍ଵେଗମ୍ ଏତି ଯୋ ଵିହରନ୍ନ୍ ଅପି । ହେଯୋପାଦେଯସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୌ ଜୀଵିତଂ ତସ୍ଯ ଶୋଭତେ
ଯିଏ କୌଣସି କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ନ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି, ନ ଅଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଗ୍ରହଣ କିମ୍ବା ତ୍ୟାଗ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ଅପ୍ରଭାବିତ ରହନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଶୁଦ୍ଧପକ୍ଷଶ୍ ଚ ଶୁଦ୍ଧଶ୍ ଚ ହଂସୌଘସ୍ ସରସୋ ଯଥା । ଯସ୍ମାଦ୍ ଗୁଣୌଘୋ ନିର୍ଯାତି ଜୀଵିତଂ ତସ୍ଯ ଶୋଭତେ
ଯେପରି ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ପଖାଳରେ ହଁସମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସୁନ୍ଦର ଥାନ୍ତି, ସେପରି ଯେଉଁଠାରୁ ନିରନ୍ତର ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ, ସେଠି ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ଯସ୍ମିଞ୍ ଶ୍ରୁତିପଥଂ ଯାତେ ଦୃଷ୍ଟେ ସ୍ମୃତିମ୍ ଉପାଗତେ । ଆନନ୍ଦଂ ଯାନ୍ତି ଭୂତାନି ଜୀଵିତଂ ତସ୍ଯ ଶୋଭତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଣିବାର ଉପାୟ ମିଳିଥାଏ, ଦେଖିବା ଓ ସ୍ମୃତି ଆସିଥାଏ, ସେଠି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି—ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ଯସ୍ଯୋଦଯେନ ହୃଦଯେଷୁ ଜନାମ୍ବୁଜାନି ଜୀଵାଲିମନ୍ତି ସକଲାନି ଵିକାସଵନ୍ତି । ତସ୍ଯାଵଭାତି ଚିରଜୀଵିତମ୍ ଅକ୍ଷଯେନ୍ଦୋର୍ ଆପୂର୍ଣତେଵ ଦନୁଜେଶ୍ଵର ନେତରସ୍ଯ
ଯାହା ଉଦୟ ହେବାରେ ଲୋକମାନଙ୍କର ହୃଦୟର ପଦ୍ମଗୁଡ଼ିକ ଜୀବନର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖିଲିଯାଏ, ସେଠି ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଚିରକାଳ ଅକ୍ଷୟ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ଦାନବନାୟକଙ୍କର ନୁହେଁ।